Brian Jonestown Massacre is een cultband. Zanger Anton Newcombe een cultfiguur. Gezien zijn drugverslaving in de jaren ’90 en begin jaren 2000 is het een wonder dat hij anno 2014 nog in leven is. Ok, hij is wat verzwaard en afgeleefd, hij ziet er 60 uit en is er 47, dat wel. Maar dus wel nog steeds in leven en volledig afgekickt. De drugs heeft zijn andere grote verslaving, muziek, voorgoed van de troon gestoten. Naast touren en platen maken met BJM, heeft Anton ook een goed oog voor nieuwe muziek en startte hij daarom zijn eigen platenlabel.
Eén van die artiesten op A Records is Les Big Byrd, een psychedelische band uit Stockholm, die het voorprogramma verzorgden van het uitverkochte concert van The Brian Jonestown Massacre in De Botanique op 24 juni.
Psychedelische bandjes, zo zijn er veel in hipsterstad Stockholm, maar eerlijk: dit was een van de betere openers die wij ooit al gezien hebben. In een halfuur tijd speelden ze 4 nummers, waarvan vooral het derde nummer, dat in het Zweeds gezongen werd, het meeste indruk maakte. Voor het optreden stonden ze nog gezellig naar Uruguay-Italië op groot scherm in de bar te kijken. Ook zij zagen hoe Suarez in Chiellini’s oor beet. Of het een met het andere maken had weten we niet, maar twee van de vier groepsleden stonden wel geschminkt als een vampier op het podium. En bijten deden ze, heerlijk bijten. De lat hoog leggen voor de hoofdact, dat zien we graag.

Klokslag 21u was het tijd voor The Brian Jonestown Massacre. Zoals eerder gezegd dus een cultband. Ze werden vooral bekend door de documentaire (of was het nu een film?) over hun verzonnen rivaliteit met The Dandy Warhols. Ze wouden een soort Amerikaanse versie van de Blur-Oasis starten, en zetten The Dandy’s voortdurend in het zeik, uit jaloersheid op het succes van hun stadsgenoten. In de documentaire, DIG!, is, naast een hele hoop verwijten aan het adres van The Dandy Warhols, ook te zien hoe Anton zijn leven laat kapot gaan aan de drugs, bandleden op het podium de band verlaten en de band gearresteerd wordt voor, je raadt het nooit, drugsbezit. Maar Anton Newcombe ervoer ook de ‘positieve’ aspecten van het druggebruik: ze maakten hem uitzonderlijk creatief, met als piek 1996; drie albums in 1 jaar tijd en stuk voor stuk pareltjes.
Nu doet ie het dus clean. En heeft ie oude bandleden terug verwelkomd. Matt Hollywood, de man die BJM verliet op podium, is terug en ook Joel Gion, hun eigen Bez, je herkent hem aan de bakkebaarden, is dat al een tijdje. Naast Anton en Matt, had je ook nog Frankie Teardrop Emerson, Ricky Maymi en soms ook nog de keyboardspeler op gitaar. 5 gitaristen dus, in de Orangerie werd een heuse lawaaimuur opgetrokken.

Anton en band kozen voor een marathonset van dik twee uur, ook al werd op voorhand slechts 1u een kwart aangegeven. Puttend uit 13 albums en ongeveer even veel EP’s kozen ze voor een mix van snellere nummers, die vooral aantoonden hoe goed hun vermeende rivalen van The Dandy Warhols niet naar hen hebben geluisterd en ‘tragere’, Velvet Underground-achtige nummers. Ze worden niet voor niks The Velvet Underground van de jaren ’90 genoemd. Het begon sterk met de naar ‘Flick Of The Finger’-ruikende opener “What You Isn’t”, een nummer uit ‘Revalation’, hun jongste plaat en “Who”, the best Dandy Warhols song not by The Dandy Warhols. In de categorie Velvet Underground: “Anemone” en “Got My Eye On You”, dat vroeg in de set al iemand deed crowdsurfen, vermoedelijk door de opzwepende, uitdagende manier waarop Joel Gion het refrein zong.
Er zaten best wel een aantal dipjes in de set, vooral tijdens de nieuwe nummers halverwege de set snakte een deel van het publiek naar het einde. Wanneer ze dan plots hun persiflage van The Dandy Warhols, jep, het wordt in DIG! als een obsessie van Anton voorgesteld, “Not If You Were The Last Dandy On Earth” speelden, leken ze te beseffen dat het publiek vooral uit de bol wou gaan. Ze haalden de zanger van het voorprogramma op het podium om “Vad Hände Med Dem”, een nummer in het Zweeds, te spelen. Hij pepte het publiek op en we moesten spontaan aan uitspraken van Jan Mulder over het spelbeeld op het WK 2014 denken. Hij ging er namelijk volledig in op en bracht, met Mulder’s woorden, meer ziel, animo en overwinningsdrang in het statische, niet-interactieve voorkomen van vooral Anton en Matt Hollywood, de twee leadzangers. Met hun laatste twee nummers gingen ze verder op dat energiek elan met een uitmuntend “Oh Lord” en een fantastisch “When Jokers Attack”, dat een van de langste, doch met hun 5 gitaren meest epische outro’s had die wij ooit al gezien hebben. Zo nam het over de hele lijn bekeken ‘goed’ concert op het einde toch nog de wending van een ‘onvergetelijk’ concert.

En zijn ze nu eigenlijk beter dan The Dandy Warhols? Jazeker.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-big-byrd-24-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brian-jonestown-massacre-24-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel