Deathcore is niet iedereen gegeven om te beluisteren. Voor een aantal onder jullie zal dit gewoon als tering  herrie omschreven worden. Maar je hebt tering herrie én tering herrie. Ook dit genre kent goede releases waarvan de herrie op een uiterst fijne manier de wijde (onder)wereld wordt ingejaagd. Een voorbeeldje hiervan is Blackest Sunset (uit Mons afkomstig) die zoals de naam al doet vermoeden niet meteen de vrolijkste bende is. Hun muziek straalt verdoemenis, aftakeling, wanhoop en nihilisme uit. Maar ze slagen hier wel op hun debuut erin om dit te kanaliseren in potige en brute songs. Een fijne ritmesectie doet hier zijn werk. Nu en dan krijgen we melodieus gitaarwerk over de hakkende ritme gitaren. De vocals zijn grommend en schreeuwend alsof het einde van de wereld nabij is.
‘Kingdom of Sorrow’ klinkt zoals de titel zelf: zwaar en naar de verdoemenis. Blackest Sunset gaat er prat op om ons een niet-ideologisch, niet-politiek en niet-religieus standpunt op het bestaan te leveren. Het is een fijn debuut maar ik vrees enkel geschikt voor de liefhebbers van het genre.