Het heeft een tijdje geduurd , met de hitsingles “Don’t save me” , “The wire” en “Forever” is het langverwachte debuut uit van de zusjes Haim uit LA, California , die muzikaal ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in zitten. Ook refereren ze zelf graag naar Stevie Nicks en Fleetwood Mac .
Ze schrijven, componeren, zingen en brengen emotievolle , boeiende gitaarpop, niet vies van een stevige randje. Het zijn frisse, aanstekelijke , sfeervolle, onschuldig ritmische songs , lekker in het gehoor liggend , maar nergens te gelikt of te glad . Fijne, leuke gitaarpop en stemmenpracht dat live nog wordt geïnjecteerd en opgehitst door drumpartijen. Overtuigend , relaxt debuut!
Een donkere sfeer wordt steevast gecreëerd als we de muziek van Chelsea Wolfe horen . Haar begeesterende neogothiek is donker en mistig, soms dreigend , maar intens beklijvend . Ze brengt op die manier een reeks overtuigende sfeervolle , slepende , broeierige, spannende huiverende (klaag)songs . Muzikaal hangt ze ergens tussen Cave – Siouxsie , Anna Calvi en Dead can dance in en overstijgt ze bands als Nightwish, Evanescence, The Gathering en Within Temptation , die zo graag die gothic integreren .
Haar mysterieuze en innemende songs worden door de sluimerende elektronica , orkestratie, donkere gitaarpartijen en haar bitterzoete vocals ingekleed en zorgen dus voor een aangrijpende ,etherische wave sound die prachtig kan aanzwellen zonder daarbij in bombast te verliezen. Het levert een uitermate afwisselende plaat op in het genre.
We worden al meteen in die aparte sfeer ondergedompeld met “Feral love” , “House of cello” en iets verderop met “Sick” en “Reins” . “The warden” heeft meer industriële beats en de extravertie klinkt door op het rockende “We hit a wall” .
Het gevoelige “Ancestors, the ancients” , het indringende ” Lone” en het pakkende “They’ll clap when you’re gone” , door de pianoloops en cello, tonen de prachtige donkerte en grillige schoonheid aan en kijken om naar een Dead can dance en het beloftevolle Zola Jesus en London Grammar.
Aangehaalde thema’s : eenzaamheid , boosheid , pijn en ellende.
Chelsea Wolfe spreekt een breed publiek en verenigt indie – folk – (black)metal – rock en gothic .
NIN van Trent Reznor is back … In 2009 werd de band ‘onhold’ geplaatst, en legde hij zich toe op filmmuziek , producerswerk en … de sportschool . want hij is verdomd goed afgetraind. Ook op muzikaal gebied trouwens. NIN is een invloedrijke industrial band , met een spannende , donker, dreigende, broeierige en spannende rocksound , die het daglicht moeilijk(er) verdraagt . Een slepende , dwingende en indringende ritmiek , onderkoelde elektronica, die wantrouwig , sfeervol en zalvend kan zijn.
Op die manier hebben we een afwisselend album met “Copy of a”, “Crame back haunted”, “Everything”, “Satellite” en “Running”, die fel, slopend zijn, en het rustige, voortkabbelende materiaal van “Find my way”, “All time low” en “I would for you” . Blazers worden nog toegevoegd op “While I’m still here” . De songs zijn mooi uitgewerkt. Het toont nog maar eens hoe veelzijdig en uiterst beheerst Reznor wenst te werken in het genre .
Het vuur van vroeger knettert minder dan vroeger, maar NIN dwingt na al die jaren respect af, wat ervoor zorgt dat dit een geslaagde en overtuigende comeback is !
Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt. Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben. Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa.
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms. Heel wat andere leden van die band zijn actief met nevenprojecten maar wat opvalt aan Sundowner is dat het muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van The Lawrence Arms. Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers. Sundowner is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt.
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem. Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”. Daarnaast horen we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject. Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo. Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.
Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, is met de jaren het klankbord geworden van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Op een plaat als ‘Hvelreki’ horen we meer Scandinavische geluidskunst , soundscapes in radiovriendelijk, clean, gelaagd, gevoelig en innemend materiaal .
En die cleane sound wordt zeer zeker doorgetrokken op het de nieuwe plaat ‘Stay gold’ . Het is een uitermate sfeervolle plaat samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , die bijkomend toetsen speelt , en wat een verademing biedt van fraaie duetten en in de koortjes.
De singles “I’m your sacrifice” en “Plaudite amici comedia finita est” komen hier sterk uit de verf . Meer emotionaliteit hebben we bij het innemend pakkende “It was a queer sultry summer” . “If you leave” benadert nog meer die hemelse aanpak en “Death & the maiden” leunt het nauwst bij de vorige plaat door die kenmerkende Sigur Ros koortjes .
Een fijnzinnig melodieuze plaat , waarbij voldoende moois te rapen valt! …
Een paar terug jaar debuteerde de Britse dame met een adembenemend sterk debuut, ergens tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave te situeren . Die broeierige intensiteit horen we zeker terug op de tweede plaat ‘One breath’ . In ongeveer de helft van de songs , “Suddenly”, “Eliza”, “Love of my life” zijn haar gitaarcapriolen snijdend en sijpelen, branden ze als een zuur door onze huid. Verder is er die unieke mystieke, mysterieuze spanning , treffend en dreigend , die we o.m. horen op “Piece by piece”, “Cry”, “Carry me over” en de titelsong . Of ze zorgt voor een sfeervolle, hemelse benadering door de orkestratie als op “Sing to me” en de laatste twee songs “Bleed into me” en “The bridge” . Haar afwisselende vocals zijn indringend , diep , rauw of kunnen hoog uithalen en neigen naar een operastem. Tja , hier komt ze dan in de buurt van Cocorosie , Goldfrapp of Julie Cruise .
Een bijzonder sfeertje wordt gecreëerd . Haar reputatie als wolvin in schaapskleren maakt ze dus nog steeds waar …
Nadine Shah stopt en verwerkt haar roots in haar muziek . Ze is in Noord-Engeland geboren en de in Londen opererende zangers/pianiste heeft Noors – Pakistaans bloed in de aderen . Muzikaal hebben we te maken met een uiterst spannend , boeiende plaat van broeierige, donkergekleurde, bezwerende , beklijvende songs, die ergens hangen tussen Radiohead , Nick Cave , Patti Smith , PJ Harvey, Anna Calvi en Evanescence . Ze hebben diezelfde klankkleur, intensiteit , zeggingskracht en stralen diezelfde mystiek en mysterie. Het eerste deel van de cd is gewoonweg verbluffend met songs als “Aching bones”, “To be a young man” en “Runaway”; ze zijn ietwat rijkelijk gearrangeerd en worden gedragen door haar dramatisch indringende, emotievolle stem . Iets verderop zijn ze soberder gearrangeerd , aangevuld met wat soundscapes en komt haar pianospel in de spotlights; “Remember” , “Filthy game” en “Winter reigns” zijn schitterende ‘spaarzame’ composities.
De dame heeft iets te vertellen , het zijn persoonlijke of geschiedkundige verhalen over liefde, pijn en verlies . De biografieën van de Britse kunstschilder en bedenker van het stripverhaal William Hogaerth en de door kinderverlamming getroffen Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die na een leven vol complexen vermoedelijk zelfmoord pleegde , zorgden voor inspiratie. Pogingen om het kwaad te ontvluchten .
Deze beloftevolle dame houden we in het oog!
Milk Music is een combo uit Olympia, Washington die ons terugbrengt naar de 90s retrogrungerock. Ze staan ergens op de brug tussen Dinosaur Jr en The Wipers met hun rauw gruizige melodieuze grungy rock. Andere invloedssferen: Sonic Youth , Meat Puppets , The Melvins, The Replacements en Husker dü .
