Met deze release zijn de heren van The Monochrome Set reeds aan hun 16^e album toe. Het moet gezegd worden dat ze ook al opgericht zijn in 1978 en mits enkele hiaten nog steeds vrij actief zijn. Een single band zijn ze nooit geweest, eerder een album band dat het moet hebben van zijn vakmanschap. Door de jaren heen vonden ze onderdak bij o.a. Cherry Red, Rough Trade, Warner Bros en nu al een hele tijd bij Tapete Records. Allemaal labels met faam.
Onder andere Iggy Pop, Jarvis Cocker, Johny Marr staan bekend als grote fans van hun muziek. Iggy Pop heeft ooit met Fatboy Slim hun nummer “He’s Frank” gecoverd voor de TV reeks ‘Heroes’. Je hoort en leest het: allemaal mooie adelbrieven. Soms is het onverklaarbaar, denk maar aan The Sound of The Fall, maar bij het grote publiek zijn ze een heel stuk minder bekend.

Nu wat meer over het nieuwe album: de muziek is hier duidelijk meer indiepop tav postpunk in hun beginjaren. Opener en tevens titelnummer “Allhollowtide” is daar een duidelijk voorbeeld van: semi-akoestische gitaren, een melodieus refreintje en Bid die haast aan het croonen is. Met mooie backings en piano ertussen. Een toppertje. “Ballad of the Flaming Man” heeft ook een catchy refrein en een orgeltje dat mij wat aan The Stranglers doet denken. “My Deep Shoreline” heeft een fijne tekst en hij zingt hier haast als een Guido Belcanto of Dirk Blanchart. “Really in the Wrong Town” is, net als “I, Servant” en “Hello Save Me”, een aangenaam uptempo liedje geworden. Daarnaast vinden we een aantal trage nummers zoals “Box of Sorrows” (dat ook echt de somberheid van de titel doet weerklinken) of “Resplendant in a Darkness”.
Er wordt na elf liedjes afgesloten met een instrumentaal pianonummertje: “Parapluie” dat meer sfeer dan song is geworden.
The Monochrome heeft een degelijk album gemaakt met enkele nummers die erboven uit steken zoals “Allhollowtide”, “I, Servant” en “Really in the Wrong Town”. Voor de rest heel degelijke songs die dikwijls een catchy refrein bevatten.
Is het één hun beste platen? Ik  weet het zo meteen niet; maar het is zeker een plaat die mooi tussen hun andere releases past.

Alternative/Wave/Indie
Allhollowtide
The Monochrome Set
 

Ik weet het, het vergt wat moeite en het is niet meer van deze tijd om een volledig album in één ruk uit te zitten, maar voor ‘Jettison’ maakt u toch beter een uitzondering. Dit album is opgedeeld in 9 tracks maar laat zich het best beluisteren als één lang episch werkstuk met verrassende wendingen, avontuurlijke zijstapjes, begeesterende spoken-word performances en filmische soundscapes.
ASIWYFA zorgt hier voor één van hun meest boeiende en dynamische albums tot op heden. Zoals steeds hectisch en energiek, maar deze keer hebben de Noord-Ieren onder meer dankzij een stel sierlijke strijkers hun universum uitgebreid tot een instrumentaal verbluffend kleurenpalet dat met het nodige geduld al haar geheimen prijsgeeft.
‘Jettison’ start als een heerlijk kabbelend beekje dat zich een eind verder ontpopt tot een ruige rivier met watervallen die kletterend tegen de rotsen knallen. De typerende spitse en springerige gitaaruithalen zijn terug van de partij maar ze komen pas voorbij halfweg echt opzetten.
ASIWYFA toont zich met dit heerlijke album als een band die verder evolueert maar toch steeds zijn eigen zelve is. De kracht en spanning van de onvolprezen debuutplaat en van ’The Endless Shimmering’ zijn nog steeds te bekennen maar ze stellen ons geduld iets meer op de proef. Ze laten ons wat langer meanderen langsheen heerlijk glooiende zijriviertjes en dat maakt ‘Jettison’ er alleen maar avontuurlijker op.
De integrale live uitvoering van dit indrukwekkende werkstukje is alvast iets om naar uit te kijken. We kunnen er ons al iets bij voorstellen, eerst een heerlijke 40 minuten ‘Jettison’ om dan helemaal te ontploffen met bommetjes als pakweg “Set Guitars To Kill” en “Dying Giants”.
Helaas is de tournee alweer voor onbepaalde duur uitgesteld, maar we houden het in de gaten.

Het tweede album van de instrumentale postemetalband Turpentine Valley heeft met ‘Alder’ een albumtitel waar je twee kanten mee uitkan.
Alder is Engels voor de houtsoort els dat bv. veel gebruikt wordt voor houtsnijwerk. Zo zou dat kunnen aansluiten op de vorige albumtitel ‘Etch’ (ets) en het klopt ongeveer met het artwork.
De tweede betekenis van alder in het Engels (en Deens overigens ook) is ‘ouder’, in de samenstelling aldermen wat staat voor dorpsoudsten of schepenen.
Daarbij zou ‘Alder’ kunnen staan voor een meer volwassener geluid en dat is misschien dichter bij de bedoeling van de band dan de eerste betekenis. Al bij al heb je bij een instrumentale postmetalband niet bijster veel aan de titels. Veel meer dan ongeveer een richting geven ze niet.
Als we de songs van ‘Alder’ beluisteren, hoor je een band die zijn eigen geluid gevonden lijkt te hebben, met postmetal die geregeld gekruid wordt met iele blackmetalriffs en nog vage invloeden van postpunk.
De grote voorbeelden kleven minder aan het nieuwe materiaal. Het voelt alsof de songs korter zijn en met minder verschillende ritmes zijn opgebouwd.
De complexiteit lijkt ingeruild voor het meer spelen met de intensiteit. De tracks hebben meer een eigen gezicht, al blijft het – zonder lyrics – niet eenvoudig om zelfs na enkele luisterbeurrten een naam op een track te kleven. Op zich hoeft dat ook niet, want dit album beluister je best op vinyl, waarbij je alles beluistert in de volgorde die de band voor ogen had. Dan begin je bij het korte, semi-akoestische « Veeleer 1 » en eindig je bij « Veeleer 2 », met een bijtende spoken word-bijdrage van acteur Pieter-Jan De Paepe. Dat is – op wat gefluister op ‘Etch’ na – de eerste vocale bijdrage en die laat mij met een dubbel gevoel achter. Als je als instrumentale band dan toch de opening maakt naar gastvocalen, dan mag het wat meer zijn dan enkel ‘bijten’. Dan mag het knetteren en oplaaien en hoe goed en bezield dit ook is, het blijft net iets te veel een gezellig kampvuur. Maar dat is dan weer zowat de enige opmerking die hierover te maken valt.
Het is nog maar maart, maar iets zegt me dat ‘Alder’ misschien wel het beste Belgische postmetalalbum van het jaar wordt.

https://www.youtube.com/watch?v=Zkw1cA3BTlY

“Freak On A Leash” van Korn stond in de recentste Zwaarste Lijst van Stubru op nummer 66 en deed daarmee één plaatsje beter dan “Crawling” van Linkin Park. Die hitsingle van Korn komt dan wel uit 1998, het begin van de hoogdagen voor deze Amerikaanse nu-metalband, maar dat hij nog steeds in de Zwaarste Lijst staat, bewijst dat Vlaanderen deze band nog niet vergeten is. En deze zomer – als alles goed gaat – staat Korn nog eens op Graspop. Dat wordt de zesde passage. De vorige dateert van 2015.
Dit jaar brengt Korn het nieuwe album ‘Requiem’mee naar Dessel. Een heel degelijk album, met een ‘volwassen’ versie van nu-metal. Tijdens de viruspandemie nam Korn ook ruim de tijd om met nieuwe invloeden en een nieuw geluid te experimenteren. En de lyrics hebben aan belang en inhoud gewonnen en krijgen hier dan ook een andere look & feel dan in de begindagen. De lyrics en zang van “Duality” zou veel te mellow zijn voor een album als ‘Follow The Leader’, maar voor de fans die samen met de band ouder geworden zijn, is dit vast een logische evolutie. En het is nu ook niet dat Korn soft is geworden. Ze kunnen nog steeds gemeen uit de hoek komen, zoals op albumopener “Forgotten” (met een voor numetal klassieke pletwals-intro) of het furieuze “Start The Healing”.
Maar die louterende en rijpere sound is best aangenaam. Nu-metal is volwassen geworden en Korn zit nog steeds vooraan in het peloton van dat genre.