Little Kim - Het voelt al wat onwennig als ik eens niet in het Nederlands zing
Little Kim maakt met haar album ‘Moederland’ haar solo-debuut en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Musiczine polste via een interview met Kimberly Claeys naar de totstandkoming van dat album en dat leverde een leuk in interessant gesprek op.
‘Moederland’ heeft een beetje de euforische vibe van ‘eindelijk, corona is voorbij’, maar het album is een stuk eerder ontstaan?
Kimberly Claeys: “Zoals wel voor meer artiesten zal gelden was het begin van de viruspandemie een plotse stop in al mijn muzikale activiteiten. Ik was begonnen als zangeres bij folkband Kadril en had net hun Spaanse productie Paloma Dorada ingestudeerd om op tournee te trekken en plots viel alles weg. Met mijn andere band, Little Kim & The Alley Apple 3, hadden we even daarvoor beslist om na het derde album een sabbatjaar in te lassen om ons wat te herbronnen over het vervolgtraject voor die western swingband. Waar ik naast mijn werk en gezin doorgaans een drukke muzikale agenda heb, viel ik nu copleet stil en dat gaf tijd om na te denken. Op de vraag wat ik nog wilde bereiken op muzikaal gebied was er maar één antwoord: een eigen album.
Je verkeert op dat album in goed gezelschap: Bruno Deneckere, Lieven Tavernier, Guido Belcanto, …
KC: ‘Moederland’ is een beetje het foto-album waarin ik terugblader naar mijn muzikale pad. Wat vaststond was dat ik zeker zou samenwerken met enkele mensen die ik ken van de jamsessies in de Missy Sippi in Gent, iets waar ik hard van hou. Met Lieven Tavernier heb ik samengewerkt voor Franse versies van zijn songs. Er doen een paar mensen mee met een Kadril-connectie, … We hebben lang gezocht en geprobeerd om van een Alley Apple 3-song een goede vertaling te maken, maar daar waren we uiteindelijk niet tevreden genoeg over om die op het album te zetten. Guido Belcanto ken ik dan weer al heel lang. Hij vroeg mij indertijd als vervangster van An Pierlé om live zijn duet “Toverdrank” te brengen, de vertaling van “Summer Wine”. Daarna vroeg hij me om mee te werken op een paar van zijn volgende albums. De keuze van mensen om mee samen te werken verliep eigenlijk heel organisch. Alles wees zichzelf uit.
Guido Belcanto is niet alleen tekstleverancier op ‘Moederland’, maar is ook producer. Had je geen schrik dat hij te hard zijn stempel op jouw album zou drukken?
KC: Ik stond figuurlijk al met één been in een zelf geboekte studio voor opnames toen Guido mij opbelde en voorstelde dat hij producer zou zijn en dat we zouden gaan opnemen met Het Broederschap, zijn vaste begeleidingsband, in de studio van Nicolas Rombouts, de producer van zijn laatste albums. Dat was een aanbod dat ik niet kon afslaan. Van die beslissing heb ik zeker geen spijt, want hij en zijn team hebben ‘Moederland’ naar een next level kunnen brengen. Alle beslissingen zijn overigens in gemoedelijk overleg genomen en ik sta achter elke punt en komma. En bij twijfel kan ik altijd bij mijn man terecht voor onafhankelijk advies. In wezen ben ik een ‘goestendoener’ die zich niet makkelijk laat leiden. Ooit stond er een volledig team klaar om mij als jong meisje te kneden tot een zingend en playbackend dance-poppetje, maar zelfs toen al voelde ik dat ik alleen mijn eigen ding kan doen als ik gelukkig wil zijn. Guido is overigens zelf ook iemand die gewoon zijn goesting doet. Heel wat mensen vinden dat je songs van de grote Bob Dylan niet zomaar mag coveren, maar wat hij doet met zijn vertalingen van “Don’t Think Twice” en “If You See Her, Say Hello” is gewoon fenomenaal.
Hoe komt het dat er geen enkele eigen song op het album staat?
KC: Het klopt dat ik zelf geen credit als tekstschrijver heb op ‘Moederland’, maar het album staat vol met songs die voor mij vertaald of geschreven werden of die mij op het lijf geschreven zijn. En ik had zeker wel inbreng in de teksten en vertalingen. Aan een aantal teksten hebben we met z’n allen heel lang gesleuteld tot ze helemaal goed zaten voor mij. Als je met zo’n gerenommeerde mensen kan samenwerken, moet je toch gewoon niet twijfelen.
‘Moederland’ is volledig in het Nederlands. Ook een voor de hand liggende keuze?
KC: Op concerten van Guido Belcanto zong ik al wel in het Nederlands, maar het duurde tot mijn eerste concerten met Kadril vooraleer ik besefte dat ik een volledig concert kon ‘dragen’ in het Nederlands. Dat voelde echt aan als thuiskomen en nu voelt het zelfs al wat onwennig als ik eens niet meer in het Nederlands zing. Om het ‘foto-abum’ van mijn muzikale verleden compleet te hebben was ik eerst van plan om voor ‘Moederland’ toch één song in het Frans op te nemen. Omdat ook dat is wie ik ben. Live ga ik de set wel aanvullen met een paar songs in het Frans of Engels, maar met enkel songs in Nederlands vormt het album – op dat vlak – één mooi geheel. Het is voor de muziekliefhebbers misschien al wat moeilijk dat er zoveel genres op mijn album staan.
Inzake genres gaat het inderdaad een paar richtingen uit: country, folk, roots, americana, het betere levenslied, …
KC: ‘Moederland’ is ontstaan als een behoefte en dus niet met een groot masterplan of een onwrikbare premisse waarvan ik ben uitgegaan. Het is ik en mijn songs en ik heb vooral de muziek gevolgd naar waar ze mij bracht. Ik ben opgegroeid met de platen van Dolly Parton, Linda Ronstadt, Emmylou Harris, Willy Nelson, Johnny Cash, Kenny Rogers, … en ik heb nog altijd een grote liefde voor country. Van Shania Twain heb ik vaak en met veel plezier covers gezongen. Die liefde voor country zullen mensen zeker terughoren in mijn muziek. Van daar is het maar een kleine stap naar de andere genres. We hebben geprobeerd om alles mooi aan elkaar te smelten en ik hoor dat dat goed gelukt is.
Het uitbrengen van een solo-album had het moment kunnen zijn voor een nieuwe artiestennaam.
KC: Dat is ter sprake gekomen. Als ik dat had willen doen, was dit album het beste moment. Er is inderdaad die Amerikaanse rapster Lil Kim en Little Kim klinkt misschien wat te Engels-Amerikaans voor iemand die een Nederlandstalig album uitbrengt, maar dit is het album dat toont wie ik ben als artiest en dan kan ik toch maar moeilijk mijn eigen artiestennaam verloochenen.
Je zal ‘Moederland’ promoten met optredens. Zal dat makkelijk te combineren zijn met je andere muzikale projecten?
KC: De agenda voor de promotie van dit eigen album begint aardig vol te lopen en ik hoop natuurlijk dat er nog heel veel concerten kunnen bijkomen zodat ik van de zaalconcerten naadloos kan overstappen naar de zomerfestivals. Een drukke agenda heb ik altijd al vlot kunnen managen en ik verwacht niet dat het zo druk wordt dat ik Kadril zou moeten opgeven. Ik hoop echt dat ik als frontvrouw mag oud worden met hen. Met de Alley Apple 3 hebben we intussen ook opnieuw contact en ook daar begint het te kriebelen. We hebben met die band een mooi traject afgelegd in binnen- en buitenland en dat verhaal is misschien nog niet helemaal verteld, maar voorlopig zijn er nog geen plannen. We zien wel wat de toekomst brengt. Eerst wil ik vooral voluit genieten van alle songs van mijn eigen album.
Wie niet ontgoocheld wil worden, kan maar beter zijn idolen nooit ontmoeten. Of toch?
KC: Van Eva De Roovere – trouwens één van mijn voorgangsters bij Kadril - ben ik al 20 jaar fan. Van toen ze na haar jaren bij Kadril ‘De Jager’ uitbracht. Ik was dan ook superenthousiast toen ze “Weeskind” samen met mij wou inzingen. Van het moment dat we samen in de studio stonden te zingen was er een klik, en een warm contact. De verzustering van onze stemmen maken die toch wel sombere tekst net iets minder triest.
“Moederland”, oorspronkelijk van Nathalie Merchant, is als lied over de oorlog plots weer brandend actueel en confronterend en staat in contrast of net in evenwicht met de lichtvoetigheid van “Neem Maar Mee”.
KC: Dat spelen met contrasten vind ik heerlijk. De ernst en de dramatiek van nummers als “Moederland”, “Weeskind” of “In April” die verbonden worden door lichtvoetige nummers als “Laura” of “De Tweede Kus”. Nog mooier is het als je de twee kan combineren, zoals in “Neem Maar Mee” met Lieven Tavernier die daarin een ‘tweede’ laag legt over de droefnis als je beseft dat je afscheid neemt van je jeugd. Ook leuk is gewoon al het vervangen van het standpunt in vertalingen, door ‘mannenliedjes’ te zingen als vrouw. Dat geeft soms een heel andere dimensie aan teksten. En je kan de grootste brok ellende die liedjesteksten soms zijn heel vaak compenseren met een vrolijke melodie. Een gebroken hart geneest makkelijker met glitters en een grote roze strik errond. Dat is ook een vorm van zelfrelativering: het is maar dat en het leven gaat verder. En zelfrelativering zit ook in verschillende nummers op dit album. In “Koningin Van Eén Avond” steek ik zelfs de draak met mijn eigen ambitie. Ik ben niet beginnen zingen om mezelf op de radio te kunnen horen of beroemd te worden. Dit album, deze songs, daar sta ik helemaal achter en ik aanvaard gretig alles wat ‘Moederland’ mij brengt.
Voor de releaseshow van ‘Moederland’ moet je op donderdag 10 november in het Leietheater in Deinze zijn.
Meer optredens vind je op www.littlekim.be
Pics homepag @Jan Verzelen
De review van ‘Moederland’ kan je nog eens nalezen op https://musiczine.net/nl/chroniques/item/87937-moederland.html
Mauger - Een meer persoonlijke plaat omdat het dieper ingaat op waar ik op het moment mee bezig ben
Muziek die de oren streelt en het hart een sprongetje doet maken. Dat is MAUGER, het geesteskind van zanger/gitarist Mauger Mortier, een nine-to-fiver met een steady job in het bedrijfsleven, die tijdens saaie meetings weleens stiekem flarden tekst noteert. Aanvankelijk deed MAUGER zijn ding als singer-songwriter, maar met Jan Duthoy en Jakob Nachtergaele - tien jaar dienst bij Absynthe Minded - en Matthias Debusschere (ex-Sioen) vond hij gelijkgestemde zielen. Less is more bij MAUGER. De vier brengen hun uitgepuurde indiepop zonder franjes, met eenvoudige maar rake arrangementen. Het debuut ‘Sunday Competition’ uitgebracht in 2019, werd overal goed ontvangen. Nu in oktober komt de tweede plaat op de markt ‘SHINY’, we polsen bij Mauger naar de verwachtingen, de toekomstplannen en de moeilijke tweede…
Hoe is alles begonnen, wie en wat zijn je grote inspiratiebronnen?
Ik ben afkomstig uit Oostende, ben daar opgegroeid en heb ook daar muziek beleefd en leren kennen als het ware. In mijn studententijd heb ik wat bezig geweest met muziek, links en rechts ook wat bandjes opgericht. Na een tijdje had ik iets van ‘met muziek ga ik niet echt iets kunnen doen’ ik ben dan maar een gewone job beginnen doen, maar had wel wat materiaal liggen. Ik had ondertussen een nieuwe vrouw leren kennen, en die stimuleerde me om daar toch iets mee te doen. ze heeft een kennis die in Costa Rica een eigen studio heeft , die me geholpen heeft om dat materiaal ook op plaat te zetten. Bleek dat mensen die nummers wel mooi vonden. Door die ervaring is ook de goesting om volop muziek te schrijven terug naar boven gekomen . Ondertussen heb ik ook gelijkgezinden gevonden die me wilden bijstaan, zoals Jan Duthoy en Jacob Nachtergale. En uiteindelijk ook Matthias Debusschere. Ik ben daar verder beginnen op doorborduren, waarna ik dus in 2019 mijn debuut heb uitgebracht.. een samenloop van toevalligheden, dus , die er hebben voor gezorgd dat de bal pas echt aan het rollen is gegaan.
Ik heb ‘SHINY’ al een eerste luisterbeurt gegeven en ben onder de indruk van de ingetogenheid, die me niet in slaap wiegt maar wel rustgevend is e invloed heeft op het gemoed. Dat was ook al een beetje het concept op de eerste plaat, dacht ik, wat is er nu anders dan?
Bij die eerste plaat draaide het vooral rond ideeën van vroeger. Terwijl de tweede plaat draait rond hoe we met diezelfde ideeën iets kunnen doen . Een mooie tijd samen beleven, en dat in het momentenboek optekenen is een rode draad doorheen dit tweede album. De sfeer was trouwens ook meer organisch en ongedwongen dan bij de eerste plaat. De tweede plaat is meer verbonden met het leven dat ik nu aan het beleven ben, veel losser en onbedwongen dus. Kortom: Het ging toen meer over herinneringen over een ver verleden, terwijl het bij SHINY meer draait rond vandaag en waar ik nu mee bezig ben. Laat het ons daarbij houden.
Kunnen we stellen dat SHINY een meer persoonlijkere plaat is geworden?
Een meer persoonlijkere zou je inderdaad wel kunnen stellen, omdat het dieper ingaat op waar ik op het moment mee bezig ben. In die richting bekeken is het zeker en vast een meer persoonlijke plaat geworden. Ook mezelf in vraag stellen, en daardoor kwetsbaar opstellen speelt een belangrijke rol op deze nieuwe plaat.
Geef je door je zo op te stellen niet teveel van jezelf prijs, of zit je daar niet mee? Je weet dat het bij sommige mensen kan zorgen voor minder leuke reacties (kijk maar naar BV’s die soms ronduit walgelijke reacties krijgen op sociale media doordat ze zich volledig open stellen naar hun fans en de media) . Ben je daar niet bang van?
Ik denk dat dit mag, jezelf open stellen voor anderen. Het is ook therapeutisch, naar jezelf toe, goed dat je dat kunt doen. Omdat je zo de dingen naar boven brengt waar je mee worstelt bijvoorbeeld, en die gevoelens zo kan uiten. De meeste muziek wordt trouwens altijd geschreven vanuit iets waar je mee worstelt of mee bezig bent, door dat op tafel te leggen helpt het om met een bepaald gemis dat je voelt, om te gaan. dus nee ik ben daar niet bang van om mezelf open te stellen, integendeel.
Wat ik ook zo mooi vind, is de verbinding tussen vreugde en weemoedigheid, je kwetsbaar opstellen maar ook heel sterk op de dansspieren inwerken. Een heel gevarieerde aanpak, maar ook soms dat ‘rock gehalte’ dat naar boven komt. Een mooi voorbeeld van die is “Nr 79” een lekker uptempo song, beetje rock gehalte dus , is dat een richting die je toekomstgericht meer zou willen uitgaan? Los van het melancholische?
Rock muziek is sowieso iets dat de richting van mijn eigen muzikale smaken uitgaat,. We houden trouwens binnen de band allemaal van zowel zachte muziek als hardere rock, dus ergens logisch dat het erin wordt verwerkt. Ik hou van artiesten als Neil Young die dit ook doen, er mag wat dynamiek tussen zitten links en recht , dat variëren maakt het net leuk.
Ik hoor ook een snuifje The Beatles in sommige songs, of die een inspiratiebron zijn hoef ik niet te vragen.. maar is dat een richting die je wil uitgaan naar de toekomst toe
Als je op zoek gaat naar bepaalde referenties dan bots je sowieso op muziek van vroeger, ook de muziek van The Beatles hoort daar logischerwijs bij, dus ja zeker een inspiratiebron, zonder meer..
Doorgaans wordt de lat na een schitterend debuut bij pers, fans en zo heel hoog gelegd ‘de moeilijke tweede’ noemen sommige artiesten het. Hoe sta je daar zelf tegenover, ligt de druk hoger of hoe zie je dat zelf?
Zeker in het begin , toen was alles een beetje te star en gefixeerd op een bepaald beeld van wat het zou moeten zijn. Daardoor gaat de speelsheid en spontaniteit wat verloren, net doordat je het toch een beetje anders wil proberen doen dan op die eerste. Het is dus een heel proces geweest om dat los te leren laten, we hadden nummers gemixt waar bijvoorbeeld niets mee werd gedaan. We zijn ons beginnen focussen op andere nummers, waardoor gaandeweg alles wat los is beginnen komen. Die uiteindelijke spontaniteit is er wel gekomen, waardoor we het gewoon maar laten zijn, wat het is als het ware..
