Ludovico Einaudi - Het bewijs dat muziek verbindt en houvast biedt!

Ik hoop dat het één van de laatste malen hoeft te zijn dat ik dit moet schrijven… Maar ook dit concert, van de wereldvermaarde pianist en componist Ludovico Einaudi werd t.g.v. corona gedurende bijna twee jaar uitgesteld. Hoe dan ook, na een zonovergoten dag was het dan eindelijk zover: omstreeks zeven uur ‘s avonds stonden er al een tiental mensen aan te schuiven voor het neoklassieke Capitole gebouw in Gent. Wat mij betreft, een ideale locatie voor wat later zou blijken, een memorabel concert.

Na een drankje in de koepelbar, begaf het volk zich naar de uitverkochte theaterzaal en iets later, rond acht uur doofden de lichten zich. Toen ik goed keek, zag ik op het podium een man voorzichtig plaatsnemen achter de impressionante, zwarte vleugelpiano. Rondom het geheel hingen doeken, waarop blauwe waterachtige schakeringen geprojecteerd werden. Heel zacht bereikten Ludovico Einaudi’s handen de toetsen en ontstonden de eerste subtiele, fragiele klanken uit de piano. Zo opende het nummer “Underwater”, het titelnummer van Ludovico’s laatste plaat op strelende wijze het concert. De hectiek in mijn hoofd, van het alledaagse leven, maakte onverwacht snel plaats voor een gevoel van intense ontspanning en melancholie. De eerste nummers van het concert werden solo gespeeld en hier was ik eigenlijk oprecht blij om: dit was Ludovico Einaudi in z’n puurste vorm.
De mate waarin hij zijn instrument beheerst vond ik aandoenlijk: verschillende ritmes, speelvolumes en tempo’s vulden elkaar naadloos aan, tot wat je mij vraagt, gewoonweg perfecte composities. Op een gegeven moment vielen de doeken naar beneden en werd Ludovico bijgestaan door Frederico Mecozzi op viool, Redi Hasa op cello en een percussionist. Hierdoor klonken sommige nummers zoals “Andare”, “Golden Butterflies” en “Low Mist” nog intenser, voller en dramatischer.
Het concert duurde bijna twee uur en werd opgebouwd op basis van zorgvuldig uitgekozen nummers, die zowel oudere als nieuwere platen omsponnen. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij “Le Onde” vanop zijn debuutalbum ‘Le Onde’ uit 1994, “Divenire”, het titelnummer vanop Ludovico’s doorbraakalbum uit 2006, “Nuvole Bianche” vanop de alom geprezen klassieker ‘Una Mattina’ (2004) en “Experience” vanop mijn persoonlijke favoriet ‘In a Time Lapse’ (2013).

Eerder zelden, zag ik zo’n stil, aandachtig en dankbaar publiek. Zoals het concert begon, eindigde ze ook met Ludovico Einaudi, solo achter zijn piano. Bij afloop van het concert kon Ludovico Einaudi en zijn crew rekenen op een langdurige, staande ovatie.
Vanavond betekende opnieuw het bewijs, dat muziek mensen verbindt en houvast biedt. En zolang we hierin af en toe even collectief mogen ontsnappen, blijf ik geloven in een betere wereld.

Organisatie: Greenhouse Talent