Blij dat we terug iets horen van The Wedding Present , een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds van zanger/componist/gitarist David Gedge . Hij is nog de enige vaste waarde van een band die we in het 90s indielandschap maar al te graag koesteren . De platen ‘Seamonsters’ , ‘Watusi’ en ‘Saturnalia’ zijn onmiskenbaar groots; maar vergeet dat debuut uit de eind80s ook niet , een hommage aan UK speler ‘George Best’ . Gedge trok zelfs meteen de aandacht met “Give my love to Kenny”, uit die plaat . En “My favourite dress” werd op het eind nog opgestoft; hij hield ons in zijn greep door die repetitieve , opbouwende grooves en ritmes.

Inderdaad , je tekent voor een avondje goed in het gehoor liggende, fris sprankelende, rockende gitaarpopsongs van een getalenteerd artiest , die net als een Go-Betweens of The Chills hier nooit écht kon doorbreken. De songs worden omfloerst van een gedoseerde portie effects , maar verliezen nergens hun warmte en schoonheid.
Door de jaren zagen we de band in wisselende bezetting . Gedge brengt een  nieuwe plaat zo om de vier jaar en komt nu aandraven met ‘Going Going’ . Hij heeft jonge wolven rond zich met een bevallige bassiste , de lange blonde haren en kort gerokt . De drie waren erg goed ingespeeld op hun grootmeester en in de concentratie kon er zelfs makkelijk een grapje van af.
Dertig jaar indie in anderhalf uur. Hij grasduinde in het oeuvre en voegde er een tweetal nieuwe songs aan toe van de nieuwe dubbel ‘Going Going’ . “Rachel” is de popsong, “Little silver” en “Birdsnest” rocken en op het afsluitende “Santa Monica”, ging het kwartet stevig door , diep , erg diep , ruim tien minuten lang .
We kregen een gevarieerde set , waar nog enkele snedige rockers aan bod kwamen als “Come play with me”, “Mothers” en “Brassneck”  , naast hun kenmerkende lekker dromerige, meeslepende, broeierige, opbouwende rollende gitaren en  ronkende basstunes van een “Dalliance”, “Spange” , “End credits” en “What have I said now”. Beheerst durven ze te exploderen .  Naar het eind hadden we overtuigende versies van “Dare” en “Drive” , twee intense, rauwe, energieke nummers.
Ze hebben nog een pak popparels uit , maar anderhalf uur is voor Gedge  meer dan genoeg. We werden dan ook voorbereid dat er geen bissen aan te pas kwamen , waar hij voor gekend is , alles wordt in één geheel gespeeld . Gedge is een aangenaam persoon, die graag reacties oproept en inspeelt op zijn publiek .

In de goed gevulde Rotonde zagen we een ouder publiek . Jammer dat de jonge garde deze invloedrijke underground band niet kent of ontdekt . Een buitenbeentje , eentje die Indie-Rock koestert en in z’n puurste vorm speelt . Sterke set!

Organisatie: Botanique , Brussel