Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.

De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...”  brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.

De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392

Organisatie: CC Hasselt, Hasselt