Dick Diggler’ is een band uit de streek rond Oudenaarde die instrumentale postmetal brengt, met ook nog stoner en wat sludge in de mix. Na een reeks losse singles heeft deze band nu de EP ‘The Sun Can Dance’ digitaal uitgebracht.
Over de eerste twee singles van Dick Diggler’ (“Liefde en Licht” en “Lolita”) waren we als reviewer in 2023 uitermate tevreden. Intussen zijn we goed twee jaar verder en hebben we deze band reeds live aan het werk gezien. Dat maakt dat we voor deze EP de lat net iets hoger leggen.
De vier tracks op deze EP klokken samen af op een klein half uur. De eerste track is de titeltrack en die stelt alvast niet teleur, al horen of zien we de zon niet echt dansen. Er wordt gespeeld met de intensiteit en met spanningsbogen dat het een lieve lust is. Heel degelijk, die track, maar niet baanbrekend vernieuwend of anders dan het vorige werk. Dat aspect krijgen we wel op “The Song of Al Hachache”. Die heeft in de intro en in de dansende melodielijn wat Midden-Oosterse invloeden. Als je stoner/desertrock-elementen toevoegt, moet dit niet per definitie naar de woestijnen van Californië verwijzen. Hier zien we in gedachten dan weer wel de zon dansen.
In “Circus” zit dan weer vooral agressie en weemoed, waardoor dit een volbloed-postmetal-track wordt. Denk aan Turpentine Valley als referentie en je zit al een eind op de goede weg, toch voor deze track. Mooi opgebouwd en perfect gelaagd. Als uitsmijter is er “Blue Diamond Cookies”. Een titel zoals ze die in de jaren ’70 verzonnen na een lsd-trip, maar hier is het een furieuze en opzwepende blend van stoner en postmetal. Voor deze relatief korte track – nauwelijks meer dan twee minuten – nam Dick Diggler’ ook een leuke video op, voor zover je grappig kan zijn als instrumentale postmetalband.
In het spelen met de intensiteit laat Dick Diggler’ op deze ‘The Sun Can Dance’ nog wat punten liggen in de rustigere stukken. Die zijn in verhouding iets minder uitgewerkt dan wanneer het volume naar de tien gaat. Het is vaak net in die rustigere stukken dat een band in deze genres het verschil maakt en zichzelf een eigen gezicht kan geven. In vergelijking met de eerste singles is er wel op alle vlakken vooruitgang geboekt, maar misschien niet in die mate dat we verwacht hadden. Trage groeiers blijven het langst overeind, bedenken we dan.
Je kan Dick Diggler’ dit jaar nog op heel wat plaatsen aan het werk zien. Benieuwd of de live-versie van deze songs ook zo intens is.
https://www.facebook.com/dickdigglerband/
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91305-liefde-en-licht-lolita-ep
https://www.youtube.com/watch?v=SfT7955_iD4
Bunch of Maniacs brengt zijn debuut-EP uit in eigen beheer. Het viertal uit de regio Brugge laat een eigen blend horen van metal en classic rock.
Vrienden sinds de kleuterklas Peter Van de Vannet (zang) en Roel Jacobus (bassist en zanger van BEUK) deelden een liefde voor heel veel muziek, maar stonden tot voor enkele jaren nog nooit samen op een podium.
Tot een experiment met coverproject Welvaart de zin aanwakkerde om eigen songs te gaan maken. Het duo sloot daarvoor een verbond met dorpsgenoot Jean-Baptist Bisschop (Strikeusder, drums) en gitarist Bart Labeur (Wasted 24/7). Vanaf eind 2023 werkten ze aan een repertoire van harde rock met duistere zang, epische gitaarsolo’s en stampende grooves.
