Ensoph is een Italiaanse band die naar eigen zeggen Goth Industrial Extreme Metal speelt. En dit willen ze bewijzen met hun album ‘Rex Mundi X-ile’. Wanneer ik naar de intro luister, merk ik al onmiddellijk dit het industrial gedeelte sterk aanwezig zal zijn. Maar dat er duidelijk meer dan dat aanwezig is, merk ik al snel bij ‘Dance High & Shine, Shiva!’. Talloze stijlen worden op een aangename manier samengesmolten tot één geheel. Ik zou het druk kunnen noemen, maar laat ik het toch houden bij het woord bombastisch. Oké, er is wel heel veel aanwezig in deze muziek, maar het is niet storend.
’Rex Mundi X-ile’ is een muzikaal avontuur doorheen industrial momenten, gothic sfeertjes en wat commercieel getinte zangstukken. Over de zang gesproken, die bestaat uit screams in combinatie met wat vrouwelijke en mannelijke cleane zang. Maar terug naar de muziek nu. Het leuke is dat je niet echt weet wat je nog te wachten staat, Ensoph is dus geen zo’n voorspelbare band. Ze hebben met ‘Rex Mundi X-ile’ een goed album afgeleverd dat toch zijn mannetje zal weten te staan in zijn genre. Maar goed, ik zal jullie luisterplezier niet verder vergallen. Ben je een liefhebber van industrial en gothic metal toestanden, dan is dit misschien wel iets voor jou.

Fever Ray: het muzikale project van Karen Dreijer Andersson, helft van het Zweedse The Knife, wisten hier door te breken met ‘Silent Shout’. Wie te vinden was voor de grillige, spannende, dreigende en koele elektronica en beats van The Knife, komt hier zeker ook aan z’n trekken, maar bij Fever Ray horen we een breder concept: een sfeervolle, warme, broeierige sound met Indiase invloeden van spaarzame melodielijnen en sluipende, slepende beats, gedragen door de hemelse, heldere en zuivere zang van Karen , die af en toe wat vervormd worden.
Fever Ray manifesteert zich ergens tussen Bel Canto, Björk, Cocteau Twins, Japan en het angstaanjagende van Massive Attack en Sunn o))). De soundscapes van “If I had a heart” en de instrumentaal afsluitende “Coconut” onderstrepen de ijzige mystiek. Het gaat dan van het onderkoelde met trage, lome beats “Triangle walks” en “Concrete walls” tot de meer toegankelijke benadering van “When I grow up”, “Now’s the only time I know” en” I’m not done”.
Fever Ray biedt huiveringwekkende songs en is live impressionant. Een sterke aanrader dus met een knipoog aan de jaren ‘80’s shows van The Residents (‘Eskimo’ – ‘The mole show’, wat trouwens een belangrijke inspiratiebron was!).

De jonge Jessica Lea Mayfield ontpopt zich als een talentrijke singer/songschrijfster op haar tweede plaat ‘With blasphemy so heartfelt’. Ze nestelt zich ergens in de roots van Edi Brickell, Cat Power en Joan as Police Woman en geeft de americana een fikse push met haar puur oprechte en eerlijk broos klinkende pop.
Dan Auerbach van The Black Keys was onder de indruk van haar verloren gewaand debuut ‘Attack & release’ en hield woord toen hij beloofde in te staan voor haar tweede plaat. Hij nam het overgrote deel van de instrumenten op zich als gitarist, organist, pianist en drummer, samen met haar broer Dave op akoestische bas.
Een handvol songs op de plaat, “Kiss me again”, “For today”, “The one that I love best” en “I can’t lie to you, love” (met een aan Neil Young refererend solopartijtje) klinken breder en voller. De ingetogen aanpak en de sobere, spaarzame begeleiding komt aan bod in de daaropvolgende songs.
’With blasphemy so heartfelt’ opent een glansrijke carrière van een talentrijke artieste, als componiste en zangeres.

Ondanks het feit dat Mastodon de laatste jaren een sterke toename van naamsbekendheid heeft ervaren, had ik nog nooit een nummer gehoord van deze band. Omdat ik hun nieuwe album toegestuurd kreeg, ‘Crack The Skye’, kan ik deze lichte schande terug goed maken.
Mijn eerste indruk van Mastodon kreeg ik dus met opener “Oblivion”. Ik merkte al direct dat dit geen hapklare Metal is die snel naar binnen gaat. Nee, Mastodon brengt ons experimentele en progressieve Metal die duidelijk meerdere luisterbeurten zal nodig hebben om volledig tot zijn recht te komen. “Divinations” beukt wat meer door dan zijn voorganger en is ook een stuk harder en naar mijn mening ook beter. Misschien komt dit ook omdat ik nu al van de eerste schok bekomen ben.
Na “Quintessence”, een nummer dat wat in dezelfde lijn ligt, komen we bij “The Czar”. Met een lengte van bijna elf minuten is dit het op één na langste nummer van het album. Het nummer begint kalm en bijna hypnotiserend, tot het tij plots omslaat. Het geheel wordt een stuk heavier en nu valt het me pas op dat de zang toch wel iets mee heeft van Ozzy Osbourne. Dit is duidelijk een van de beste nummers van het album en dit nummer doet me inzien dat Mastodon best wel een goede band is.
Eigenlijk kan van heel dit album gezegd worden dat het niveau hoog ligt, dat men de muzikale grenzen verder durft te verkennen en dat men een eigen geluid probeert te creëren. Met ‘Crack The Skye’ heeft Mastodon een goede plaat afgeleverd die de fans van het genre ongetwijfeld zal tevreden stellen.