In thuisstad New York is Michael Simone al lang geen onbekende meer want reeds jaren is deze man in het clubcircuit beter bekend onder de naam Lovesky alhoewel onlangs zijn muzikaal leven volledig omsloeg toen hij de cd ‘Light of day: a tribute to Bruce Springsteen’ in handen kreeg. Op deze cd werd “Bobby Jean” gecoverd door Jennifer Glass en Michael was zo onder de indruk van Jennifer’s stem dat hij besloot haar te overhalen om samen een muzikaal project op te starten, wat Starling Crush werd.
Het resultaat kan je horen op deze debuutcd en is meteen verbluffend want Jennifer en Michael slagen er op magistrale wijze in om te klinken als een aangepaste versie van Cocteau Twins. Volgens Michael was het trouwens de bedoeling om het rijke 4AD geluid aan te dikken met de verdienste van de recente Brit rock.
’Tea leaves, murder and dreaming’ bevat dan ook 12 wondermooie nummers waarbij de meeste mensen wel de stem van Harriet Wheeler (van The Sundays als u ze nog herinnert) in gedachten zullen hebben. Regelmatig wordt deze hemelse indiepop voorzien van een vleugje mondharmonica waarbij de gecreëerde countrysfeer je doet terug denken aan die andere (weliswaar totaal genegeerde) 4ADgroep: Tarnation.
Dat Starling Crush met Britpop dwepen, bewijzen ze trouwens door “You could be happy” van Snow Patrol op geslaagde wijze aan te pakken.
Dit debuut is gewoonweg een prachtcd geworden waarbij de meeste woorden overbodig zijn. Blijkbaar moest ook Vaughan Oliver (de vaste ontwerper van de 4AD hoezen) niet overtuigd worden want ze konden hem probleemloos overhalen om voor de cdhoes te zorgen.
INFO http://www.myspace.com/starlingcrush
Ook in Frankrijk lopen er best getalenteerde muzikanten, dat bewijzen de muzikanten van You Call It A Name. YCIAN komt uit Parijs en bestaat uit het trio van de band GHBA gecombineerd met ene Fatime Fong.
Deze EP bestaat uit vier nummers en is integraal én vooral gratis te downloaden op de myspace van You Call It A Name. Op de vier nummers vinden we een heerlijke mix van elektronica, opzwepende en cathy gitaarrifs, verschillende tempowisselingen en de fijne stem van zanger Martin.
De songs ademen allemaal nogal sterk de jaren tachtig uit en zullen zeker in de smaak vallen bij fans van Interpol, Franz Ferdinand, en Gang of Four. Twijfel dus niet: bezoeken die Myspace en downloaden maar!
INFO http://www.myspace.com/youcallitaname
Een nieuwd cd van een bende Sloveense punkrockers voorzien van een schreeuwlelijke hoes? We moesten toch even de wenkbrauwen fronsen toen we dit plaatje voor de eerste keer in onze handen hadden. Nadat we de plaat een aantal keren beluisterd hebben, moeten we alle vooroordelen echter aan de kant zetten.
Elvis Jackson maakt een energieke mix van punk, pop, metal en ska en giet daar een lekker reggae-sausje over. Het resultaat is ongelooflijk catchy en ‘Against the Gravity’ is over de hele lijn een zeer leuke plaat. De verschillende nummers op de plaat zijn zeer gevarieerd: sommige luisteraars zullen ongetwijfeld “Dry your Tears” en “This Time”, nummers met een sterke reggae-inslag preferen. Anderen zullen misschien liever “Wake me up” of “Not here to pray” verkiezen waar de metal en punkrockkant van de band duidelijk naar voren komt.
Nog aanstippen dat Elvis Jackson al een flinke CV opbouwden: ze traden ongeveer 600 keer op en speelden het voorprograma voor grootheden zoals NOFX, The Offspring, The Vandals en Faith No More.
Ook interessant om weten: producer van de plaat was Billy Gould, bassist van Faith No More. Het mixen gebeurde door Rich Veltrop, ook niet de eerste bekende gezien z’n vorig werk met Rage Against The Machine, Slayer en The Red Hot Chili Peppers. Eén ding is duidelijk: met ‘Against the Gravity’ heeft Elvis Jackson een zeer sterk exportproduct in handen!
Al op de vorige cd ‘Antidotes’ intrigeerde de uit Oxford afkomstige Foals met frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie en hoekige en strakke riffs bevatten, én met een portie fuzz als toegevoegde waarde.
De opvolger behoudt de aanstekelijke ritmes van stuwende baslijnen en een bezwerende, opzwepende percussie, maar de plaat is duidelijk toegankelijker en eenvormiger geworden door de zalvende, gelaagde opbouw.
Een afwisselende plaat waar het kwintet in de ritmesectie forser kan klinken en durft op te gaan wat hen richting punkfunk van o.m. !!!, Friendly Fires brengt en het oude Talking Heads doet opleven. In de afsluitende tracks gaat de band sfeervol, dromerig en ingetogen te werk. Schetsmatige stukken die het concept van de plaat compleet maken!
“Spanish saharan”, “This orient”, “After glow” en de titelsong hebben eenvoudige, doeltreffende, pakkende en twinkelende gitaarmotieven en vervlechten dartelende, strakke en zachte ritmes in een prachtopbouw, waarover de galmstem van Yannis Philippakis zweeft.
’Swim’ kan de doorbraak betekenen voor het Canadese Caribou van Dan Snaith; al van 2005 is dit elektronicagezelschap bezig, maar op de nieuwe plaat komt de gevarieerde, leuke, frisse en aanstekelijke indie ‘cocktail’ elektronica het sterkst tot z’n recht … golvende elektronica en zuiderse invloeden, opgehitst door een zomers, zwoele groove, een stuwende baslijn en technobeats of gedragen door chillende soundscapes en freejazz (door de blazers) … Caribou balanceert tussen de dansvloer, clubavonden en slaapkamermuziek. Een aangenaam geweldig klankenspectrum met een spannende melodie, die oog heeft voor de instrumentatie en de dunne, zalvende zang. Caribou laat invloeden doorschemeren van Orbital, Chemical Brothers en Gorillaz. Met “Odessa”, “Sun”, “Bowls” en “Jamelia” heeft Caribou een paar prachtsongs uit.
Uit Long Beach, Californië debuteert Avi Buffalo een twee jongens – twee meisjes band rond spil en zanger/tekstschrijver Avigdor Zahner-Isenberg. Deze vier jonge gasten hebben een dromerige indiepop plaat, doordrongen van psychedelica, freakfolk en americana. Het kwartet heeft goed geluisterd naar The Shins (James Mercer), Temper Trap (Dougy Mandagi), Band of Horses (Ben Birdwell) en Grizzly Bear, neemt de geschiedenis mee van My Morning Jacket, Fleet Foxes en verweeft het met de psychedelica van Pink Floyd en MGMT. Het resultaat mag er duidelijk wezen met nummers als “Truth sets in”, het opbouwende en lang uitgesponnen “Remember last time” en de prachtsingle “What’s in it for?”. Pareltjes van songs, die sfeervol, melancholisch, ontroerend, meeslepend, geraffineerd, fris en scherp kunnen zijn, warmte en een speelse ongedwongen- en onschuldigheid uitstralen, gedragen door de zweverige falset van Zahner-Isenberg. Een wonderlijke, betoverende bravoure dus en een ‘teenage dream’ die uitkomt.
Samen met leeftijdsgenoten The morning benders zijn zij één van komende bands …, de aanzet van een grootse muzikale carrière …
Een van de populairste metalbands bij veel tieners is ongetwijfeld Bullet For My Valentine. Dit viertal uit Wales verkocht van hun eerste twee platen ‘Poison’ en ‘Scream Aim Fire’ iets meer dan twee miljoen exemplaren. De band speelt met ‘Fever’ duidelijk op veilig want ze combineren dezelfde succesingrediënten van de eerste twee platen. Zowat alle nummers kennen dezelfde opbouw: een stevig intro, enkele tempowisselingen, een herkenbaar refrein, een afwisseling tussen cleane vocals en stevige screams en in ieder nummer zit er wel een gitaarsolo. Voor een zogeheten metalcoreband klinkt alles heel melodisch en naar ons gevoel veel te braaf. De plaat werd trouwens geproduceerd door Don Gilmore, bekend van voorgaand werk met Linkin Park, Good Charlotte en Avril Lavigne en dat is er duidelijk aan te horen want alles klinkt nogal gelikt.
De plaat telt wel een aantal aardige nummers waaronder de catchy opener “Your Betrayal”, “Fever” (waar de openingsrif sterk gelijkt aan een nummer van White Zombie) en het zeer meezingbare “Alone”. Jammer genoeg zijn er ook heel wat mindere songs en dat geldt zeker voor de twee ballads “A Place where you belong” en “Bittersweet Memories”. Commercieel zal deze plaat wel scoren, maar wij hadden toch liever wat meer durf van Bullet For My Valentine gehad.
Hoe je het ook bekijkt, muziek heeft eigenlijk een soort van boomerangeffect want alles komt op een keer terug en dat doet het zeker in tijden waarin de inspiratie soms spoorloos verdwenen lijkt te zijn.
Men gaat vlijtig op zoek naar de goede dingen uit het verleden, men verpakt het in een nieuw kleedje en we kunnen weer een paar jaar verder. Eigenlijk niks nieuws want zelfs Elvis was een soort van herkauwer. Het leuke aan dat herkauwen is dat je plots genres krijgt waar vroeger geen hond om gaf maar om bepaalde reden plots weer hip geworden is. Folkpop is zo’n genre, dit genre werd met succes terug in de schijnwerper geworpen door Mumford & Sons en plots klinkt alles wat ook maar een beetje ruikt naar Simon & Garfunkel weer goed genoeg om de muziekmarkt te veroveren.
Het Amerikaanse label Sagent House (Red Sparowes, RX Bandits) zette al zijn zinnen op een groep uit Philadelphia die met hun tweede cd niet alleen de Amerikaanse, maar ook de Europese markt moeten veroveren.
Het eerste waar je natuurlijk aan denkt is Mumford & Sons alhoewel het iets minder catchy klinkt en dat geeft veel te maken doordat Good Old War nu eenmaal folkpop blijkt te maken voor brave zielen die steeds vrolijk door het land huppelen. Het is ook hierdoor dat ze een plaat brengen die wel lekker klinkt maar je kan niet echt zeggen dat het echt blijft hangen.
Doordat het suikergehalte in deze muziek naar de hoge kant dreigt te lopen, denken we daarom dat dit ideaal luistervoer is voor fans van James Taylor of Jackson Browne.
INFO www.myspace.com/goodoldwar
Wie Zweden zegt, zegt pop (alhoewel sommige wel metal zullen aanhalen) maar slechts een handjevol mensen zullen met Amerikaans klinkende sadcore komen aandraven.Tenzij ze natuurlijk Holmes kennen, natuurlijk.
Holmes is hier nog een volslagen onbekende groep maar in eigen land is deze vijfkoppige groep uit Varnersborg al een tijdje actief waar hun debuut ‘Wolves’ een niet onaardige aanhang had.
Met deze tweede cd werd echter ook op de internationale markt gemikt en dat was één van de redenen waarom ‘Have I told you lately that I loathe you’ in Chicago geremasterd werd.
Dit alles is zeker geen slechte zet gezien de huidige heropleving van de hedendaagse indiefolkbeweging en er zal geen geen mens zijn die deze cd situeert in Zweden.
