Tucker Zimmerman - Een magische warmhartigheid

Het was een onverwacht en uniek concert: de nobele, haast vergeten folkzanger Tucker Zimmerman maakte zijn comeback in de Botanique. Na decennia uit de schijnwerpers te zijn verdwenen, werd hij in 2024 opnieuw ontdekt door niemand minder dan Adrianne Lenker van Big Thief, die zijn werk als een grote inspiratiebron beschouwt. Dankzij haar geduld en vasthoudendheid besloot Zimmerman niet alleen zijn oude muziek weer tot leven te brengen, maar ook nieuw werk te schrijven. Een bijzonder verhaal dat een minstens zo bijzonder concert verdiende.

De avond begon met de begeleidingsband van Zimmerman, Iji, een guitige indieband uit Los Angeles onder leiding van Zack Burba. Hun stijl deed denken aan het dromerige geluid van Mac DeMarco, Real Estate en Pavement, met hier en daar een twist richting Villagers. De band wisselde aanstekelijke melodieën af met humoristische bindteksten, die het tempo af en toe wat deden inzakken. Toch bracht Iji met nummers als "I Want It All Back" en "Professional Anything" het publiek meteen in de juiste sfeer – een aangename kennismaking die naadloos overging in het hoofdprogramma.

Toen Tucker Zimmerman, wat fragiel maar met fonkelende pretoogjes, het podium opkwam, was er even sprake van een onwennige sfeer. De 83-jarige Zimmerman leek ondanks een lichte verkoudheid zijn plaats en stem te vinden, en de band had een paar momenten nodig om op elkaar in te spelen. Maar al snel voelde je de magie van het moment: Zimmerman's doorleefde stem en karakteristieke timbre brachten direct een warme gloed door de zaal.
Nummers als "The Idiot’s Maze" en "Burial at Sea" klonken als tijdloze schilderijen, gedragen door de ijzersterke begeleiding van de band.
De intieme setting van het Museum benadrukte niet alleen de puurheid van Zimmerman's muziek, maar ook zijn leeftijd en levenservaring. Tijdens “Old Folks of Farmersville” herinnerde hij het publiek eraan dat er in ongeluk altijd geluk te vinden is. Zijn vrouw zat zichtbaar trots en glimlachend naast het podium.
Tussen de nummers door deelde Zimmerman gedichten en verhalen, waaronder anekdotes over zijn boeddhistische grootmoeder en haar vredeslessen in “Taoist Tale”. Dit alles droeg bij aan de bijzondere sfeer van de avond, alsof het publiek was uitgenodigd voor een persoonlijke vertelling van een oude vriend, ergens rond een grote open haard.
Tussendoor bracht Zimmerman op speelse wijze de gedichten “The Gods Mess Around” en "Potato Salad Breakfast", waarbij de band vrij improviseerde.
Een oprecht dankwoord voor Adrianne Lenker bracht hij met het innige “Dreamtime (For Adrianne)”. Naast al deze warme momenten bleek ook Zimmerman's gevoel voor humor en zelfreflectie nog springlevend. In "Nobody Knows" en het kwieke “Lorelei” toonde hij zijn licht sarcastische kant.
Hij sloot af met "Slowin’ Down Love", een nummer dat zijn eigen kwetsbaarheden en zelfinzicht prachtig onder woorden bracht.
Het publiek kon niet anders dan zich overgeven aan zijn unieke charme en levenswijsheid.
Zimmerman liet zien dat hij ook in zijn tachtiger jaren zijn speelse stijl nog altijd weet te behouden. Het slotnummer "Slowin’ Down Love" klonk als een dankbare erkenning van een onzekere toekomst, een waardig en ontroerend einde van een uiterst bijzonder concert.

Setlist
Idiot’s Maze - Burial at Sea - Taoist Tale - Old Folks From Farmersville - Half Crazy - The Ram-A-Lama-Ding-Dong Song - The Gods Mess Around (gedicht) - Potato Salad Breakfast (gedicht) - Dreamtime (For Adrianne) - (onbekend) - Nobody Knows - Lorelei - Slowin’ Down Love.

Organisatie: Botanique, Brussel