Op ‘Alarm’ klinkt Nordmann tegelijkertijd verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. De band floreert van jazz via avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Enio Morricone komen geregeld om de hoek kijken. Of als je halve gek Warren Ellis bij Dirty Tree zijn viool zou vervangen door een sax dan kom je ook wel af en toe bij Nordmann uit.
Nordmann is nog altijd een jazzgroep, maar wel een grensverleggende, zo eentje die zonder schroom de heilige huisjes van het genre gretig omver schopt en voor dood achterlaat. Sowieso is dit geen voor de hand liggende muziek en is het iets voor geoefende oren, maar die van ons kunnen wel wat verdragen, dus dat zit wel goed. De prikkels komen immers van alle kanten, er beweegt veel op dit plaatje, er wordt grif buiten de lijntjes gekleurd en er komen heel wat gewiekste stoorzenders van achter het struikgewas gekropen.
‘Alarm !’ is een boeiend, avontuurlijk, complex en vernuftig album die heel wat muzikale inventiviteit herbergt zonder in opschepperij te verzanden. Wedden dat Thom Yorke meteen fan zou zijn, mocht hij dit horen?