Het geweldige Gnome is in onze contreien nog steeds een miskende en onderschatte band terwijl ze in het buitenland al een heuse cultstatus opgebouwd hebben. Met het eerste stevige album ‘Father of Time’, dat eigenlijk vooral een stoner-rifffestijn is, helde de sound nog iets te veel naar Karma to Burn maar met het fantastische ‘King’ ontpopte Gnome zich als een unieke band met een eigen potige sound voorzien van een stel gekscherende zijstapjes. ‘King’ is een prachtig staaltje stoner-metal met een kwinkslag, én met een pinnenmuts op, wat ondertussen hun handelsmerk is geworden.
En het is heus niet omdat ze een voorliefde hebben voor trollen en geflipte kabouters dat we hier van een gimmick moeten spreken, dit is Ghost niet. Gnome is veel straffer.
We hebben weinig moeite om te stellen dat ‘Vestiges of Verimex Visidrome’ even sterk en hevig is als ‘King’. Gnome levert de meest stomende riffs per lopende meter en zet geregeld een abrupte tempowisseling op til, en daar is opener “Old Soul” al een geweldig proefstuk van, met loden riffs en gore metalzang afgewisseld met okselfrisse tempowisselingen. Primus in stonerland, zoiets. Heerlijke song.
Ook het fenomenale “The Ogre” springt van de stevige hak op de woeste tak en pakt dan ook nog eens uit met een prettig gestoorde sax-solo, wonderlijk. Nog een klassieker in wording: “The Gods Are Evil”, stampende stoner-rock op kruissnelheid. Welgemikte kopstoten als “Duke Of Discrace” en “Back to the Mud” hebben ook serieus wat animo in huis en zetten koers richting de geschifte metal van King Gizzard, die van ‘PetroDragonic Apocalypse…’ en ‘Infest the Rat’s Nest’. In de intro van “Golden of Fool” wordt de pinnenmuts heel even vervangen door een sombrero, maar dan gaan de poppen weer stevig aan het dansen en draaien de riffs overuren.
Dit is fabuleuze stoner-metal met een hoek af. Het klinkt even uniek als geweldig, en het ziet er dan ook nog eens fantastisch uit met dat schitterende artwork. Kopen op vinyl, die handel.
Satyn’s Satyrs is een band die hun metal het liefst op zijn allersmerigst serveert. Met hun debuut ‘Wild Beyond Belief’ dompelden ze Black Sabbath, Blue Cheer, Electric Wizard en Venom in de vuilste riool die ze tegenkwamen, voegden ze er wat vettige garage-rock aan toe en joegen ze het ganse zootje door een vunzige brij punk-metal.
Met hun vijfde album ‘After Dark’ hebben ze gelukkig de ganse zooi nog voor geen meter opgepoetst, alles klinkt nog even goor en brutaal als 10 jaar geleden, de modderkluiten zijn aan de gruizige gitaren blijven vasthangen. “Hellin’ it Like It Is” en “All 4’s” zijn rauwe rock’n’roll songs die gebouwd zijn op verwrongen metalriffs en gescheurde gitaren. “Deadly Again” is een soort heavy-metal Stooges, “Saltair Burns” is psych-rock met een Black Sabbath toets en The Afterdark/Mattressback is ontspoorde rioolmetal die uitdooft met een melancholische bui.
Lekker vuil plaatje.
Even schrikken toch, een gitaar-noise band die zijn nieuwste album ‘Synthesizer’ doopt. Als dat maar goed komt. Dit is immers een band die wel open staat voor een experimentje, getuige de vele remixen van hun songs die ze op de streaming platformen pleuren.
Maar een mens is snel gerustgesteld, het is maar een titel, van een abrupte koerswijziging is hier hoegenaamd geen sprake, hoewel APTBS wel degelijk dat synthesizer-ding in de sound opneemt en geregeld het geluid van de eighties opzoekt. Check “Fear of Transmission”, dat inzet als een soort Bauhaus meets DAF en dan overgaat in de vertrouwde noise-poel. Het aanstekelijke “You Got Me”, met een riffje die nogal naar DIIV lonkt, is nog zo een fijne uitstap buiten de comfortzone en afsluiter “Comfort Never Comes” graaft ergens in de schemerzone tussen The Cure en Joy Division.
Voor de rest mag de decibelmeter hier als vanouds over de limiet gaan met vertrouwde noise-uitspattingen in schuimbekkende tracks als “Disgust”, “Bad Idea” en “Have You Ever Been In Love”, dit is vintage APTBS met gitaren die door merg en been snijden.
‘Synthesizer’ is nog maar eens een bruisend en snedig album van een band die zichzelf blijft uitdagen zonder de eigen herkomst te verliezen.
Coldplay is een band die wij al vanaf hun derde plaat bij het huisvuil gezet hebben, maar uit pure nieuwsgierigheid, en om stiekem te kijken of er een vorm van onverhoopte genezing is opgetreden, zijn we nu toch even gaan luisteren naar hun nieuwe album. We hadden beter moeten weten.
‘Moon Music’ heet dat ding en het is een absolute verschrikking. Coldplay maakt zich hier schuldig aan derderangs r&b, halfslachtige ambient, ordinaire disco, fletse kermispop en inferieure hip-hop. Om de haverklap komen er dan nog eens irritante la-la-la refreintjes de kop opsteken die het geheel zo gênant maken dat een mens er acute diarree van krijgt. De heren miljonairs zijn er zich duidelijk van bewust dat alles verkoopt, als je er maar een gerichte en dure marketingcampagne tegenaan gooit. Ze zijn de schaamte voorbij en hebben de lat der goede smaak zodanig laag gelegd dat zelfs een mol er niet onder kan kruipen. Ze kakken zonder gêne een resem songs die dusdanig beschimmeld zijn dat die het containerpark niet meer in mogen. Dus mocht u dat misbaksel per abuis aangeschaft hebben en het na één luisterbeurt als de bliksem naar de kringloopwinkel wil brengen, ze zullen die afval daar al zeker niet aannemen en u abrupt terugsturen met de melding “Madammeke, we nemen veel binnen, maar er zijn grenzen”.
Meer dan 20 jaar geleden waren wij zeer te spreken over de eerste twee albums van Coldplay, die gasten hebben heus wel goeie dingen gemaakt. Maar op ‘Moon Music’ tref je niets anders dan beschamende platte kaas-pop die zelfs nog niet deugt om als achtergrondmuziek in de supermarkt gedraaid te worden.
‘Moon Music’, naar de maan ermee.
Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.
Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.
Vincent Starwaver is terug. Nadat de concerttournee voor debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ door de corona in het water viel was het afwachten of frontman Bart Vincent dezelfde band opnieuw bij elkaar zou krijgen voor een vervolg. Afgaand op “Everything Falls Apart”, de single voorafgaand aan het album ‘Godspeed’, was er daarvoor gewoon wat geduld nodig.
Bart Vincent was lang de ene helft van het duo achter Thou. Met die band nam hij van 1998 tot 2008 vijf albums op die bejubeld werden en die die band mooie concerten opleverde (Rock Werchter en Pukkelpop). Na Thou werkte Bart vaak als producer voor andere bands en als geluidstechnicus.
In 2020 was er dus het fantastische album ‘Goodnight Honeybun’, dat tot bij veel te weinig muziekliefhebbers geraakt is. Behalve enkele akoestische duoconcerten was het enige full bandconcert voor dat album een corona-safe concert in een ruime garage, met iedereen op een veilige afstand van elkaar opgesteld. Memorabel en bloedmooi, dat concert, en we hopen dat de opnames daarvan ooit nog eens op vinyl worden geperst.
Op dat livestream-coronaconcert werd de band uitgebreid met het strijkerskwartet Echo Collective en die zijn opnieuw van de partij voor ‘Godspeed’. Ook toetsenist Pascal Paulus (Melanie De Biasio) was erbij in de garage en hij levert op het nieuwe album enkele gastbijdrages. Voorts bestaat Vincent Starwaver als band hier opnieuw uit Bart Vincent (zang, gitaar), Alan Gevaert (dEUS) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Sundahl, Lize Accoe) op gitaar.
Live wordt de band nog uitgebreid met Linard Van den Bossche op toetsen en gitaar.
Op de nieuwe single “Everything Falls Apart” krijgen we fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met een klein weerhaakje. Een beetje zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer velours-achtige klanken. De strijkers krijgen op deze single een mooie hoofdrol in het groepsgeluid. Het gaat in de lyrics over moeten afscheid nemen en omgaan met eenzaamheid. Het tot waanzin gedreven worden door een bloedend hart wordt knap muzikaal vertaald. Het zou heel gemakkelijk geweest zijn om dat ‘klassiek’ te vertalen in een eruptie van noise en distortion, maar hier gebeurt dat door in de finale de strijkers mee te nemen op een huiveringwekkende koorts-trip. Niet het soort single waar je instant happy van wordt, maar verdorie, wel verslavend. U bent gewaarschuwd.
‘Godspeed’ komt uit op 28 februari 2025. Enkele dagen later is er de releaseshow in de Minard in Gent.
https://www.youtube.com/watch?v=AC5leKijKl4
De Waregemse band Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. Vorig jaar was er de demo-cassette ‘Oez’n Demotape’ en één van de nummers daarvan komt nu in een nette studio-opname uit als een digitale single.
‘Who Cares (We Gonna Die Anyway)’ is een echt visitekaartje voor de band. Het is een mooie opname en een goede, eerlijke productie. What you hear, is what you get. Op de demo had Next! nog twee gitaristen en daarvan is er nu maar eentje over. Dat rendeert: de structuur van de song is duidelijker en het geluid zit niet langer overvol.
De song is vernoemd naar de lijfspreuk van Peter ‘Steeni’ Vandersteene die samen met zijn partner Ann Stevens, het iconische café The Steeple in Waregem uitbaatten.
Catchy-rockend en onmiddellijk meezingbaar, dat is altijd een goed recept als je in de punk-keuken staat. Na de veelbelovende demo en de eerste puike single is het nu wachten op het album of EP.
‘Who Cares’ van Next! NeXt! - Who Cares (We Gonna Die Anyway)
Next support tribute to The Clash, Radio Clash
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak op deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen over aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
Het is wat stil geworden rond de grunge-iconen Alice in Chains, één van de weinige bands in dat tijdvak die het tot vandaag overleefd hebben. Al sinds 2022 wordt gesproken over een nieuw studio-album, de opvolger van ‘Rainier Fog’ uit 2018, maar dat band album is er nog niet. De band speelt wel nog af en toe in de Verenigde Staten, maar gaat voorlopig niet op uitgebreide (wereld)tournees. Wel is er nu een nieuw album van frontman Jerry Cantrell waar de fans zich deze winter aan kunnen opwarmen.
Cantrell maakt naast zijn werk met Alice in Chains al solo-albums sinds 1998, toen het niet zo goed ging met AIC-zanger Layne Staley en het niet duidelijk was waar het met die band naartoe moest. Vandaag zijn de omstandigheden anders, maar opnieuw voelde het voor Cantrell aan dat hij een solo-album moest maken en niet een volgend van Alice in Chains, al zou je je kunnen vergissen, want bij momenten klinkt dit wel heel erg als de band.
Voor zijn nieuwe solo-album ‘I Want Blood’ deed Cantrell opnieuw een beroep op Mike Bordin (Faith No More) en Robert Trujillo (Suicidal Tendencies, Metallica), twee mannen die ook al meededen op ‘Degradadtion Trip’, Cantrell’s solo-album uit 2002. Joe Barresi (mix/Tool, Queens of the Stone Age, Melvins, …) is eveneens een vaste waarde in het team van Cantrell. Nog twee bekende namen in de credits van ‘I Want Blood’ zijn die van Duff McKagan (Guns ’n Roses) en Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Leuk voor de credits, maar echt onvergetelijke momenten levert al die bekende namen niet meteen op.
Leveren al die mooie namen samen dan wel een goed album op? Tuurlijk wel. ‘I Want Blood’ sluit perfect aan op ‘Degradadtion Trip’ en op ‘Rainier Fog’ of andere albums van Alice in Chains. Het is al geheel minder depri en tegelijk ook harder dan ‘Brighten’, al blijft Cantrell een eeuwige treurwilg in zang en melodie. Zo subliem als op ‘Dirt’ wordt het waarschijnlijk niet meer, alleen al omdat de tijdsgeest al helemaal anders is. Voor wie dat album nog steeds koestert, zit er op ‘I Want Blood’ nog meer dan genoeg vlees aan het been. Het wisselt zoals steeds bij Cantrell en AIC tussen slepend, stuwend en schurend.
De tracks die het best gekruid zijn, zijn voor mij “Vilified”, “Off The Rails” en het bezwerende “Held Your Tongue”, maar de verschillen in kwaliteit en overtuigingskracht zijn miniem. Er staan geen missers op dit album. Fans van Cantrell en Alice en Chains zullen zich aan ‘I Want Blood’ geen buil vangen.
Grunge leeft nog en Jerry Cantrell pookt samen met zijn generatiegenoten Pearl Jam en J Mascis om de zoveel jaren het vuur nog eens op, terwijl de jonge bands die zich aan hen spiegelen als paddenstoelen uit de grond komen.
https://www.youtube.com/watch?v=9tGyIln0-pw
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
De band Midnightmares startte als een lange-afstands-studioproject van de Belg Gio Smet en de Mexicaanse sopraan Mariel Gimeno. Zij zat eerder in de symfonische folkmetalband Exordum, bracht onder haar eigen naam al een album uit en is populair op YouTube met Spaanstalige covers van onder meer Nightwish en Evanescence. Smet ken je misschien van zijn andere studioprojecten Horrorwish en Giotopia en als labelbaas van Gio Smet Records (Fragmentum, High Inquisitor Woe, Flexant, Catharsis, …). Samen brengen ze met Midnightmares donkere, gothic symfonische metal.
Voor Smet was deze vanop afstand werken niet nieuw. Voor zijn trilogie met studioproject Giotopia werkte hij al eerder zo met verschillende internationale gastzangers en –zangeressen. Na een reeks leuke singles van Midnightmares is er nu het album ‘Shadow People’. En omdat Mariel verhuisd is naar Nederland is Midnightmares sinds kort ook een live band. Daarbij wordt het duo aangevuld met drie muzikanten van Deafcon en Fragmentum. De eerste optredens zijn al achter de rug en er komen er nog een hele reeks aan, voorlopig allemaal in ons land.
Midnightmares teert op het contrast tussen de beauty en de beast. Mariel heeft als beauty een groot vocaal bereik en een heel mooi, helder en klassiek geschoold stemgeluid. Denk aan Tarja Turunen, Floor Jansen van Nightwish en After Forever, Helena Michaelsen bij Trail of Tears of aan Lori Lewis van Therion. Geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Mariel schreef alle lyrics, zong de hare in en speelde ook synths op het album. Gio Smet schreef de muziek, biedt als beast vocaal weerwerk en speelde alle andere instrumenten in. Hij was bovendien verantwoordelijk voor mix en productie.
Gio Smet is gegroeid als producer. De koor-intro op “I Love It When You’re Evi”l, de tribal-elementen en de magistrale outro op “Wichasha Wakan”, het refrein in het Latijn op “Leave Me With My Demons”, huiveringwekkende intro’s en pakkende finales, de orkestraties, … dat heeft hij allemaal goed in de vingers. De gitaren en het drummen komen niet altijd goed uit de verf en dezelfde akkoorden en sound lijken in een paar nummers terug te komen. Het helpt dan ook niet dat er liefst twaalf nummers op dit debuutalbum staan (dertien voor wie de CD aanschaft). Meer verschillende ideeën in minder songs had misschien ook gekund. Een tweede gitarist met een ander geluid en een andere manier van spelen had misschien een verschil kunnen maken. Het is vooral dankzij de intro’s, de lyrics en de wel wisselende songstructuren dat je de nummers van elkaar onderscheidt.
Een ander puntje is dat Gio Smet vocaal wel veel tijd en ruimte krijgt. Dat doet hij op zich heel goed, maar er gaapt toch een groot verschil in bereik, emotie en variatie tussen de twee vocalisten. Met zo’n uitmuntende stem als die van Mariel moet je de lyrics misschien niet netjes in de helft willen verdelen.
Midnightmares heeft met ‘Shadow People’ een knap debuutalbum uit. Mariel heeft talent in overvloed als zangeres en tekstschrijfster en Smet laat horen dat een prima producer is. De reeds uitgebrachte singles zijn catchy op een donkere manier, met “Sanctuarium” als echte uitblinker. Midnightmares is een band die met zijn kwaliteit in de rangen en zijn originele aanpak tot buiten België zou moeten opgepikt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=1MlbeNgp_IY
De Vlaamse deathmetalband Catharis heeft een nieuwe EP uit en die klinkt opnieuw prima.
Catharsis werd opgericht in de regio Tongeren in 2020, midden in de coronapandemie, met bandleden die eerder bij Death's Bride, Solipsist, Brutal Exposure, Body of Christ en Signs of Cain speelden. Ze brachten vorig jaar al de EP ‘I’ uit in eigen beheer. De nieuwe EP komt uit bij Gio Smet Records (Flexant, Midnightmares, Fragmentum, …) en omvat vier ‘oude’ tracks en één nieuwe. Catharsis koos ervoor om nummers op te nemen uit hun beginperiode, nog voordat de band zijn naam had gekregen en voordat vocalist Larz erbij was. De EP-titel ‘M-VIII B.C.’ moet je dan in een mix van Engelse afkortingen en Latijnse getallen lezen als ‘made before Catharsis’. Als de band in het promopraatje erbij vertelt dat binnenkort dan het full album ‘Ithnayn’ het licht zal zien, dan zien we pas het grotere plaatje.
Opener “Paradise Lost” is de nieuwe track op ‘M-VIII B.C.’ en moet een voorproefje zijn van het full album. Dit smaakt inderdaad naar meer. Invloeden van de band Paradise Lost hoor ik niet direct, wel veel oldschool death metal, met af en toe wat melodie.
“A Bloodier Shade Of Pale” en “Whirlpool” zijn helemaal oldschool death en passen in het rijtje van recente releases van Solifugia en Klaïton, al zit er bij Catharsis hier en daar wel eens een stukje in dat misschien wat minder oldschool klinkt. Op “Retard” en “Nasu” hoor ik wat thrash-invloeden: in de zang en met die groove denk ik spontaan aan Sepultura ten tijde van hun album ‘Roots’. Alle songs op deze EP hebben een heel degelijke opbouw en alle elementen die je verwacht bij death metal zitten er in.
Over de productie valt iets te zeggen. Op voorganger ‘I’ was de productie heel basic en niet supervet. Deze keer ging er veel aandacht naar de intro’s en klinkt alles al wel wat zwaarder. Met de leuke intro’s krijgt elke track een eigen gezicht en dat is altijd een goede zet in dit genre. In de mix zitten de vocalen voor mij net iets te veel op de voorgrond en krijgen de gitaren wat te weinig tijd en ruimte. En de drums klinken misschien wat dof. Nog steeds, zoals op ‘I’, is het een heel eerlijk geluid en dus niet ‘over-geproduceerd’.
‘M-VIII B.C.’ is het zoveelste teken dat de deathmetal-scene in Vlaanderen nog springlevend is. Het is tegelijk een mooi tijdsdocument van een band die zijn ‘oude’ songs niet zomaar verloren wou laten gaan, en daar zijn we blij om. Maar nu zijn we wel helemaal klaar voor dat full album.
https://www.youtube.com/watch?v=LVNcwbbWoMw
Nederlands 
Français 
