Voor wie Blonde Redhead niet zo goed zou kennen kan ik je vertellen dat ze begin de jaren 90 opgericht zijn. In die tijd maakten ze hoofdzakelijke noise en atonale rock. Later werden er meer shoegaze en dreampop elementen toegevoegd aan hun muziek. Je hoort het al: echt gemakkelijke of mainstream muziek maken ze niet. Sinds jaar en dag is Blonde Redhead een trio bestaande uit de twee Pace-broers en de Japanse Makino.

The Girl Who Cried Wolf uit Antwerpen opende de avond met hun donkere en sfeervolle indierock. Ze deden dat niet slecht en brachten hun fragiele muziek mooi over tot bij het publiek.

Blonde Redhead was naar De Kreun gekomen met een best of-setlist en een nieuwe EP ‘3 O’Clock’. De markante en hoge stem van Kazu Makino blijft een ijkpunt in hun muziek. Afgewisseld met de stem van Amadeo Pace zorgde dit voor afwisselende en aangename zangmomenten. Een trip , zo kan je hun optreden een beetje noemen. Het element noise is er zowat helemaal uit en de muziek is veel breekbaarder en eclectischer geworden. Mooi en soms onvoorspelbaar.
We kregen een integer optreden wars van stromingen en rages. Met minstens twee songs uit hun nieuwe EP ( “Where Your Mind Wants To Go” en “Three O’Clock”) die overigens niet misstonden tussen de rest van hun setlist. Je voelde ook de waardering van het publiek groeien gedurende het optreden. Een mooi opgebouwd optreden waarin de muziek centraal stond.

Setlist: Falling Man, Bipolar, Elephant Woman, Mind To Be Had, No More Honey, Where Your Mind Wants To Go, Anticipation, Three O’Clock, Doll Is Mine, Dr. Strangeluv, Dripping, Spring And Summer Fall, 23

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk