Miles Kane - Koud kunstje voor de charismatische rocker

Of het nu door zijn hits “Rearrange” of “Come Closer” is of door de samenwerking met die andere rock halfgod Alex Turner in The Last Shadow Puppets… Miles Kane hoeft al een tijdje geen inleiding meer. Hoewel zijn laatste plaat ‘One Man Band’ reeds een half jaar uit is, stelde hij die nu pas voor aan het Belgisch publiek. En hoe!

Voordat de schijnwerpers op Miles Kane gericht werden, veroverde The Royston Club het podium met een krachtige set die de zaal toen al in vuur en vlam zette. De beloftevolle band kreeg al heel wat toehoorders voor het podium en dat was meer dan terecht.
The Royston Club bracht een mix van invloeden uit de indie rock scene, met hints van Oasis, Circa Waves en The Strokes. Met nummers als "Blisters" en "Mrs Narcissistic" wisten ze het publiek in te pakken met hun energieke performance en aanstekelijke hooks. Het publiek kon niet anders dan meegaan in de opzwepende passage en de zaal was toen al broeierig warm. The Royston Club bewees nu al dat ze klaar zijn voor een stapje hoger.

Na de intermezzo betrad de met een geblondeerde haardos en een scherpe blik Miles Kane het podium, klaar om zijn nieuwste werk te presenteren aan zijn trouwe fans. De zaal bruiste van anticipatie toen de eerste noten van "Troubled Son" de ruimte vulden, en Miles' karakteristieke stem het publiek op pookte. Moeiteloos wisselde Kane tussen originele catchy-op-het-randje-van-crooner zoals “Better Than That” en het ruwe krachtige “The Wonder” dat al eens aan Royal Blood deed denken.
Amper bekomen van die blitzstart en daar was al “Give Up”. Gelukkig namen Kane en zijn band al wat gas terug met “One Man Band", dat een van de vele degelijke nieuwe songs is uit zijn repertoire.
De bloedhete zaal was goed gevuld met fans van het eerste uur die “Inhaler” of “First of My Kind” moeiteloos luidkeels meegezongen. De Britse rocker met de gemeten podiumprésence genoot er duidelijk van. Nog uit zijn nieuwe plaat was daar ook nog het getemporiseerde “Heal”, het introvert klinkende “Baggio” of het dreigende “Never Taking Me Alive”. Nieuw en oud sloten dus naadloos aan op elkaar en dat had uiteraard veel te maken met Kane’s charme.
Ontelbaar veel hoogtepunten waren al de revue gepasseerd maar het waren toch vooral “Inhaler”, uiteraard “Rearrange” en “Come Closer” die er met kop en schouders bovenuit staken. Voor die laatste song mocht zelfs Tom Faithfull, de frontman van The Royston Club, komen opdraven om de zang, met enorme verve en heel gelijkend op Kane’s stem, te voorzien.
Een dik uur had Kane slechts nodig om zijn ding te doen en als toemaatje gaf hij nog het beste van zichzelf in “Don’t Forget Who You Are”. Hiermee liet hij ons met verstomming zwetend achter en stuurde hij ons met een gekende ‘Lalala’ de nacht in.

Setlist: Troubled Son - Better Than That - The Wonder - The Best is Yet to Come - Give Up - One Man Band - Inhaler - Heal - Loaded - Too Little Too Late - First of My Kind - Baggio - Colour of the Trap - Rearrange - Cry on My Guitar - Coup de Grace - Never Taking Me Alive - Come Closer - Don’t Forget Who You Are

Organisatie: Botanique, Brussel