Ina Rose is één van de mooiste stemmen in de countrymuziek in Vlaanderen. Ze bouwt al enkel jaren gestaag aan een mooi oeuvre en haar nieuwe single “Gone Forever” is daarin een knap nieuw hoofdstukje. Muzikaal en productioneel is dit helemaal top, met een hoofdrol voor een huilende pedal steel in een heel uitgebreide bandbezetting. Dit klinkt buitengewoon goed.
In de lyrics is het bittere ernst en gaat het over bindingsangst en koudwatervrees om in een relatie te stappen. Niet een klassiek onderwerp in country, maar het klinkt oprecht en dat is wat telt.
Opnieuw een heel knappe single.
https://www.youtube.com/watch?v=nU26uvFVL3o
Flo, voluit Florian De Schepper, is een Gentse gitarist die al heel in de folkscène zit. Dat met bands als Bogus en Broes, waarmee hij in zijn tienerjaren reeds heel wat prijzen en wedstrijden won, maar ook met Les Bandits de Belleville en Loogaroo zette hij zichzelf in de kijker. Hij trad op in meer dan tien landen in Europa en zelfs in China speelde hij meermaals. Hij werd genomineerd voor 'beste album' en 'beste live band' op de Flanders Folk Awards en bracht reeds zeven albums uit.
Sinds kort speelt Florian solo onder de naam Flo waarmee hij zijn eigen eclectische composities brengt op akoestische gitaar. In zijn unieke speelstijl, waarin hij folk met klassiek, jazz en wereldmuziek combineert, gaat hij op zoek naar het exotische. In 2022 besloot Florian naar tien eilanden in het zuiden van Europa te reizen met enkel een rugzak en een akoestische gitaar. Op elk eiland schreef hij een akoestisch lied waar telkens een eigen verhaal en specifiek gitaargeluid bij hoort.
De tien composities van ‘Islas’ overstijgen taal en cultuur. Zijn muziek vertelt verhalen van liefde, natuur en de schoonheid die schuilt in eenvoud. Door zijn gevoelig maar ritmisch spel weet hij de emoties en ervaringen vast te leggen die elke song een eigen gezicht geven.
'Islas' is een mooie muzikale reisbrochure. Flo had het zich makkelijk kunnen maken en op elk eiland een min of meer herkenbare melodie uit de folklore kunnen ‘lenen’ of een lokaal snaarinstrument erbij nemen. Dat zou voor muzikale eiland-kenners een houvast geweest zijn en tegelijk een waardemeter om de nieuwe/geleende compositie te beoordelen. In die val is Flo niet getrapt. Het zorgt er wel voor dat het als luisteraar vaak moeilijk is om songs en songtitels bij elkaar te plaatsen. In “Guadeloupe” zit (voor mij) niets dat naar Guadeloupe ruikt, “Sicilia” klinkt veel vrediger dan het geweld van de maffia waarmee we dat eiland doorgaans associëren en in “Kreta” proef ik geen Kreta.
Dat geldt overigens niet voor elke song. In “Gran Canaria” zit een soort van Afrikaanse vibe die wel aansluit op de geografische locatie en in “Ilha Da Culatra” zitten een paar akkoorden die vaag resoneren met fado, al zat ik eerst op het spoor van de flamenco van buurland Spanje. Maar zo’n voorzet krijg je zeker niet op elke song. “Cyprus” klinkt bijvoorbeeld meer Grieks dan “Kreta”. De Turkse invloeden die deze song, net als de stad Nicosia, in twee verdelen, zijn meer subtiel aanwezig.
En toch wil ik Flo volgen in zijn aanpak. Bij elk van de tien intro’s op ‘Islas’ stap ik uit een bootje de kade op en ben ik net als Flo klaar om de nieuwe indrukken op mij af te laten komen, met de naïeve onschuld van een tiener die voor het eerst bewust naar het buitenland reist. Ik vermoed overigens dat Florian de eilanden allemaal in de zomer heeft bezocht, want dit album klinkt zonovergoten en zorgeloos. Geen wolkje aan de lucht op deze muzikale ontdekkingsreis.
‘Islas’ is een heel aangename muzikale rondvaart en mogelijk de aanzet van een lange reeks. Er zijn nog meer dan genoeg eilanden te ontdekken, zowel letterlijk als figuurlijk.
Folk/Jazz
Islas
Flo
https://www.youtube.com/watch?v=x3jgZypteuA
“Hush Hush” is de laatste nieuwe single van The Black Gasolines voor hun nieuwe album ‘White Residence’ verschijnt.
The Black Gasolines brengt een frisse wind binnen het genre van de theatrical art rock, waarbij ze de klassieke geluiden van de jaren ’70 en ’80 in een hedendaagse context plaatsen. Met een reeks singles, de EP ‘Dopamine Rush’ en een debuutalbum ‘It Took A Lifetime’ heeft de band zich flink in de kijker gewerkt, met meer dan 300 live-optredens op de teller, in eigen land en ook in het buitenland.
De band werd opgericht door Bradley Remorie en Lukas Debeerst, afkomstig uit Kortrijk. Met Henri Vervaeke op drums en Frederik Everaert op toetsen heeft het viertal een eigen geluid ontwikkeld dat je niet vaak hoort, met invloeden van David Bowie, Arctic Monkeys en Warhaus.
“Hush Hush’”is speels en avontuurlijk, met tegelijk veel gevoel voor drama. Met die blazers doet dit mij wat denken aan vergeten pop-iconen als ABC en Johnny Hates Jazz, maar dan met de dramatiek van een Falco. De zang gaat wat in de richting van een Joe Jackson en The The, maar dan met meer kracht, passie en vuur, al blijven de lyrics wat mysterieus. De songopbouw is ingenieus en speelt wat met een verwachting die niet helemaal ingevuld wordt. Als luisteraar hoop je dat de gitaarsolo nog eens terugkomt in een overtreffende trap, maar die krijg je niet.
Het nieuwe album verschijnt op 18 oktober. Op donderdag 7 november staan The Black Gasolines in de Charlatan, met Komisar als support. Met die band hebben ze alvast een voorliefde voor de Arctic Monkeys gemeen.
https://www.youtube.com/watch?v=JVBoPSxt18Q
'Song Offerings' is de nieuwste explosieve release van de Belgische avant-garde gitarist Julien Tassin en de veelzijdige drummer Nico Chkifi, die voor het eerst hun krachten samen bundelen in geïmproviseerde muziek.
'Song Offerings' doorkruist texturen, kleuren en chaos op gebied van jazz, rock, soundscapes, noise gebed in structuur, improvisatie en experiment.
Het album werd opgenomen tijdens een residentie in Les Ateliers Claus in Brussel in december 2022, en werd nu uitgebracht.
Het zijn zondermeer twee toptalenten, wat we horen in het gevarieerde gitaar - en drumspel. “Cactus Road” is meteen een sterke opener. Op “Dreams Flow” horen we een bevreemdend, experimenteel kantje. De grenzen van hun muzikaal kunnen wordt afgetast. Ze weten elkaar speels, onbezonnen aan te voelen. Het klinkt boeiend en onderstreept de diversiteit, o.m. op het toepasselijke “How Many sounds can you Hear all at once?”. Verder hebben we het korte, zachtmoedige “Everyone is a Creator” en het wondermooie “When danger come to take your hand” , die ingenomen gewaagd klinken. Chaos mag er heersen en de registers kunnen worden opengetrokken op een “If You Know”, “51” en de wonderbaarlijke afsluiter “Eternal”.
Deze virtuozen Julien Tassin & Nico Chkifi gaan voortdurend op zoek naar uitersten in hun instrument, met een dosis improvisatie en experiment. Schitterend spel dus , die ons steeds weet te verrassen.
Julien Tassin stond met Julien Tassin Quartet op de ‘European Jazz Conference’ in de Ha Concerts, samen met de Beren Gieren. Lees hier European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid (musiczine.net)
Tracklist: Cactus Road 02:18 Dreams Flow 03:18 How Many Sounds Can You Hear All At Once? 02:57 Searcher 05:07 Everyone is a Creator 01:47 When Danger Comes to Take Your Hand 06:16 If You Know 03:58 51 - 00:54 Underlying Intentions 05:28 My Heart is Full 05:41 Eternal 02:09
Rudy van de geropgestane Leuvense postpunkband Sovjet War heeft met Gutter Smell een solo-uitlaatklep gevonden. Na het album ‘One Prison Many Doors’ van begin dit jaar volgden nog twee singles die best oké, maar misschien ook niet spectaculair goed waren.
Met “Too Cold For Anyone In Here” zijn we wel helemaal mee. Hier zit wat meer venijn in, zowel in de lyrics als in de muziek. De akkoorden en melodie voeren ons terug naar de sense of urgency van Neil Young ten tijde van ‘Freedom’ en Iggy Pop’s ‘Brick by Brick’.
Een heel krachtige single en zo mogen er nog meer volgen.
https://www.youtube.com/watch?v=6ouWDZ_BXKU
Kartje Kilo is een duo dat verschillende straattheateracts opvoert. Met hun Radio Mano Sport (live sportverslaggeving met een knipoog) zaten ze in verschillende afleveringen van Iedereen Beroemd op tv-zender Eén.
Met “Up Café” brachten ze al een humoristische single uit (op rood vinyl te verkrijgen) en de opvolger is nog veel meer een schot in de roos. Op “Nazareth” zingt het duo in sappig West-Vlaams de lof van de snelwegparkings en dan in het bijzonder die van Nazareth. Leuk gebracht en onderhoudend, op een bedje van synthwave/neo disco/urban dance.
Ook de clip is best plezant.
Na “Up Café” was ik nog niet overtuigd, maar na “Nazareth” wil ik meer horen van Kartje Kilo. Zo nog een paar singles en dan een album?
https://www.youtube.com/watch?v=klhhFEECIOE
Sylvie Kreusch hebben we al in verschillende gedaantes leren kennen. Ze verandert al eens van tint, maar gaat nooit als een kameleon op in het decor. Op haar nieuwe single “Ding Dong” klinkt de muziek deze keer onbezorgd vrolijk, nostalgisch kinderlijk en onbezonnen zomers.
Muzikaal doet dit mij denken aan klassiekers als “Amoureux Solitaires” van Lio of – met die onderkoelde zang - aan “La Ouate” van Caroline Loeb. Ook het verzamelde werk van the B-52’s (dezelfde grappige hooks) en van het Nederlandse Baby’s Berserk passen hier als referentie.
In de lyrics zit er meer ernst. Het nummer is in feite een liefdesverklaring. “Ik had in mijn jeugd moeite om mijn ware gevoelens te uiten, om in elke zin ‘ik hou van je’ of ‘schat’ te zeggen,” vertelt Kreusch over het nummer. “Het is alsof je ijskoud water betreedt. Er is ook de angst om dichterbij te komen en daardoor misschien iets te verliezen. Ik denk dat mijn teksten daarom zo duidelijk en direct zijn, omdat ik in het echte leven niet zo ben”, zegt de zangeres.
“Ding Dong” is het meest recente voorproefje van het album ‘Comic Trip’, dat ook de singles “Ride Away”, “Hocus Pocus” en de gelijknamige titelsong bevat.
Dat album verschijnt op 8 november bij Sony Music.
Ding Dong (youtube.com)
Few Bits, de band rond Karolien Van Ransbeeck, is terug. De vorige platen (‘Few Bits’ uit 2013 en ‘Big Sparks’ uit 2016) oogstten toen lof bij radio, pers, fans en collega-artiesten. The War On Drugs nodigde Few Bits uit als support tijdens de tournees voor hun albums ‘Lost In The Dream’ en ‘A Deeper Understanding’ in 2014 en 2017. En ze mochten spelen op prestigieuze evenementen als SXSW in de Verenigde Staten en de Canadian Music Week in Canada.
Na de geboorte van haar dochter in 2019 besloot Karolien een muzikale pauze te nemen. Maar vorig jaar begon het weer te kriebelen en verzamelde ze haar band. Het nieuwe album, het eerste sinds 2016, verschijnt in het voorjaar van 2025.
“Brick Houses”, de eerste single daaruit, is muzikaal zachte en zeemzoete dreampop, met Karoliens goddelijke stem als gouden randje. Referenties zijn Mazzy Star en Fleetwood Mac. In de lyrics graaft Karolien dieper dan de pasteltinten van de muziek: “Bakstenen huizen bieden bescherming tegen stormen, maar niet tegen verlies en tegenslag. Veiligheid is vaak meer een gevoel dan een feit, en soms is het slimmer om mee te surfen op de golven van het leven dan tegen ze te vechten. Onze eerste single in acht jaar vangt zo'n moment waarop we ons helemaal buiten de tijd voelen, omdat één gebeurtenis alles belangrijker maakt. ‘Don't fight the waves, learn to surf.’
“Brick Houses” is geen radicale breuk met het verleden, maar dit schilderij heeft zo mogelijk nog meer laagjes dan de songs die we op de vorige albums te horen kregen. Volwassener, puurder, authentieker en compromisloos.
Applaus voor het terugzien van Few Bits en hopelijk is het publiek deze fijne band niet vergeten.
https://www.youtube.com/watch?v=OGjsMmyJhic
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die in hun progressieve post-metal ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes omzet in rauwe, emo-energie.
De teksten zijn introspectief, persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat ze niet in een hokje te duwen zijn.
We hadden een fijn gesprek en polsten naar de ambities en plannen. Lees gerust .
Hoog tijd om 'The Abyss Within' onder de loep te nemen.
De diversiteit vormt de rode draad. We horen het reeds op de opener “Dark Energy Dark Matter”, wat een veelkleurige sound. De vocals kunnen zalvend clean of screamo.
Het is een balanceren tussen donker en lichtvoetigheid en tussen rauw, hard uithalen en intiem pakkend zijn. Dit is post/progressieve metal, episch-emotioneel, die geluidsmuren weet op te trekken. Uitersten aantrekken van een relaxste, zachtmoedige sfeer met vlammende boosts, die net zorgen voor een orkaanuitbarsting, als op “Paradox of Evil” en “Illusive”. “Enigmatic Resonance” en “Deceivers Demise” op hun beurt beklemtonen het filmische aspect van TRÆLS.
TRÆLS weet door deze variatie van instrumentatie en vocals, zich te nestelen binnen de grotere namen van de post- en progressieve metal.
Tracklist: Dark Energy Dark Matter 06:01 Apoptosis 04:35 Enigmatic Resonance 05:49 Deceivers Demise 04:55 Essential Anxiety 06:10 Paradox Of Evil 01:24 Evade Emotional Collapse 06:41 Illusive 05:11
Percussionisten Simon Leleux, Robbe Kieckens en Celestin Massot gingen eerder door het leven onder Hands in Motion; het album 'Dawn' was het resultaat. Die percussie klonk spannend , wisselend en kleurrijk. Sterk. Ook met Spëcht hebben we eerder diezelfde intrigerende aanpak.
Met nietszeggende titels als “1.1”, “1.2”, tot “3.3” wil het trio de aandacht vestigen op hun diverse muziek. “Kalimba” brengt ons naar de Afrikaanse rimboe. Spëcht verrast ons door die bevreemdende world percussie.
Ze vallen op door sfeerschepping, de grooves en die afro, die inwerkt op de dansspieren. Vooral de instrumenten doen ’t em net o.m. door de tamboerijn en de Bendirs, een in Afrika populair percussie instrument. Wat een wissels krijgen we in hun opbouw.
De ‘lichte’ botsing van culturen brengen je in een soort trance. Het geheel is interessant en klinkt bedwelmend, intiem en crescendo-gewijs overweldigend. Er hoeft niet direct een verhaallijn in te zitten.
'Triptyques' is een veelkleurig plaatje door de klankentapijtjes en de afro. En het boeit extra door de verrassende wendingen en de talrijke experimentjes.
Je wordt weggevoerd naar Afrikaanse wouden en woestijnlandschappen. Een trance gevoel wordt gecreëerd, alsook één worden met vooral toch de Afrikaanse cultuur. Mooi.
Zeerzeker voer voor percussie liefhebbers.
Percussie
Triptyques
SPËCHT
https://www.youtube.com/watch?v=BsjGPLr_e70
Tracklist: 1.1, 1.2, 1.3, 2.1, 2.2, 2.3, 3.1, 3.2, 3.3
Laura Zöschg (stem), Elvira Helene Skovgaard Skovsang (stem) en Ewoud Van Eetvelde (stem, gitaar), vormen samen het internationale trio Room Trio . Ze komen respectievelijk uit Italië, Denemarken en België, een versmelting van verschillende culturen. "De composities zitten vol spontane uitnodigingen voor de verbeelding met teksten over vogels, mensen, wind en stranden. De uitvoerders ontmoetten elkaar tijdens hun studies aan het conservatorium van Aarhus, in het noorden van Denemarken vlak aan de zee" , lezen we in de bio.
Het debuut 'When You Look Through your Eyes' werd opgenomen in het verlaten klooster van de Zuster Clarissen in Leuven en dat zorgt toch voor een totaalbeleving. Je voelt letterlijk de sfeer van dat klooster op de plaat.
We ondervonden dit live ook in de Lokerse Jazzklub, juni ll, lees gerust .
Op plaat klinkt het echter nog intenser … dat komt natuurlijk door de sfeer op die bijzondere locatie, het kriebelt op “I Know I Know”, “Figures” en het prachtige “Atmospheres”, een song die de lading dekt van die unieke sfeer. De fantasie wordt hoedanook geprikkeld.
De vocals zijn mee bepalend .
Inspelen op gemoedsrust van simpelweg de rolluiken naar beneden, de ogen sluiten en je laten meevoeren naar diepzinnige gedachten. Je kan het ook “Shadows” en “Triangulations”. Bij elke luisterbeurt ontdek je weerhaakjes. “Floor faces” is een overtuigende afsluiter, die je doet wegdromen
Naast die avant-garde pop is het dus een visuele plaat, die tot de verbeelding spreekt
We zijn sterk onder de indruk van deze talentvolle performers.
Avant-garde pop
When You Look Through Your Eyes
Room Trio
TRACKLIST
I know I know 06:25
Figures 04:26
Atmospheres 06:28
Ornithologist 05:53
Shadows 08:04
Triangulation 07:32
Floor faces 04:37
'Dreamweaver' is het zesde album, als je ‘Live in Copenhagen’ niet meerekent, van deze veelzijdige Deense artiest. Trentemoller is door de jaren heen geëvolueerd van een dance, techno en ambient gerichte muzikant naar iemand die invloeden uit de indie, shoegaze en darkwave in zijn muziek steekt. Hij heeft nooit een geheim gemaakt voor zijn liefde voor o.a. The Cure, Slowdive en Joy Division. Voor de vocals deed hij beroep op de IJslandse Disa Jacobs die reeds mee toerde met de ‘Memoriam’ tournee.
Opener “A Different Light” begint met een akoestische gitaar en de zachte stem van Disa. De song bloeit langzaam open en klinkt warm en fragiel. “Nightfall” ligt in het verlengde. Het bevat iets meer tempo en een weemoedige gitaar. Het doet mij wat denken aan Ride of Slowdive. Het titelnummer “Dreamweaver” komt heel langzaam op gang om dan met dravende drums open te breken. Hier kunnen we live een stukje op dansen. Het krijgt een vervolg op “Give My Tears” dat meer tempo heeft, naar indiepop neigt en dansbaar is. “Behind My Eyes” heeft, net “In A Storm”, veel wave elementen in zijn muziek. Twee heerlijke nummer die wat refereren aan de stijl van The Cure. Met “Hollow” en “Empty Beaches” krijgen we terug meer peinzende en melancholisch getinte tracks voor onze neus geschoteld. Het album sluit af met twee donkere ambient slo-core nummers “Winter’s Ghost” en “Closure”.
Je zou kunnen zeggen dat ‘Dreamweaver’ uit soundscapes bestaat die dromerig, melancholisch, zweverig en soms donker klinken. Een blend van stijlen zoals darkwave, shoegaze, indie en electronic. De stem Disa Jacobs blendt heel goed bij dit alles. Het album is bij momenten een luisteralbum en op enkele andere momenten dan weer lichtjes dansbaar. Bovenal heeft het een heel fijne flow en een melancholische sound. De nummers zijn stuk voor stuk goed opgebouwd en er valt veel in te ontdekken. Ze bevatten een zekere gelaagdheid die je ontdekt na meerdere luisterbeurten.
Een plezier voor het oor.
Indie/darkwave
Dreamweaver
Trentemoller
Nederlands 
Français 