Sommige nummers dreunen stevig door en de gitaren kunnen er welig op los gieren . “Illegal & free”, “New lease on love” en “Runaway” klinken heerlijk.
De broeierige donkere invloed van The Wipers , die we eerder vernoemden, komt naar sterk voor op “No, nothing, my shelter” en “Cruising with god” . En verder hebben we deels korte instrumentale nummers met die kenmerkende Nirvana ‘unplugged’ sfeertje van wat americanagitaarloops .
Milk Music brengt voldoende variaties in het genre aan en overtuigt sterk met hun ‘Cruise your illusion’.
Een goed bewaard Amerikaans geheim uit Chicago is Tim Rutili aka Califone . Bijna elk jaar heeft hij al een album uitgebracht en hij zit nu aan de tiende ongeveer … Eerlijk gezegd, onze eerste kennismaking weliswaar .
De man put uit alle watertjes en balanceert op eigenzinnige, eigengereide wijze tussen melodie en experiment . Een reeks intens broeierige , sfeervolle songs horen we . De songs zitten ergens tussen alt.americana , indie , ambient/soundscapes , kamerfolk en avantgarde, gedragen door z’n dromerige , melancholische vocals, waarin Bonnie ‘Prince’ Billy zich schuilhoudt.
Boeiend materiaal dat getuigt van een prikkelende , alternatieve schoonheid …
Traams houden we in het oog . Ze hebben met ‘Grin’ een opmerkelijk, overtuigend debuut uit en hun eerder verschenen EP luidde al een reeks onbesuisde garagerock’n’rollers in . Het debuut is op z’n beurt wat meer beheerst en omlijst in gruizige , intens broeierige, spannende rocksongs met een repetitief aanstekelijke, intrigerende ritmiek , voorzien van een rauw tintje. De huilerige , niet toonvaste vocals op z’n Black Francis triggeren de pretentieloze sound . Het Britse trio rammelt en raakt, en nestelt zich ergens een plaatsje tussen de nieuwe lichting van Parquet courts en Mazes. Door hun aanpak refereren ze naar de vroegere sound van Pavement , Pixies en de indie van Feelies en CYHSY . “Swimming pool” zet je meteen op het juiste spoor en met “Head roll” , “Klaus” tonen ze duidelijk aan tot wat ze in staat zijn …
Enjoy Traams!
Catchy, vakkundige , vinnige electropop horen we van het beloftevolle Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk, die ze dan ook handig vervingen). Muzikaal niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , gezien in hun sound bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins tot de referenties behoren en zij graag terecht de huidige generatie van Robyn en The Knife aanhalen.
Hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor . Je komt uit op sterke nummers in het genre als “We sink” , “Lies” , “Recover” en de singles “The mother we share” en “Gun” . Ze zijn goed verpakt en de zang van de bevallige Lauren Mayberry is helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch. De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Als Martin Doherty even het voortouw neemt op “Under the tide” , dan komt de ‘80s harde, stevige electro meer door , de andere “You caught the light”, afsluitende song van de plaat, is uitermate sfeervol , intiem en gevoelig .
Toegegeven, een paar nummers zijn inwisselbaar , maar algemeen klinkt die dromerige , sfeervolle , strakke en pompende electropop goed door op het debuut.
Tja, Chvrches swingt, klinkt sensueel en kan knallen.
Het Londense trio Factory Floor deed beroep op James ‘LCD’ Murphy . Natuurlijk kan je dan wel denken dat punkfunk, trance en dance zijn verweven in hun elektronische dansmuziek . Hun titelloos debuut is een bezwerende groovende trip , inwerkend op de dansspieren door de reeks langgerekte (inwisselbare) nummers die je volledig, intens en compromisloos kunnen opzuigen en waarover de zwevende zang van Nikki Colk waait . In het geheel van de kale elektronica, de pulserende beats , de repetitieve trancegerichte ritmiek en de hitsende percussie zijn de 80s en 90s elektronica invloedrijk …Tof genietbaar , dansbaar plaatje ..
Nederlands 
Français 