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze nieuwe schijf? Waar hoop je op om het zo te zeggen…
Harten breken. Nee, ik probeer zo weinig mogelijk daarmee bezig te zijn, dat is ook een onderdeel van dat los laten. Als je daar teveel mee bezig bent met jezelf hoge verwachtingen opleggen, loopt het sowieso al fout. ik zie wel wat er op mij afkomt of net niet. Wat ik wel hoop is die continuïteit te kunnen opzoeken, en mensen die je volgen niet ontgoocheld zullen zijn in deze nieuwe plaat, dat is dan wel belangrijk. En meteen zou het leuk zijn om met een derde plaat af te komen, daarop volgende.
In eerste instantie zou je kunnen stellen, dat er veel singer-songwriters zijn die in diezelfde richting denken. Ik was direct mee in 2019, deze plaat overtuigt me ook. Ik ben dus fan ? . Hoe kun je de andereen overtuigen? Wat maakt MAUGER uniek waardoor ik jullie per se zou moeten uitchecken
Dat is een goede vraag, maar wat maakt bijvoorbeeld een band als The Beatles uniek? Dat is een vraag die sowieso moeilijk te beantwoorden is. Ik denk dat het in deze tijden onmogelijk is om ‘uniek’ te zijn, maar wat mijn muziek betreft? Als je het even niet meer weet, en op zoek bent naar antwoorden op de vraag ‘wat ben ik hier eigenlijk allemaal aan het doen met mijn leven’ dan kun je dat in mijn muziek het antwoord misschien wel terugvinden, dat is misschien een antwoord op deze vraag. Maar uniek zijn is in deze tijden dus heel moeilijk, tot onmogelijk.
‘Een leidraad voor mensen die zoekende zijn dus’? lijkt me een mooi statement… De coronatijden liggen (min of meer) achter ons. Hoe heb je als artiest deze tijden doorstaan, was het een inspiratiebron voor nieuwe songs bijvoorbeeld?
Die periode is zeker een inspiratie geweest, omdat daardoor ook die vraag naar boven is gekomen ‘wat ben ik hier nu allemaal aan het doen’. het contact in die periode met mijn familie en gezin, heeft me zo versterkt in de persoon die ik al was, dat je al jarenlang in datzelfde straatje zit van in je auto stappen, naar je werk rijden en dergelijke meer, diezelfde routine dag in, dag uit werd door die corona periode bruusk onderbroken waardoor je meer geconfronteerd wordt met jezelf, en je die vraag letterlijk gaat stellen ‘wat ben ik hier nu echt allemaal aan het doen met mijn leven’, dus ja…. Dat is waar SHINY ook voor staat, iets dat glimt en er zeer mooi uitziet, maar ook een ander kantje aan vasthangt. De meeste liedjes gaan over de confrontatie met jezelf, over dat je mensen die je graag ziet niet altijd kan bieden wat ze verdienen, omdat je net verplichtingen hebt die je moet doen … Die coronatijden hebben de andere kant van de medaille laten zien, waardoor ik daar dieper ben over beginnen nadenken. Of als je met een bepaalde rugzak zit, of iets waar je al lang mee bezig bent. Dat zit allemaal verwerkt in deze plaat, en is dus ook deels verbonden met die coronatijden, deze periode was dus zeker een inspiratie om dat allemaal in songs te gieten
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Voorlopig zijn er al enkele live optredens gepland heb ik gezien…
Er liggen ondertussen al een zestal concerten vast dacht ik, en er komen er zeker nog bij. We zijn wel in gang geschoten wat optredens betreft. Alles was stil gevallen door corona, en nu kunnen we terug volop boeken.
Sommige artiesten en organisatoren hebben het net moeilijk om hun kaarten verkocht te krijgen, omdat mensen nog steeds tickets liggen hebben van uitgestelde concerten en er (deels door de slechte tijden waarin we leven) geen nieuwe meer bijkopen; ondervind ook jij daar hinder van?
Er is gewoon niet altijd plaats, omdat die agenda’s opgevuld zijn met concerten die waren uitgesteld. Dus voorlopig stelt dit probleem zich wel. Ik vind het leuk om muziek te spelen voor mensen die daarvoor willen komen, om de plaat live voor te kunnen stellen,. In die optiek vind ik het helemaal niet erg om in oktober een album uit te brengen, en pas in februari die echt live te kunnen voorstellen, omdat de mensen dan de songs al wat hebben leren kennen en echt komen om die live te horen.
Is er een soort doel dat je voor ogen hebt, wat zijn je ambities?
Een echt doel op zich niet, het zou leuk zijn moest mijn muziek iets maatschappelijk kunnen teweeg brengen, waardoor mensen warmer met elkaar leren omgaan of zo.. puur muzikaal wil ik gewoon een derde album uitbrengen, Gewoon het blijven creëren is één van de leukste dingen die er zijn, en dit kunnen blijven doen voor lange tijd, dat is eveneens een doel op zich. In die optie kan ik alle richtingen uitgaan, misschien kom ik ooit wel met een techno album voor de pinken, wie weet.
Een Sportpaleis uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit (AB, De Casino, TRIX en die dingen) wat geniet je voorkeur? En waarom?
Als ge het Sportpaleis kunt uitverkopen, kun je die andere sowieso uitverkopen (haha). Nee, mijn ambitie is vooral platen blijven uitbrengen die mensen raken, of dat tien zijn of duizend speelt daarbij geen enkele rol. De maximale impact hebben op die bepaalde persoon die door mijn verhalen persoonlijk is geraakt, daar draait het vooral om. Of dat in die optiek tien of duizend mensen zijn? Ik hoop ze allemaal te kunnen bereiken. In welke zaal dat is speelt dan geen rol. De impact op mensen is belangrijker, dan het aantal dat staat te kijken. Live spelen is sowieso is het hoogste dat je kunt bereiken. Proberen iets te kunnen vertellen, daar draait het vooral om…
De impact kunnen hebben op iemand, dan is je doel bereikt … Een mooie ingesteldheid om dit interview mee af te sluiten…
Dat is inderdaad het punt waar ik naartoe wil werken, dat die bepaalde persoon in mijn muziek een connectie voel met zijn eigen leven.
Dez Mona - We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben, gaan we daarmee aan de slag
In de voorbije twee decennia hield Dez Mona nooit op het publiek te verrassen. Nog geen jaar na Lucy, een ‘werelds oratorium’ in samenwerking met het Antwerpse Baroque Orchestration X, komen zanger Gregory Frateur en C° nu aankloppen met het kosmopolitische 'Loose Ends'. Op de negende langspeler van de groep wordt hoekige funk vaak afgewisseld met stuiterende discopop. Over die nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Gregory , over vroeger-nu, en we polsten even naar de verdere plannen.
Dez Mona – ik verwissel jullie altijd met Monza van Stijn Meuris (sorry e) – is nu al bezig sinds september 2003. Je hebt intussen een lange weg afgelegd. Wat waren de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
De hoogtepunten zijn vooral elk moment dat we op het podium mogen staan. En er publiek in de zaal zit om naar ons te komen luisteren. Dat is de voornaamste reden waarom we muziek maken, dat we dit op een podium kunnen brengen ‘live’. Doordat we bijna twintig jaar bezig zijn, zijn dit er ondertussen behoorlijk wat. De mindere momenten zijn wanneer het wat moeilijker gaat met de band. Er zijn altijd wel meningsverschillen, dat is logisch. Maar we zijn er altijd sterker uit gekomen. Echte dieptepunten zijn er niet direct, los van het vertrek van Nicolas, dat was heftig maar ook voor Nicolas zelf. Dat heeft ons echter nooit tegen gehouden om muzikaal broeders te blijven. En goede vrienden. Het is om die reden fijn dat ik voor andere projecten nog steeds met hem samenwerk. De nieuwe plaat is trouwens ook opgenomen in zijn studio.
Was de voorbije (volledig voorbij is het nog niet) coronatijden dan geen minpunt of eerder bron voor inspiratie naar het het nieuwe album. Of hoe moet ik dat zien?
In het prille begin, toen die corona de kop op stak, was dit zeker geen dieptepunt want we waren sowieso begonnen aan een maakjaar. We waren net begonnen aan het schrijven van songs voor LUCY en hadden geen optredens gepland, en toen het even terug mocht en er merendeels Belgische bands werden geboekt, hebben we zelfs meer gespeeld dan was voorzien. Het is pas later als concerten werden verplaatst, er een nieuwe lockdown aankwam en cultuurhuizen nogmaals dicht gingen hebben we wel wat achterstand opgelopen. Ondertussen zelf ook corona gehad, waardoor sommige concerten dan niet konden doorgaan. Dat zijn allemaal dingen die uiteraard niet fijn zijn, maar niet zo extreem voor ons dan veel collega’s die in die periode net iets hadden gereleaset en die twee jaar hebben moeten wachten om die muziek van toen live voor te stellen. Wat je nu wel merkt, is een overaanbod aan releases, en dan is het vechten om ook een beetje aandacht te krijgen. Je merkt vooral dat het voor het middenveld, waartoe wij ook behoren, echt vechten is voor dat plaatsje in de schijnwerper. Of wat ticket verkoop betreft en zo.. dat is vooral een uitdaging naar de toekomst toe, hoe gaan we daarmee omgaan.
Het is inderdaad opvallend dat grote concerten in een mum van tijd uitverkopen, maar er kleinere festivals moeten cancelen wegens te weinig tickets verkocht…
Ja, en toch we hebben enkele try-outs gedaan en gemerkt dat er een publiek op afkomt die ons nog nooit live hebben gezien. Als je dit na twintig jaar bezig te zijn, kunt bereiken? Dan is dat uiteraard fantastisch.
Ik heb ‘Loose Ends’ een eerste luisterbeurt gegeven, ik vind het een zeer zomerse, luchtige en dansbare plaat… je kunt er niet op stil zitten. Was het een bewuste keuze iets luchtigs te gaan doen?
Het was zeker een bewuste keuze, we wilden een ‘up’ plaat maken. We wilden vooral een positieve energie uitstralen met deze plaat, zelfs in melancholie kun je dat. Dat was voor ons meteen duidelijk, dat we deze plaat zo positief mogelijk wilden maken. Startend vanuit meer dynamiek, vooral dan ook naar het podium toe. Dat het een dansbaardere plaat moest zijn, het stond in de boeken geschreven... het was dus zeker de bedoeling, en blij dat het ook zo overkomt.
We kunnen die positieve energie zeker gebruiken in deze donkere tijden
Ja, en ook de vorige plaat ging over oorlog en de gevolgen daarvan. Dus na een het maken van een redelijk heftige plaat als ‘Book Of Many’, vonden we het tijd om het wat meer luchtiger aan te pakken. Ook met de bedoeling om de bezwering van de ritmes er terug wat in te krijgen, na enkele eerder met ballades gedragen albums. Het was ook een leuk parcours om op zoek te gaan naar dat ander uiterste van Dez Mona, een weg die we al eens waren ingeslagen met ‘Origin’ eigenlijk.
Er zitten, ondanks dat, toch ook enkele eerder melancholische songs tussen, waar je je ziel bloot legt binnen een weemoedig kader; “The Power” bezorgt me rillingen… ook hier een bewuste keuze om ook die tour op te gaan?
Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona. Dat is ook een beetje de oefening, als je nieuwe platen maakt. Op zoek gaan naar die balans om jezelf als band heruit te vinden, het heeft geen zin om twee keer dezelfde plaat te maken. Zo zitten we niet in elkaar. Maar je moet jezelf kunnen blijven uitdagen om ergens de balans te vinden tussen uitersten.
Op de plaat springt er een song enorm uit “The One” blaast ons omver, een heel andere wending die ik niet gewoon ben van Dez Mona, zitten daar perspectieven in naar de toekomst toe, om ook die kant op te gaan ...
Het was voor ons ook nieuw, het is een nummer dat Sjoerd heeft geschreven. Sjoerd is wel met iets heel andere dingen bezig, en kwam daarmee af. Ik was direct verkocht. Hjj twijfelde dus, of dit wel Dez Mona song was. Ik antwoordde ‘we gaan daar Dez Mona van maken’ het is dus zeker een nieuw element dat we toevoegen hier, maar toch bevat het ook dat tripperige dat we hebben gebruikt bij ‘The Back Door’ vroeger . maar we zijn er heel blij mee, het brengt ons ergens anders en we gaan daar in de toekomst zeker en vast meer mee doen.
Nu we daar aanbeland zijn, jullie hoeven niets meer te bewijzen, hebben al zoveel mooie dingen gedaan en doen het nog maar eens. Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben gaan we daarmee aan de slag. Die muziek zit zodanig in ons DNA dat dit allemaal heel natuurlijk groeit. We zijn nooit een band geweest die teveel nadenkt over wat ze gaan doen, het is gewoon ontzettend moeilijk om zoiets te analyseren net omdat het allemaal zeer natuurlijk is gegroeid door de jaren heen. Vanaf dat je het gevoel krijgt dat je bent uitverteld, dan moet je dat durven erkennen, en dat is bij ons nog steeds niet het geval. Kortom, door de jaren heen groei je daar gewoon in ‘hoe maken we onze liedjes’ laat het ons daar bij houden.
De schijf werd voorgesteld in de AB op 19 oktober, de rest volgt nu zeker … Hoe voelde (of voelt het) om na al die corona tijden weer echt op het podium te mogen staan …
We doen nu vier release concerten, één in AB – was op 19 oktober – dan nog eentje in Wilde Westen (Kortrijk), Handelsbeurs (Gent) en De Roma (Borgerhout) dan stopt het even. Om daarna vanaf januari op tour te vertrekken doorheen Vlaanderen en Nederland. Die data staan allemaal aangekondigd op onze website.
http://www.dezmona.com/concerts/
at zijn je persoonlijke verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Wat ik fijn zo vinden is dat we via deze plaat, ook richting de buurlanden, onszelf terug op de kaart kunnen zetten. Ook wat meer staande club concerten kunnen doen. omdat, dat merkte ik ook bij de try-outs, voor een staande publiek een andere ervaring is dan voor een zittend publiek. Hoewel ik dat ook graag doe in theaters optreden. En in verlengde daarvan terug festivals kunnen doen, want dat hebben we de laatste jaren bijna niet meer gedaan. Mede omwille van het karakter van de vorige platen, dat was beetje moeilijker om te programmeren op festivals, ik hoop en denk dat dit met deze plaat wel gemakkelijker zal gaan. Ik doe ontzettend graag festivals, omdat dit leuke plekken zijn, maar ook plekken waar mensen je gemakkelijker kunnen ontdekken.
Ondanks die lange weg die je hebt afgelegd, lijkt het me nog steeds moeilijk om als Belgische band (of artiest) echt ‘door te breken’ een Belg staat nu eenmaal zeer sceptisch als het om eigen kweek gaat, ondervind je dat ook?
Wat ik vooral bijzonder jammer is, een band wordt nogal vlug in een vakje geduwd. En eens je in dat vakje zit, geraak je in Vlaanderen en België daar niet gemakkelijk meer uit. We ondervinden dat, als we onze muziek willen promoten naar bepaalde radio zenders de reactie krijgen ‘’jullie zijn toch een radio 1 groep’.. ons streefdoel is een zo ruim mogelijk publiek te bereiken van alle leeftijden, mensen die zich er kunnen in vinden en fan worden. En om dat doel echt te bereiken, is het toch een enorme strijd hier in ons landje. Ik heb echter geleerd om mezelf daar niet teveel om te frustreren. We hebben een parcours afgelegd waar we trots mogen op zijn, ik hoop alleen dat een nieuw publiek ons nog wil leren kennen en appreciëren.
Ik citeer even een oud interview dat ik ergens heb gelezen ‘’ Toen ‘Pursued Sinners’ verscheen, zei je dat je die plaat enkel had opgenomen omdat dat handig was om optredens te krijgen.’’ Is dat een stelling waar je na al die tijd nog steeds achter staat of hoe moet ik dat zien?
Ja, toen was dat heel hard zo. Nog steeds eigenlijk. Voor ons is het nog steeds de bedoeling, als we een plaat uitbrengen, om die live voor te stellen dat is voor ons een logische evolutie. Dat hoeft niet altijd, er zijn perfect genoeg bands die een plaat uitbrengen maar daarom er niet per se mee optreden… het kan dus, maar voor ons is dat na twintig jaar nog steeds de belangrijkste reden om een plaat uit te brengen , ja. Ermee kunnen optreden.