Daarbij putten ze uit het vat invloeden van Black Sabbath, Faith No More, Kyuss, Muse, Type O Negative en the Datsuns. In 2024 bereikte Bunch of Maniacs de halve finale van de Wacken Metal Battle Belgium. Daarna speelden ze nog samen concerten met onder meer Cowboys & Aliens, Powerstroke, The Evil Pony’s, Cult of Scarecrow, Cathubodua en Bang Bang Firecracker.
De vier songs van deze EP werden in 2024 opgenomen en gemasterd door Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero. Voor zover we kunnen nagaan is dit zijn debuut inzake mastering. In zijn teksten vertelt zanger Peter Van de Vannet op een poëtische, duistere en gothic manier over de strijd om het bestaan en de vergankelijkheid van menselijke relaties.
“Mother” is een stuwende midtempotrack met behalve een bluesrock-basis nog duidelijke invloeden van Black Sabbath. In “Desire” zit eerst wat Tool terwijl de splijtende gitaarsolo de song een andere richting op duwt. “Purity of Despair” heeft dan weer een Faith No More-vibe met krachtige, lang aangehouden vocalen. “Missus” is inzake genre een veelkoppig monster, maar met die vibe en pittige drive heeft het wel iets.
Dat de optelsom van de muzikanten een goede sound zou opleveren, dat stond vooraf al zowat vast. De ontdekking is hier zanger Peter. Hij heeft de kracht en het volume en bovendien het talent om daarin te doseren. Zijn stemkleur heeft bij momenten een beetje het nasale van een Frank Zappa, maar dan met meer volume en bereik, en met veel meer aandacht voor melodie. Ook als tekstschrijver zien we wel potentieel in Peter. De opnames en de mix en productie zijn top.
Het zijn vier heel verschillende songs, die toch dezelfde genen delen. De band geeft zichzelf zo wat tijd en ruimte om te zoeken wat het beste werkt en waarmee ze het verschil kunnen maken in een al druk bezet landschap van stevige rockbands.
https://vi.be/platform/BunchOfManiacs
Black Snow in Summer is niet de meest productieve dark synthwaveband. Tussen de vorige release en de nieuwe vinyl-single zit vier, vijf jaar. Traaggroeiende bomen overleven het langst en leveren vaak de lekkerste vruchten. Een waarheid die ook opgaat voor deze vaderlandse act.
Black Snow in Summer werd opgericht door Kurt Vanhollebeke in 2013. Na het debuutalbum ‘Shadows at Night’ (2019, CD) en de EP ‘Lost Feelings’ (2021, 12”vinyl), enkele deelnames aan verzamelalbums (CD en digitaal) en optredens in binnen- en buitenland is er nu een nieuwe single in een beperkte oplage van 202 exemplaren, met A-kant “Help Me” en B-kant “One Click”. Het is dus opnieuw een vinyl-single, maar op het kleinere 7”-formaat deze keer. Er zit een systematische degradatie in het aantal songs per release. Als ze die aanhouden omvat de volgende release slechts één nummer. En dan beginnen ze daarna misschien opnieuw. Of het ook lukt om de release telkens op een andere fysieke drager uit te brengen, daarvoor zijn nog niet alle opties langsgekomen.
De productie was net als voor ‘Lost Feelings’ in handen van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Sygo Cries). De muziek komt van Kurt en de lyrics van Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence). De beats van de drumcomputer klinken kil en metaalachtig op “Help Me”. De melodie die daarover gedrapeerd werd is mysterieus, donker en bezwerend. De emotionele ‘cry for help’ van Corina klinkt heel doorleefd.
“One Click” gaat uiteraard over social media en alle ellende die daarbij kan horen. Met in de lyrics heel wat zinnen van slechts een paar woorden, zoals we die op social media vaak gebruiken. Dit nummer kreeg een puike productie en is een stuk dansbaarder dan “Help Me”. Van ons krijgt dit nummer alvast een duimpje en een hartje.
