Een regenachtige vrijdagavond was de perfecte setting om een intiem concert mee te pikken van Isbells en hun voorprogramma Puzzle Muteson. Deze laatste slaagde er alvast in om de zaal muisstil te krijgen met zijn engelachtige muziek die doet denken aan een combinatie van Fleet Foxes, Damien Rice en Ben Howard. Velen rondom mij, en de zanger zelf, sloten de ogen en konden enkel nog genieten.  Less was hier duidelijke more. Het publiek was in de perfecte stemming om deze ingetogen avond verder te zetten met de Isbells. Hun nieuwe cd kwam recent uit dus de verwachtingen waren hoog.


Isbells opende met hun nieuwe single “Billy”, wat meteen ook de titel van hun kersverse album is. Het tweede nummer, “Nothing goes”, had een goede opbouw tot de climax, wat meteen ook een voorproefje was voor de rest van de set: ingetogen, maar toch explosief. In het volgende nummer, “I don’t need”, kreeg een trompet de glansrol. De ingetogen trompetsolo deed sterk denken aan een soundtrack voor een oorlogsfilm uit lang vervlogen tijden. De trieste tendens werd verder gezet in het nummer “I was told”, dat gaat over de mortaliteitstheorie. De nieuwe nummers werden stilzwijgend opgenomen, maar het was wachten tot “Illusion” vooraleer de sfeer in de zaal pas echt ten volle tot uiting kwam. Het publiek begon (ingetogen) stilaan voorzichtige danspasjes te zetten tijdens “The art” en zette dit explosief verder tijdens “Reunite”. Tijdens dat laatste nummer werd het plots volledig donker in de zaal en werd het contrast ingetogen/explosief nog maar eens duidelijk. Om het concert extra intiem te maken, besloot de band ook een aantal nummers volledig akoestisch en vlak bij het publiek te brengen. Samen zongen ze “The night is yours” om zoals ze zelf zeiden het publiek even terug in slaap te wiegen, wat een zalig rustmomentje op het einde van een drukke werkweek.
Gelukkig duurde het niet lang vooraleer we terug goed wakker geschud werden. Het nummer “Hand on the chest baby”, was niet alleen wonderbaarlijk mooi, maar kon door de contrasten in muziek, ook genieten van mijn volledige onverdeelde aandacht.
Als laatste bracht de band nog twee akoestische bisnummers: “Maybe” en “Falling in and out of love”, totaal onvoorbereid en dat merkte je. Hoewel Gaetan zijn eigen teksten vergat, kon dat de sfeer niet bederven.

Een sfeervol concert met voldoende afwisseling tussen oud en nieuw: missie geslaagd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/isbells-06-11-2015/

Organisatie: Cactus Club, Brugge