Sunn O))) en Syndrome
Kreun
Kortrijk
2013-12-12
Fleur Coevoet en Johan Meurisse

Het Amerikaanse Sunn O))) bewezen (nog eens) wat een unieke plaats ze innemen in het muzieklandschap. Muzikaal bieden deze ‘Masters of Doom & Drone, gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober, donker gehouden lichtdecor en ‘schimmen van de’ heren in een monnikspij , wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio kan in de sfeer nog meer angst creëren door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, die meer & meer een vaste waarde wordt .

Sunn O))) heeft een trouwe aanhang , en voor anderen is het een muzikaal beleven dat je eens moet ondergaan en moet gezien hebben. Zéker ondergaan , want dan vallen er al een pak af. Sunn O))) was goed voor een 2,5u  weerzinwekkende , hard(t)versch(e)urende , helse oorverdovende trip , die je ergens in een ‘middle of nowhere’  desolaat , winters, dor landschap , waar het daglicht wordt geweerd , dropt en achterlaat ...
Een langzaam sluipend gif , een bijtend zuur of binnen de psyche een psychotisch beleven met paranoïde trekjes  waar door de dreunende , dreigende  ritmiek je lichaam vibreert en kan worden opengereten . Het gebeurt niet , maar het continue gevoel zorgt voor die bewustwording .
Een deel van het publiek , de ‘die hards’ blijven door die slepende tunes uiterst geconcentreerd , sluiten soms de ogen en geven zich volledig over aan die hallucinante, tranceachtige trip van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, door merg en been gaande paters –, keel en schreeuw(kreet) gezangen van Attila, die voor kippenvel zorgen; psalmen en apocalyptische verzen worden letterlijk naar ons gestuurd en afgevuurd.
Het is een gitzwarte mis van  nachtelijke offergangen en zwarte magie , beelden van de apocalyps en van talrijke huiverende sf-films borrelen op en flitsen voor de ogen . Dit ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, indringende , coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend …Cryptisch omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Het pad wordt geëffend door een lichte ruis, die de poort opent naar die grauwe schoonheid. Middenin de set worden we dan overgeleverd en opgezogen door die elektronica drones en die keelzang , om in het slot een zenuwslopende apotheose van gekte  en  (zelf) pijniging te ervaren … Een bizar gedachtegoed om dan het opgesloten beest in je te kunnen verdrijven …Straight to the bone dus …

Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld om die rauwe, ontspoorde , krakende , knetterende ritmiek te kunnen verwezenlijken .  Welke song hier uit hun arsenaal ook aangehaald en gespeeld wordt, doet er niet toe . We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd.
De muzikale leefwereld van Sunn O)))  is geen schoolse bezinningstrip , is geen gewone brok popmuziek en heeft geen begin- en eindpunt.

Sunn O))) sneed deze keer (opnieuw) door merg en been , vrat en peuzelde je bijna op. Ze is lichtschuw, hard , meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend … En na die weerzinwekkende trip komen ze je gewoonweg  vriendelijk bedanken dat je ‘zo iets mystieks’ wou ondergaan, de handen gekruist en de duim omhoog …

Syndrome, geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, mocht vanavond voor Sunn O))) openen en deed dat met eenzelfde intensiteit en beheersing zoals we van hem gewoon zijn. ‘Now & Forever’ kwam in 2012, na ‘Floating Veins’, uit onder het Belgisch label ConSouling Sounds en het is reikhalzend uitkijken naar de split met Thisquietarmy ergens volgend jaar.
De visuals werden intussen nieuw leven ingeblazen door Stefaan Temmerman en ademen diezelfde ijlheid en schaduw uit zoals je terugvindt in de visuals van Amenra. Fans van Syndrome mogen niet klagen want deze grote wolf stond op allerlei plaatsen binnen en buiten België, en terecht.
Syndrome snijdt ook door merg en been, door in te zetten op geluidslagen die langzaam aan worden opgebouwd en in een overweldigende finale worden samengevoegd tot een doordringend geheel.
Verstilling is de ervaring die Syndrome aanreikt, in de beweging van niets naar alles, op een beheerste bijna bezwerende manier, waar dat alles tegelijk ook niets is. De kracht van de textuur zit hem in het geduld waarmee elke laag, elke toon wordt aangeslaan. Het warme timbre van Mathieu’s stem creëert een eigen sfeer, als een moessonwind die laaft.
Syndrome beleven in de concertzaal van de Kreun was flirten met de grens van intimiteit die de muziek ademt. Onvergetelijk blijft de ervaring in de Sint-Autbertuskerk te Gent, waar zanger Colin H Van Eeckhout in vocals bijtrad, dit samen met de massieve akoestiek van de kerk leende zich toen tot een totaalervaring. Zeker is dat Syndrome nooit verveelt, zelfs niet na oneindig aantal luisterbeurten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Syndrome - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4409
Sunn O))) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4410

Organisatie: Kreun, Kortrijk