Alles bij elkaar hebben we hier twee intrigerende tracks van dit duo. Ze bouwen met geduld een mooi oeuvre op en op termijn rendeert dat vaak het beste.
https://blacksnowinsummer.bandcamp.com/album/help-me-one-click-7
“Tamalou” is de nieuwe single van Ann Van der Plaetsen. Opnieuw in het Frans, na een album en een paar losse nummers in het Nederlands.
Deze vrolijke, meezingbare folksong gaat over een fictief dorpje waar iedereen last heeft van fysieke pijn (Tu as mal où?). De dorpelingen worden uit hun lijden verlost door de komst van een troubadour. Het is een beetje het levensverhaal van Ann, waarbij muziek haar helpt bij het omgaan met haar ziekte. Lichtvoetig en bruisend, maar met een boodschap. Misschien moeten we allemaal wat vaker onze deur openzetten voor nieuwe muziek.
Bij het lied hoort een mooie AI-video.
Folk
Tamalou -single-
https://www.youtube.com/watch?v=bfb9b0tJdK4
The Betamax Project, het studioproject van Bonney Maes en Butsenzeller, krijgt elf jaar na de lancering van debuut single “Tupperware” dan toch een vervolg. We vermoeden dat misschien dat de sluiting van de Tupperware-fabriek in Aalst er voor iets tussen zit dat het duo de draad terug heeft opgepikt.
Voor de nieuwe single “Popporn” wordt het duo versterkt met Dirk Wouters op bas, keys en backing vocals. En er wordt al gerepeteerd om in de toekomst live-shows te spelen.
“Popporn” bevat alle geurige kruiden die The Betamax Project typeerde op “Tupperware”; glam, disco, breakbeats, hiphop en elektronica gelardeerd met enige seksuele revolte...terug relevant en urgent in deze conservatieve tijden. “Popporn” heeft net zo’n sexy groove en voegt nog funk toe aan het kleurenpalet waarmee geschilderd wordt. De knipoog naar “Born To Be Alive” van Patrick Hernandez ligt een beetje voor de hand en is tegelijk een gemiste kans. Een echte downright parodie daarop, dat zou nog eens superleuk kunnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=1BXn_XkKhfc
Chantal Acda is in Nederland genomineerd voor een Edison. Dat is daar zowat de hoogste muzikale onderscheiding. De Nederlandse brengt in september het nieuwe album ‘The Whale’ uit.
Van dat album was "Heads" eind maart de eerste single. De tweede single is "Make It Work", een track die de teneur en sfeer van het album verder ontplooit, met veel intensiteit en emotie, zwevend tussen hard en zacht ... tussen versterkt en akoestisch. Het is rauwer en meer rockend dan wat we van Chantal Acda gewoon zijn. Acda als de PJ Harvey of Tom Barman van de Lage Landen.
Inhoudelijk is "Make It Work" moeilijk in één onderwerp te vatten, maar ze doet zelf een goede poging in de promotekst: "Soms horen we stemmen, gefluister, echo's. Vaak maken zulke echo's ons bewust van vele ongeziene aanwezigheden die we toch voelen via ons lichaam, afgestemd op wat ons omringt. Maar soms zijn die fluisterstemmen zo aanwezig en duidelijk dat ze ons uitnodigen voor een gesprek. Dit lied gaat over een moment in de tijd en de plaats toen ik zo'n gesprek had.”
Deze tweede single intrigeert en dat is zijn intrinsieke sterkte. Hij heeft een aantal luisterbeurten nodig om door te dringen en te blijven hangen. Vooral geen hapklare, voorgekauwde brok, eerder met een soort textuur die warm en vertrouwd aanvoelt, met dan toch een scherp randje waaraan je je zou kunnen snijden.
make it work https://www.youtube.com/watch?v=F8lrXfJMNJ8&t=185s
Heads Heads
Sedert 2019 speelt D:Zine in een vernieuwde samenstelling. Recent hebben ze ook een nieuwe drummer geïntroduceerd. We merkten onlangs op een optreden dat deze verandering de nodige push en dynamiek gaf aan de performance. De EP bevat vijf nummers waarvan mensen die al regelmatig hen live aan het werk zagen de meeste songs zullen herkennen.
