Het uit San Francisco afkomstige Film School hoort thuis in het rijtje van huidige bands als The Ponys en Interpol, broeierige ‘80’s waverock dat wordt aaneen geregen met de ‘90’s noisepopbands als My Bloody Valentine, Ride, Swervedriver en Slowdive. Mooi opgebouwde, aanzwellende gitaren, fuzz en galmpedalen zorgen voor een slepende sound waarbij de songs een repetitieve ondertoon hebben. De melodieus zalvende, melancholische zang van Krayg Burton past perfect in dit muzikaal plaatje.
Een paar songs intrigeren binnen dit concept: “Dear me”, “Lectric”, “Sick hipster nursed by suicide girl” en “Compare”. De band toont zich van een andere kant, dromerig en sfeervol, op “Two kinds”, “Go sown together” en “Florida”.
Hun titelloos debuut uit 2006 ontsnapte aan de aandacht. Laat dit niet gebeuren met deze opvolger!
‘13th Star’ (special edition) verscheen reeds in het najaar van 2007 maar was toen enkel te verkrijgen via de website of bij live 'gigs' van onze Jester. Mooi artwork (zoals steeds naar de hand van meester Mark Wilkinson ) en een extra DVD met ‘The Making Of 13th Star’ werden toen als extra troef uit de kast gehaald om het album reeds voor een officiële release in de reguliere cd stores tot bij de diehard fans te brengen. Die officiële release is nu een feit en dus ligt ‘13th Star’ (zonder bonus DVD) nu ook bij je platenboer om de hoek.
Terwijl Marillion vorig jaar met 'Somewhere Else' een matige plaat uitbracht is de nieuweling van Fish een excellent album. Geen pure progrock maar wel een mix van prog, heavy-rock, sympho en folk. De relatiebreuk met Mostly Autumn's Heather Findlay hebben de man geïnspireerd om sterke en zoals steeds poëtische songs te schrijven. Bassist Steve Vantsis hielp Fish (en dit voor het eerst) bij het schrijven van de meeste songs en dat is duidelijk te horen aan enkele songs die gebaseerd zijn op een stevig basriff. Sommige songs zoals opener "Circle Line", "Square Go", "Manchmal" en "Dark Star" zijn vrij stevige heavy-rocksongs. Gelukkig zijn er ook wat rustpunten op '13th Star' zoals "Miles De Besos", "Zoe 25" en het sterk op "Sugar Mice" gelijkende "13th Star".
Vocaal zet Fish een bijzonder knappe prestatie neer. De man weet ondertussen perfect om te gaan met de vocale beperkingen die de tand des tijds hem heeft opgelegd.
Woede, pijn en spijt hebben Fish er toe gebracht om een van zijn allerbeste soloalbums te maken en eerlijk gezegd we hadden dit niet meer verwacht. ‘13th Star’ is alvast een stuk sterker en evenwichtiger dan ‘Fields Of Crows’ uit 2004!
’White Chalk’ toont een artieste , nog net geen veertig, die nog steeds veel te bieden heeft. De plaat is niet te vergelijken met haar vroegere werk; van de rauw verbeten sfeer van de vorige plaat ‘Uh Huh Her’ (’04) of zelfs van de verfijnde pop van ‘To bring you my love’ (’95) is niks te merken . De songs zijn sober aangekleed, en stralen een intieme sfeer uit. Een hoog ingehouden zang en het pianospel staan centraal. Polly Jean Harvey heeft een sterke stem, die hemels, breekbaar en dreigend klinkt.
We horen haar op ‘ White Chalk’ van haar meest gevoelige, serene kant. De sound kan sprookjesachtig (“Dear darkness”, “Silence”, “To talk to you”) of donker dreigend zijn (“Grow grow grow”, “Broken harp”, “The mountain”). “When under ether” is de single en “The piano” is alvast het meest poppy nummer. Wat een mooie muzikale outfit voor de plaat van een grootse artieste.
Het Schotse kwartet Sons & Daughters debuteerde in 2004 met ‘Love the cup’, nogal snel gevolgd door het debuut ‘The repulsiopn box’. Een opwindende, dynamische sound, die live in dezelfde lijn lag. Het 2 vrouw – 2 man gezelschap speelt een combinatie van gitaarrock, rock’n’roll,doordrongen van wave en gedragen door de snedig, felle vocals van Adele Bethel, die nagenoeg alle songs vocaal op zich neemt. Scott Paterson neemt een juist gepaste rol in met backing vocals.
Meer en meer klinkt het kwartet als een subtielere The Kills, met hun uptempo, bedreven rockende sound, pakkende refreintjes, gitaarlijntjes en handclaps. Hun twaalf songs zijn allen even bruisend, één voor één single-opnames, en hebben zelfs een meezinggehalte. Het meest poppy klinken “Flags” en “Iodine”.
Kijk, ‘This Gift’ is een geschenk want het is een lekker overtuigende tweede full cd geworden.
Een goed bewaard muzikaal geheim is en blijft Shellac , de band rondom de bekende producer Steve Albini. Shellac, al 15 jaar bezig, is nog maar toe aan de vierde cd en heeft zeven jaar op zich laten wachten voor de opvolger van ‘1000 Hurts’. Als producer is Albini man-van-alle-klusjes, want hij stond al in voor werk van Nirvana, Pixies tot Low en Joanna Newsom!.
Het trio Albini (gitaar/zang), Weston (bas) en Trainer (drumkit) is een geniale drie-eenheid: een neurotisch aanstekelijk metaal klinkende gitaar (‘prikkeldraad’gitaarklank), een grommende, dreunende diepe bas, en gortdroge powerdrums. Songs regelrecht vanuit het repetitiekot, die power en oerkracht uitstralen op een ongedwongen wijze: rauw alternatief, een repeterend spannende opbouw, noisy klanken en onverwachtse wendingen. Ze klinken onvoorspelbaar en slaan af en toe de brug naar een beetje toegankelijkheid.
Opener “The end of radio”, ruim acht minuten lang, is er eentje om in te lijsten, “Genuine lullabelle” heeft een aardige experimenteerdrift en zegzang en afsluiter “Spoke” is een korte, pittige hardcore/noisepowersong.
De variëteit maakt van deze plaat een adembenemende, donker, dreigende noisetrip van drie weirdo’s.
’Excellent Italian Greyhound’ is een prachtplaat binnen het noiserocklandschap.
Chantal Acda is klaar met haar tweede soloplaat ‘Polar Bear’, de opvolger van ‘Naked in a clean bed’. De Brusselse Nederlandse laat momenteel haar band Chacda even in de koelkast en werkt solo op sublieme wijze opnieuw tien intieme emotievolle songs uit ,waaronder de warme cover van Sophia “If only”. De songs zijn puur en oprecht en worden bepaald door piano, gitaar, melodica, banjo, af en toe geruggensteund door soundscapes en strijkers. Ze worden gedragen door haar melancholische, hese fluisterzang.
’Polar Life’ verwijst naar haar onvergetelijke voorliefde aan Ijsland. Een verstilde, broze ingetogen schoonheid is te horen op “Prophets”, “The sun sinks in the sea”, “Alleys” en “Little one”.
Het debuut gaf al een sterke indruk, zonder blozen wordt dit zeker met het tweede album ‘Polar Life’ bereikt
Het uit Austin, Texas afkomstige Spoon, onder Britt Daniel, bracht in 2006, nav hun tienjarig bestaan, het debuut ‘Telephono’ terug uit, met enkele extra tracks. Spoon heeft een eigen identiteit ontwikkeld en treedt uit de voetsporen van de muzikale avonturen van Pavement en Guided By Voices.
Hun zesde cd ‘ Ga Ga Ga Ga Ga’ bevat broeierige indie/lofi poprock, met uitstapjes naar funk, soul en country. Piano,gitaar en blazers geven kleur aan de sound.
Tien intens bezwerende, aanstekelijke songs die zowel toegankelijk als bevreemdend klinken: van opener “Don’t make me a target”, naar “The ghost of you lingers”, “Don’t you, Evah” tot “Eddie’s raffa” om tenslotte te besluiten met het ingetogen “Black like me”.
Spoon overtuigt en onderstreept het songwriterschap van Daniel.
Perry Farrelll gaf ruim twintig jaar geleden de rockmuziek een alternatieve draai met Jane’s Addiction. De comeback in 2003 werd door het publiek grotendeels links gelaten. Zijn andere band Porno For Pyros liet meer Caribische ritmes horen, maar het is nu ook al tien jaar geleden dat we van deze band hebben gehoord.
Misschien kent het nieuwe project een vervolgverhaal. Satellite Party brengt voldoende afwisselend songmateriaal , doch de cd kan in z’n totaliteit onvoldoende beklijven, ondanks enkele snedige gitaarsoli.
”Wish upon a dog star” en “Only love, let’s celebrate” ademen een arty partysfeertje uit. Retro klinkt het op “Hard life easy” en “Kinky”, rauw rockend op “Insanity rains”, Zuiders op “The solutionists” en de titelsong, en tenslotte dromerig op songs “Awesome”, “Mr sunshine” en “Milky ave”. De song “Woman in the window “ is een vocale track met Jim Morrison; 36 jaar na zijn dood mocht Farrell de vocals gebruiken en maakte er een sfeervolle afsluitende track op de cd van .
Ok, de hulp van talrijke vrienden als The Peppers, New Order, Thievery Corporation en Black Eyed Peas bederven de pret niet, maar verder dan dat heeft Satellite Party échter geen rol van betekenis. Een speeltje dus!
Een geslaagde hedendaagse combinatie van soul en rock op het hippe Ninja Tune label. Een stem die leentje buur is gaan spelen bij Curtis Mayfield en een sound die familie is van Gnarls Barkley maar ook al eens in een rokerig stonerrock hol gaat kruipen. Alles zit verpakt in 10 vrij korte songs die nogal vele kanten opgaan, van ‘70’s rock naar triphop tot soul, en die altijd even groovy en dansbaar blijven. Stomend plaatje voorzien van de nodige punch en humor. 2 Many DJ’s zouden hier wel raad mee weten.
Kan het jaar beter starten?Er zijn zo van die artiesten die het hebben. Nick Cave maakt een ommetje met Grinderman en geeft zo een power boost aan zijn Bad Seeds. En zo gaat Jon Spencer ook even zijn Explosion in de koelkast stoppen en met stergitarist Matt Verta-Ray (de naam alleen al!) als Heavy Trash zijn versie van de fifties geven.
Mister ADHD himself serveert ons met zijn tweede Heavy Trash ‘Going Way out’ pure, vettige en right in your face op de 50’s geïnspireerde rockabilly van de bovenste plank. Uiteraard alles in low fi . Het is als hamburgers eten in een drie sterren restaurant.
Vetkuiven aller landen, verenigt u en ga als de bliksem naar deze liveband kijken.
Minder vettigen en kuiflozen zullen zich ook kunnen laven aan dit olijke gezelschap.
Eat your hart out, Brian Setzer.
Wie het ondertussen al danig op zijn heupen heeft gekregen, dat zowat alle female-fronted metalbands zich binnen het gothic genre begeven, kan ik zeker het Amerikaanse Ignitor aanraden.
Met hun krachtige en bij momenten snelle mix van rasechte heavy metal met snedige powermetal, grijpen de leden van Ignitor mij, na een korte intro, onmiddellijk bij de keel. Wie op voorhand niet weet dat deze band een vrouw op de vocalen heeft, zal al heel wat moeite moeten doen om dit te ontdekken. Erika toont hier namelijk dat er ook vrouwen zijn binnen het genre, die figuurlijke ballen aan hun lijf hebben. De afwisseling van ruwe zanglijnen met hoge uithalen zouden even goed van een mannelijke collega kunnen komen, al valt het zeker aan te moedigen dat vrouwen zich op deze manier in de metalwereld mengen.
Naast Erika laat ook Annah Moore zien dat metal niet alleen een mannenwereld is, samen met Stuart Laurence (Agony Column) verzorgt ze namelijk op schitterende wijze de lead guitars. De snedige solo’s die de krachtige power-riffs afwisselen zijn welgeplaatst en geven een krachtige vlotte touch aan het album.
Door de muzikale capaciteiten van de band, gaat ‘Road of Bones’ geen enkele seconde vervelen. Het is moeilijk om er een topnummer uit te halen, daar elk nummer zijn eigen kwaliteiten bezit. Als het de krachtige riffs niet zijn, dan zijn het de vocale prestaties van Erika of een meezingbaar refrein… Om er toch maar enkele aan te brengen die in aanmerking komen, zijn “March to the Guillotine”, “Hymn of Erin” en “Reinheitsgebot” zeker het vermelden waard.
De titel van het laatstgenoemde nummer laat meteen al vermoeden dat Ignitor een hele horde Duitse fans achter zich heeft, wat volgens mij niet meer dan terecht zou zijn!
Spinvis is het muzikale project van liedjeskunstenaar Erik de Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde in 2002 met ‘Spinvis’; intiem, sfeervolle, dromerige Nederlandstalige songs zijn het handelsmerk. Moderne kleinkunst van een schrijverstalent, die goochelt met woordjes en zinnetjes in z’n teksten. Die spitsvondigheid siert Spinvis.
Spinvis verwezenlijkt z’n kleinkunstpop door een instrumentarium van akoestische gitaar, cello, viool, melodica, vibrafoon, elektronica-soundscapes en een softe percussie; het gevoelige instrumentarium en z’n melancholische zang maken dat de plaat naast de twee vorige cd’s ‘Spinvis’ (’02) en ‘Dagen van gras, Dagen van stro’ (’05) kan staan.
De liedjes zijn een samenraapsel van verschillende gelegenheden, die nu op één cd werden geplaatst, o.a. is er een song te vinden in opdracht van een Psychiatrisch Centrum (de single “Wespen op de appeltaart”), zijn er songs ter nagedachtenis van Abraham de Winter (“Een nagemaakte gek” en “Aap!”), is ter ere van de eerste tram te A’dam “Op een ochtend in het heelal”, zingt hij met zoontje Gidéon “Alles in de wind”, is er de cover “Was” op “Poupée de cire, poupée de son” van France Gall, en zijn er tenslotte een handvol tracks voor radiomusicals, film – en tv series: “Dag 1”, “Wat zei Alice ook alweer”, “Ferdinand cheval”, “Het laatste wonder” en “Medea”.
Kortom, ‘ Goochelaars & Geesten’ bevat heerlijke sfeervolle, weemoedige songs, kleurrijk door stem, tekst en instrumentarium.
En als bonus krijgen we er nog de soundtrack van de Belgische tragi-komedie (met Jan Decleir!) ‘Man Zkt Vrouw’ bovenop, die werd gecomponeerd door Spinvis. Een aanrader dus!
Nederlands 
Français 