Zijn er na al die tijd nog ambities of doelstellingen die je als artiest wil bereiken (wereld dominantie is zo afgezaagd e)
Persoonlijk zou ik nog graag eens een jazz plaat willen maken, volgens de oude stijl. Dat is dan persoonlijk. Maar wat Dez Mona betreft, zijn we op het moment zodanig gefocust op die nieuwe plaat dat we niet verder kijken dan dat. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik uitverteld ben of met Dez Mona uitverteld ben, dus dat komt wel goed. Er komt dus zeker nog iets op ons pad, maar wat? Dat zal de toekomst wel uitwijzen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ons zie je in Handelsbeurs op 29 oktober, veel succes met de release van jullie nieuwe plaat
Pics homepag @Filip Van Roe
Het album te beluisteren & te koop via deze link: https://link.newsdistribution.be/LooseEnds
Dez Mona tourt dit najaar en voorjaar door gans Vlaanderen. Aangekondigd op de website: http://www.dezmona.com/concerts/
UMM - Ik hou ervan contrasten op te zoeken, ik doe het bewust in mijn muziek, om op die manier een balans te vinden tussen beide uitersten
De Belgische band UMM presenteert hun debuutalbum 'Deep Sea Diver'. UMM is het muzikale project rond muzikante en producer Lise Daelemans. Samen met muzikanten Roos Denayer (Rosa Butsi, Douglas Firs), David Broeders (Pauwel, Brent Beukelaer), Hanne Vandekerckhove (Aarde aan Daan, Noedels) en Jonas Everaert (Himshe) maakt UMM alternatieve pop met invloeden van Julia Holter, Warpaint en Beach House. Dat die stelling niet zover gezocht is , stellen we na een eerste luisterbeurt vast, maar vooral beschikt UMM over een eigen smoel en zijn ze met niemand te vergelijken, daarover hadden we een fijn gesprek met Lise Daelemans… even polsen naar de toekomstplannen en de ambities..
Laten we eerste even terugkeren in de tijd…Jullie brachten eerst twee EP’s uit, gingen op tour, niet simpel met corona, eerst jezelf op kaart zetten en dan pas een full album uitbrengen?
Op zich is het leuk om via het uitbrengen van EP’s een beetje te experimenteren, zoekende naar de sound die bij ons past. Er is dan ook niet die grote druk van het uitbrengen van een full debuut, je kunt je grenzen wat meer aftasten op die manier. Het was gewoon een lange en toffe experimentele fase.. Dat hoor je trouwens in die twee verschillende EP’s. ‘the Good Side’ klinkt anders dan ‘Libra’. Op zich waren dit twee verschillende intensiteiten en hadden we tijd om aan de nummers zelf te werken. Met het debuutalbum wist ik duidelijker hoe het moest klinken. Ik had in de coronaperiode in co-writerschap met Jens Paeyeneers en Ben Tanghe. Dat was vooral online ideeën naar elkaar doorsturen. Na die vier songs is de vibe om verder te schrijven vrij snel gekomen.
Waren die coronatijden dan een inspiratie of heb je even getwijfeld om de handdoek in de ring te gooien (ik hoor verschillende antwoorden op die vraag)?
Ik denk dat het vooral een goede manier was om muziek te maken, en ondanks we elkaar niet zagen, contact te houden met elkaar. Ik heb ook wat rust kunnen nemen in die periode, maar de ideeën stoppen niet en je blijft muzikaal bezig. Ook al is dat dan op een heel andere ‘online’ wijze.
Ik heb het aspect ‘streaming ‘ leren kennen in die COVID periode, ondervind je dat je door die streaming een ander publiek hebt kunnen aanspreken, dat je anders moeilijk zou kunnen bereiken?
Ik heb daar geen zicht op, maar ik heb wel het gevoel dat de mensen die je op streaming volgen niet per se de mensen zijn die naar je optredens gaan. Het is natuurlijk veel internationaler, wat op zich wel leuk is. Door zelf in het buitenland te spelen, ontdek je dat er daar mensen zijn die onze muziek streamen. En ons zo hebben leren kennen. We vinden het toch nog belangrijk om dit album zowel digitaal als op vinyl uit te brengen, omdat daar toch nog steeds vraag naar is. Alleen digitaal is geen optie, er moet fysiek zeker nog wat bij komen..
En via live streaming, voel je daar dat je een publiek aanspreekt, die je anders niet zou kunnen bereiken denk je?
Misschien wel, er kwamen wel reacties uit onverwachte hoek. Vooral dan vanuit het buitenland. Zo hebben we de vorige EP ‘Libra’ voorgesteld in Minard Gent, via streaming. De regisseur van onze videoclip woont in Rotterdam en had onze live streaming gezien. We waren namelijk op zoek naar een regisseur voor onze video clip van ‘Come Undone’ En hij is ons dus op door die live streaming beginnen volgen en heeft zo contact met ons opgenomen. Zonder die live streaming hadden we hem vermoedelijk niet leren kennen. Op die manier wel, maar dat we een publiek hebben dat naar andere genres luistert door die live streaming? Het kan, maar daar hebben we nog niet echt iets van gemerkt.
Het afgelopen half jaar kroop je dus samen met je band in de studio en producete 8 nieuwe songs. Daar zocht en vond je een mooie balans tussen een elektronische en een dansbare vibe zonder de warmte van akoestische instrumenten te verliezen. Een bewuste keuze om dit pad te volgen (rekening houdende dat er veel visjes in het water zwemmen wat dit ‘genre’ betreft?)
Dat is eerder organisch gegroeid. Omdat ik de nummers eerst produceer. Ik geef het vorm met vooral elektronische drums en dan ga ik daarmee naar mijn supergetalenteerde bandleden. , allemaal zeer geëngageerde muzikanten die in verschillende projecten zitten. Ik laat hen de demo horen en dan vraag ik hen om wat bij te sturen. We gaan dan samen zitten daarvoor , we vullen elkaar aan en daar komt veel plakwerk bij kijken, dus organisch wordt dat een mengeling van ideeën, maar ook een mengeling van zowel akoestisch als elektronische drums. Dus door die vele laagjes die ontstaan, is dat gewoon natuurlijk zo gegroeid eigenlijk.
Je laat je omringen door top muzikanten en performers die inderdaad druk bezig zijn met andere projecten, net als jij, hoe vonden ze de tijd om met hun drukke agenda ook jouw project nog eens op te volgen?
Soms is dat wel moeilijk, maar door het feit dat ze allemaal zo getalenteerd zijn en weten met wat ze bezig zijn, is dat allemaal vrij vlot verlopen. Uiteraard spelen we al een tijdje samen,. Zelfs al voor het uitkomen van ‘The Good Side’ deden we dingen samen, dus ja.. we zijn op elkaar ingespeeld als het ware, en weten wat we allemaal aan elkaar hebben. We hebben dus niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen. Nog een voordeel, Jonas heeft zijn eigen studio (Dunk!studio) hij kon zijn gitaarpartijen daar opnemen, ik knutsel daar wat mee verder en we nemen links en rechts wat partijtjes op, daar kruipt niet zoveel tijd in. De meeste tijd is eigenlijk het drum werk gekropen. Alles dus heel vlot verlopen, dus gewoon omdat je elkaar kent en elkaar blindelings opvult. De plaat leunt ook, behalve de twee laatste songs, aan bij de eerste EP dat speelt ook wel mee om het zo vlot te laten verlopen.
Er komen op deze plaat dus wel degelijk aspecten voor die ik ook op de EP’s, tegenkwam. En toch is het wat verschillend, wat is volgens jou het grote verschil tussen de EP’s en dit full album?
Door het feit dat er acht nummers zijn, heb je sowieso een langer spanningsboog. Vergeleken met ‘The Good Side’ kun je nog horen dat we duidelijk zoekende zijn naar de sound die bij ons past, en dat het hier meer een weg is die we bewust volgen. Er is ook meer aandacht aan de tekst gegeven. Om het verhaal te vertellen, ook al is het geen concept album. het is een meer gepolijst geheel geworden. Een heel groot verschil is dat niet, alleen dus die langere spanningsboog. Met ‘Libra’ wel, omdat dit een EP is die we live in de studio hebben opgenomen, daar komt minder producewerk bij kijken. De laatste twee nummers op ‘Deep Sea Diver’ zijn nog meer elektronischer, niet om te zeggen dat dit een voorbode voor later vormt, dat ook niet. Ik laat dit in het midden.
Het is geen concept plaat zeg je, maar ik vind, naast de meerstemmigheid , je ook vaak belandt in een sprookjesachtige wereld waar van alles gebeurt, iets dat de fantasie prikkelt. Ook hier weer een bewuste keuze?
Ik hou wel van een surreëel kantje aan de muziek, zo had ik een tekst over een diepzeeduiker geschreven, daar zaten veel fantasie elementen in en dat wilde ik dus bewaren. Visueel hebben we dat ook in beeld gebracht in de videoclip van Come Undone. Ik hou ook van zweverige klanken en zachte geluiden. Klanken die een soort van droomwereld creëren. En de voorliefde voor het beeldende komt uit de sciencefiction en fantasie stripverhalen die ik als kind heb verslonden. Het triggert me wel om nog iets meer beeldend te doen met mijn muziek… misschien bij de volgende plaat.
Is er een ambitie om iets te doen met die muziek in de richting van film of TV series eigenlijk?
We hebben daar geen plannen voor, maar ik heb wel interesse om samen te werken met mensen die beeldend bezig zijn…
Het is een gevarieerde plaat dus, die de fantasie prikkelt. Maar wat me ook opvalt, Kijk ik ben een donkere ziel, ik voel me daar zeer comfortabel bij, maar er zit in de plaat een zekere spanning tussen iets lichtvoetigs, zonder al te ‘kitsch’ te gaan klinken, en een sound die mijn donkere geest beïnvloedt … Is dat iets bewust of is het iets groeiends?
Zoals ik had aangegeven, ik hou van zachte klanken. Ik heb een zachte stem die ik probeer te contrasteren met diepere bassen. Of donkere drums om ervoor te zorgen dat het dus niet te kitsch of te liefelijk gaat beginnen klinken. - Ik hou ervan contrasten op te zoeken, dat steek ik dus bewust in mijn muziek. Om op die manier een balans te vinden tussen die beide uitersten.
In de biografie zijn er vergelijkingen met o.m. Beach House, maar ik vind dat jullie eigenlijk over een eigen smoel beschikken en met niets te vergelijken zijn - een compliment - Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dankjewel voor het compliment. We doen daar niets speciaals voor. Het maakproces van de muziek is een speeltuin en ik laat me triggeren door klanken die ik tof vind en weet op voorhand nog niet hoe die song op het einde van de rit zal klinken. Dat is een puzzel die zich steeds verder ontvouwt. Daarnaast in plaats van te denken ‘we willen zo klinken’ denk ik dat ieder van de band net heel erg zijn eigenheid heeft, zijn eigen invloeden van diverse muziekstijlen met zich mee brengt en die toevoegt in dit project. We hopen dat het publiek ons ook in dat opzicht uniek vindt qua sound. Daarnaast geven we er ook niet echt om, om iets te doen wat ‘raar of gewaagd’ zou zijn in een standaard popsong zoals atypische songstructuren of harmonieën. We vinden dat alles moet kunnen zolang wij het cool vinden en het bijdraagt aan de song.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat? Wat zou je er graag mee bereiken? Of welk publiek?
Welk publiek sta ik niet bij stil. Ik zou het gewoon leuk vinden als de mensen zich in mijn muziek kunnen vinden, wie dat is maakt dan niet veel uit. Ik hoop met deze plaat vooral veel live te kunnen spelen, dat is de eerste verwachting met deze plaat. Want het is voor de kleinere bands blijkbaar nog steeds moeilijk om geboekt te worden, zoals in de pre corona tijden. In samenspraak met de band heb ik besloten om voorlopig solo sets te gaan spelen in het najaar. Op die manier kan ik de plaat al voorstellen en in de periode januari/maart zijn we shows aan het booken om met full band op te gaan treden. Door die solo sets kunnen de mensen de plaat al horen dus, om er daarna met de volledige band na nieuwjaar compleet in te kunnen vliegen!
Dat is zeker een goed idee om het zo aan te pakken, je merkt dat er festivals of concerten worden geannuleerd wegens een tegenvallende voorverkoop, zeker bij de kleine en middelgrote.
Je merkt het ook aan het publiek, dat ze nog niet 100% ervoor gaan en een afwachtende houding aannemen. We gaan daarom dus niet stil blijven staan, door het op die wijze te doen kan ik mezelf ook verder ontplooien. Uiteraard ga ik in die periode mijn bandleden enorm missen op het podium, maar het is gewoon een leuke manier om mijn plaat al te kunnen voorstellen. Er zijn trouwens al vijf solo shows bekend.
Naast UMM ben je ook nog met andere projecten bezig …
Ik speel ook bij Yùrt, de band van Brecht Plasschaert. We hebben indertijd een double bill gedaan in de Handelsbeurs, toen we allebei onze EP daar hebben voorgesteld. Bij Yurt komt er ook prachtige nieuwe muziek uit binnenkort. Maar voor de rest focus ik me op UMM. Ik ben ook producer in bijberoep en ben ook muziekleerkracht, dus ja mijn handen vol…
Een heel gevulde agenda, vallen die dingen nog allemaal te combineren eigenlijk?
Dat is soms de moeilijkheid. Maar ik doe het gewoon enorm graag muziek schrijven, het is een passie. Om dat met mensen te kunnen delen, dat is iets dat ik sowieso ga blijven doen.
Wat zijn de verdere ambities (zowel bij UMM als persoonlijk) ; zijn er nog doelen die je wil bereiken of nastreeft?
Het is al een beetje aangekaart daarnet. Maar ik zou enorm graag iets willen doen voor film of series. Of een animatiefilm, daarvoor iets componeren is ook een droom. Daarbuiten? Gewoon nog meer live spelen en in de zomer op toffe festivals spelen. En we hebben gemerkt aan kleinere tours die we hebben gedaan, dat dit aspect super fijn is om te doen, dus eens een echte grote Europese tour, dat is ook een droom. Het is een manier om samen te zijn, nieuwe mensen te leren kennen en een beetje op reis zijn.
De groei naar dit debuut via twee EPs zijn de stap om je dromen te verwezenlijken.
Alle succes alvast, we blijven jullie op de voet volgen en hopen elkaar spoedig eens live te zien.
Bedankt! Graag tot dan!
Pics homepag @Mayli Sterkendries
Jessie Kilguss - Ik probeer een beeld (of een film) te schetsen, denk ik, met elk verhaal, elk liedje. Voor mij is de ervaring visueel, maar ik ben nooit zeker hoe deze dingen op andere mensen overkomen
Jessie Kilguss is een voormalig actrice die de overstap maakte naar het schrijven van liedjes nadat ze had samengewerkt met enkele van haar muzikale helden, Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara, in de Londense en Sydney producties van The Black Rider, een musical geschreven door Tom Waits en William Burroughs, geregisseerd door Robert Wilson. Deze ervaring inspireerde haar om haar eigen muziek te gaan schrijven. Andere hoogtepunten van haar acteercarrière zijn de Britse productie van As You Like It, geregisseerd door Sir Peter Hall, oprichter van de Royal Shakespeare Company, en de verfilming van The Crucible van Arthur Miller, met Daniel Day Lewis en Winona Ryder in de hoofdrollen. Jessie Kilguss bracht in juni 2018 haar 4e album, The Fastness, uit. In 2015 zong ze harmonie en speelde ze harmonium met Freddie Stevenson, waarmee ze in heel Europa opende voor de Waterboys tijdens hun Modern Blues tour. Ook in 2015 speelde ze een featured show op het Sundance Film Festival.
Jessie Kilguss brengt nu een nieuwe plaat op de markt ‘What do Whales dream at night’ die op 23 september op de markt komt. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Jessie en polsen ook naar haar toekomstplannen, en keerden ook even terug naar haar rijkelijke verleden.
Jessie, voor onze lezers die je niet kennen, kun je wat meer over jezelf vertellen, hoe is dit allemaal begonnen, ben je begonnen als Actrice? Vertel ons iets meer a.u.b
Ja, ik was vroeger een acteur. Ik ging naar de universiteit en daarna naar de graduate school (toneelschool in Londen) voor acteren. Ik speelde in een film- The Crucible met Daniel Day Lewis en Winona Ryder. Ik heb in Engeland in het theater gewerkt toen ik van de toneelschool kwam, waaronder een UK/US tournee van As You Like It geregisseerd door Sir Peter Hall en The Black Rider met Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara in de hoofdrollen, geschreven door Tom Waits en William Burroughs en geregisseerd door Robert Wilson. Ik was slechts een understudy/ensemble lid in dit stuk, maar het had een groot effect op mij. In die tijd was ik een grote fan van al die artiesten die ik net opnoemde. Het was een van die momenten waarop het leven je een beetje magie geeft. Ik was altijd al een zangeres geweest en deze ervaring bracht me aan het dromen over het misschien ooit schrijven van mijn eigen muziek. Het leek me dat er meer creatieve kracht zat in het schrijven van liedjes dan in het acteur zijn. Dat is allemaal lang geleden. Ik ben ongeveer 15 jaar geleden gestopt met acteren en sindsdien schrijf en speel ik mijn eigen muziek. Ik geniet er echt van om weer live muziek te maken, nu dat mogelijk is.
Jessie, als voormalig actrice maakte je de overstap naar het schrijven van liedjes nadat je met een aantal van haar muzikale helden, Marianne Faithfull en Mary Margaret O'Hara, had gewerkt in de Londense en Sydney producties van The Black Rider, kun je hier meer over vertellen?
Ja, zoals ik al zei, die ervaring heeft me serieus aan het denken gezet over het schrijven en uitvoeren van mijn eigen muziek. Ik ben altijd zangeres geweest en na een paar lange tournees met toneelstukken, wist ik niet zeker of ik het in me had om voor altijd acteur te blijven. Ik wilde meer controle over mijn creatieve output. Ik verhuisde ook terug naar de VS nadat die baan eindigde. Ik kon in Engeland een visum krijgen voor elke acteer job die ik kreeg, maar geen visum voor onbepaalde tijd. Dus verhuisde ik terug naar New York en de theater scene is hier heel anders dan in Engeland - meer commercieel. Ik hield daar niet van en begon serieus mijn interesse in acteren te verliezen. In New York ontmoette ik muziekproducer Charlie Nieland (die mijn huidige plaat mixte en masterde) en zijn toenmalige productiepartner Barb Morrison en begon een paar covers met hen op te nemen. Ze moedigden me aan om mijn eigen liedjes te gaan schrijven en ik werd verliefd op het songwritingproces.
Over Marianne Faithfull gesproken, ik hoor wat Marianne Faithfull in je nieuwe plaat 'What do whales dream about at Night?'
Er is geen bewuste Marianne Faithfull invloed op dit album, hoewel ik hou van haar teksten, haar stem, haar intelligentie, humor en theatrale uitstraling. Misschien hoor je de invloed van Nick Cave en Warren Ellis, die vaak samenwerken met Marianne Faithfull. Ze waren een duidelijke invloed op dit album. Ik hou van de samenwerking tussen Nick Cave en Warren Ellis en ik denk ook dat Nick Cave de beste live performer is die er op dit moment is. Hij is meeslepend om naar te kijken op het podium. Echt inspirerend.Andere invloeden op dit album zijn Lucinda Williams, Nick Drake, Liz Phair, Sinead O'Connor, Elvis Costello, Mary Margaret O'Hara en Kate Bush.
Ik vind de titel ook mooi, heeft die een speciale betekenis?
Ja, het lied What Do Whales Dream About At Night is geïnspireerd op het gedicht "Headphones" van de Oekraïense dichter Serhiy Zhadon. Ik schreef het om op te treden in een show met de Bushwick Book Club - een muzikale performance serie waar iedereen hetzelfde boek leest, een lied schrijft dat erop geïnspireerd is en het lied uitvoert tijdens een live show. Hoe dan ook, dit gedicht "Headphones" gaat in principe over een man, tijdens de vorige oorlog in Oekraïne, die zijn koptelefoon opzet en luistert naar 'golden oldies' om de verschrikkingen die hij om zich heen ziet te overstemmen. Er zit een zin in 'denk aan walvissen in de oceaan 's nachts. Die zin inspireerde het lied. Ik schreef alle teksten in één keer nadat ik het gelezen had. Ik volg de dichter Serhiy Zhadon op Instagram. Hij is vaak in de frontlinie, waar hij voorraden levert aan soldaten en burgers die ze nodig hebben. Mijn hart gaat uit naar de mensen in Oekraïne. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om daar op dit moment te leven.
Er staat ook iets dramatisch en theatraals op het album, dat ik erg goed vind, is dat te danken aan je verleden als actrice? Is het een theatraal album?
Ja, ik denk dat dat intrinsiek is aan wie ik ben. Ik ben een verhalenverteller en mijn medium nu is zang, maar ik was ook een acteur en dat zijn mijn vaardigheden die ik gebruik om te creëren. Ik ben opgewonden om weer live op te treden en ik heb het gevoel dat ik echt mijn acteervaardigheden begin aan te spreken met live optredens.
Het is ook een heel visueel album dat op een bepaalde manier mijn fantasie prikkelt. Was dat een bewuste manier van werken, of kwam dat heel natuurlijk?
Ik ben blij dat het zo overkomt. Ik probeer een beeld (of een film) te schetsen denk ik met elk verhaal, elk liedje. Voor mij is de ervaring visueel, maar ik ben nooit zeker hoe deze dingen op andere mensen overkomen.
Het is al je 5de album, maar toch blijf je iets totaal anders doen dan voorheen, waar komt die inspiratie steeds vandaan?
Ik weet het niet. Het is gewoon een deel van wie ik ben. Ik moet dingen creëren om gelukkig te zijn, dus ik blijf liedjes schrijven, opnemen en uitvoeren.
Over inspiratie gesproken, ik heb in een interview gelezen dat je helemaal geobsedeerd was door Kate Bush's album, The Red Shoes. Waarom? Kun je er meer over vertellen?
Het is een album waar ik makkelijk door meegesleept kan worden, waar ik me mee kan verbinden. Ze gaat emotioneel op veel verschillende plaatsen in het album en het voelt als een reis. Ik hou van haar teksten en hoe ze echt de tijd neemt voor de langzamere nummers. Een van mijn favoriete nummers op dat album is "Why Should I Love You." Ik hou van dat uitgangspunt, "van alle mensen in de wereld, waarom zou ik van jou houden?"
Je album komt 23 september uit, wat zijn je verwachtingen?
Ik geef die avond een show in New York City in Rockwood Music Hall. Een aantal van mijn vrienden zullen me vergezellen als speciale gasten. Ik kijk er naar uit om het album in zijn geheel te zingen en het te vieren met vrienden. Wat de verwachtingen betreft, die heb ik niet echt.
Het lijkt erop dat corona een beetje voorbij is, maar er zijn nog steeds problemen met afzeggingen en dingen, ik denk dat deze tijden nog steeds invloed hebben op mensen... wat voor effect hebben deze tijden op jou gehad als muzikant en als mens?
Ik heb het echt gemist om live muziek te maken tijdens de pandemie. Ik heb een paar online shows gedaan waarbij ik achter mijn computer zong, maar die lieten me koud. Het was niet echt een productieve tijd voor me in de zin van het schrijven van nieuwe liedjes die ik leuk vind, maar ik heb wel dit album opgenomen waar ik trots op ben. Ik ben opgewonden om weer live voor mensen te zingen. Ik heb nieuwe waardering en inspiratie voor live optreden.
Was het ook een inspiratie voor nieuwe liedjes?
Aan het begin van de pandemie schreef ik een heleboel op de pandemie geïnspireerde liedjes. Ik gooide ze allemaal weg omdat ze deprimerend waren en ik ze niet wilde horen. En als ik ze niet wilde horen, dacht ik dat niemand anders dat ook zou doen. Haha. Ik heb opzettelijk geen pandemie album gemaakt. Ik had genoeg covid gepraat en covid gedacht om een leven lang mee te gaan en wilde me op andere dingen concentreren.
Kun je meer vertellen over je toekomstplannen? Je gaat op tournee (misschien België)
Ik ben opgewonden om deze plaat uit te brengen omdat het me wat ruimte geeft om wat nieuwe nummers te schrijven. Ik zou graag door Europa toeren. Ik had het geluk om door heel Europa te toeren in 2015 met mijn vriend Freddie Stevenson. Ik zat in zijn band (zingend en harmonium spelend) en we openden voor de Waterboys in ongeveer 10 verschillende landen in Europa waaronder een paar steden in België! Ik zou graag teruggaan en toeren met mijn eigen muziek. Ik sta open voor suggesties (als je die hebt) over waar te spelen in België en elders!
Voldoende clubs van AB (Brussel) tot concertzaal De Casino in Sint-Niklaas, of Handelsbeurs in Gent… om maar een paar te noemen, maar. Wat is je favoriete plek om live te spelen?
Ik zing in een paar verschillende bands waaronder de band van mijn vriend Jim Andralis. We hadden afgelopen zomer een show in het voorprogramma van Bikini Kill op deze typische New Yorkse locatie genaamd Irving Plaza. Ik vond het geweldig om daar te spelen. Ik hield echt van die tour als opening voor de Waterboys omdat de zalen groter waren dan ik normaal speel. Het gaf de shows meer lading om voor veel mensen te spelen. Het spelen in kleine zalen heeft een ander soort lading die ik ook waardeer.
Dat brengt me op een van de laatste vragen, zijn er na al die jaren nog ambities? Iets wat je echt wilt doen?
Ik kijk er echt naar uit om nieuwe nummers te schrijven nadat ik deze plaat heb uitgebracht. Ik ben ook geïnteresseerd in co-writing. Ik ben net begonnen met het schrijven van een liedje met mijn vriend Dave Derby. Ik zing in zijn band Gramercy Arms. Ik hou ook erg van het idee van een Europese tour ...
En enige zogenaamde einddoelen? Of ben je daar niet mee bezig
Het schrijven van nieuwe nummers die uiteindelijk zullen uitmonden in een nieuwe plaat en een Europese tour lijkt me een goede plek om te beginnen.
Bedankt voor dit interview, kun je wat links plaatsen waar mensen je platen of dingen kunnen kopen?
Heel erg bedankt voor het interview!
Pics homepage @Shervin Lainez
Jessie Kilguss Bandcamp –“ best place to buy my music”: https://jessiekilguss.bandcamp.com/
Sociaal media Links:
Instagram: https://www.instagram.com/jessiekilguss
Twitter: https://twitter.com/jessiekilguss
Facebook: https://www.facebook.com/Jessiekilgussmusic/
Website: www.jessiekilguss.com
Christina Vantzou - There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling to start new projects
BRDCST is a music festival par excellence and BRDCST returned to the AB in April 2022 with a selection of bands of all kinds and different musical styles—a great place to encounter a variety of artists and musical approaches. One of these encounters was the Greek-American composer and filmmaker Christina Vantzou, who lives in Brussels. She is surrounded by multi-instrumentalists, excellent musicians, and a singer who, through her operatic voice, radiates pure emotion. The bass clarinet, bass flute and cello are combined with finely crafted, gentle electronic soundscapes. An excerpt from a review of this performance reads: ’’Christina Vantzou and the ensemble make you dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on your mood. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough.''
The full review you can read here: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85898-brdcst-2022-dag-2-de-kunst-van-het-experimenteren-uit-de-doeken-doen
Following this performance, we had a nice conversation with Christina about past, present and future plans. We also asked her how she experienced this performance herself, and how’s she’s survived the COVID period. We asked her about working with Mark Linkous, and how it changed her. She also tell us about her life in Brussels…
How it all started, for our readers who don’t know you, can you tell us a little bit more about yourself?
I’m half Greek, half American. I moved to Brussels 2003 after finishing art school in Baltimore. I entered the realm of music more as a fan; I was always a deep listener but I didn’t start working on music until later in life…
You moved from US to Brussels? A big step.. why Brussels?
My father is Greek and there was the possibility with the European Union, to move to Europe. Belgium happened by chance, almost an accident. There was a airplane needing to stop in Brussels unexpectedly on the way to Athens. Based on that first connection in Brussels, I decided to move there; You could say it was almost like invisible forces brought me there.
How does it feel to live in Belgium?
We have a very nice music community in Belgium, in Antwerp I have a lot friends and there are so many inspired and inspiring things going on. I mean that sincerely. All the arts are supported, but defiantly music has a place in Belgium. Take Meakusma Festival for example.
You first become known as one-half of the audio-visual duo The Dead Texan, Is this project still exist can you tell more about it? I found only one record ? Or did I miss something?
We stopped after that one record. We did some touring in Europe and wanted to give a follow up record a try, but all activities stopped 10 years ago now.
What I like is that you have some albums out and call them number 1,2,3 and number 4 – no. 4 was released in 2018 – Is there a connection between them? Something like a through line?
I thought in series from the outset, the idea to go from number to number until 9. This approach involves a future timeline that I don’t know yet. A kind of deep trust is formed with oneself. From 1 to 9 felt like an assigned mission, or something like that. You never know. But, after 4 is out, at least I can rest assured that next is 5 (probably).. A kind of support system is built in that way if that makes sense?
Your last album ‘Multi Natural’ is not number 5 then?
The numbered albums are altogether available on Kranky, and ‘Multi Natural’ is something released by a very nice Antwerp label, Edições CN, A friend’s label actually (Lieven Martens). He ask me if I wanted to be a part of another kind of series. This series of records loosely revolves around the theme of ‘the traveling artist’, and recording / documenting in some way. We started that in 2018; I was doing a lot traveling in that period. That record became a very natural process. I had the chance to go to a lot of amazing places in the world, often with family or my partner, John Also Bennett. We brought a simple zoom field recorder with us. Sometimes it was a journey through places I’d never been before to. Multi-Natural stems from this traveling energy. I also traveled through the archives of previous recording sessions. Minna Choi, for example, is head on track one conducting a string quartet. She arranged, orchestrated and conducted albums No. 1 and 2 and co-wrote a track on No. 3.
You also have a project ‘CV & JAB (Christina Vantzou And John Also Bennett)’ Can you tell more about this project?
‘CV & JAB’ have released two records released, and we’re working on a third. John plays piano, flute and electronics. I play keyboard and electronics. Our styles combine very nicely. We use a lot of field recordings from our travels in this project. We try to make recording quick and efficient, without too much slog. We both like improvising and are open to such things. There is a chemistry between us that is inspiring and we’ll continue.
Many collaborations have included performing with Mark Linkous (Sparklehorse) – who unfrankly passed away too early in 2010 - how was it working with Mark Linkous?
Mark was a huge inspiration to me. I credit him for sparking, (sparkling) something inside me. Before meeting Mark I’d been involved with music for many years, but didn’t yet feel like I could make an album. That changed after I meet Mark. Everything about him represented an approach to music I hadn’t yet considered, but that I could easily relate too. With Mark, some magic was always present. Although deep in his process, he was very gentle working with me. A super intuitive person; his world was so beautiful and inspirational. It was paramount to have this experience with him. After his passing away, I’ve felt he’s there. Continuing to watch over me from somewhere.
You are a busy artist. How do you keep up with all your projects and collaborations?
Starting on a project can be a long term commitment. It can take a year, two years, or more to release an album. You find yourself going through a labyrinth, coordinating and making arrangements. It can be troubled and traumatic at times. Those kinds of intense collaborations, for me, are best if they start very naturally. I travel a lot, thanks to music and family. I try to do my best to make time for multiple collaborations. It’s nice to have this chemistry, to work on sound together. Sharing, or some kind of gathering and playing is essential to music. Experiencing multiple perspectives is also key. There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling inside to start new projects. I listen to that feeling and if the feeling is good I’m doing it. This might look strange from the outside. And there’s often a change of heart while trying many many possibilities out. In music, following the heart is the best practice.
Next to all the things you do, you are also creating surreal videos/abstract films and performing with ensembles across 4 continents. I’m very interested in the visual part, can you tell us more about that?
In my Art school days I got into video, and the making of films. The film making practice goes back to those days and holding onto a fantasy of working with film as a medium. Music and Image are a happy couple. There are so many parallels when I think about cutting film and cutting sound. There’s a value system to both too, and it’s interesting to me. I try to generate an equal equation between both. With every album I try to keep that practice alive.
Are there other projects you’re busy with right now?
Yes, there’s a collaboration with Félicia Atkinson. She lived in Brussels many years ago so we’ve know each other a long time. She is also a visual artist working with sound. Or a sound artist working between several mediums. We’ve made some recordings and have performed twice together, once at Commend in NYC and once at the Paris Philharmonie. We’ll continue working together, with voice, acoustic instruments and electronics—it’s a project I’m really excited about. I also made a contribution to a Dopplereffekt single from their last full length album ‘Neurotelepathy’. And the next release that I’m a part of is with pianist Michael Harrison and John Also Bennett, coming out on September 3rd on Canadian label, Séance Centre.
I saw you live at BRDCST in Brussels, extraordinary performance that was; What struck me, apart from your visual performance, you are surrounded with multi-instrumentalists, top musicians and a singer who radiates pure emotion through her penetrating operatic voice. Where did you find them, how did this cooperation come about? the magic seems to work between you all so well…?
I was very lucky to be with such a lovely group on stage. JAB was on there - he played bass flute / juno / modular synths / piano. Ben Bertrand was on stage, playing bass clarinet. Ezra Fieremans playing piano is a good friend. There was also Gent-based cellist Vincent Werbrouck. Androula Kafa is the singer. Androula and I had only meet a few weeks before the concert! It had been decided that the lineup was going to be a five-piece. But with musicians precarious, busy schedules there’s always a question of who is available. The concert was approaching and Androula literally popped up. A friend helped connect us while I was in Cyprus for an extended stay after a performance. And it click between us. I agree about her voice. It’s got something that you can’t quite describe with words.
As the review of the performance stated: “The performance makes me dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on our minds. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough to blow us away as well.” I find that very remarkable. was that a conscious choice to work this way?
That’s really positive feedback, so glad you felt it this way. I really believe in the suggestive power of sound and sound’s ability to work on the imagination of those who listen to it. I truly believe in that power. Without visuals, you can dream away, the power is so strong. It’s not a conscious choice. It’s not like we follow a formula and then get that power. It’s more natural. Multi Natural haha. It’s something in a performances that people have been doing for ages. In the ancient world, all over the world, people used sound as a form of contact. For practical purposes and mystical ones: traveling families, trade, a culture’s means of communication. It’s fascinating. It’s something I really want in the performances.
How did you experience the concert in Brussels yourself, and how where the reactions?
It was very exciting, and also a strange and beautiful situation. Since COVID, it was the first festival and the first ensemble performance. There was a long period prior where we did not know when we could do this again. It was nice that BRDCST could be the meet up. We got some good reviews from friends and things about the performance. FUJI|||||||||||TA just before us was amazing.
I also have some COVID questions. After that COVID time (it’s not over yet, but it gets better) it must be a blast to be back on stage… how did it feel to go back on stage after long time?
It felt good to be with a group on stage, to work through soundcheck again, enter the venue again, to rehearse together. The rehearsal was kind of the highlight for me - we did this at Les Ateliers Claus.
Next to all plans we talk about, you said there going to be No. 5, when?
Not sure yet, it’s still in production, but we working on it!
You have come a very long way, and clearly left your musical and cinematic mark. After all these years, are there still ambitions or goals you want to achieve? And which ones?
Yes, I feel that with the music I’m still finding new paths, again and again. Still finding a way in the world around me, getting inspired by everything around. My ambition is to keep doing this, renew myself time and time again. I’m always researching new possibilities, in this lifetime, and any otherlife times. (haha)
Pics homepag @Megan Bruinen
Can you put some links to your website and projects, where people can find you? Thanks for this nice interview
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/no-4
https://edicoescn.bandcamp.com/album/multi-natural
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/r-gime-des-fleurs
https://vimeo.com/manage/videos/252852620
Dishwasher_ - Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie …
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ hadden in oktober 2021 een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_ ; ze zij nu in 2022 Artist in Residence* bij muziekclub N9. Ze speelde een top set, het eerste weekend van juli hier, en hadden naderhand een kort maar zeer fijn gesprek met de band
In de eerste plaats proficiat met jullie fijn optreden; jullie zijn ‘artist in Residence’ bij muziekclub N9; welke invloed heeft dat op jullie carrière als band?
Door het vele spelen groei je vooral als band, je plukt daar de vruchten van. Het samenwerken met mensen binnen de scene, om te zien wat mogelijk is zorgt ook voor die verdere doorgroei. Door hier Resident te zijn, spelen we bovendien telkens een thuismatch, we voelen ons hier na al die tijd dan ook thuis komen eigenlijk. Je weet uiteindelijk hoe die zaal klinkt, kent de akoestiek. Dat geeft ons een comfortabel gevoel. We kunnen hierdoor ook op onszelf repteren en krijgen mogelijkheden om onszelf dus als band verder te blijven ontwikkelen en ontplooien. Door deze ervaring kunnen we ook zien hoever we kunnen geraken als muzikant en band. Door te experimenteren met monitors en dit soort dingen leren we eveneens heel veel bij, door live te spelen voor een publiek leren we dan weer hoe dat publiek te bespelen en kennen. Niks dan voordelen dus deze ervaring
Het viel me op dat het zelfvertrouwen sterk gegroeid is op een paar maanden tijd, de eerste keer zag ik jullie in januari. Maar wat is de volgende stap nu eigenlijk?
Binnen een maand of zo zitten we in de studio, en gaan een debuut plaat maken dat is de volgende stap. We gaan ook in het Buitenland spelen, in Wales. Een klein toertje maken, kijken wat dit geeft. dat is in grote lijnen wat we nu willen doen met de band.
Ik vermoed dat jullie niet de ambitie hebben om Sportpaleis uit te verkopen of zo, wat is dan wel jullie ambitie met Dishwasher_?
Nee, sportpaleis hoeft niet. Gewoon veel spelen is onze voornaamste ambitie. Met een vast publiek, of fans een connectie kunnen opbouwen is wat ons betreft, belangrijker dan in een sportpaleis staan. Dat kunnen er weinig zijn, maar als we al enkele mensen kunnen overtuigen die ons blijven volgen in wat we doen? Dat zou heel mooi zijn. Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie.. De rest komt dan wel , of niet. Maar heel belangrijk. We moeten er zelf wel blijven achter staan en in geloven. We zouden misschien een soort muziek kunnen maken dat een groot publiek aanspreekt, waardoor we wel in dat sportpaleis zouden kunnen staan, maar dat strookt niet met wie we zijn en wat we willen doen.
Maar dan kun je toch ook in een sportpaleis staan, genoeg voorbeelden van bands die nog steeds doen wat ze wel graag doen, maar het geluk hebben daarmee door te breken (mits enkele kleine toegevingen weliswaar)?
Uiteraard kan dit, er zijn wellicht wel muziekstijlen waarbij dit perfect mogelijk is. Maar ik denk met wat wij doen, een grote zaal of sportpaleis gewoon te hoog gegrepen is. We brengen luistermuziek, waarbij een dichte connectie met mensen nodig is. Dat kun je moeilijk in zo een grote zaal, daarom hebben we zo zaaltjes als dit (of clubs) nodig om dat publiek bij wijze van spreken te kunnen raken en aanraken.
Wat muziekstijl betreft leunen jullie, ondanks dat experimenteren, nog steeds hard aan bij jazz. Mede door die warme saxofoon klank, dat maakt jullie toch uniek. Wat vind je daar zelf van dat je steeds in dat hokje jazz wordt geduwd?
We maken iets waar we achter staan, als men daar een stijl wil op kleven, dan is dat gewoon maar zo. Dat is trouwens het mooie aan muziek maken dat er eigenlijk geen hokjes zijn.. Je ziet en hoort gewoon dingen om je heen als muzikant, filtert die en doet er iets mee. Dat is de basis van hoe we tewerk gaan. Het heeft ook veel te maken met je achtergrond, die heeft een invloed op wat je doet als muzikant. We hebben jazz gestudeerd, dus die invloed zit er dus sowieso in. We kunnen dat ook niet echt zelf controleren wat andere mensen daarvan vinden of denken. We kunnen enkel controleren wat we zelf doen.
Jullie klinken vooral heel ‘groovy’ en dat heeft vooral te maken met de warme saxofoon klanken , die doen je letterlijk wegzweven. Maar zoals je aangeeft, iedereen voelt daar persoonlijk wel zelf iets bij…
Nog een vraagje over Corona. Heeft deze tijden jullie als band veranderd, doen botsen op grenzen (sommige bands zijn ermee gestopt), zijn jullie er sterker uit gekomen?
We waren alle drie bezig met andere projecten, en zijn net voor corona samen gekomen. door COVID en dat die andere projecten min of meer stil vielen. Konden we ons volop concentreren op Dishwasher_ Wellicht was het zonder COVID gewoon een soort zij project gebleven, maar dat is nu anders beginnen evolueren. Maar zelfs dat weet je nooit , het kon even goed helemaal anders zijn gelopen. Er is ook iets dat opvalt. Nu is er plots een overaanbod aan optredens, terwijl er in die periode niets was dat kon worden ingepland. Dat is natuurlijk super fijn. Ik denk dat we daar de vruchten van plukken nu.
Maar is het niet net door dat overaanbod aan organisaties en optredens, dat het voor sommige organisaties net moeilijk is om zalen vol te krijgen of om bands om ergens geboekt te worden?. Want oorspronkelijk waren deze avonden gepland in Huysmanhoeve trouwens
Op korte termijn is dat wel zo, vooral omdat iedereen nu tegelijkertijd op die kar springt en absoluut wil spelen. Bands die een plaat hebben uitgebracht, en die overal willen voorstellen bijvoorbeeld. Maar dat is ook beetje normaal, dat dit nu allemaal samen komt waardoor het moeilijker is om echt iets te organiseren, maar ook dat komt wel weer goed.
Jullie brengen ook een plaat uit , die jullie gaan voorstellen veronderstel ik. Wanneer komt die plaat uit?
Als alles goed verloopt volgend jaar, we kruipen dus spoedig samen in de studio. Maar ook hier weet je nooit hoe het echt evolueert. Maar we werken eraan.
Bedankt voor dit kort en fijn gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen we blijven jullie op de voet volgen
Volg de activiteiten van Dishwasher_ verder op de voet via hun Facebook pagina: https://www.facebook.com/dishwasherunderscore/ https://dishwasher1.bandcamp.com/album/improv-jazz-in-the-rain
Eosine - Wij geven de voorkeur aan het clubcircuit. Omdat we willen spelen met bands waar we van houden, en die vind je ook niet in grote arena's
Eosine is een Belgische dreampop band opgericht door Elena Lacroix. Hun songs variëren van etherisch klinkende tot meer luidruchtigere shoegaze momenten. Geïnspireerd door de warme sfeer van bands als Slowdive en Beach House, kunnen de melodieën van Eosine meer getormenteerd zijn , vol vocale harmonieën. Hun muziek brengt ook wat meer donkere, koude indrukken naar boven, achtervolgd door dampende stemmen.
De band bracht onlangs zijn debuut EP 'Obsidian' uit en kwam die presenteren op Les Nuits Botanique. We schreven erover '' Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun geluid. De gitaren gaan aan het eind de hoogte in en de boodschap "More Women On Stage" wordt een statement.”
Naar aanleiding van dit statement, de release van hun EP en het concert in Botanique, hadden we een leuk gesprek met zangeres Elena en bassist Brieuc.
Wie is Eosine? Vertel ons wat meer over jullie zelf, hoe is alles begonnen?
Elena: Vier jaar geleden begon ik muziek te componeren in mijn kamer. Ik heb altijd al live willen spelen, begin 2020 ben ik een band begonnen. Ik ben op zoek gegaan naar muzikanten, op sociale media en zo. Begin 2021 zijn we ook begonnen met live spelen, en nu hebben we de juiste compositie gevonden om door te gaan naar de volgende pagina.
De band is begonnen in het midden van deze corona tijden, was dit geen slechte timing? Elena: Ik zie dit niet echt als een slechte timing. We vonden de mogelijkheden om songs te componeren en afspraken te maken om onze muziek te schrijven ik heb ook enkele demo's opgenomen en zijn dan naar de studio gegaan om samen een EP op te nemen . We hebben ook een aantal video's gemaakt om te projecteren tijdens het spelen. Voor ons was het de perfecte tijd om te beginnen, we konden niet vaak live spelen tegen die tijd, en konden werken aan onze muziek. dus het was meer als voorbereiding van dingen, zonder te hoeven haasten.
Ik heb ook interviews gehad met bands die net begonnen zijn, en gestopt zijn vanwege deze corona, maar het lijkt erop dat jullie inspiratie hebben gevonden en er sterker uit zijn gekomen?
Elena: Ik denk dat de reden waarom we doorgaan, is dat we al een heleboel nummers hadden gecomponeerd voor deze corona. Het was een goed ding om ze te arrangeren om een betere setlist te maken, om live te spelen.
Jullie zitten bij het label 'JauneOrange', hoe belangrijk is dit label voor jullie geweest?
Elena: Dat is een heel grappig verhaal. Het was ons allereerste concert in september 2020. Een lid van een band die vlak na ons zou spelen, was COVID positief. En leden van JauneOrange waren op zoek naar een band om hen te vervangen. Na het concert vroeg de zanger van de vervangende band (die deel uitmaakt van het personeel van het label) of we deel wilden uitmaken van het collectief. Het was grappig omdat we nog nooit eerder hadden gespeeld, het was pas ons eerste concert..
Ik zag jullie op Les Nuits Botanique en vond het een aanstekelijke, gevarieerde combinatie van dreampop en rock. De charismatische frontvrouw heeft een overtuigende stem en is een klasse entertainer . Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun sound. alsof je al twintig jaar op het podium staat, klasse! Wat vind je zelf?
Brieuc: Voor mezelf, ik ben pas een paar maanden geleden bij de band gekomen. Ik heb maar een vijftal optredens gedaan in mijn leven. Ik denk dat het allemaal heel natuurlijk komt. We gaan naar veel optredens, en vinden inspiratie door andere bands op het podium te zien spelen.
Elena: Ik ga niet beweren dat we goede muzikanten zijn of zo. Maar, zoals hij zei, we vinden zeker inspiratie in het schrijven van songs, het creëren ervan op het podium gewoon door andere bands live te zien spelen en daarvan te leren. en ook, door de pandemie, hadden we de kans om veel te experimenteren. het gaat niet echt over technische dingen, maar meer over gevoelens en inspiratie komende van onze favoriete bands. We zijn veel meer bezig met het live voelen van de muziek, in het bijzijn van andere mensen. We zijn niet gestresst over de techniek omdat dat niet ons punt is of zo, dat maakt dat we ons erg comfortabel voelen op het podium, dat helpt veel.
Jullie hebben een debuut EP uitgebracht (dacht ik) in 2021 'Obsidian'; hoe waren de reacties en heeft die release wat deuren geopend?
Elena: er is iets wat we veel horen in recensies … Is dat we veel luidruchtige energie hebben op het podium, en deze EP is een soort van meer laidback. We slaagden er niet in om dat gevoel op het podium, in onze muziek te vatten op de EP en dit is het hoofddoel voor onze volgende EP . Om te proberen die energie op het podium, ook in de plaat te krijgen.
Ik hou van je muziek en ben een fan, anders zou ik dit interview niet doen, maar als je me moest overtuigen. Wat maakt jullie zo uniek dat ik jullie zou kiezen in de overvloed van 'dream pop related songs'?
Brieuc: We zijn een erg jonge band, de gemiddelde leeftijd ligt rond de 20 jaar. We maken moderne muziek, en hebben onze inspiratie vooral uit de jaren '90 gehaald. We proberen het echt op onze eigen manier te doen.
Ik vond de uitspraak 'meer vrouwen op het podium' trouwens ook wel leuk, heb je daar een verklaring voor? Is de drempel om rock te spelen zo hoog voor vrouwen in het jaar 2022?
Elena: het grootste probleem als je zegt dat je een vrouw bent en gitaar speelt, dan reageren ze 'o ja, je speelt popmuziek' en stoppen ze je in die richting. Dat is een misinterpretatie van wat we op het podium doen. Het zijn zeker meisjes die rock spelen, maar veel mannen denken dat vrouwen op het podium alleen maar popmuziek spelen, dat is nog steeds gebruikelijk in deze tijd. Toch. Dit moet echt afgelopen zijn met dit soort bewegingen. Dit op de achterkant van onze gitaar zetten is de eerste stap om deze misvatting te stoppen. Het is niet dat het verkeerd is om zachte muziek te spelen, maar rockmuziek is niet alleen voor mannen en het lijkt erop dat de gemeenschap dat nog steeds op deze manier ziet.
Brieuc: Ik ben het met je eens, er is nog een lange weg te gaan, voordat vrouwen de kracht vinden om die drempel over te gaan, en zich niet neer te leggen bij wat de markering en dergelijke hen opleggen. Een paar weken geleden speelden we op een festival in Luik. Er waren een tiental bands, en nauwelijks drie vrouwen onder hen (en al twee in Eosine). Dat is jammer, wij willen daar absoluut verandering in zien, vandaar deze verklaring.
Toch zijn er voorbeelden genoeg in de rockscene, ik noem er maar een paar, Siouxsie, Madonna, Kate Bush, Kim Wilde, Patti Smith en die zijn uit 'mijn tijd'; en toch is dit nog een moeilijk begaanbaar pad … Heb jij het gevoel dat dit - naast muziek - nog steeds een moeilijk pad is?
Elena: het verschil is er nog steeds, ja. Maar sommige dingen beginnen te veranderen. Ik zit op de medische faculteit. Er zijn veel meer vrouwelijke dan mannelijke studenten. Dat is positief om te zien dat de tendens nu verandert naar meer gelijkheid. Maar er is nog een lange weg te gaan denk ik. Soms zijn er nog steeds reacties 'je speelt goed gitaar voor een meisje' het wordt beter, maar er is nog een lange weg te gaan.
Brieuc : wat ook belangrijk is, wij hebben deze uitspraak niet uitgevonden. Het is gecreëerd door een Franse artieste Lola Frichet en we wilden haar statement hierin volgen.
Elena: dit was inderdaad zeer belangrijk voor ons, we willen deze verklaring zoveel mogelijk blijven volgen.
Ik zou het ook willen hebben over de toekomstplannen, hoe zien die eruit?
Brieuc: We spelen een paar optredens in de nabije toekomst. We spelen op Fête de la Musique à Marchin https://www.facebook.com/events/1019224665614617/ (18 juni) op 1 juli in Saint-Vith. En ook op het Micro Festival (Luik) https://microfestival.be/ (6 augustus)
Elena: naast het spelen van optredens, werken we aan onze tweede EP. Heel binnenkort komt er een nieuwe video uit. Dat is het wel zo'n beetje voor de nabije toekomst.
Ik hoor dat jullie veel optreden in Wallonië? Maar niet in Vlaanderen? Is het moeilijk voor een Waalse band om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen, figuurlijk dan, want ik hoor veel Vlaamse bands die niet doorbreken in Wallonië en omgekeerd. Voelen jullie dat probleem ook?
Elena: we zouden graag in Vlaanderen spelen, maar we hebben niet echt grote contacten we hopen bookers te vinden die ons in Vlaanderen willen laten spelen, door in Wallonië op te treden vinden we enkel Waalse organisatoren en het is een beetje moeilijk om hier weg te geraken door de juiste persoon te vinden.
Brieuc: als we live kunnen spelen, komen er misschien wat meer mogelijkheden we zien wel wat er gebeurt.
Geef jezelf de tijd om te groeien. Naast het maken van plannen, wat zijn jullie ambities, is er een doel dat jullie voor ogen hebben?
Brieuc: een volledig album maken op een dag, is een hoofddoel. En natuurlijk blijven toeren en zoveel mogelijk optredens doen als we kunnen.
Elena: Dat klopt. We hebben nog veel nummers op te nemen, maar het enige wat we moeten doen is onze muziek op het podium spelen, en dat volledige album opnemen is een doel en ambitie die we hebben. De nummers zijn al gecomponeerd en we kunnen niet wachten om ze te arrangeren en op te nemen als een full band album.
Wat verkiezen jullie, een groot podium op Rock Werchter, Sportpaleizen uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit? en waarom?
Elena: Ik denk dat we liever naam maken in het clubcircuit. We houden niet echt van popmuziek, we houden van noise, Larsens en dat soort dingen. we willen zeker spelen met bands die we goed vinden, en die vind je ook niet in grote arena's.
Brieuc: we doen graag optredens waar mensen verbonden zijn met wat we op het podium doen, zoals op Nuits Botanique, daarom denk ik dat het clubcircuit de beste plaats is om naartoe te gaan.
Elena: We focussen op coherent blijven met onszelf we willen gewoon onszelf zijn in alles wat we doen , spreken van proberen te spelen in grotere gebieden en spelen met bands die hetzelfde voelen. We willen niet in een richting geduwd worden die we niet leuk vinden, om beroemder te worden. Een wereldster worden is geen doel of ambitie.
Maar er zijn bands die die keuze wel maken. Als jij de kans zou krijgen, zou je het dan niet doen?
Elena: Ik denk het niet.
Brieuc: Beroemdheid is niet ons hoofddoel. Het doel is, zoals we al eerder zeiden, spelen met bands die we leuk vinden en zij doen dat niet.
Elena: Onze eerste single Antares was 7 minuten lang, en ons label wilde dat we een ander nummer uitbrachten, korter, maar dat was niet hoe ik de dingen zag. Dus besloot ik om Antares toch uit te brengen, en dit is de weg die ik zou willen volgen
Wie zijn die bands waar je mee wilt spelen? Wie zijn je inspiratiebronnen?
Elena: het leuke aan Eosine is dat we allemaal naar verschillende soorten muziek luisteren. Beach House is er natuurlijk een van, de meer dreampop , bands als Diiv mijn doel is om te spelen in support van Girls in Hawaii een band die me heel erg geïnspireerd heeft. Deze bands die we aanbidden zijn allemaal middelmaat of zelfs groter, rock bands, we zijn niet in voor grote popsterren.
Pics homepag @Leily Malherbe
Ik hoop dat je een manier vind om je doelen te archiveren, en dat we je binnenkort ook in Vlaanderen op het podium kunnen zien. Veel geluk met alles wat je live doet
David Newbould - Ik spendeer veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is van begin tot eind
David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en versterkte volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven dat hij vaak op het podium en onderweg doorbracht. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, ‘Power Up!’ (Blackbird Record Label, 10 juni 2022), een plaat waarvan de boodschappen van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven worden voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, ook polsen we naar hoe hij de coronatijden heeft doorstaan, de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en de verdere toekomstplannen zoals (hopelijk) een Europese tour.
David, voor de lezers die je niet kennen, vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen? wie waren je grote inspiratiebronnen?
Ik ben opgegroeid in Toronto. Toen ik 8 of 9 was begon ik te zingen in mijn schoolkoor, en dat raakte echt een snaar zoals ze zeggen. Ik had jarenlang deze duellerende passies van koormuziek aan de ene kant, pop en hardrock aan de andere. Ik speelde drums toen ik jong was en op een gegeven moment schakelde ik over op gitaar, wat het enige werd wat ik wilde doen. Ooit. Toen ik me na een jaar of twee voor het eerst verdiepte in het heilige driemanschap van Neil Young (hometown legend), Bruce Springsteen, en Bob Dylan, veranderde dat echt mijn leven. Vooral met Neil voor het eerst, toen ik op mijn 15e of 16e de Live Rust video zag en me realiseerde dat er plaats was voor alles waar ik van hield in één kunstvorm... het zette me op het pad waar ik denk ik nu nog steeds op zit. Ik moet Ed van de bakkerij-afdeling voor alles bedanken, hij leende me die VHS.
Je hebt een lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Het meest recente hoogtepunt is de bouw van een studio achter mijn huis in 2021, waardoor ik veel nieuwe dingen kan leren en mezelf harder kan pushen dan ooit. Ook zo jong van de middelbare school naar NYC verhuizen en het op de een of andere manier laten werken en een soort carrière opbouwen, dat is iets waar ik me goed bij voel. Ook in Austin Texas wonen, een van de grootste steden ter wereld, en het meemaken. Het is goud, die plek. Eindelijk in staat zijn om dit voort te zetten na de geboorte van mijn zoon 7 jaar geleden, schrijven en spelen met minder innerlijke beperkingen nu ik hem op de achtergrond heb gezet in mijn leven. Het is bevrijdend.
Minpunten: mijn onvermogen tot nu toe om een manier te vinden om naar Europa te komen en te gaan spelen. Het ziet ernaar uit dat daar dit jaar verandering in komt, dus ik kan dat van de lijst schrappen, en terug blijven gaan. Een algemeen dieptepunt is gewoon het feit dat ik al zovele jaren geen "structurele planning"-gen heb gehad, terwijl ik wou dat ik dat wel had, wat resulteert in soms sporadisch toeren en meer thuiszitten, schrijven en op lokale podia spelen. Het is soms moeilijk voor me om uit mijn eigen weg te gaan. Het enige waar ik me op kan concentreren is schrijven en opnemen. Dat is het. Al het andere is een strijd. Maar dat heb ik ingezien. En soms is het leven wat je maakt van wat je op je bord hebt liggen als het er is, nietwaar?
Een kleine vraag over de coronatijden die we de laatste twee jaar hebben meegemaakt, hoe heb je die beleefd? wat was het een bron van inspiratie?
Zoals iedereen bracht ik de meeste tijd thuis door en wenste ik dat ik een normaal leven kon leiden in een normale maatschappij. Absoluut mijn bron van inspiratie was mijn familie, en het maken van dit album met Scot Sax. Het was een goede creatieve uitlaatklep voor ons beiden, en het heeft me er ook toe aangezet om mijn eigen studio te gaan bouwen. De beperkingen die ik voor mezelf had, waren dat ik liedjes schreef en ze demode op garageband, en voor al het andere moest ik ergens anders heen. Nu kan ik dat thuis doen.
Je bent een reizende artiest (heb ik ergens gelezen), hoe voelde het om niet op de route te gaan?
Slecht! Ik hou van toeren, ik hou ervan om steeds voor nieuwe mensen te spelen en een beetje nomadisch te zijn. Ik heb nu een gezin dus ik kan niet maanden achtereen op pad, maar ik hou er zeker van om op pad te kunnen zijn, meer dan bijna alles.
Wat kunnen muziekfans verwachten als ze een exemplaar van het nieuwe album 'Power Up' op de kop tikken?
Een soort van eigenzinnige, gutturale nummers die het hele gamma bestrijken, denk ik. Met wat luide gitaren en ouderwetse drum miking methodes (mijn favoriet). Ik hoop dat ze er iets unieks in vinden dat hen op een persoonlijk niveau raakt en ook aansluit bij wat ze in de eerste plaats zo leuk vinden aan muziek. Zoals ze altijd zeggen, "schrijf het liedje dat je zou willen dat er was"...mijn favoriete albums zijn altijd degene die een leegte lijken te vullen.
Het is een zeer aanstekelijke plaat, vol van diverse emoties, doet je verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur, is dat zo? Is dat een bewuste keuze?
Bedankt dat je dat zegt. Ik zou niet per se zeggen dat het een bewuste keuze is, nee. Wat betreft uiteenlopende emoties, ja, ik probeer mijn platen interessant te maken en een spectrum te bestrijken. Ik spendeer enorm veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is met tempowissels van begin tot eind. Wat het kampvuurverlangen betreft, dat is echt cool, maar ik denk gewoon aan het liedje als ik het schrijf. Hoewel ik veel zomers doorbracht rond kampvuren in het noorden van Ontario toen ik jonger was, en op elk moment na de leeftijd van 15 of zo had ik mijn gitaar bij me, dus dat is er. Een andere van mijn favoriete artiesten toen ik jong was, was Jim Croce, en hij had altijd een goede door de weg getekende kampvuur vibe in zijn liedjes, dus misschien is het allemaal in mij gesijpeld. En natuurlijk de invloed van Neil Young die in die tijd als een geest om me heen zweefde. Ik denk dat veel van mijn favoriete muziek tot op zekere hoogte geworteld is in folkmuziek, dus er is altijd een beetje van dat thuis-element.
Je stem doet me vaag een beetje denken aan Bob Dylan maar dan minder hees, een bijzonder warme stem die me een goed gevoel van binnen geeft. Zijn er nog andere singer-songwriters waarmee je te vergelijken bent?
Sommige mensen waar ik zelfs nog nooit veel tijd aan besteed heb om naar te luisteren, zoals Richard Thompson, Hal Ketchum, Loudon Wainwright. Ik ken ze alle drie en heb er veel respect voor, maar elke gelijkenis is puur toeval. Af en toe maakt iemand een vergelijking met een James McMurtry of Springsteen of Dylan, en dat klinkt voor mij iets zinniger. Niet dat *ik* me met hen vergelijk, maar dat is allemaal muziek die diep in mijn bloed zit.
Ik hou ook van de gevarieerde aanpak, van intiem tot die catchyness die je in country vindt, is dat een bewuste aanpak? Wat is jouw mening over deze uitspraak?
Op een gegeven moment realiseerde ik me jaren geleden dat het er bij het schrijven van songs niet om ging een refrein of catchy element te vermijden. Ik realiseerde me dat ook al hou ik van coupletten, hoe kan ik ontkennen dat wanneer dat refrein of refrein komt, ik er ben! Het zit zo - ik hou van Townes Van Zandt, Jeff Buckley... mensen die je met een tekst of vocale aanstellerij helemaal naar zich toe kunnen trekken. Maar de manier waarop ik schrijf, zelfs als ik begin met zoiets, komt er meestal een deel dat ik wil herhalen, een deel dat ik wil blijven terugkomen in het lied ... een anker, een resolutie. Dus dat zal er altijd zijn. Maar lyrische voldoening is een beetje de naam van het spel voor mij, dus dat zal er ook zijn.
Wat zijn de verdere plannen? op tournee? mogelijk Europa?
Ja - ik kom in september/okt naar Europa voor een solo-promotietournee, en dan kom ik volgend jaar terug met mijn band. Ik kijk er echt naar uit om daarheen te gaan en voor publiek te spelen. Ik zal hier in de VS ook toeren - veel donderdag-zondag tournees en hopelijk een paar 1-2 weken naar het noordoosten, terug naar Texas, en naar het westen. Volgend jaar zal de kalender hopelijk ook meer gevuld zijn.
Mocht je naar België komen laat het me weten; ooit in België geweest en wat is je ervaring met Europa?
Ik ben er nog nooit geweest, maar ik ben er vrij zeker van dat ik er in de herfst zal zijn. Ik kan niet wachten! Ik stuur mijn muziek al sinds 2013 naar Euro/Americana radiostations, en heb goede respons gekregen, mensen vragen wanneer ik daar kan komen spelen etc.. Ik ben twee keer in Europa geweest in mijn leven, toen ik jonger was als backpacker denk ik dat je zou zeggen. Nederland, Duitsland, Praag, Engeland, Ierland... Ik vond het allemaal geweldig, maar dat was om de wereld te zien. Al een lange tijd ben ik op zoek om een publiek op te bouwen door te toeren. Ik heb vrienden die daar 1, 2, 3 keer per jaar toeren en daar hele andere carrières hebben. Dan Baird, Jace Everett, Tim Easton... het is een basis die ik graag wil cultiveren en waar ik naar terug wil blijven komen.
Nu we het er toch over hebben, wat is volgens jou het verschil tussen de Amerikaanse en de Europese scene?
Nou, dit is allemaal uit de tweede hand, want ik heb er nog nooit opgetreden, maar het lijkt erop dat het enthousiasme voor goede muziek in veel delen van Europa behoorlijk intens is. Misschien omdat elk land zijn eigen scene heeft, en ze respecteren de afstand die mensen afleggen om voor hen te komen spelen. Terwijl hier elk gebied zijn eigen ding heeft, sommige gebieden zijn echt in de kunst, anderen willen gewoon dat mensen covernummers spelen in hun sportbar. Dus ik weet het niet. Vraag het me nog eens over 6 maanden!
Ik wil graag wat vragen stellen over sociale media en Spotify en zo? Hoe belangrijk is dat voor jou als artiest en muzikant?
Nou...ik denk dat de asociale media de plek is waar veel bekend wordt over nieuwe releases, tour data, etc... Ik bedoel het is de open lucht marktplaats voor alles, is het niet? Aan de andere kant, zou ik willen dat het niet zo overheerste zoals het nu doet. Vaak mis ik het om gewoon na te denken en dingen te weten te komen die ik wil door de oude routine van jezelf omringen met mensen en dingen die je leuk vindt, en het woord dringt tot je door. Als een sociaal hulpmiddel kan ik het niet uitstaan. Als een set van zakelijke tools ... Jezelf gehoord krijgen door het lawaai daar is een kunst op zich, en door de jaren heen ben ik het werk gaan respecteren dat mensen erin steken om een miljoen YouTube views te krijgen, en ik erken de manieren waarop het op zijn beurt een carrière vooruit helpt. Ik wil gewoon... als ik zoveel tijd heb, wil ik een liedje schrijven.
Ik deed een wekelijkse livestream voor het eerste jaar van Covid. Hoewel het in theorie een geweldige manier is om mensen te bereiken, ben ik er na een tijdje mee gestopt. Het voelde als The Twilight Zone. Mensen leven nu van livestreams, zelfs voor Covid bedoel ik. Nou, dat lijkt cool. Maar is het dat ook? Mijn noordelijke ster voor een artiest om een connectie te maken is nog steeds dat een fan een liedje hoort, en ze live gaat zien. En de live ervaring is waar de deal wordt bezegeld. Dus al het andere is een soort van middel om dat doel te bereiken. Ik kan me een weg banen door een couplet, brug, en refrein. Al het andere is een beetje moeilijk!
En, waarom nog platen maken, als je alles op Spotify kan vinden?
Goede vraag. Ik heb geen idee. Het is de kunstvorm waar ik van hou. Waarom dragen mensen nog steeds horloges?
Ja ook zoiets ? … zijn er na al die jaren nog ambities of doelen die je wilt bereiken in je carrière?
Veel. Meer platen te maken en artiest-fan relaties te cultiveren. Erik, dank je voor al deze doordachte vragen
Pics homepag @Ryan Knaack
Pop/Rock
Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity
Ronni le Tekro
2022-05-22
Erik Vandamme
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'.
You can read the review of this release
A Death Divine (musiczine.net)
About this release we had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.
Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977 and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions
Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve Hillage etc.
What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger
What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a lot of good stuff out there, especially in folk music
The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009; how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio (www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.
You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session
I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.
I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention
In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022
What were the reactions to ''XIII'' anyway?
‘XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.
Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.
Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues as well as help from friends and families.
Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness
How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom
After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.
Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon.
Thank you for the interview and showing interest in our music
WUK?! - We houden van variatie - Onze muziekstijl omschrijven? ‘Hard, Fast and Heavy!’
WUK?! ofwel When Union Kills is een vrij jonge heavy/thrashmetalband die ook knipoogt naar deathmetal. De band stond in 2019 nog op Frietrock in Oud-Turnhout en we waren diep onder de indruk van die energiebommetjes die deze jonge snaken op ons afschoten. Als oude rotten in het vak zijn we ondertussen toch al wat gewoon, maar wat we hier kregen, sloeg ons met verstomming. Geloof me, dat komt niet meer zo vaak voor tegenwoordig. Ondertussen brachten ze een demo uit – de recensie kun je hier nog eens nalezen .
- ze mochten optreden op Metalworksfest Battle, waar ze helaas niet in de prijzen vielen. Maar ze hadden ietwat de omstandigheden tegen.
Over die battle, de demo en de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met de band op een zonnige zondagochtend tijdens de Brunch.
Vertel eens was meer over WUK?! Hoe is alles begonnen en graag wat achtergrond informatie?
Nelis: Het is begonnen met een gemeenschappelijke interesse in muziek, rond 2016/2017, tussen mij (Nelis) en Jonis. Dat was toen nog samen met Dayron. We waren in eerste instantie op zoek naar een locatie om te repeteren en kwamen in een stoffig oud kot terecht. En daar hebben we onze eerste nummers geschreven.
Jonis: Onze gitarist is toen gestopt, er is een nieuwe gitarist in de plaats gekomen. We vonden in eerste instantie geen drummer, en uiteindelijk heeft Nelis zelf beslist om iemand te leren drummen en dat was Bieke. En uiteindelijk is Seba er in 2019 bij gekomen. En nu zijn we dus compleet
Ik heb jullie leren kennen op Frietrock in 2019 en jullie brachten toen ook een demo uit, heeft dit bepaalde deuren geopend toen?
Nelis: om eerlijk te zijn we niet zo tevreden over de Demo, kwalitatief is er niet uitgekomen wat we hadden gehoopt en verwacht, zeker voor het financiële plaatje dat daaraan vast hing. Nu ik zelf ook muziek productie doe, heb ik het gevoel dat dit merkelijk beter kon. Wat wel deuren heeft geopend, is dat we daar wel financiële inkomsten hebben van gekregen. Voor een kleine band is dat wel belangrijk, we konden daardoor ook T-shirts aanbieden en zo. We hebben er vooral veel uit geleerd, door die demo te maken. Frietrock was onze eerste optreden buiten West-Vlaanderen , dus een ervaring op zich.
WUK?! brengt het soort heavy thrash/death waardoor je als liefhebber adrenalinestoten door je lijf voelt gieren. En dat is de verdienste van alle elementen binnen deze klasse band. Is dat de juiste omschrijving? Hoe zouden jullie zichzelf voorstellen?
Nelis: De band is van ons, ik schrijf wel de meeste muziek, maar iedereen heeft daar even veel inspraak in dat is voor ons heel belangrijk.
Bieke: het gaat er vooral om dat we heel goede vrienden zijn, ieder van ons schrijft wel een stuk – ik schrijf ook teksten – en het is een project dat we allemaal samen doen dat is inderdaad heel belangrijk.
Jonis: Wat muziekstijl betreft, durven we wel variëren ; ons laatste nummer gaat meer de richting uit van Hardcore.
Bieke: we proberen er wat variatie in te brengen zodat niet alles teveel op elkaar lijkt.
Nelis: laat het ons houden bij ‘Hard, Fast and Heavy’
‘Hard, Fast and Heavy’ , een goede omschrijving. Dat brengt me bij de volgende vraag … Jullie optreden op Metalworks Battle eerder dit jaar was voor mij er weer pal op, ik had zelfs een briefje ingevuld om op jullie te stemmen, maar omstandigheden ‘met zitplaatsen’ past niet echt met het concept dat jullie aanbieden? Mee eens? … Hoe heb je zelf die battle beleefd?
Nelis: Onze vuurdoop om eens voor een volle zaal te spelen, komt binnenkort. We spelen in het voorprogramma van Bizkit Park (zie: https://www.facebook.com/events/1231924583976717 ). Dat optreden is uitverkocht. Dat is een show waar we ons nu volop voor aan het voorbereiden zijn, zeker omdat we hopen uit een volle zaal een moshpit te krijgen daarmee. Maar voor een zittend publiek? Tja… voor sommige muziekstijlen gaat dat wel , maar bij ons past het niet echt. De ervaring van een op een groot podium te spelen was meer dan de max! De organisatie had wel iets zeer moois in elkaar gestoken op korte tijd. Jammer dat het metalworksfest niet kon doorgaan. We vonden het jammer dat we naast de prijzen grepen want we hadden echt het gevoel dat we het publiek mee hadden. Uit de opmerkingen van de jury hebben we wel wat geleerd, er zaten wat opmerkingen tussen waar we een wat vreemd gevoel bij hadden bvb dat onze muziek te gevarieerd was, maar dat is natuurlijk van een perspectief van één persoon, wij vinden dit juist een troef in onze band.
Jullie waren net goed bezig, en toen was er de eerste lockdown; welke impact heeft dit op jullie gehad als band? Sommige bands botsten op hun limiet en hielden ermee op, andere zijn er sterker uit gekomen, of vonden zelfs inspiratie. Hoe zit dat bij jullie?
Nelis: we hadden net een concert stop ingelast, om te werken aan een repertoire en podium act ; vernieuwingen daar in te brengen en om daar iets meer mee te gaan doen, De zoektocht naar een tweede zanger is dan ook gestart. Enorm veel plannen dus… en toen mocht plots niets meer. Een dikke streep door de rekening uiteraard.
Bieke: een jaar dat je niet mocht samen komen, ook niet om te repeteren, dat is een verloren jaar eigenlijk.
Jonis: plus we repteren in een horeca zaak, en daar mochten we ook al niet binnen.
Nelis: ik ben in die periode begonnen met muziek productie. Daardoor hebben we wel enkele nieuwe nummers kunnen uitbrengen, dat was ook een stimulans om de stekker er ondanks alles, niet uit te trekken. Het is onze bedoeling om nog meer nummers uit te brengen, en die demo wat achterwege te laten.
Er liggen dus nieuwe nummers klaar, gaat daar iets worden mee gedaan?
Nelis: Het is de bedoeling dat we met een full album voor de pinnen komen, hopelijk tegen eind van het jaar. Vooral ook om dat eerste deel van WUK?! af te sluiten en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, daarom willen we al die nummers op plaat zetten.
Ik heb jullie naam al op enkele affiches gezien als Gullegem Metal Fest op 28 mei, 25 jaar Eternal Breath in juni en het optreden als voorprogramma van Bizkit Park. Is het de bedoeling daar ook nieuwe nummers te brengen dan?
Nelis: we hebben drie vaste shows, en op die langere shows zitten er wel nieuwe nummers. In deze van een half uur niet. Maar het is zeker de bedoeling om nu bij de volgende shows al nieuwe nummers te brengen, ja.
Wat zijn de verdere plannen? Misschien iets naar het buitenland toe of zo?
Nelis: De belangrijkste show die nu op het programma staat is deze met Bizkit Park. En in het maken van dat album zal sowieso veel werk en tijd kruipen. Dus vooral veel concertervaring op doen is het voornaamste plan nu, naast dat album.
Jonis: Wat het buitenland betreft zijn er nog geen plannen, maar moesten we een aanbieding krijgen om bijvoorbeeld in het Noorden van Frankrijk of zo te mogen optreden, wat haalbaar is van afstand, zullen we daar zeker op ingaan. Maar we zijn zelf niet van plan om te gaan zoeken naar hoe en waar we kunnen optreden in het buitenland om het moment. Het moet haalbaar blijven.
Het moet combineerbaar blijven met jullie job, gezin , familie, …; zijn er ambities om professioneel iets te doen met muziek eigenlijk?
Nelis: interesse in professioneel iets doen met muziek? Ik wel. Maar wat de band betreft lijkt die piste moeilijk, moesten we al eens op het niveau kunnen geraken van een Spoil Engine of zo, en op die manier eens op tour kunt gaan naar het Buitenland, dan kun je wel iets meer verdienen met je muziek.
Wat is dan wel de beste ambitie? Als je mocht kiezen headliner zijn op Graspop of het Sportpaleis uitverkopen, mits wat toegevingen te doen? Of een vaste naam worden binnen het club circuit? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Nelis: Ik zou liever uitgroeien tot een vaste naam binnen het Club Circuit eigenlijk. Op die manier bouw je echt een fanbase op. Ik denk dat het zelfs ‘gemakkelijker’ bij wijze van spreken om op het podium te staan van Graspop dan een vaste naam te worden in het Club Circuit. Als je de juiste mensen kent, bestaat eerder de kans dat je op een festival als Alcatraz of Graspop kan staan. Maar zo een naam uitbouwen in dat Club Circuit? Mensen vinden die je overal kan volgen en blijven volgen, waar je ook optreedt, is op dat vlak veel moeilijker eigenlijk.
Inderdaad , er is nochtans een manier om dat doel te bereiken. Je meer profileren op de sociale media, kijk naar Dyscordia die hebben een eigen ‘Dyscordia Army’ op Facebook, en leggen zelfs bussen in om hun fans naar de optredens te vervoeren. Een optie voor jullie een WUK?! Fanclub op FB?
Nelis: We zullen daar toch eens iets moeten op vinden, want we merken wel als we iets posten op facebook bijvoorbeeld dat er plots veel meer interesse en circulatie is doordat je iets post. Dus ja, die sociale media kan zeker een boost geven aan de band. We zullen er eens werk moeten van maken.
Seba: Onze optredens en zo kunnen wel zorgen dat er op FB ook meer wordt gepost, zoals de vooruitzichten nu, er moet wel ‘nieuws’ zijn om te posten uiteraard. Dat je met de band bezig bent , anders heeft iets posten op FB ook weinig zin.
Wat is het uiteindelijke doel met deze band? Ben je daar niet mee bezig? Of sluit dat aan bij wat we al hadden gezegd
Nelis: vroeger was dat professioneel muzikant worden, en doorbreken met de band . maar dat lijkt dus niet echt realistisch. Een naam kunnen uitbouwen binnen dat circuit, zoals eerder vermeld , lijkt me het voornaamste doel.
Bieke: En het moet vooral leuk blijven, er mag geen druk ontstaan. Ons blijven amuseren samen binnen alles wat ons op ons afkomt, is dus minsten een even belangrijke doelstelling. Moesten we dan toch groeien en de kans krijgen om groter te worden? Dat moet toch voorop blijven staan..
Je hebt bands die hun marketing een andere richting in duwen , bewust of niet, om toch dat doel ‘een groot publiek bereiken’ te kunnen bewerkstelligen, maar ik zie dat jullie dit niet doen dus?
Nelis: Soms horen we dat wel dat mensen ons zeggen ‘je moet je nummers zo of zo schrijven’ maar ik weiger dat te doen, omdat we nog altijd vrij zijn om te doen wat we zelf willen. We gaan dus niet iets doen waar we niet achter staan, om per se dat doel van ‘een ruimer publiek bereiken’ te bewerkstelligen , dat zit niet in ons om dat te doen. We moeten er zelf 100% achter staan. Dat hebben we ook ondervonden met ons hardcore nummer dat er reactie op kwam ‘je speelt thrash metal en nu doe je dat’? kijk als we goesting hadden om eens hardcore te doen, is dat onze keuze.
Wat maakt jullie ‘uniek’ zodat ik jullie live zou zien?
Nelis: Omdat wij een grote variatie aan muziekstijlen aanbieden, ik heb veel respect voor bands die dat doen het soort muziek brengen waarbij je na één nummer al alles een beetje hebt gehoord, dat is niet wat wij willen doen. En dat maakt ons toch uniek dat we dus een gevarieerd pakket aanbieden.
Bieke: en ook dat we dat spelplezier uitstralen, die Fun die we samen hebben als band, Dat we niet een band zijn die toegevingen gaan doen om tegemoet te komen aan wat andere verwachten, we blijven onszelf trouw en onze vriendschapsband. Dat stralen we ook uit.
Nelis: We zijn wellicht niet de strakste band, maar we doen wat we graag doen, brengen variatie en brengen die energie graag over. Dat maakt ons dus uniek.
Dat overtuigt me alvast. We blijven jullie op de voet volgen, ik hoop jullie spoedig terug aan het werk te zien. En veel succes met alles wat jullie doen, en met de release van jullie full album.
Dick De Graaf - Die rugzak met ervaringen zeul je altijd met je mee, maar hoe je het uitwerkt, is voor mij de beste manier om te werk te gaan, door risico’s te nemen
Dick de Graaf is veertig jaar musicus. In die vier decennia heeft hij ontelbare momenten omarmd en gestapeld … Is het dan niet waard om daar een monument voor op te richten, klank en beeld samengevat? Dat is nu gebeurd met een zogeheten gatefold, waarin een veertig pagina’s dik boek en een elpee zijn opgeborgen: ‘Dick de Graaf - 40 jaar thuis op het jazzpodium - FESTIVE’ .
Naar aanleiding van een concertreek, die hem op 21 mei naar de Lokerse JazzKlub http://www.lokersejazzklub.be/concertagenda/357-2022-05-21-dick-de-graaf-festive brengt, hadden we een fijn gesprek met Dick De Graaf over veertig jaar jazz… en veel meer
Dick, veertig jaar als musicus en vooral in de jazz wereld, mogen we even terugkeren in de tijd, waar is de voorliefde voor jazz ontstaan? Hoe is alles begonnen?
De voorliefde voor jazz is reeds ontstaan in mijn middelbare schooltijd. Ik speelde wel gitaar in die periode dat ik 16 tot 17 jaar was, en volgde ook les. Ik had toen wel interesse in instrumentale muziek waarin werd geïmproviseerd. Niet zozeer jazz daarom, maar ook Emerson Lake and Palmer, Focus in Nederland, Frank Zappa tot Eric Clapton. Gaandeweg is die interesse in jazz er gekomen door radio programma, in Nederland had je toen nog verschillende zuilen. En die hadden allemaal wel een jazz programma, je kon toch tot vier a vijf keer per week, vooral in de min of meer late avond, wel ergens een jazz programma oppikken. Jazz & blues van Michiel De Ruyter en Aad Bos, dat waren pioniers op dat gebied. En de festivals die in die tijd werden georganiseerd, zoals het Loosdrecht Jazz Festival dat later verhuisde naar Singer in Laren, die werden ook live uitgezonden, en dat ging gewoon door na twaalf uur middernacht. Zo ben ik er mee in aanraking gekomen. In de radio studio’s in Hilversum waren er ook nog eens concerten. Dat waren best wel hype dingen, zoals bands met Fender Rhodes pianisten zoals Jan Huydts Rob Franken. Rond 1971/1972 ontstond een radio programma Session. Dat waren echt jamsessies met bekende muzikanten binnen jazz. Er was en geweldig swingende huisband met organist Cees Schrama, gitarist Joop Scholten en drummer Louis Debij en dan kwam er een of andere Amerikaanse ster mee jammen. Die kwam er na de pauze dan bij, en dat werd dan live uitgezonden. Dat heeft dertig jaar bestaan of zo, ik heb er later zelf nog in gespeeld. In jazzcafé Niek Vollebregt in Laren in Noord-Holland, daar had je ook een big band op maandagavond. De Skymasters speelden daar. Daarnaast had ik ook een vriend die speelde Saxofoon, ik speelde toen wat dwarsfluit en zo, ik improviseerde zelf maar dan meer op de rockachtige tot bluesachtige manier. Hij had in Amsterdam de geïmproviseerde muziek van Misha Mengelberg, Han Bennink en Willem Breuker ontdekt, dat vond ik zo interessant omdat het tegen alle regels ingaat. Ik vond sommige jazz wat netjes, en die Amsterdammers vonden dat lekker brutaal. Dat heeft geleid tot de mix die ik er zelf van gemaakt heb, met andere stijlen. Tussen de verschillende werelden in. Kortom, het is allemaal in de middelbare school ontstaan, toen ben ik gaan studeren in Utrecht. Daar is ook de rocktempel Trivoli Vredenburg ontstaan, dat toen nog gewoon Muziekcentrum Vredenburg heette. Er waren talloze test concerten waar al die Amerikaanse groepen op afkwamen. Daardoor had je op de meest uiteenlopende momenten in Vredeburg jazz concerten om de akoestiek te testen. Alle grote namen binnen de scene kwamen daar voorbij, en ik woonde om de hoek. Je krijgt daardoor veel informatie binnen die vanuit de live muziek scene op een natuurlijke wijze binnen sijpelt. Echt platen kopen was toen nog niet aan de orde, dat is pas in de jaren ’90 gekomen dat je die cd’s ook kon gaan kopen.
Je hebt jazz dus eigenlijk zien en horen evolueren, als ik het goed begrijp letterlijk zelfs … maar je zei iets dat me wel triggert. Buiten de regels, maar jazz is toch sowieso buiten de regels?
Ja , maar ik heb toch op een bepaald moment gemerkt in de workshops. Er waren vrij veel improvisatie workshops. Ik ben trouwens op saxofoon overgegaan omdat er in de studententijd in de big band een plek was. Gaandeweg ben ik in het conservatorium terecht gekomen waar een soort jazz pedagogie gegeven werd. Dat waren radio musici die dat onderwijs gaven. Die hadden onder elkaar een manier van jazz lesgeven bedacht, en daaruit is een soort jazz theorie ontstaan eigenlijk. En die werd ook aangeleerd. En het is dus op die manier sterker geworden, dat er een soort regels waren waaraan je zou moeten voldoen. Ik ben daar zelf altijd creatief mee omgegaan, ik heb zelf 30 jaar les gegeven op conservatoria. Er is een theorie, er is een vorm van goed of fout, maar in de woorden van Thelonious Monk: een foute noot is een goede noot!
Ik zou daar verder op willen inpikken. Wat is de betekenis van jazz anno 2022 voor jou, aangezien de grote evolutie naar het meer improviserende karakter daarvan?
Het improviserende karakter , dat is voor mij altijd heel essentieel geweest. Dat begon bij mij zelfs al heel vroeg. Je luistert naar een stuk, dat stuk heeft een melodie, een ritme en een vorm, en eigenlijk wil je daar onmiddellijk iets aan toevoegen. Dat is een jazz muzikant in een notendop. Als jazz musicus ben je een componerende improvisator. En dat idee van ‘componerende improvisator’ dat zie ik heel veel terug in de hedendaagse jazz. Dat is zelfs veel meer geworden door de jaren heen. Ik ben er zelf altijd een voorstander van geweest , maar tegenwoordig is het gewoon schering en inslag en dat daarbij de genres van de muziek met het grootste gemak overschreden worden, zoals Turkse musici die zich toevoegen aan een band met Academische jazz musici bijvoorbeeld; en waar dan pop musici en jongens met Grunge die er dan weer nieuwe ritmes aan toevoegen. Die melange van er is niets, behalve wat wij ervan maken, dat vind ik het sterke punt aan de jazz op dit moment.
Ondertussen heb je heel wat hoogtepunten gekend, ook wel dieptepunten – wie niet – wat waren in die veertig jaar de meest gedenkwaardige momenten (of zijn er dat teveel om op te sommen)
Dat is een lastige vraag, want voor je het weet wordt het ‘Opa vertelt’ (haha). Als ik gewoon naar de laatste tien jaar kijk, en misschien nog effe terug … Tussen 2010 en 2017 heb ik doctoraat onderzoek gedaan naar compositie technieken. Daar heb ik ook muziek mee geschreven, en opgenomen op twee cd’s. En die ene BIRD Buzz, die heb ik gepresenteerd in een concert op de avond die voorafging de verdediging van mijn proefschrift bij de Universiteit. Dat zelfde repertoire van die cd heb ik zes maand later gespeeld op het North Sea Jazz festival. Het verschil tussen die twee concerten, is een van de belangrijkste events die ik me voor de geest haal. Bij dat eerste concert zat de oppositie van de commissie van de universiteit , ze zaten nog net niet in toga, er zaten ook studenten en ex-studenten. En dan dus die rij streng kijkende mensen. Dat had een soort bedrukte sfeer.
Dat werd een stuk beter bij de tweede set. Het verschil tussen dat ene concert, en het laaiende enthousiaste onthaal op North Sea jazz. De mensen stonden in rijen tot buiten, er kon niemand meer in. Dat contrast, was een enorm hoogtepunt.
Je hebt dan ook iets als ‘na en voor COVID’ want die COVID heeft er ook ingehakt. Ik heb twee concerten midden in COVID gedaan, eentje midden in de periode in een kloosterzaal waar ook concerten werden gegeven. Daar kon ik solo gaan optreden. En dat was een heel emotioneel, voor het eerst weer met een publiek kunnen optreden. En ook een festival in Amersfoort. Het na al die tijd terug in contact komen met publiek, waren zeker en vast hoogtepunten. En dat gaat nog steeds een beetje door eerlijk gezegd, vorige week nog een klein concertje in de Bibliotheek in Den Haag. En dan hadden de mensen ook zoiets van , wat fijn dat we weer dicht bij elkaar kunnen zitten, en dicht bij de muziek. En dat weer kunnen voelen. Dat is een hoogtepunt op zich, na die periode ja. Nog een hoogtepunt, jarenlang heb ik een septet gehad, en een van de hoogtepunten bij dat project waar we heel klein mee begonnen zijn. Een van de beste concerten was met de muziek van Jimi Hendrix , de songs werden voor die bezetting bewerkt met blazers, steeldrums, viool, trombone, gitaar en basgitaar, een heel kleurrijk ensemble om ervoor te zorgen dat die muziek van Jimi Hendrix echt zou klinken als in een soort jazz setting; in het voorprogramma van de Yellow Jackets en de Mingus Dynasty Bigband met duizenden enthousiaste mensen voor ons, ook dat was een heel leuke herinnering. Dan heb ik het wel over 2001, dat is al dik twintig jaar geleden.
Middenin de covid-19 lockdown groeide de inspiratie voor nieuwe composities; kunnen we stellen dat deze COVID tijden eerder een zegen dan een vloek waren voor jou? Veel bands/artiesten gaven er de brui aan, anderen zijn er sterker uit gekomen? Hoe zit dat met jou?
Ik heb de tijd kunnen nemen om mijn versie van de eerste cellosuite van Bach, compleet met improvisaties of te nemen in de noodgedwongen lege Hillegondakerk in Rotterdam, en deze op YouTube gezet wat me veel belangstelling en reacties heeft opgeleverd. Daarnaast heb ik een aantal composities geschreven die uiteindelijk op het album FESTIVE terecht gekomen zijn, zoals Passeggiata anno Corona, Wetland en Alla Prima.
Je verkent vaak de grensgebieden van jazz, klassiek en wereldmuziek. Dat kan een risicovolle onderneming zijn; hoe heb je dat aangepakt en hoe gaat het doorgaans als je die grenzen aftast? En waarom doe je het vooral (je zou in je comfortzone kunnen blijven maar doet het niet ,wat me wel aanspreekt)
Zoals ik daarnet al heb verteld, heb ik de jazz leren grijpen en begrijpen , door live concerten te zien. En ik heb mezelf altijd het best kunnen ontwikkelen door in bands te spelen. Door dat te doen, en te experimenteren, heb ik de kans gehad om mezelf te ontwikkelen. Als je in een band speelt, kom je in een soort routine terecht, en op een bepaald moment heb je de mogelijkheden wat uitgeput. Op dat moment kun je gaan praten, studeren of componeren. Op dat moment vind ik het leuk om een andere setting te kiezen, en daarmee aan de slag te gaan. Uiteraard die rugzak met ervaringen zeul je altijd met je mee, maar hoe je het uitwerkt is voor mij de beste manier om tewerk te gaan, door risico’s te nemen.
Ik heb nu bijvoorbeeld een afspraak gemaakt voor een zij project van North Sea Jazz, het fringe festival North Sea Round Town. Dat zijn heel veel kleine concerten doorheen de stad. En ik heb gedacht , ik ga weer een nieuwe stap wagen. Nu ben ik bezig met een stel jongeren van negentien a twintig jaar die brengen een soort ‘funk, rap, rock, shoegaze en grunge’ . daar moet ik dus gewoon bij zijn.
Wat ik interessant vind is om te zien of we een muzikaal gesprek kunnen voeren samen. Ik doe ook iets met de organist van de Laurenskerk in Rotterdam, Hayo Berema. Je moet weten binnen de klassieke muziek is de kerkorganist de enige die echt improviseert. Hayo is daar heel ver in gegaan. We improviseren samen op enorme hoogte, ook dat is een enorme uitdaging. We hebben een aantal improvisaties deze maand uitgebracht op de cd SPLIT LEVEL. Ik hou gewoon van mezelf blijven uitdagen. Jezelf opnieuw uitvinden, dat is wat ik bewust steeds opnieuw probeer te doen. Het houdt me bezig.
Ik vind dat prachtig, want je zit in een positie dat je jezelf niets meer hoeft te bewijzen eigenlijk
Daar gaat het ook niet om uiteindelijk. In de jaren ’90 heb ik korte tijd een kwartet geleid met de avant garde pianist Mischa Mengelberg, bassist Arnold Dooyeweerd en drummer John Engels. In de Nederlandse jazz wereld dachten ze, dat moeten we gaan bekijken, dat wordt bloed aan de palen. Dat zijn mensen die helemaal niet bij elkaar passen. Maar dat werd een heel goeie, boeiende muzikale conversatie, met hartelijk leuke concerten. Een Nederlandse criticus zei ‘’De Graaf is erin geslaagd, wat veel mensen niet kunnen, examen doen’. Maar zo zie ik dat dus helemaal niet. Het is gewoon een manier om het muzikaal verhaal dat je vertelt, ook voor het publiek interessant te houden.
Je hebt met de grote namen binnen de scene samengewerkt, aan welke samenwerking heb je de mooiste herinneringen?
In 1982. Mijn ontdekking in Utrecht door trompettist Jeff Reynolds die mij vroeg voor zijn Maiden Voyage Big Band in Asterdam, waar ik met veel goede musici in contact kwam en die leidde tot mijn doorbraak in de Nederlandse jazzwereld. Uit de jaren ’90 herinner ik me drummer Billy Hart’s enthousiasme over mijn uitvoering van (afgekeurd want te lang) Peace tijdens de opnamen van de cd New York Straight Ahead. Ook heb ik geweldige herinneringen aan de optredens tijdens mijn reizen in Mali met koraspeler Toumani Diabaté, zanger en gitarist Habib Koité, en gnomi-speler Bassekou Koyaté. Heel bijzonder vond ik ook een optreden in Bursa met de oud-speler en gitarist Erkan Ogur tijdens. Het was een optreden met popfestivalachtige allure.
Dit interview is natuurlijk naar aanleiding van Boek en Elpee ‘Dick De graaf – 40 jaar thuis op het jazzpodium - FESTIVE’; wat mogen we verwachten? En hoe selecteer je dat toch, ook al is het best een dik boek… Je moet toch keuzes maken?
Met de muziek wilde ik een synthese maken tussen gevoel en verstand eigenlijk. Mijn voorlaatste project, BIRD Buzz waar ik het daarnet over had, was het resultaat van een studie die ik had gedaan. En dat heeft ook goed gewerkt. De critici zeiden ‘gelukkig maar dat je niet kon horen dat het een of andere studie is die je op muziek hebt gezet, het komt natuurlijk over’. Ikzelf werd echter getriggerd door de coronatijd, want toen kreeg ik ook de mogelijkheid een cd te maken, en het idee werd aangereikt door John Weijers, de baas van Zennez Record om, als de focus zou liggen op 40 jaar in de business, er dan ook een boek bij te doen met illustraties. Bij de selectie van de muziek heb ik dus opgelet dat er wel nog iets inzit uit die compositietjes tijdens dat studie project. Maar dat 80% meer intuïtief zou zijn. Daar wilde ik echt naartoe. En het boek ja, het moesten veertig pagina’s zijn, maar waren er 95 en moest gewoon worden terug gebracht. Mijn vriend Wiljan van den Akker, emiritus hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde, zei me is dat boek te lang? Ik kan het meer dan de helft korter maken, zonder dat je daar last van hebt. En die heeft dan deze redactie gemaakt. Het was dus allemaal wel de bedoeling dat het persoonlijk was, maar dat het ook een blik wierp op de wedergeboorte van alles door de jaren heen , dat dit dus ook een beetje zichtbaar was.
Je laat je ook omringen door top muzikanten, waar heb je hen allemaal gevonden
Dat had dan weer te maken met de pianist Barry Green waar ik tegenaan liep. Die komt uit Engeland, maar heeft zich enkele jaren geleden in Nederland gevestigd. Hij sprak me aan, wegens een pianist in het conservatorium waar ie werkt, waarmee ik in de jaren ’80 heb mee gespeeld. Die had hem aangeraden mij aan te spreken. Niets minder waar dan dat, want het was meteen symbiotisch. En toen hadden we een gig in Antwerpen bij mensen thuis, toen heeft ie me aangespoord om er een bassist bij te nemen. Ik kende een heel goede bassist, Jos Machel , daar had ik al vaak mee samen gespeeld. Toen heb ik gezegd, we doen het gewoon En toen kreeg ik het idee om gewoon weer een kwartet te maken. En zo ben ik terecht gekomen bij Pascal Vermeer. Het zijn allemaal jongens die dingen doen goed gesteund door de traditie , maar ook jongens met een heel open blik naar nieuwe dingen ontdekken en de randen daarvan op te zoeken. We konden niet samen komen, dus is alles telefonisch en via zoom verlopen. Om zo ideeën uit te wisselen. Dus, aansluitende bij de vorige vraag, zo een soort repertoire is het. Het is met goede mensen die elkaar al grotendeels kenden, waarmee we voelden dat alles heel goed op zijn plek viel in de studio. Daardoor werd het een kroon op een heel lange loopbaan eigenlijk, deze Elpee.
De songs op de Elpee zijn geïnspireerd op persoonlijke verhalen, er komen veel emoties boven drijven als ik er naar luister, geef je niet wat teveel jezelf bloot als je zoiets doet denk je?
Daar heb ik voor gekozen, en dat is de consequentie van wat ik net gezegd heb eigenlijk. Intuïtief zijn, en minder gedragen door een compositie systeem. Wat ik hoor en voel schrijf ik gewoon op en de herinneringen die komen dan maar boven. Het is zoals het is gewoon eigenlijk.
In mei ga je op tournee hiermee, het brengt je naar Lokerse JazzKlub, ken je de locatie? En de Belgische jazz scene?
Het is lang geleden eigenlijk, een van de mooiste en leukste herinneringen was een optreden op een festival in Gouvy, ergens begin jaren ’90. En ook Jazz onder de Toren, maar weet niet meer precies waar dat was. Ik heb gespeeld in Lion s’envoile in Luik. Ook in Kortrijk. In Jazz Case, van Cees Van de Ven heb ik ook gespeeld. Die mij trouwens op het spoor gezet heeft van de Lokerse JazzKlub. Er zijn ondertussen veel mogelijkheden bij gekomen, ik hoop dat dit interview ervoor zorgt dat er promotors in België eventueel me boeken.
Dat is ook iets dat me opvalt, ondanks je enorme parcours heb ik je naam hier in ons land nog niet veel tegen gekomen, is het zo moeilijk om als Nederlander voet aan de grond te krijgen in België?
Het is raar, maar er heeft altijd een klein muurtje gestaan tussen Nederland en België toch... Er is gewoon niet zoveel uitwisseling tussen beide landen, of toch te weinig, maar dat is algemeen niet alleen bij jazz. Ik heb Klara meerdere malen gecontacteerd, en geen enkele reactie gehad... heel vreemd. Het hoe en waarom heb ik het raden naar. Het rare, als ik mails of zo krijg uit België, lijkt mijn muziek daar goed te bevallen. Misschien nog wel beter dan in Nederland, maar tot effectieve kansen om daar dan op te treden of op de radio te komen? Dat weer niet, maar ik geef de hoop niet op.
Dick , wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar?
Ik heb ondertussen al vijf tot zes nieuwe stukken gemaakt voor het kwartet, dus ik vermoed dat we voor het einde van het jaar weer de studio ingaan. Voor een cd , misschien weer vinyl. Ik ga dus ook met die jonge jongens aan de slag, voor dat ‘shoegaze en aanverwant’ project, dat duo met organist Hayo Boerema willen we ook internationaal mee verder gaan. Hij zet in op festivals, en soms hebben die klassiek orgelfestivals wel behoefte aan ‘iets geks’, en daar bedoelt hij dan mij mee (haha). Daar verheug ik me op. Wat ik ook al van tijd doe, gecombineerd met de samenwerking met die organist, bezig blijven met solo optredens. Dat is het zo een beetje.
Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen , dingen die je nog absoluut wil doen?
De ambities is, je moet je plek kennen. Er zijn veel jonge talenten die nodig aan de bak moeten komen. En die ga ik niet in de weg zetten. Ik haal de krenten uit de pap, maar ik wil gewoon nog enkele dingen graag doen. Zoals nog eens een keer filmpjes maken waar ik uitleg welke systemen in gebruikt heb voor dat doctoraatonderzoek dat ik gedaan heb , voor jonge mensen. En in begrijpelijke taal. Ik ben ook op zoek naar big bands waar ik als gast muzikant, mijn eigen muziek zou kunnen spelen. Gewoon een selectie uit mijn repertoire laten arengeren voor grote ensembles. En daar als solist optreden, dat is iets wat ik zeer graag zou willen doen. En verder gewoon veel muziek schrijven …
Welk advies zou je jonge jazz muzikanten willen geven, die in je voetsporen willen treden?
Leg de nadruk op het verhaal dat je wilt vertellen. Volg de reis van de held. Het verhaal dat besloten ligt in jouw muziek, maar dat ook verbonden is aan bepaalde emoties, poëzie, literatuur, de dagelijkse werkelijkheid. Probeer daarbij een composing performer te zijn. Het bepalen van jouw grondgebied als improvisator kun je zo op een creatieve manier afbakenen en vervolgens op jouw eigen wijze invullen. Laat je vervolgens niet van de wijs brengen door het succes van anderen, maar breng wel in kaart wat in de huidige ‘markt’ werkt en wat niet. Zonder je daar vervolgens al te veel van aan te trekken (haha) .
Ik vind het prachtig dat je ondanks je ambitie en nog steeds jezelf heruitvinden, je nog steeds de jeugd omarmt en niet ziet als concurrentie, er is geen generatiekloof bij jou wat helaas wel soms het geval is ook binnen de muziek…
Welke jonge jazz ensemble zou je ons aanraden eens te checken en waarom? Geef gerust enkele tips
Het is soms pijnlijk om in COVID voor iedereen er te staan . Er zijn nog zoveel afspraken die telkens zijn uitgesteld. Je moet vriendelijk op de deur blijven kloppen, dat geldt ook voor de Belgische podia. En dankbaar zijn voor wat je gegund wordt, ik heb niet de ambitie daarbij iemand in de weg te gaan staan. In Nederland loopt net als in België veel jong talent rond in de jazz en langs de randen daarvan. Als voorbeeld noem ik een groot ensemble dat bestaat uit (ex)studenten van Codarts in Rotterdam, het conservatorium waar ik zelf ben afgestudeerd en waar ik 32 jaar lang als docent verbonden ben geweest: Coal Harbour heeft als thema jazz meets classic en geeft dat op de podia op een boeiende manier ook audiovisueel) vorm; Dan alt- en sopraan saxofonist Kika Sprangers: mijn ideaal van composing performer geeft zij op een weergaloze manier vorm. Net als Tineke Postma trouwens, die is niet meer zo piepjong en heeft inmiddels haar sporen in de internationale jazz verdiend. Kijk ook uit naar composing performer Marike van Dijk, dit jaar heeft ze de compositieopdracht van het NJF. Beide dames heb ik vele jaren geleden tot mijn studenten mogen rekenen.
Bedankt voor dit interview
Nederlands 
Français 
