Peace bracht onlangs zijn nieuwe album ‘Happy People’ uit. Een tour om dat album te ondersteunen kon dan ook niet uitblijven. In Groot-Brittanië een grote naam, in België niet zo bekend. Hun typisch Brits geluid klinkt dan ook zoals veel andere bekende Britse bands. Foals, The Maccabees maar ook The Rolling Stones en Stereophonics. Een eigen geluid hebben ze dus niet gecreëerd maar vooral veel gekopieerd. Deze verschillen in geluid komen misschien live beter tot zijn recht.

De Rotonde is niet helemaal volgelopen voor Peace maar dit laten de ‘die hard’ fans zeker niet aan hun hart komen. Zo’n 20tal jonge meisjes en enkele jongens staan al van bij de opening van de zaal vooraan het podium om zo dicht mogelijk bij hun idool te staan. Wanneer de band uiteindelijk opkomt zijn er, zelfs in de Rotonde, gillende meisjes te horen. Beginnen doet Peace met “Follow Baby” een kleine hit van hun debuutalbum. Met wat extra bas klinkt het nummer dan ook stukken beter dan op de cd.
De volgende nummers zijn van hun nieuwste plaat: “Money”, “Gen Strange” en “Lost On Me”. Stuk voor stuk krijgen ze het publiek mee door hun funky sound. Zanger Harry Koisser draagt een bontmantel om zich te onderscheiden van de rest van de bandleden. Deze dragen zoals echte Britpoppers een jeansvest. “Float Forever”, een minder funky en rustig nummer, wordt gezellig meegezongen. Alleen theelichtjes ontbreken nog. Bij “Perfect Skin” krijgt zanger een stem net als Mick Jagger, maar het refrein klinkt dan weer als U2. De bandleden van Peace doen niet te moeilijk tijdens het optreden en spelen gewoon hun nummers.
Na deze rustige funky nummers volgt een middenstuk met enkel gitaarsolo’s en nagenoeg geen zang. Moest er gezegd worden dat Explosions In The Sky hier spelen zou, iedereen het geloven. De solo’s swingen de pan uit, maar na een tijdje begint het te vervelen. Het is van alles een beetje en deze kakafonie verward het publiek een beetje. De riffs zijn wel fantastisch en het valt op dat die van Peace echt wel gitaar kunnen spelen, alleen tonen ze het een beetje te veel. De solo’s worden beëindigd met “California Daze” een zeer rustig nummer die iedereen weer op hun positieven kan laten komen.
“I’m a Girl” zet het einde van de set in en alweer is dit een funky nummer die iedereen aan het dansen krijgt. Daarna keert de band terug om maar liefst vier bisnummers te spelen. Opvallend is dat “Lovesick” iedereen het meest bekoort. Het is zelfs zo dat bepaalde fans het podium bestormen. Dit getuigt van een gebrek aan respect voor de artiest in kwestie. Ook bij “Higher Than The Sun” doet een enkeling dit. Peace heeft dus een hechte fanbase die soms iets te enthousiast is.

“World Plessure” is het laatste nummer die de band speelt. Heel de wereld zal wel geen plezier beleven aan Peace, maar met zulke fans is het slechts een kleine stap om echt door te breken. De verschillende gezichten die Peace toont op cd vallen live nog meer op. Het is een spervuur van verschillende genres en vooral een lijn ontbreekt in het concert. Desondanks kan de muziek toch op veel bijval rekenen en is het vooral zeer funky en aangenaam om naar te luisteren.

Organisatie: Botanique, Brussel