Of Maria nu al dan nog niet maagd is, laten we wijselijk in het midden maar het is wel de naam van een groep die net hun debuut EP uit heeft. Volledige instrumentale stone-rock die zweeft tussen de post-metal en de post-rock, dit alleen maar om u te zeggen dat het muziek is dat je bij je nekvel vastgrijpt terwijl je zeer goed beseft dat het zeer moeilijk ademen zal worden.
In ieder geval reden genoeg om eens met deze mensen een babbel te hebben.
Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Instrumentale psychedelische stoner-rock
Dat vind ik eigenlijk wel raar dat je muziek volledig instrumentaal is, is dat door noodzaak of een welbewuste keuze?
Deze keuze is volledig bewust gebeurd, we wilden een project waar het instrumentale centraal stond. Met instrumenten kan je veel meer vertellen dan met een stem vinden wij persoonlijk, je kan een extra dimensie geven aan het gevoel dat je wilt uitdrukken. Dit wil niet zeggen dat we totaal geen stem willen. In ons recentste nummer experimenteren we met vocale effecten, dit als toevoeging aan het geheel. Op deze manier zijn we ook vrijer om meerdere genres te verkennen en zijn we niet noodzakelijk gebonden aan 1 genre.
Is jullie muziek het zoeken naar iets, of is het soms niet gewoonweg het resultaat van pure improvisatie?
Onze muziek is eigenlijk een soort expressie van hoe we ons opstellen ten opzichte van bepaalde dingen. Je kunt het zien als een soort reactie tegen dingen die ons tegen de borst stoten, een gevoelsuitdrukking van hoe bepaalde dingen in de samenleving ons bezighouden.
Onze nummers ontstaan eigenlijk vooral vanuit gevoel en dit bekomen we door te improviseren. We proberen ook om telkens onze grens te verleggen, en daarom zijn we ook heel kritisch over wat we schrijven.
Het leuke aan Mary Isn’t A Virgin Anymore is dat onze nummers ontstaan in een proces met de volledige band, iedereen heeft zijn eigen input.
Ik hoor in jullie muziek een flinke brok agressie, maar tegelijkertijd een brok frustratie…
We spelen elk nog in andere bands (Average, Redstar bullets) en Mary Isn’t A Virgin Anymore is voor ons eigenlijk een soort rock ’n roll speeltuin waar we ons ongelimiteerd kunnen uitleven. De agressie die je in onze muziek hoort komt voort van onze afkeer tegenover de maatschappij. Via onze muziek proberen we onze frustraties te uiten.
Hebben jullie zelf voorbeelden?
We halen onze inspiratie uit bands zoals: And so I watch you from afar, Kyuss, Deftones, Tool, Helmet, …
Geef toe, jullie hebben het er zelf niet gemakkelijker op gemaakt want deze muziek is niet echt radiovriendelijk te noemen….
Het is dan ook niet de bedoeling dat we ooit op de radio zouden gespeeld worden, we vinden originaliteit op onze eigen manier veel belangrijker dan iets ‘fake’ te brengen wat de mensen verwachtten te horen.
Over die radio wil ik het eens hebben…naar het schijnt lang leve Studio Brussel, maar het betekent wel hier in België als je niet tot het selecte clubje hoort dat je sowieso uit de boot valt.
Ja, die boot kan ons eigenlijk geen reet schelen want kijk eens wie er allemaal op die boot zit. De muziek die je de dag van vandaag op de radio hoort is gebaseerd op één ding, GELD.
De belangrijkste drijfveer voor de hedendaagse radiomuziek is commercialiteit.
Wat vinden jullie eigenlijk van de Belgische muziekscene anno 2010?
De muziekscene in België stelt volgens ons op mainstream niet zoveel voor. Als we gaan kijken in de underground dan vinden we al heel wat meer. Alleen krijgen deze talentvolle veelbelovende bands geen kansen omdat ze hun eigen ding doen. Veel bands in de underground spreken een select groepje mensen aan, en wij denken dat dit komt omdat de overgrote meerderheid van de Belgische muziekliefhebbers ‘gebrainwashed’ zijn door de media en de gevestigde waarden en normen.
