Je leest het overal en om de paar maand wordt het wel eens gestaafd in een of ander universitair onderzoek: de jeugd experimenteert steeds vroeger met seks en drugs. En oh, wat vinden wij dat heerlijk als die snotneuzen dat combineren met die andere duivelse zonde: rock ’n roll. Laat het net dat zijn wat The Strypes doen. Het oudste lid is amper achttien, het jongste heeft slechts zestien jaren op zijn teller. En toch al meer meegemaakt dan ieder van ons. Getourd met Arctic Monkeys, bijvoorbeeld. Een tour die hen in november 2013 naar België bracht, erg overtuigd waren we toen niet, vooral omdat hun muziek jammerlijk verloren ging in de kakofonie van Vorst.

Maar goed, vergeten en vergeven. Op 22 april kregen ze een tweede kans in een uitverkochte Orangerie in De Botanique. Door te beginnen met “What A Shame” toonden ze al direct dat ze die maar wat graag wilden (en gingen) grijpen. Heerlijk arrogant. En dat arrogante bleef het hele optreden lang een constante. Vooral leadgitarist Josh McClorey kon er wat van, hoe die, op zijn leeftijd, show stond te verkopen en er ook mee weg kwam, het is weinigen gegeven. Iets meer originaliteit had misschien wel gemogen, na 5 keer “Brussels, how are you doing?” had hij het antwoord eigenlijk al lang moeten weten.
The Strypes speelden in hun begindagen uitsluitend covers van 60’s blues en 70’s pub rock bands, zoals ook eeuwen geleden het bandje dat dit jaar TW Classic afsluit begonnen was. Veelbelovend dus. Ook in De Botanique haalden veel covers de setlist, zo bijvoorbeeld “Lucky 7” van Lew Lewis en “I Can Tell” van Bo Diddley. Maar evengoed coverden ze bijvoorbeeld The Specials (“Concrete Jungle”). Niet dat hun eigen nummers moesten onderdoen voor die covers. Vooral “What The People Don’t See”, “Mystery Man” en “Hometown Girls” waren hoogtepunten.
Wel heb je het recept van de nummers rap door en na een tijdje voelt zelfs een niet muzikaal aangelegd persoon aan wanneer er weer een (indrukwekkende) gitaarsolo, een mondharmonicastuk of een tempoverlaging/versnelling zit aan te komen, wat leidde tot een klein dipje ergens tegen het einde van de set. Gelukkig speelden ze erna gewoon hun twee beste nummers: “You Can’t Judge A Book By The Cover”, origineel van, alweer, Bob Diddley en “Blue Collar Jane”, dat bovendien aan Marouane Fellaini was opgedragen na een lofbetuiging over onze nationale ploeg. België wereldkampioen.

Ook in de bisronde kregen we twee covers. Twee nummers die geweldig konden tellen als eerbetoon: “Rockaway Beach” van The Ramones en het onvermijdelijke “Louie Louie” van The Kingsmen. Die gastjes kennen hun klassiekers. Wie weet neemt hun carrière wel dezelfde vaart als die van The Stones en zien we ze binnen dik 30 jaar ook TW Classic afsluiten.
Maar laten we niet te ver vooruit kijken, eerst afspraak op diezelfde weide in Werchter op 4 juli 2014.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in GrandMix Tourcoing

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/

Organisatie: Botanique, Brussel