De EP start met het titelnummer en dat is meteen een sterke opener. Zelfs één van de beste songs. Gedreven zang, mooie intro, gitaar, synths en een ritmesectie. Het uptempo nummer zit goed in elkaar en klinkt catchy. Met “In Black” zakt het tempo en krijgen we een donker nummer te horen. Heel degelijke song.
“Sleeping Giant” heeft een goede intro en wordt verder ook prima opgebouwd. Een fijn nummertje. “Milkmen” begint goed en heeft een mooie melodielijn maar ik verlies na een tijdje een beetje de aandacht.
Er wordt afgesloten met “Sad Hatred”. Net als “Illuminate My Dreams” is dit een sterk nummer. Het doet qua sfeer, met die strijkers, gitaar en zo, wat denken aan de “Desintegration”-era van de The Cure.
Met ‘Illuminate My Darkness’ tonen ze wat je kan verwachten op een optreden van hen. De EP bevat twee tot drie heel sterke nummers. Echte opvullertjes staan er niet tussen. Het is mooi opgenomen en gemixt in hun eigen home studio. Alles klinkt zoals het moet klinken. Ik zou zeggen: ontdek ze eens op deze EP of live.
New Wave/electro/rock
Het vijfde album van Augustijn is een ferme lel om de oren geworden. Het wordt netjes opgedeeld in een ‘luchtige’ en een eerder ‘ernstige’ kant, maar deze keer klinken ook de meer luchtige songs eerder ernstig. Ook dit album heeft hij opnieuw helemaal zelf ingezongen en ingespeeld, al is er een mooie bijrol voor Marjan Debaene (op “Chaos”).
Het album heet ‘En/Of’. Augustijn ging na vier solo-albums te rade bij zijn vader. Moet hij vooral zijn fans pleasen of gewoon zijn eigen goesting doen. Het antwoord van Willem kan moeilijk meer West-Vlaams zijn. Hij raadt zijn zoon aan om beide te doen. Vrij vertaald: genoeg fans tevreden houden om te overleven als artiest, genoeg je eigen ding doen om jezelf niet te verliezen.
Een vlotte meezinger als “Ja Santé” (van op ‘Kweethetnie’), dat staat er niet meteen op ‘En/Of’, maar we gunnen het elke song van dit album dat hij alsnog zou uitgroeien tot een meezinger. Dit lijkt het meest persoonlijke album tot dusver. Tussen de grapjes en knipogen, tussen het spelen met het dialect, tussen de schijnbaar vrolijke en eenvoudige melodieën horen we hoe Augustijn zich steeds meer blootgeeft: het verlies van zijn zicht (op “Zien”), zijn hoogsensitiviteit (op “Dun Vel”), de uitdagingen van samenleven (op “Chaos”), zijn zoektocht naar erkenning op zoveel verschillende niveaus (op “Succes” en “Pardon”), … En hij graaft nog dieper in zijn ziel op “Zelve”, “Relatief” en “Besten”. In verhouding tot zijn eerdere albums, is dat veel.
De maatschappij in zijn algemeenheid krijgt eveneens – en opnieuw – een spiegel voorgehouden, onder meer op onder meer “Hel” (hoe we kleine mankementjes opblazen tot wereldrampen), op “Zot” (over ‘geloven in’), op “Oor” (over hoe een catchy beat vandaag superbelangrijk is in popmuziek) en op “Minder”. Taal is nog een terugkerend thema bij Augustijn en dat krijgen we hier opgediend bij “Ja” (over hoe je in het West-Vlaams een bevestiging kan vervoegen als een werkwoord en dat losjes voortbouwt op het eerdere “GVD Joat”) en bij “Zing”.
