Broken Bells – hier staat niet zomaar een bandje , nee Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel deels te horen in de hartverwarmende sound van de twee , die op hun tour worden bijgestaan door een drummer en gitarist . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn!

Hun sound en live gig kreeg elan door de visuals die net als de platenhoes in een halve cirkel te zien zijn . Op het podium nog wat futuristisch materieel en tuig , die ons wat doet denken aan de V-serie op tv. Verder wensen ze ons onder te dompelen in een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet . En een webcammetje op z’n Flaming Lips , die het publiek wat nauwer wenst te betrekken.
De songs van de twee platen ‘After the disco’ en het titelloos debuut , waar vier jaar tussen zat, kregen een diepere , extraverte groove door de elektronica, de drums , de basstunes en de gitaarriedels of ze nu elektrisch of akoestisch waren . Ohja, om bij Broken Bells te mogen spelen, moet je nog menig instrument kunnen bespelen en beheersen .
De twee protagonisten met hun aanvullende leden, wisten een technisch perfect  staaltje te verwezenlijken . Alles zat mooi op zijn plaats , sound en visuals , kleurschakeringen , wat het concert uitermate boeiend maakte .
“Perfect world” was de ideale geleider van die broeierige , sfeervolle  indietronica, gedragen door die  zalvende , dromerige , indringende zang. De respons was er meteen toen het mooie, subtiele “The ghost inside” werd ingezet. De forsere tunes  gaven dat iets extra’s. En op die manier laveerden we op gemoedelijke wijze door het concert , met o.m  het oudere “Mogril heart”, dat prikkelde door de variaties , “The mall & misery”, gekenmerkt van een weemoedig laagje en een electrorockende groove, die het nauwst aan het oude New Order beantwoordde , de electrowave van “Vaporize” of die sterke popsingle “holding on for life”. Tja , al die kleine melodieuze wendingen, die het kwartet bracht  , maakte het hoogst interessant.
Danger Mouse was diegene die het sterkst geconcentreerd was op z’n instrument en het geluid, terwijl de anderen onder Mercer alvast meer enthousiasme uitstraalden .
Een prachtig samenspel noteerden we , dat verder in nummers te horen was als het snedige “Meyrin field” ; het avontuurlijke “Sailing to nowhere” ,  de sprookjespop van “Changing lights” of “Leave it alone” en het directe “Medicine” . Elke song valt op door die fascinerende sound en die finesse aanpak . De puntige “The high road” en “October” , met een knipoog naar Mark Linkous, die ze in het hart dragen, besloten de set.
Toen de twee Danger Mouse – Mercer in de bis eens alleen on stage stonden met het nummer “Citizen”, kwam de link van het solowerk van Albarn naar boven.

Broken Bells zorgde voor een verrassend evenwichtig, overtuigend concert , die een reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica met  prachtsfeerlichtjes omvatte.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel