We citeren even: 'Als ‘Limbs’ (2019) al kon tellen als intentieverklaring van Kobe Boon en de zijnen, dan duikt de band voor zijn nieuwe album helemaal onder in de schier eindeloze mogelijkheden. Dit nieuwe album (uit op W.E.R.F. Records in Februari 2022) bewaart de weelde van zijn voorganger, maar graaft dieper, danst frivoler en frunnikt gretiger aan de naden. Met de komst van achtste bandlid Roos Denayer (zang, gitaar) worden het potentieel en bereik bovendien nog uitgebreid. De nieuwe rijkheid zindert, verwart, imponeert en prikkelt.'
Mòs Ensemble mag zich binnen de 'jazz' situeren, diverse invloeden zijn er nu uiteraard; met deze 'Behind the Marble' bewijst de band z’n veelzijdigheid, met een knipoog naar toegankelijke pop en rock. Meteen horen we dit op “A Peel of Your Pale Blue Face” en “Pictures of Us”. Op “Shoot” - een meer dan zeven minuten lange meesterwerk - wordt eerder de ingetogen kant gekozen, ondersteund van een mooie samenzang. Een huiskamersfeer creëren ze. We houden van het melancholische “My Shadow”.
De meerstemmigheid vormt, naast de instrumentale perfectie en speelsheid, een enorme meerwaarde. De stemmen van Marta Del Grandi, Astrid Creve (die ook op de banjoline bijklust) en nieuwelinge Roos Denayer vullen elkaar perfect aan.
Ze zitten tussen weemoed en een sprankelend geheel, en ze zijn ook niet vies van avontuur, experiment en improvisatie. Ze bereiken een breed publiek.
De band gaat verder dan enkel de jazz en dat intrigeert ons . We horen het verder op nummers als “Rind” en het wondermooie “Sculptures”. Het zorgt voor een overtuigende plaat en onderstreept de kunde van de muzikanten .
Tracklist
A Peel of Your Pale Blue Face 06:46 Pictures of Us 05:42 Shoot 07:31 My Shadow 06:31 Rind 04:37 Sculptures 07:24
‘Bigfoot TV klinkt 'inspired and vibrant' en bevat melodisch gitaristen-smulwerk met referentie naar zijn rock/metal formatie TNT, zijn oude progressieve solo-rock albums, Journey/Neil Schon, Thin Lizzy/Gary Moore en The Beatles.
Ronni Le Tekro wordt beschouwd als een van 's werelds meest invloedrijke (rock/metal) gitaristen, in de eerste plaats met zijn hardrockband TNT, verde ris er ook de samenwerking met jazzgitarist Terje Rypdal en wordt hij ijverig ingezet als studiomuzikant voor vele artiesten en bands, o.m. Twisted Sister, The Snakes, Tony Harnell, Abra Kadavra, Millenium, Lana Lane, Peer Gynt, Diesel Dahl, Mads Eriksen, Gary Holton, 1349, Age Sten Nilsen, Enslaved, Brian Robertson, Tim Scott McConnell aka Ledfoot (die ook backing vocals doet op het nummer "Life On Long Island"), Vagabond, Bad Habitz, Jorn Lande en Pagan's Mind. Wat een cv.
Tekro heeft met TNT ergens tussen de 4 en 5 miljoen albums verkocht en wordt al jaren genoemd als een van 's werelds 25 beste gitaristen in het genre. Een klassebak. Op 'Bigfoot TV' horen we energiebommetjes als « Life On Long Island », eentje die een oorgasme bezorgt en wisselend klinkt van bedwelmend, aanstekelijk tot snedig , hard.
De virtuositeit van Ronni Le Tekro is ongenaakbaar, er zijn adrenalinestoten en meesterlijke riffs op het diverse materiaal , luister maar eens naar « Moving like a Cat », uiterst genietbaar en grensverleggend kun je wel zeggen.
Het is zijn eerste solo album sinds zes jaar, dat avontuurlijk, toegankelijk en speels klinkt. In die gevarieerde aanpak is hij is een grootmeester. Voor wie houdt van gitaarwerk , wordt hier op z’n wenken bediend.
Tracklist: 1 Life On Long Island 2 Demons 3 Moving Like A Cat 4 The Black Rose 5 A Handful Of Time 6 New Day In The Morning 7 U.F.O. 8 Not Today 9 Eyes Of The Woods
We citeren: 'Straks is ook goed' is het zevende studioalbum van Yevgueni, de groep die zich stilaan opmaakt voor de viering van haar zilveren jubileum. 'Straks is ook goed' is een volgende stap van een mooi opgebouwd verhaal. De sage begint in het eerste album 'Kannibaal' (2005) met jonkies die gaan studeren in de Grote Stad. Ze zingen over hun toekomstplannen en hun onbereikbare liefdes. Onderweg zijn ze vaders geworden, hebben ze mensen gewonnen en verloren en trekken ze zich het lot van de hele wereld aan. Op 'Straks is ook goed' overleven onze helden lockdowns, worstelen ze zich door een beginnende midlife en leggen ze de klimaatzaak uit aan vijfjarigen. Die avonturen worden vertaald in teksten die nu eens duidelijk herkenbaar, dan weer mystiek poëtisch zijn. Met als credo dat "het ergens over moet gaan, maar niet voor iedereen over hetzelfde".
Er wordt een brug geslaan tussen de weemoed , de droefnis met humor en positiviteit. “Laat ons winnen” is meteen een goed voorbeeld.
Niet opgeven is de boodschap die ze meegeven, luister maar naar “En met jou?” en “Rivier”. “Altijd en nog steeds” biedt steun, dat er steeds iemand is naar wie we we kunnen gaan.
Een ode aan onszelf als bijzonder mens.
“Ze Danst gewoon op straat” is er eentje over positiviteit. Een meisje dat gewoon danst op straat, dat letterlijk de inspiratie vormt van deze prachtige song.
Het was lang wachten op deze nieuwe plaat, maar opnieuw drukt Yevgueni, op eenvoudige wijze, zijn stempel op de Nederlandstalige muziek. Songs als “Straks is ook goed”, “Bovenaan de dijk” - een lekker voortkabbelend pareltje - “Alles al gezien” en “Niet omdat” raken en onderstrepen het.
De instrumentatie en de poëzie in de teksten zijn eenvoudig, goed, sterk en overtuigen. Yevgueni doet ons stilstaan bij de dagdagelijkse dingen en van wat er leeft in elk van ons .
Nederlandstalige pop ten top.
Tracklist: Laat ons winnen - En met jou? - Net op tijd - Rivier - Altijd en nog steeds - Ze danst gewoon op straat - Straks is ook goed - Bovenaan de dijk - Niet omdat - Alles al gezien
In 2020 bracht Susanna het album ‘Baudelaire & Piano’ uit met teksten die gebaseerd waren op het werk ‘The Flowers of Evil’ van de Franse dichter Charles Baudelaire.
Haar liefde voor het werk van Baudelaire liet haar niet los en “Elevation” is terug gebaseerd op het werk van de 19de eeuwse Franse dichter. Ze geraakte in de ban van de gelaagde teksten na een Engelse vertaling door Anthony Mortimer. Ditmaal beperkte ze zich niet tot enkel zang en piano maar ze maakte gebruik van spoken word, soundscapes en tape opnames van Stina Stjern.
Delphine Dora is verantwoordelijk voor een resem instrumenten zoals een organ, field recordings , vocals en piano. Die inkleuring maakt dat het album rijker en iets toegankelijker klinkt.
Opener “Alchemy of Suffering” is heel mooi, zacht en helder gezongen. Halfweg de track wordt de piano bijgestaan door soundscapes die de piano proberen te overstemmen. Dit geeft een andere sfeer aan het eerder klassiek klinkende nummer. Het was tevens de eerste single en de tweede single werd opmerkelijk genoeg “Rose-Pale Dawn”. Dit is een instrumentale track die zich heel langzaam aan de hand van soundscapes en field recordings op gang trekt. De muziek bevat wel de nodige emoties die je meesleept in die eigenaardige wereld van geluid en sounds. Verder geen zang te bespeuren. Het typeert haar karakter wel een beetje door dit als single uit te brengen. Een beetje wars van wat de algemene regels en verwachtingen zijn.
“Ciel Brouillé” is in het Frans en gezongen door Delphine Dora. Haar stem is lager en past heel goed bij de Franse invalshoek. De track heeft haast iets sacraals. Hetzelfde gegeven geldt voor “L’ Aube Spirituelle”. Op “Elevation” zingt Susanna terug zelf en haar intonatie doet mij soms wat aan Björk denken. Een piano gedreven nummer waar op de achtergrond geluiden vanuit de natuur komen. Stina Stjern tekent present voor twee tracks “Light Up Your Eyes” en “It Shared Ecstasy”. Beiden zijn twee sfeervolle instrumentals.
Ditmaal is Susanna’s ode aan Baudelaire gegoten in een heel divers album. Naast de kenmerkende stem en piano van Susanna introduceert ze ook twee muzikanten die voldoende de ruimte krijgen om de muziek een nieuwe dimensie te geven. Het is een sterk album dat niet meteen hapklare voer is, maar wat had je verwacht van iemand als Susanna? Het moderne gemengd met het klassieke is voor mij hier geslaagd. De stem van Susanna is ditmaal niet het belangrijkste op deze plaat, ze gebruikt die voor een beperkt aantal liedjes en laat Dora en Stjern echt wel meewerken/horen op dit project.
Vandaar het boeiende en interessante album dat hier voor mij ligt. De cover, een mooi gestileerde tekening van de Amerikaanse kunstenares Cameron, maakt het geheel af.
Avantgarde/minimal pop
Elevation
Susanna
Rabbits Wear Boots is een nieuw project dat o.m. EBM, EDM, new beat en nog wat house en andere elektro in de mix gooit. Het niveau verraadt meteen dat dit geen beginner is en na wat aandringen kregen we te horen dat dit een zijproject is Magthea van Hybryds, de Belgische cultband die al jaren hoge ogen gooit in rituele elektronische muziek. De viruspandemie gaf hem de tijd om met een digital audio workstation (DAW) aan de slag te gaan. Hij werkte meer dan een jaar aan de tracks van het album ‘Transhuman Dystopia’.
Het werken met een DAW is meteen één van de belangrijkste verschillen tussen Rabbits Wear Boots en Hybryds. Voor die laatste band werkt Magthea met , zeg maar , old-school hardware als synths en drummachines, terwijl Rabbits Wear Boots volledig uit digitale samples is opgebouwd. Ook de vrouwelijke vocalen die hij in Hybryds gebruikt, zijn hier vervangen door samples. De lyrics zijn wel heel minimaal, waardoor je soms heel lange instrumentale stukken krijgt. De een zal daar van houden, anderen willen zich liever wat meer ‘aangesproken’ voelen. Inzake thema’s en lyrics zijn er wel overeenkomsten tussen Hybryds en Rabbits Wear Boots: er zijn hier opnieuw weinig lyrics en de onderwerpen liggen niet in elkaars verlengde, maar ze roepen wel een zelfde soort onderhuidse erotische spanning op.
Rabbits Wear Boots klinkt een stuk toegankelijker en dansbaarder dan Hybryds. Commerciëler zou ik het niet noemen. Met een mix van EBM, EDM en new beat is vandaag de kans klein dat je snel wereldberoemd wordt. Een paar keer komt Magthea hier in de buurt van ‘commerciële’ of populaire muziek zoals The Prodigy of Solar Fake, maar nog vaker hoor ik raakpunten met Dive, Praga Khan, Nux Nemo, Erotic Dissidents en Enzo Kreft, met een update naar het hier en nu dan voor de oudste van die referenties.
Mijn favorieten op ‘Transhuman Dystopia’ zijn “Fck The System”, “City To Burn” en “Berlin Night”.
Als afzonderlijke tracks tussen andere, op de dansvloer of op de radio, zal Rabbits Wear Boots zeker werken. Als album ligt dat voor sommigen misschien wat moeilijker. Omdat er toch ergens een gemene deler in de tracks zit. Het is niet zo dat dezelfde formule telkens terugkeert, misschien eerder dat er met dezelfde of gelijkaardige ingrediënten gekookt wordt.
Drie tracks krijgen op Bandcamp meteen een extended mix, maar het zijn de extraatjes die nog leuker zijn: “Virtual Acid Trip” en “Orion Sky Dance” maken hun naam helemaal waar en net dat ze niet helemaal in het rijtje van het album passen, geeft deze twee tracks wat extra charme.
https://rabbitswearboots.bandcamp.com/album/transhuman-dystopia
Hands in Motion bestaat uit drie percussievirtuozen zijnde Simon Leleu : gespecialiseerd in percussie uit het Midden-Oosten. De instrumenten zijn heel divers en van de meeste had ik nog nooit gehoord zoals de darboeka en de bas-variant de doholla.
Robbe Kiekens groeide op in Afrika en is heel veelzijdig maar zijn hoofdinstrument wordt meer en meer de Midden-Oosterse framedrum. Tenslotte hebben we nog de jonge Brusselaar Falk Schrauwen. Tijdens zijn opleiding aan CODARTS in Rotterdam geraakte hij in de ban van latinpercussie. Dat bracht hem naar o.a. Brazilië en Benin.
Dit gezegd zijnde kan je al vermoeden dat we hier met een percussiegericht album te maken hebben. Ze maken instrumentale muziek, texturen en grooves. Het klinkt heel organisch en werelds. Ze mixen invloeden van over de gehele wereld tot één nieuw geheel.
Bij opener “Masmoudi” waan je je in het Midden-Oosten of in een Noord-Afrikaans land. In elk geval zie ik zand ,stof en eeuwenoude gebouwen voor mij. “Mirindi” lijkt uit de verte naar je toe te sluipen. De drums hebben een trance-effect.
“Echo” doet mij dan weer aan Azië denken. Zo passeren er zeven tracks die als een warm lappendeken je proberen te verwarmen. Het is misschien niet de juiste invalshoek maar de muziek zou niet misstaan in een wellness. In elk geval is alles fijn gemixt en geproduceerd.
Wie houdt van organische muziek en soundscapes moet dit zeker eens checken. Je hoort dat het hier om bedreven muzikanten gaat.
Dit alles is gehuld in mooi en sfeervol artwork, verkrijgbaar op cd en lp.
Eind 2020 zag EBM-trio PESCH het levenslicht met hun debuutsingle “Let’s Invade America”, een hymne die amper twee jaar later met misschien iets meer schroom en voorbehoud zal gespeeld worden op de PESCH-concerten. Kwestie van Poetin niet op ideeën te brengen. Die ene clown is dan wel vertrokken uit het Amerikaanse oval office, er blijven nog te veel clowns over op de hoogste politieke niveaus.
Intussen kunnen we dus al luisteren naar de nieuwe oogst van PESCH. De nieuwe single “I Wish I Was An Animal” is de aanzet van een nieuwe maxi-single/EP die ergens eind april (op vinyl) uitkomt.
De nieuwe single borduurt wat voort op “Low Libido” van de eerste maxi ‘Melba’ en heeft guitige lyrics die vermoedelijk uit de pen komen van Peter Slabbynck.
Muzikaal is er een rake sfeerzettng, maar mis ik in deze bijna-ijzige synthwave toch de pompende, dansbare EBM_beats van pakweg “Let’s Invade America” of “No Handshake”. De ritmes zijn er wel, maar ze zitten misschien niet prominent genoeg in de mix.
De leuke video koppelt de lyrics aan een Masked Singer-parodie. Al bij al een leuke nieuwe single en we zijn vooral blij dat het verhaal van PESCH langer mag duren dan één EP.
https://www.youtube.com/watch?v=mHkVwJ0VMuQ
De Gentse band This Can Hurt brengt in april de EP ‘A Deeper Shade Of Blue’ uit met semi-akoestische versies van songs van hun twee albums (‘When Nothing Matters’ en ‘Worlds Apart’), met een aantal gasten erbij.
Een eerste kennismaking met deze EP is de single “If You Go”. De originele versie zat - vooral dankzij de vocalen - een beetje in het straatje van de metal. Deze herwerkte versie heeft Marieke Bresseleers als gastzangeres, van o.m. Circle Unbroken en Lords Of Acid. Zij trekt meteen het hele laken naar zich toe, maar dat stoort niet, want het levert een ijzersterke song op. Muzikaal zitten we hier wel meer in de sfeer van DeLaVega en Hooverphonic, met dank aan de breed uitgesmeerde productie en arrangementen.
Als het de bedoeling was om met deze aanpak This Can Hurt een stukje toegankelijker te maken en de intrinsieke kwaliteiten van de songs in de verf te zetten, dan is dat alvast op deze single goed geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=rwlIiL9SZxo
Een herinterpretatie van een bestaande hit door de artiest zelve, dat is altijd een dubbeltje op zijn kant. Sommige fans huiveren al bij de gedachte dat hun geliefkoosde song ook maar een klein beetje verandert. Voor een goed doel mag al eens een uitzondering gemaakt worden. Daarom ging Peter Slabbynck van Red Zebra aan de slag met zijn ‘Living Room’. Hij kreeg daarbij de hulp van Augustijn (Vermandere). Zij hadden nog niet eerder samengewerkt, maar beiden hadden los van elkaar al gewerkt voor de vzw Breinstorm. Die vzw ijvert voor meer aandacht voor en meer onderzoek bij mensen met chronische pijn. Zowel Slabbynck als Vermandere zijn deze zaak heel genegen en toen Sabrine Desaever, oprichtster van Breinstorm en zelf moeder van een zoon met chronische pijn, voorstelde om een song te maken over het onderwerp, waren ze meteen enthousiast. Het nummer is tevens één van de voorlopers van het nieuwe album dat Augustijn dat eind maart verschijnt.
Het resultaat van de samenwerking is “Ossan Zeer”, West-Vlaams voor ‘altijd pijn’. Om tot de tekst te komen, lazen Slabbynck en Vermandere getuigenissen van chronische pijnpatiënten in het onlangs verschenen boek 'Zinvol Ziek' van Lynn Formesyn.
Met een nieuw arrangement is dit meer een gezapige piano/cello-ballad dan een dansbare newwavetrack. De nieuwe tekst heeft hier en daar een knipoog naar de originele tekst en je hoort Slabbynck één keer het originele refrein zingen. Beide schrijvers/zangers houden wel van meer dan één knipoog in hun songs, maar hier excelleren ze in empathie.
Zelden hoorde ik een single ‘voor het goede doel’ die zo ver weg blijft van goedkoop sentiment. Alleen al daarvoor verdienen Slabbynck en Vermandere uw respect.
https://www.youtube.com/watch?v=swUD-gVS928
The Jazz Butcher was vooral populair eind jaren ’80, begin jaren ’90. Daarna vond de band van Pat Fish geen label meer en kwamen er ook bijna geen releases meer. De wereld leek geen behoefte meer te hebben aan deze mix van neo-jazz, Britse blues, swing, singer-songwriter en akoestische postpunk. Misschien voelde Pat Fish het einde naderen en zoals wel meer artiesten (Bowie, Leonard Cohen, …) drukte hij daardoor alsnog de opname-toets nog één keer in. En gelukkig maar. De laatste adem die hij uitblaast op het postuum uitgebrachte ‘The Highest In The Land’ behoort zonder meer tot zijn beste werk. En dat zeggen we niet uit medeleven.
Dit is alles wat je van een afscheidsalbum kan of mag verwachten: een laatste adieu aan de vrouw die hem zijn eerste kus schonk, een laatste groet en oproep aan medestanders en fans, een laatste sneer naar de maatschappij en muziekindustrie die hem te snel op een zijspoor hebben gezet. Fish klinkt op zijn afscheid al bij al niet zo donker als pakweg David Bowie of Leonard Cohen toen die de dood in de ogen keken. Integendeel zelfs. Vaak klinkt hij onbezorgd vrolijk en goedgeluimd. Zoals op “Time”: My hair's all wrong / My time ain't long / Fishy go to Heaven, get along, get along. Mogelijk is dat zijn vorm van zwart sarcasme: veelkleurige bloemen op de doodskist en halfdronken grappige anekdotes ophalen bij de koffietafel. Het hele album ademt vooral nostalgie en melancholie. En ook degelijkheid en ambacht. De meester toont nog één keer hoe het moet. Nog één keer een hint van de kwaliteit waarvan we vergeten waren hoe die klonk. Hij eindigt met “Goodnight Sweetheart” en laat je twijfelen of dat nu een gemeende ‘adieu’ is of een tongue-in-cheeck opgestoken middenvinger.
The Jazz Butcher heeft niets meer aan uw tranen, maar doe er toch maar uw voordeel mee. Geniet van ‘The Highest Of The Land’ met een brede glimlach op je gezicht.
We citeren even: 'Ambient veteraan Dirk Serries keert terug naar dit expansieve klankuniversum met een nieuw samenwerkingsalbum dat het genre herdefinieert. Samen met altsaxofonist Trösta levert het duo een adembenemend album af, net op tijd om te troosten, te kalmeren en uit te dagen in deze donkere tijden. ‘Island On The Moon’ is een symfonie van harmonie, diepte en nuance. Een troost gedrenkt in melancholie en licht, gemaakt zonder de hulp van computers maar door de handen van twee ambachtelijke muzikanten op respectvol gitaar en saxofoon, en wat outboard effecten' .
De diverse en intense klankentapijtjes van Dirk met een warme sax doen je wegglijden.
Het zijn lange nummers van wel tien tot twaalf minuten. Het zit knap in elkaar. Innerlijke rust, een meditatie met de oerkracht van een vulkaanuitbarsting. Letterlijk ‘een eiland op de maan’.
“Companion” en “Oceanus” passen meteen bij elkaar. Het is de leidraad voor verder .
Het is het totaalpakket dat telt . Een onvergetelijke trip van een sprookjesachtig landschap in een evenwel donker, duister kader, Emoties borrelen op door deze sound.
Trösta vult die duisternis aan met die aanzwellende klank van sax; het klinkt strelend, zalvend, gemoedelijk waarbij men zachtmoedig tegen de geluidsmuur aanbotst .
Sjiek hoe Dirk zich heeft weten te omringen door iemand die zijn ambiente muziek aanvoelt.
Tracklist: Companion 09:59 Oceanus 09:59 Kreep 12:10 Tranquillitatis 10:33
Ambient
Island On The Moon
Dirk Serries and Trösta
Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Volgens info van de band gaat het album over ‘verslaving’: de emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones en technologie, in het bijzonder. Die vertwijfeling, soms woede, en ook frustratie komt naar boven op de meeste songs.
Het snoeiharde “To Kallisti, the most Beautiful” begint op een zachtaardig wijze maar blaast in razend tempo als een wervelstorm alle idyllische plekken in je onderbewust in een oogwenk omver.
Dat is hun aanpak in de instrumentatie , een combinatie van loudness en intimiteit, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”, met prachtige climaxen . De ene orkaanuitbarsting volgt na de andere. Wat een intensiteit en spanning , op zoek naar rustmomenten. Zoals we ervaren in de ratrace van ons dagdagelijks leven …
Het zijn fantasie prikkelende nummers; emoties die diep raken, zoals op “Phonesis”, “Nothing ever goes away” en het afsluitende “Kallos”.
Een emotionele rollercoaster is de plaat . Wat een postrock fenomeen!
To Kallisti, The Most Beautiful
Akathisia
Lucid Antidote
Dunamis
A Desert of Real
Noumenon
Phronesis
Nothing Ever Goes Away
Arid Antidote
Dogma
Kallos
Postrock
Desert of Real
Wanheda
Nederlands 
Français 