De algemene toon van ‘En/Of’ is ernstiger, maar er zitten nog genoeg knipogen en grapjes in om er geen emmer van ellende van te maken. Augustijn verpakt bijna alles in blinkend roze snoeppapier of hangt er een gele cadeau-strik rond om. Het is niet ‘een lach en een traan’, eerder een aangehouden glimlach, van monkelend tot grijnzend, van begripvol tot meelevend. Zo moet dit album ook binnenkomen bij de luisteraar.
https://www.youtube.com/watch?v=NyaqsC6Nxuk
We hebben in 2020 hard genoten van ‘Kom Bluf Gerust’, het solo-debuutalbum van Kobe Sercu. Er was vijf jaar nodig en opnieuw een crowdfunding, maar we zijn blij met het resultaat.
De vooruitgeschoven single en titeltrack “Nie Van Mie” zette ons wat op het verkeerde been. Een heel grappig en vrolijk walsje op een manier die we van Kobe nog niet kenden, of misschien waren we dat aspect van hem vergeten door de lange pauze tussen de twee albums.
Dat er liefst vier covers staan op een album van negen nummers, en dat na vijf jaar? We kunnen niemand verplichten om productiever te zijn. Na het horen van die vier nummers kunnen we iedereen geruststellen: het zijn hertalingen waarvan je behalve de melodie misschien niet veel meer zal herkennen. Hij zet ze naar zijn hand en geeft ze een nieuwe identiteit. Jasper Steverlynck’s song wordt in het West-Vlaams een statig chanson met de allure van Brel.
In onze review van ‘Kom Bluf Gerust’ hebben we verwezen naar zowat alle grote kanonnen van de kleinkunst en het grote Nederlandstalige lied. Eén naam hebben we toen ‘vergeten’ en dat maakt Kobe Sercu op ‘Nie Van Mie’ goed door een nummer van Herman Van Veen te brengen. In diezelfde review hadden wij het over Elbow en dat countert hij met Damien Rice. Geef toe, zo ver zaten we er niet naast.
Het eigen werk blijft mooi overeind naast die interpretaties. “Meiske Van Holland”, “Der Deure”, “’t Was Ol Weg” (over de Groote Oorlog, een terugkerend thema in de regio) en “Wortels En Vleugels” zijn van een onaardse pracht die zijn gelijke niet kent.
Pakkend, doorleefd, authentiek, met telkens treffende teksten op schijnbaar eenvoudige melodieën, …
Als vaandeldragers van het West-Vlaams hebben we al Het Zesde Metaal, Augustijn en Bliek, maar Kobe Sercu is misschien wel de meest interessante aanvulling van dat rijtje. Hij verheft kleinkunst naar een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op onze Vlaamse podia.
Als kers op de al grote taart is dit album ook op vinyl te koop.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78228-kom-bluf-gerust
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97353-nie-van-mie-single
https://www.sercuko.be/koop
Kadavar heeft een slag van de molen gekregen. Daar waar al hun vorige albums schitteren in de betere retro hardrock, hebben ze nu eens iets helemaal anders geprobeerd. Hadden ze beter niet gedaan, want deze abrupte koerswijziging lijkt ons een misser van jewelste, en wij twijfelen er niet aan dat alle doorwinterde fans er ook zo over zullen denken.
Kadavar gaat aan de slag met elektro-effecten, poppy invloeden, halfslachtige eighties tinten en Eurovisiesongfestival-allures. De titelsong lijkt wel Abba die een soort hardrock hit probeert te scoren, “Hysteria” is een halfbakken poging om Muse te kopiëren, “Let Me be a Shadow” is Duran Duran op de kermis, “Sunday Mornings” is een trip richting diepe leegte. En zo gaat het maar door, geen enkele song is ook maar een beetje de moeite waard, dit is een draak van een album.
Laat ons hopen dat dit een éénmalige misstap is en dat Kadavar hierna zichzelf terugvindt.
Wij hadden het concert van Kadavar op 13/10 in Aéronef een tijdje geleden al aangestipt in onze agenda. Nu met een dikke viltstift terug geschrapt.
Rudolf Hecke is terug met een nieuwe versie van God=doG, de band waar hij eind jaren ’80, begin jaren ’90 Vlaanderen mee onveilig maakte.
Rudolf Hecke’s LP ‘God is dog spelled backwards’ werd in 1989 nog verkozen tot beste Belgische album van het jaar. Hij werd gekroond tot de ‘Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok Rudolf op een neverending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij speelde ook als support van Iggy Pop, Sugarcubes, The Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk, …
Daarvoor had hij al Belpop geschiedenis geschreven met EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde samen met Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242, La Muerte… Na de eerste God=doG-periode volgden nog meer muzikale avonturen, onder meer in Pop in Wonderland en als auteur van biografieën over Serge Gainsbourg en Roy Orbison.
In de nieuwe God=doG-band zitten enkele mooie namen: Nikkie van Lierop (Erotic Dissidents, Praga Khan), Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Yassin Joris (Naima Joris). Ian Caple zat voor deze single in de producersstoel. Die ken je van zijn werk voor onder meer Suede, Tindersticks, Shriekback, Luc Van Acker, Anne Clark, The Ex, dEUS en Tricky.
Vorig jaar was “The Fear” de eerste nieuwe single. Puik werk, maar ergens ontbrak er toch die genster die het nummer kon doen overtuigen. Dat doet de tweede single – “Stronger Man” dan weer wel. De Nick Cave-vergelijking van vroeger mogen we nu wel inruilen voor eentje van Lou Reed, met die licht-verveelde, licht-lijzige zang. Mysterieus, intrigerend, geniaal in al zijn eenvoud.
Er is een nieuw album op komst, dat in het najaar verschijnt. Dat is verbonden met Hecke’s boek ‘Hoe ruw is de steen’, waarin hij onderduikt in de tempels en de coulissen van de vrijmetselarij. Het boek heeft het album beïnvloed en omgekeerd.
De clips van de eerste singles barsten dan ook van de vrijmetselaars-symboliek.
Stronger Man -single-
Rudolf Hecke & God=doG
Starman Records
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Bruce Springsteen maakt de kluizen leeg. In juni komen er liefst zeven albums uit met onuitgegeven materiaal: ‘Streets of Philadelphia Sessions’, ‘Perfect World’, ‘Faithless’, ‘Somewhere North of Nashville’, ‘Inyo’, ‘Twilight Hours’ en ‘LA Garage Sessions ’83’.
De fans zitten al te likkebaarden, wetende dat the Boss zelden middelmatig materiaal schrijft of opneemt.
Eén van de vooruitgeschoven singles is “Blind Spot”, een funky lo-fi contemplatief nummer uit de ‘Streets of Philadelphia Sessions’. Hij nam dat album op na het bejubelde ‘Streets of Philadelphia’, maar besloot om het niet uit te brengen, omdat hij op dat moment met de E-Street-band wou gaan touren. De fans kenden de opnames als de ‘loops record’ van the Boss, omdat hij net als op ‘Streets of Philadelphia’ met veel loops en drum samples gewerkt heeft. ‘Blind Spot’ had dan ook perfect gepast op dat album.
Het is een pareltje. Springsteen schrijft inderdaad nauwelijks middelmatige teksten. Of de muzikale uitwerking van deze “Blind Spot” zo fantastisch is als het beste van ‘Streets of Philadelphia’, daar valt misschien wel wat over te discussiëren.
Ik vind deze alvast sterker of een betere vondst dan de andere vooruitgeschoven single “Rain in the River”, uit 1983, die misschien net iets minder toevoegt aan het zo al imposante oeuvre van Bruce Springsteen.
https://www.youtube.com/watch?v=HfUEXnSing8
Nederlands 
Français 
