Ze vallen bij bosjes tegenwoordig: Onze helden van weleer, de mannen die de tumultueuze jaren '60 & '70 mee gestalte en vooral kleur -en wilde verhalen- gaven. 'Classic Rock' noemt men het tegenwoordig. Verleden week viel deze twijfelachtige eer te beurt aan Gregg Allman, voormalig patron van Gov't Mule's Warren Haynes.
Weinig aandacht aan besteed in de (Europese) media, maar met het overlijden van Gregg Allman verloor de rockwereld één van zijn krachtigste, meest doorleefde en meest soulvolle blues-stemmen ooit. Eind jaren 60 samen met wijlen jongere broer Duane oprichter van de legendarische Allman Brothers Band. Slide gitaaarwonder Duane belandde veel te vroeg in de eeuwige jachtvelden (1971, motorongeluk), maar Gregg Allman hield de ABB met wisselend succes draaiende tot enkele jaren terug. In oktober 2014 speelde de legendarische band hun afscheidsconcert in het New Yorkse Beacon Theatre, met Warren Haynes, dan al 25 jaar vaste ABB gitarist en ondertussen naast Gregg Allman spilfiguur van de band geworden. Het was Haynes die begin jaren 90 de slabakkende Allman Brothers vervoegde en Gregg & co meteen een strakke schop onder de kont verkocht, die hun terug katapulteerde naar waar ze thuishoorden: in de topregionen van het Southern Rock en Jam Band walhalla.

Parallel met zijn Allman Bros carrière startte 'Duiveltje doet het al' Haynes halverwege jaren 90 samen met ABB kompaan Allen Woody GOV'T MULE.  Het hobbyclubje is ondertussen uitgegroeid tot waar een instituut op zich, en was dinsdag 6 juni ll. aan zijn achtste passage in Belgenland toe (Eerste Belgische show ooit was in Rivierenhof hier iets verderop in 2004).
Wat me min of meer verwachtten, en ook wel een beetje hoopten, werd niet waargemaakt: Geen tribute aan wijlen patron Gregg Allman en de ABB. Ook geen vermelding, maar erg spraakzaam was Haynes sowieso niet. Doet er ook niet toe: let the music do the talking. Naar goede gewoonte zo een twee en half uur lang. Nooit geen voorprogramma bij Gov’t Mule, daar is gewoonweg geen tijd voor met de alhier tegenwoordig geldende tijdslimieten voor concertzalen in 'bebouwde kom'. Waar de gemiddelde band na een dik uur aan de bissen begint, is het bij de Mule steevast 'We’ll take a short break, be right back', waarna ze nog anderhalf uur doordenderen.
Ons kwartet ging ietwat traagjes van start met de Staple Singer's “Hammer and nail” en het door een reggaebeat  gedragen “Time to confess”, maar daar tussenin zat wel een stampend “Rocking Horse” van de debuut plaat uit 1995, en in 2003 hernomen op ‘Hittin' the Note', de laatste studioplaat van de Allman Brothers Band (dus toch een link...). De Ray Charles cover “I Believe to my Soul” was héél sterk: een heavy bluesy take van deze soul classic, eigenlijk veeleer een cover van de Humble Pie versie uit de jaren 70 dan van het origineel. Humble Pie, wijlen Steve Marriot's tegenwoordig bijna godvergeten fabuleuze 70's band, maar sinds lang een all-time favourite van Haynes, zo blijkt ook verder in de set. “Sco-Mule” verkende jazzier paden, het origineel was immers ook een samenwerking met John Scofield. Knaller van set één was “Jacksaw Jezebel”. Naar Mule maatstaven een snelle rocker, knap en lekker lang uitgesponnen, met een scherp solerende Haynes. De hele show draait uiteindelijk wel rond de gitaristische hoogstandjes van de opper-mule, maar “Jezebel” stak er toch bovenuit. Ander sleutelmoment in de show was een ronduit weegaloos “Mother Earth”: midden in de song werd het even muisstil in de amper halfvolle Roma, ten volle genieten geblazen van de door merg en been snijdende, immens mooie en subtiele solo’s van Haynes. Onze Southern boys bewezen ook absolute meesters te zijn in het leveren van een sterk potje authentieke slowblues.
De nieuwe plaat 'Revolution come .. Revolution Go' (uit op 9 juni) moest uiteraard ook worden gepromoot. In set één werden we al op de schitterende titelsong getrakteerd, een klasbak van formaat, het slappe “Sarah, Surrender” daarentegen kon allerminst boeien. Minpuntje echter direct gecounterd met het zwaar rockende “Stone Cold Rage”, samen met de titelsong geheid een nieuwe live-klassieker binnen het toch al zo immens uitgebreide Mule repertoire. 'Dark was the night, cold was the ground', ook van de nieuwe langspeler, was goed voorzien van oren en poten en een lekker groovende beat. Ergens daartussen zat ook de obligate drumsolo van Matt Abts, drummer van het eerste uur. Met Humble Pie's (daar zijn ze weer!) “30 days in the hole” en een paar flarden “I don't need no doctor” werd majestueus afgesloten.
In het kwartuurtje bissen trok de mighty Mule nog eens alle bluesregisters open in de typische Gov’t Mule bluesrocker “New World Blues” en de Ann Peebles cover “Feel Like Breaking Up Somebody’s Home”. Geen overdonderende apotheose, maar degelijke afsluiters van een alweer uitmuntend concert van de onbetwiste nummer één onder de jam bands.

Een Mule show blijft een belevenis: niet echt iets voor de occasionele concertganger (te veel jammen, te veel solo’s, te lang, te langdradig, ...), maar voor de doorwinterde die-hard fans en liefhebbers van pure old-style bluesrock altijd een festijn, nooit wetende met wat Haynes en de zijnen nu weer zullen uitpakken! Grote klasse! We kunnen er weer efkens tegen, afspraak op passage #9!

Set 1: Hammer and Nails, Rocking Horse, Time To Confess, Million Miles From Yesterday, I Believe To My Soul, Sco-Mule, Revolution Come … Revolution Go, Slackjaw Jezebel
Set 2: World Boss, Mother Earth, About To Rage, Sarah Surrender, Stone Cold Rage, Drums, Dark Was The Night Cold Was The Ground, 30 Days In The Hole / I Don't Need No Doctor
Encore: New World Blues, Feel Like Breaking Up Somebody’s Home

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/govt-mule-06-06-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen