Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine

Vans en DVS’en, te grote klakken, Tony Hawk Pro Skater, een jointje smoren op een lokaal festivalletje, kibbelen over rollementen en ollies proberen op de speelplaats, headbangen op de muziek van je favo punkrockband: Janez Detd bezorgde ons een echte trip naar de late nineties, begin nillies. Toen je nog gewoon fun kon hebben zonder nadenken.

De rewind begon in 1998, het jaar waarin ‘Bleenies and Blockheads’ uitkwam. Nikolas Van Der Veken en de zijnen speelden de plaat integraal en onomwonden. Echte kenners weten dus hoe het optreden klonk. Een razende start met “Kung-Fu vs To-Fu” zorgde ook voor wat problemen met de klank. Moshpits werden desalniettemin gevormd en er werd luidkeels meegezongen met zowat elke lyric, hoe dwaas die ook mag wezen. Gelukkig stonden de betere nummers op het begin van de plaat, waardoor de sfeer direct werd gezet. “Beaver Fever” en “Dorkshire” dreunden lekker door. Drummer Bram Steemans, aka ‘The Machine’ leefde zich helemaal uit tijdens “Saturday”, in die meer dan 20 jaar heeft hij nog steeds niet aan snelheid ingeboet.
Zoals nineties optredens betaamt zorgde Janez Detd ook voor show. Een beetje klungelig wel, net zoals het hoort. Rookgordijnen sproeiden, grote ballonnen werden het publiek in gegooid en er was zelfs een vreemd intermezzo met dansende cheerleaders. Een paar foute moppen gooide Nikolas Van Der Veken nog in de mix; ach ja in 1998 klagen we daar niet over.
Het tweede deel van de plaat was wat meer van hetzelfde, maar toch vaak minder overtuigend. “Walk-A-Way” en “So Thin…” inspireerden niet echt, al zat er in die laatste wel een lekkere drop. Ze eindigden de rewind set met “Victim” en verdwenen van het podium na een 40-tal minuten en bedankten het publiek uitgebreid.
Gelukkig was het een 1 april-grapje. Ex bandleden kwamen tevoorschijn en de punkrockers zorgden voor een gigantische encore met alle hits die we wilden horen. Joeri Van Vaerenbergh sprong de boxen op en af tijdens “Mala Vida”, de Spaanse bulldozer van de band. Die lekkere trompetjes die over de zoals gewoonlijk rockende gitaren gaan, maakten van het nummer een absolute blijver in de Afrekening van 2003. We hoorden ook nog “Rock On!”: zullen we doen Nikolas! En de cover van A-Ha werd nog het meest luidkeels meegezongen van alle songs. De punkversie van “Take On Me” veroverde Vlaanderen twee decennia geleden en is zo fout dat we ons bijna schuldig vinden dat we onszelf luidkeels mee horen kwelen. Dat heet dan nostalgie?
Natuurlijk kregen we ook nog “My Life, My Way” te horen, een nummer met een boodschap die zo ondubbelzinnig is dat het wat dommig klinkt. Het nummer is ook zo, maar de ‘oh oh oh’s’ en kinderstem maken echt alles weer helemaal goed. Het is gewoon een fantastische hit, een oorwurm waarvan we blij zijn dat hij nog dagen in ons brein zal blijven huizen.
Afsluiten deed Janez Detd gelukkig met wat geweld met “Anti-Anthem”, nadat Van Der Veken met “Tonight” nog een kort akoestisch rustpunt had gezet.

We kijken alvast uit naar een volgende trip down memory lane, want wanneer willen we ons niet even terug zestien voelen. Merci Janez Detd!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/janez-detd-01-04-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent