Je moet het maar doen, je publiek meenemen op een muzikale innerlijke en uiterlijke roadtrip zonder dat het ooit een voet in die uitgestrekte leegte van Catalonië of van de man Daan Stuyven zelf hebben gezet. Stuyven kwam zichzelf daar duidelijk tegen zoveel is zeker.

Experimentele muzikale inspiratie loopt als een rode draad door dit nieuwe album, jezelf opnieuw muzikaal uitvinden bestaat dus echt. Hij staat er meer dan ooit als zichzelf en dat wordt duidelijker met het nummer. Het gekende escapisme die hem het Daan-gehalte gaf al die jaren, liet hij in Catalonië achter en ‘The player’ bespeelt een gevoelige snaar.
Hij heelt zijn wonden, ruimt de brokken van vertrapte relaties en situaties op in zijn nieuwe teksten. Bespeur ik daar een zekere fragiliteit? Zeker weten. Op het podium is hij even een verlegen jongen die dan toch zijn zonnebril uitdoet en het publiek vol in de ogen kijkt. Even lijkt hij zelfs op Wim Willaert, dat lange haar in combi met de sterke baard doet het hem.
Maar niet voor lang, want bij het eerste nummer “Friend”,dat een prachtige ode is aan de vriendschap staat Daan er als Daan en net dat ietsje meer.
Dat de muzikanten voor de eerste keer live speelden voor een publiek hoeft dus duidelijk geen nadeel te zijn, au contraire. Het spontane zoeken naar elkaar op het podium geeft het net die dimensie meer.
De nummers volgen elkaar op zoals ze op het album staan en als hij een zin van Robbie Robertson ‘you like it now but you learn to love it later’ aan het publiek geeft, krijgt hij er een tweede applaus met de nodige vocale ondersteuning bovenop. En kijk in “Wrong heart” laat Daan zich even van zijn meest gevoelige Cash kant horen. ‘The man in black’ had het zelf niet beter gekund. “Nontrol” krijgt de engelachtige background stem mee van Isolde Lasoen die het duidelijk naar haar zin heeft achter haar drumstel.
De trip met fotograaf Peter de Bruyne heeft creatieve vruchten afgeworpen en ze zijn rijp om te delen. “Blurred” is dan ook duidelijk opgedragen aan hun gezamenlijke tocht.
In “Wheels” galmt een metaalachtig geluid door de zaal en in een soort bezwerend ritme zie ik hoofden knikken op een dark new wave beat. Het hoeft geen labeling, zijn nieuwe album, het heet dan ook niet voor niets ‘Nada’.
Hij maakt zijn muzikale kunnen hoorbaar compleet in dit album, de songs zijn vervuld van metaalachtig slagwerk, bezwerende synthesizer geluiden, snedig gitaarwerk, omgevingsgeluiden die plots klanken worden. Ingevuld alsof het Catalaans landschap en de dingen die er aan hem in verschenen, zelf spreken. Op “Bala Perdida” brengt hij samen met Isolde een waar opzwepend disconummer. Al twijfelde ik wat aan Daans beste Spaans, maar dat is hem bij deze vergeven. Onverwacht nummer dat wel, samen met “Propeller” een buitenbeentje vergeleken bij de andere songs. Nu ja een buitenbeentje dat zal meneer Stuyven wel altijd blijven.

Als bisnummers greep hij terug naar zijn oude repertoire, kwestie van de set nog een beetje in evenwicht te houden. Of hoe ‘Nada’ ‘Todo’ werd in De Casino, Sint-Niklaas en Daan het achterste van zijn tong en ziel liet zien.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-27-11-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas