Goed en snel gaat het voor het jonge Britse Circa Waves . Beloftevol talent uit Liverpool , schatplichtig aan The Libertines , The Strokes en met een link naar The Wombats , The Vaccines en Arctic Monkeys . De indierockers hadden Ben Grech als producer, die al instond voor Lana Del Rey, The Kooks en deze Vaccines .
We horen dertien melodieus speelse , frisse catchy songs , met een twinkelende ritmiek en een zomerse inslag . Singles “T-shirt weather” en “Stuck in my teeth” zijn er twee die we ervaren van jeugdig enthousiasme en van een ongedwongen opgewektheid .
Zes extra nummers zijn nog toegevoegd, die de kunst van het popschrijven onderstrepen.
Twee heavy metal grootheden komen ongeveer tegelijkertijd op de proppen met een nieuwe plaat. Iron Maiden komt aanzetten met een hoogdravend dubbelalbum van anderhalf uur met nogal epische karaktertrekken (‘The Book Of Souls’), de ene vindt het een sublieme wederopstanding, voor de ander is het vooral een vermoeiende aangelegenheid.
Motörhead doet het daarentegen met een nieuwe knalpot die ronkt en klinkt als al hun vorige, dus uitermate fantastisch, luid, snel, hard, rechtdoor en onverwoestbaar.
Lemmy mag dan met allerlei gezondheidsproblemen te kampen hebben, hij is hier wederom volledig zichzelf en komt met zijn in whisky gemarineerde schuurpapieren stem nog maar eens de kakkerlakken uit de muren jagen. Er zit misschien wat sleet op zijn lichaam (kan ook niet anders, na zo een gortig rock’n’roll leven), we horen het in ieder geval niet. Niemand klinkt als Lemmy en niemand zal dat ook doen.
Motörhead zijn The Ramones van de hard-rock, telkens maken ze quasi dezelfde plaat, maar in hun geval is dat geen gebrek maar een zegen. Fuck evolutie, iedere Motörhead plaat is altijd weer geweldig.
‘Victory Or Die’ schreeuwt Lemmy als prompte binnenkomer uit zijn hese strot, en hop, we zijn weg voor 40 minuutjes onvervalste Motörhead-herrie die er als vanouds een schuimbekkende rotvaart op nahoudt. Och ja, er staat een ballad op (“Till The End”), hebben we even goed mee gelachen, en die cover van “Sympathy For The Devil” moest ook niet echt (sommige songs zijn van nature uit zo perfect dat men zou moeten verbieden om ze te coveren). Maar voor de rest : Great Motherfuckin’ Hard Rockin’ Ramshackle Motorhead Stuff !
En ja, wij hebben ook de nieuwe Iron Maiden aan een aandachtige luistersessie onderworpen, maar wij weten toch welk album door de speakers te jagen terwijl we onze bak Jupiler achterover kiepen.
Vorig jaar wonnen ze onverwachts , maar mooi meegenomen het prestigieuze Britsh Mercury Prize ; het multi- culturele trio Young Fathers uit Schotland (een samenwerking van twee West-Afrikanen en een Schot) ; ze plaatsen zich hier in het rijtje van The xx , James Blake en Alt-J.
Ze debuteerden met een erg creatieve plaat ‘Dead’ , een muzikaal beleven door de mishmash aan stijlen. Hun muzikale achtergrond zorgt voor een eigenzinnige, grillige mix van avant-garde, hiphop, r&b, noise , gospel en triphop achtige sferische soundscapes . ‘Urban British Music’ scandeert men .
Ze botsen muzikaal met elkaar en intrigeren door een aanhoudende spanning , dreiging , de stekelige hak-op-de-tak- opbouw, de bezwerende grooves , beats en sampling, zonder de melodie uit het oog te verliezen .
De opvolger is evenzeer interessant ; door de neurotische ritmiek ervaren we wat gekte , het jengelt , vervreemdt maar de toegankelijkheid en de subtiele geluidjes houdt het geheel mooi en compact. Meer dan ooit borrelt hier het oude Tv on the radio en Death Grips op.
Het excentriek combo gaat geïnspireerd te werk . Op die manier hebben we een sterke, boeiende reeks nummers als “Shame”, “27”, “Rain or shine”, “Nest” en “John Doe”…
Check deze band zeker. Aanrader !
Swervedriver liet 17 jaar op zich wachten en brengt na ‘The 99th dream’ van ’98 zelfs een nieuwe plaat uit . Hun eerste twee , ‘Raise’ (91) en ‘Mezcal head’ (93) mag je alvast binnen het genre inlijsten.
De nieuwe plaat houdt ergens het midden en toont een sterke return aan . De eerste twee nummers “Autodidact” en “Last rites” passen perfect binnen het plaatje van het genre en zijn de barometer van die gruizige, twinkelende gitaarloops , met wat nonchalance , binnen een melodieus concept ; de repetitieve gitaarlagen zwieren, zweven en bouwen op , de pedaaleffects zijn gedoseerd en ze behouden die kenmerkende (mee)slepende , bedwelmende , dromerige tune en intensiteit .
Het vloeit mooi in elkaar over in de daaropvolgende “For a day like tomorrow” en “Setting sun” . Mooie slepende voortkabbelende songs , die zorgen voor een zwierig, broeierig , aangenaam , zalvend geluid . Om dan opnieuw hobbelig en met weerhaken te klinken als op “Red queen arm race” , “Deep wound”, “Lone star” en “I wonder?” … Fijne comeback !
De southern retro blues/soulrock van de uit Athens afkomstige Alabama Shakes , rond zangeres Brittany Howard, straalt enorm veel emotie uit . “Hold on” van het debuut ‘Boys & Girls’ uit 2012, betekende de definitieve doorbraak. De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma en kan vocaal alles aan flarden doen scheuren … Met een gospel verleden in het achterhoofd, heeft ze een stem als een klok, indringend, ruig, helder en zuiver, de kapstok voor de doorleefde broeierige sound van het gezelschap .
Een amalgaan aan stijlen, garagerock , funk , gospel , americana, horen we in het materiaal, wat een reeks afwisselende songs oplevert , die stevig uit de hoek kunnen komen , of intens, pakkend, puur zijn . “The greatest” , “Shoegaze” en de single “Don’t wanna fight” zijn de extraverte , de gevoeligheid is het sterkst bij “Gimme all your love”, “This feeling” en “Guess who”. De afsluitende twee, “Gemini” en “Over my head” raken door de intense spanning en opbouw .
Verder hebben we nog een reeks aangename songs, doorleefd , compact, die toch voldoende ruimte bieden aan de instrumentatie en door Brittany’s vocals elan krijgen .
Een boeiende , straffe plaat , een bevestiging van hun debuut !
Het Gentse I Will , I Swear dwingt respect af. Na een veelbelovende dubbelsingle is er nu een EP uit van vijf nummers , die een herfstpalet aan kleuren laat horen, dromerig en melancholisch , onder de feeërieke stem van Fien De Man . Het duo is uitgegroeid tot een heus combo wat een voller , rijkelijk geschakeerd geluid oplevert op een “Summer nights” en “Fractures” . Intimiteit als vanouds heb je op het afsluitende “Lakes”; de twee andere zijn oprecht , puur , authentiek, een ingenomen kracht die I Will , I Swear sterk, overtuigend maakt. Puik EP’tje!
Tout Va Bien , rond Jan Wouter Van Gestel – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug , hebben nu een mooi sferisch debuut uit . Ze zijn niet zomaar in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Er valt voldoende afwisseling te noteren in de ingenieus in elkaar gestoken songs . Met “Old love”, “This fight” en “Sometimes in life” hebben we drie subtiele , aanstekelijke, toegankelijke nummers. Het intieme “If you go away”, waarmee de band doorbrak , geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, staat hier niet op . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . In die hemelse stemmenpracht varieert hij voldoende , waardoor het niet volledig richting bombast gaat . ‘Kepler star’ is een mooi meeslepend , breekbaar album.
Van The Man heeft met ‘Duets’ een plaat uit met opnieuw opgenomen oude nummers. Het is een genuanceerde selectie , maar met de openingsreeks “Some piece of mind” (met wijlen Bobby Womack) , “If I ever needed someone” (met Mavis Staples) , “Wild Honey” (met Joss Stone) , en de afsluitende reeks “Irish heartbeat” (met Mark Knopfler) ; “Real real gone” (met Michael Bublé) heb je al een mooi overzicht van wat moois en verrassends dit album te bieden heeft , zeker ook als je verder nog een “Eternal Kansas City” (Gregory Porter) , “Born to sing” met Chris Farolowe of de in vergetelheid geraakte PJ Proby “Whatever happened to …” beluistert. Een mooie heerlijke trip dus .
Zoals de titel het al doet vermoeden , betreft het hier een lijst van indrukwekkende samenwerkingen .
In zijn roots muziek zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijke nummers, die mooi uitgewerkt zijn , een breed instrumentarium hebben en waarop Van The Man’s zalvende stem doorklinkt met de anderen. Puik album!
Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …
Uit het Nederlandse Rotterdam komen de vijf heren van The Fuzzbrats. Deze formatie ontstond in 1993 en wist in de beginjaren enkele fijne optredens te scoren in Duitsland, Litouwen en Letland. In hun thuisstad verzorgden ze zelfs het voorprogramma van Radiohead. In 2003 hielden The Fuzzbrats er mee op om tien jaar later terug van start te gaan. Vooral veel shows spelen lijkt daarbij de belangrijkste drijfveer. In 2013 en 2014 waren er tournees in de UK en ook dit jaar trekken deze zuiderburen de plas over..
Nu is er met ‘Fuzzed Senseless’ een eerste full album met 13 eenvoudige composities. Zelf noemen ze hun muziek grunk oftewel punky grunge of grungy punk. Wij houden het op ietwat gedateerde, eendimensionele en rechttoe rechtaan punkrock. Hoewel niet ieder nummer even sterk is, staan er met “Comply”, “E”, “Arabian Gum” en “Time To Destroy” enkele degelijke songs op waarbij The Fuzzbrats zelfs Spaanse en Arabische invloeden in hun sound integreren.
‘Fuzzed Senseless’ is zeker een leuke kennismaking is, maar waarschijnlijk was een EP een betere keuze geweest. Voor meer info kun je terecht op www.fuzzbrats.com .
Alweer een nieuwe naam van een groepje die uit Engeland komt overgewaaid, maar deze keer eentje om te onthouden. Het veelbelovende debuut van Gengahr staat vol met aanstekelijke, bijna verslavende, psychedelische pop. Hier en daar neigt de band wat naar Temples, maar de Londenaars creëren toch een heldere eigen sound via een handvol frisse songs die ons blijven prikkelen.
Tintelende gitaartjes versieren lentefrisse songs als “Dizzy Ghosts”, “She’s A Witch” en het bitterzoete en wonderlijke “Bathed In Light”. Met het zonnige instrumentaaltje “Dark Star” wordt ons humeur danig opgefleurd en “Powder” brengt ons tot bij het beste van My Morning jacket.
Misschien duurt het allemaal ietsje te lang want de laatste twee songs “Lonely As A Shark” en vooral “Trampoline” flirten een beetje met meligheid, maar groeifoutjes als deze zien we met plezier door de vingers.
Psychedelica kan ook boeiend klinken zonder dat de gitaren gedurig uit de bocht moeten vliegen, dit plaatje is daar het levende bewijs van.
Royal Headache is een Australische band die rauwe soul, garage-rock en punk op een bijzonder catchy wijze bij elkaar brengt op hun fijne tweede album ‘High’. Het is punksoul die we ook al wel eens bij The Dirtbombs en Reigning Sound gehoord hebben.
Wij horen The Jam met een jonge Paul Weller in het snelle halve punkertje “Another World” en elders neigen onze gedachten ook nog naar The Replacements.
In amper een klein half uurtje worden tien tomeloze songs er met een geduchte slagkracht doorgejaagd. Gemene rockers als “Garbage” en “Little Star” worden afgewisseld met soulvolle ballads “Wouldn’t You Know” en “Carolina” (waarin Paul Westerberg ronddwaalt). “Electric Shock”, een hondse punkkopstoot van anderhalve minuut is de daadkrachtige afsluiter van dit hartige straight-to-the-edge plaatje.
Nederlands 
Français 