’Have I told you lately that I loathe you’ is wat men kan categoriseren als een weemoedig plaatje vol melancholische piano, slidegitaren en een magistrale stem van Kristoer Bolander en waar zelfs af en toe plaats is voor een uitbarsting met shoegazegitaren.
Na JJ eerder dit jaar is Holmes een Zweedse band die aan ontdekking toe is.
De legendarische hardrockband AC/DC kent wereldwijd miljoenen fans. Onder hen ene Jon Favreau, regisseur van ‘Iron Man 2’, een prent die momenteel in een aantal Belgische zalen loopt. Favreau stopte zijn laatste film vol met heerlijke muziek van AC/DC en zorgde zo dat er na ‘Who Made Who’ (uitgebracht bij Stephen Kings film Maximum Overdrive) een tweede soundtrack op het conto van de Australiërs staat.
In tegenstelling tot ‘Who Made Who’ dit keer geen nieuwe nummers, op dit plaatje vinden we een aantal monsterhits van de band ( “Highway to Hell”, “Thunderstruck” , “TNT”, “Let there be rock” en “Back in Black”) én een aantal minder bekende nummers uit de verschillende studio-albums van de band.
Opvallend is dat er ongeveer evenveel songs met Bon Scott als met de huidige zanger Brian Johnson op deze soundtrack staan.
Voor de echte fans is dit een beetje een overbodige plaat. Voor het jonge volk die de film bezoekt, is dit ongetwijfeld een zeer mooi stukje muziekgeschiedenis.
Het uit Toronto, Canada afkomstige Holy Fuck komt opnieuw in de aandacht met een sterke plaat. Hun opbouwende, dwingende, spannende en bezwerende instrumentale songs hebben een aanstekelijke, opwindende, zalvende groove en drive. De nieuwe derde cd ‘Latin’ klinkt iets verfijnder dan het tweede jaar oude ‘LP’. De nummers worden bepaald door elektronica, percussie, gitaar en bas, hebben een repetitieve basis, bouwen op en winnen per beluistering aan zeggingskracht.
De groep pint zich op de mathrock van Battles en Trans am, de postrock van Explosions in the sky en Mogwai, en integreert de soundscapes van het vroegere The aloof en Sabres of paradise met de elektronicadrone, noise en psychedelica van Fuck Buttons.
We horen een gevarieerd, broeierig album: “Latin America”, “Silva & grimes” en “Lucky” zijn eerder dromerig terwijl “Sht mtn” en “Stilettos” de meest krachtige zijn. “Red Lights” op z’n beurt blinkt uit door de improvisaties en met het spannend opbouwende “PIGS” geraken we niet meer los van hun unieke klankenwereld. Het is trouwens ook het langste nummer van de plaat.
Op die manier blijft het leuk vertoeven in die postrock elektronica van Holy Fuck. Overtuigend en puik plaatje opnieuw dus van de heren!
Onschuldige neo romantische folkpop, dat is toch het minst wat we kunnen zeggen over de plaat van de uit Oxford opererende Stornoway onder zanger/songschrijver Brian Briggs. Eenvoudig, doeltreffend, dromerig, pakkend aangrijpend materiaal met soms wel een breed assortiment aan instrumenten, gedragen door vocale pracht en meerstemmige backing vocals.
We zijn al meteen onder de indruk van de openingssong “Zorbing”. De groep grijpt naar de Britfolk van Fairport Convention en Steeleye Span, maakt het fijner en subtieler met de beeldschone pop van James en Belle & Sebastian en plaveit zich een weg tussen The Decemberists, The Unthanks en Megafaun. Door het gitaarspel, piano, toetsen, viool, banjo en trompet horen we onderhuids een sfeervolle countryinslag van John Denver, Fleet Foxes en Mumford & Sons.
Intrigerend alvast wat het gezelschap weet aan te bieden. Een boeiende, hemelse, lieflijke luistertrip van elf songs, vernuftig in elkaar gestoken, meeslepend en broeierig. Onthouden dus.
Nederlands 
Français 
