‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.

De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.

Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing