Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!

De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".

Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside",  "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief  Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.

De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.

Organisatie: Live Nation