Geloven jullie zelf in al die Rocky Rally’s?
Nee, rockrally’s van kleine organisaties zijn er gewoon omdat ze geen budget hebben om groepen te betalen en op die manier hebben ze een avond vol bands, waar ze zelf geld verdienen op de rug van de bands. Om een voorbeeld te geven ‘The next stage’ waar je zelf nog eens moet betalen om te kunnen deelnemen aan een zogezegd veelbelovende wedstrijd.
Als we gaan kijken naar de grotere rockrally’s zoals HRR, wordt er gewoon geluisterd naar wat het best ‘past’ op de radio (met uitzondering van Steak Number Eight dan).
Plannen om iets uit te brengen?
Onze debuut-EP is net uit, hij werd opgenomen en gemixt door Patrick Delabie in de 195 studios in Nederland. Je kan deze EP kopen op onze optredens voor de democratische prijs van 5 euro. We werken momenteel al aan nieuwe nummers die opnieuw grensverleggend zullen zijn.
Hoe gemakkelijk (ik bedoel dit eerder sarcastisch) voor een groep als die van jullie om optredens te versieren?
Dat valt relatief goed mee, er is wel degelijk een publiek voor onze muziek. Sommige mensen hebben vooroordelen over Maria Isn’t A Virgin Anymore omdat er geen zang in aanwezig is, maar na een live-show appreciëren ze ons wel.
Waarom is Maria geen maagd meer?
Because the guy who drives the ice-cream-truck that only sells vanilla-ice raped her last night!
INFO http://blogs.myspace.com/mariaisntavirginanymore
Eigenlijk heb ik wel een boontje voor Belgische muziek. Noem het patriotisme (dat is het zeker niet) of wat dan ook maar als er in dit Belgenlandje een groep opduikt waarvan je een “wow”-gevoel hebt dan ben je dubbel gelukkig.
De undergroundpers is laaiend wild van hun nieuwe album ‘Brutally honest’ (wij ook, of wat dacht je?) en vanaf het moment dat je de CD in je speler steekt, weet je waarom : loeiharde en vlijmscherpe rock met vrouwelijke vocals, een garagesound die je terug doet denken aan het betere werk van Touch & Go en een frontvrouw om van achter over te vallen.
En kijk, op momenten dat ze het podium niet onveilig maakt, wil Debby zelfs een uitgebreide babbel met ons doen!
HALLO, ZEG HET EENS….ZIJN HET ALLEMAAL ZULKE VRIENDELIJKE MENSEN IN VERONA?
DEBBY TERMONIA: Vreemde openingsvraag! Maar euhm... Om hierop te antwoorden: Jazeker!
Afgelopen zomer kwamen we tijdens een vakantie in Verona terecht. Een erg aangename verrassing. Fijne mensen, gezellige straten, lekker eten... Niets dan lof dus over Verona.
Het enige minpunt is wel dat ze daar een beetje achterdochtig zijn. Zo staan er aan alle invalswegen van de stad camera’s waarmee de ordediensten de nummerplaten van vreemde auto’s fotograferen. Als je in de stad wil overnachten moeten de hoteliers je kenteken aan de plaatselijke politie doorgeven. Als dat niet gebeurt, slepen ze je wagen weg.
Beetje vreemde werkwijze. Maar ja... Zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden.
WE ZULLEN ER REKENING MET HOUDEN ALS WE DAAR OOIT VERZEILD GERAKEN. JULLIE ZIJN EEN VRIJ NIEUWE GROEP MAAR TOCH HEBBEN JULLIE REEDS 2 CD’S OP JULLIE ACTIEF. ZIJN JULLIE WORKAHOLICS?
DEBBY : Wij? Workaholics? Mmmm... Misschien een beetje. Want voor ons was het gewoon vanzelfsprekend dat die tweede plaat er zou komen.
We bestaan ondertussen 3 jaar. Dat is één plaat om de 18 maanden. Geen slecht gemiddelde, toch?
Voor ons is het schrijven van nummers trouwens geen echte opdracht. Het gebeurt gewoon. Al hebben we voor deze plaat wel enkele bewuste schrijfsessies moeten inlassen. We speelden zo vaak dat we soms gewoon geen tijd hadden om te repeteren en aan nummers te werken. Daarop pasten we de deadline-techniek toe. We kruisten een datum aan in onze agenda’s. Voor die dag moesten al onze nummers klaar zijn. Die methode bleek te werken. Onder tijdsdruk presteren we het best.
ZOU IK OOK MOETEN DOEN… HET EERSTE WAT IK DACHT TOEN IK JULLIE HOORDE WAS DAT JULLIE NIET ECHT BELGISCH KLONKEN……
DEBBY: Dat is fijn om te horen! Wanneer we zelf naar platen luisteren merken we altijd een groot verschil op tussen buitenlandse en Belgische muziek.
De manier waarop groepen uit ons land hun muziek opnemen, mixen of masteren herken je meteen. Ze klinken te zuiver. Soms zelf een beetje te braaf.
Tijdens het opnemen kozen we resoluut voor de manier waarop heel wat Amerikaanse garageplaten opgenomen worden. Het mocht allemaal wat vuiler en rauwer klinken. Ook tijdens het mixen en masteren zagen we er nauwlettend op toe dat de weerhaakjes niet verdwenen. Het moest gewoon knallen. Zonder pardon!
EN DAT WERKT BLIJKBAAR OOK… DOORDAT JULLIE MOEILIJK TE CATEGORIZEREN ZIJN, BESTAAT ER GEEN GEVAAR DAT JULLIE DAARDOOR EEN BEETJE UIT DE BOOT VALLEN QUA PERSAANDACHT EN ZO?
DEBBY : Het is in België sowieso niet makkelijk om de pers te halen. In ons kleine landje varen de meeste magazines en kranten mee met de stroom. Tegenwoordig zijn de spotlights gericht op jonge bands die springerige poprock maken. Ook folk en retro-stuff doen het goed.
Of zoiets niet frustrerend is? Niet echt. Het geeft ons de vrijheid om ons eigen ding te doen.
We hoeven ons geen zorgen te maken of een nummer radiovriendelijk genoeg is. Wij houden ons alleen met de kwalteit van de song bezig. Net zoals onze grote voorbeelden dat doen. Die draaien ze trouwens ook zelden of nooit op de radio. Kan jij je nog herinneren wanneer je voor het laatst Grinderman, Iggy Pop of Jon Spencer Blues Explosion op de radio hoorde? Ik niet.
IK HEB GEEN RADIO DUS AAN MIJ MOET JE HET NIET VRAGEN… OVER PERS GESPROKEN….ENKEL MAAR POSITIEVE REVIEWS GEZIEN. VERTAALT DIT ZICH OOK NAAR HET PUBLIEK?
DEBBY: Die positieve recensies zijn erg leuk. Maar ze zijn erg tijdsgebonden aan de release van een album. Ook de positieve mond-aan-mond reclame na een optreden is erg belangrijk. Als we van een concertorganisator te horen krijgen dat hij ons boekte omdat een van zijn vrienden laaiend enthousiast was na het zien van onze show, dan doet dat enorm veel plezier.
Een goede recensie is een ding, maar je moet het als groep natuurlijk ook op het podium kunnen waarmaken. En dat doen we.
AAN JULLIE CD HEEFT ER HEEL WAT BEROEMD VOLK MEEGEWERKT.
ZIJN JULLIE ZELF OP ZOEK NAAR DIE MENSEN GEGAAN OF ZIJN ZE ZELF NAAR JULLIE TOEGESTAPT?
DEBBY: Door ons werk leerden we Willy Willy en Frankie Saenen kennen.
Ze vonden dat we leuke muziek maakten. Wanneer we elkaar tegen het lijf liepen, kwam de band altijd wel eens ter sprake. Toen we aan onze nieuwe plaat werkten hadden we voor een van onze nummers een dreigende piano-riff in gedachten. Omdat niemand van ons dat instrument op de juiste manier kon inspelen, belden we naar Frankie. Hij is drummer, maar speelt een aardig stukje piano. Hij doet dat op een erg percussieve manier. Na enkele takes stond de juiste pianoriedel op band. Willy Willy voegde daar dan nog een ijzingwekkende gitaarsolo aan toe. Alles verliep zonder moeite. Ze wisten meteen wat we nodig hadden. Het zijn echte vakmannen. Het was ook een erg vreemde ervaring. Toen we tieners waren, gingen we naar optredens van The Scabs en hingen er posters met Frankie en Willy in onze slaapkamer. Nu stonden die kerels in onze studio te spelen. Helemaal uit vrije wil. Gewoon omdat ze onze muziek tof vinden. Dat is toch wel straf, hé?
IK HEB JULLIE MUZIEK NOG NOOIT LIVE GEHOORD MAAR AFGAANDE OP JULLIE CD HEB IK MAAR EEN GEDACHTE : WAT EEN FANTASTISCHE LIVEBAND MOET DAT ZIJN EN ALS JE DE FOTOS ZIET DAN GEEFT DEBBY ZICH HELEMAAL, NIET?
DEBBY: Wanneer we live spelen zetten we ons in voor 100%. Tijdens zo een optreden gaan we volledig op in onze muziek. Dan vergeten we even wat er buiten het podium gebeurt. Een erg vreemde ervaring. De dag na een optreden sta ik gegarandeerd vol met blauwe plekken. Ik heb dan vaak geen flauw benul waar die vandaan komen. Maar als ik de foto’s van onze live-optredens zie, is dat mysterie snel opgelost.”
OM DAAR WAT VERDER OP TE GAAN, IS ER EEN GROOT VERSCHIL TUSSEN DE GROEP LIVE EN OP CD?
DEBBY: “Eigenlijk niet. Op cd kunnen er wel enkel extra gitaren of arrangementen staan, maar in principe klinkt alles hetzelfde. De basistracks van de cd zijn ook live ingespeeld. Op vier uur stonden ze op band. Allemaal samen in een ruimte. Zonder clicktrack want dat beïnvloedt de spontaniteit. Maar zoiets kan natuurlijk alleen maar als iedereen op elkaar ingespeeld is en zijn instrument ten volle beheerst.
IK KON HET OOK NIET LATEN OM DEBBY TE VERGELIJKEN MET PJ HARVEY, RAAK JE DAT NOOIT BEU?
DEBBY: Stilletjes aan wel, ja. Het stemgeluid lijkt misschien wel wat op elkaar. Maar dat beschouw ik eerder als een compliment.
Bij deze tweede plaat heeft de muziek meer raakpunten met dingen als Jon Spencer Blues Explosion, Iggy Pop, Urban Dance Squad en Rage Against The Machine.
’BRUTALLY HONEST’ IS DAT GEEN VETTE KNIPOOG NAAR GROEPJES DIE ENKEL ROCK ’N ROLL MAKEN OM TOT EEN BEPAALDE SCENE TE BEHOREN?
DEBBY: Niet echt. De titel verwijst gewoon naar de manier waarop we met onze muziek omgaan. What you see is what you get. Gewoon erg opwindende rock’n’roll. Zonder marketingtrucs.
JESSE HOFF HEEFT EEN SPECIALE GITAARVERSTERKER VOOR JULLIE GEMAAKT. HOE KON JE ZO IEMAND OVERTUIGEN? IK BEDOEL DIE MOET TOCH STERK IN DE GROEP GELOVEN OF NIET?
DEBBY: De man kwam ons tegen op my space. Hij vond onze muziek goed en stuurde ons een mailtje om ons te complimenteren.
Toen we hem googleden bleek hij de gitaartechnieker van o.a. The Black Crows, Jeff Beck, Eric Clapton en The Verve te zijn. We stuurden hem dan ook een mailtje om hem wat tips i.v.m. ons gitaargeluid te vragen. Voor we het goed en wel beseften,werkte hij aan een gitaarversterker die speciaal op ons geluid afgestemd was. We zijn het ding persoonlijk in London gaan oppikken. Jesse trok een hele namiddag voor ons uit.
Hij demonstreerde de amp en deed nog wat kleine aanpassingen. Het geluid van de versterker paste perfect bij onze plaat. Ook live heeft het versterkertje heel wat bijval.
Na elke show komen de gitaarliefhebbers uit de zaal naar het kastje kijken.
En dat is ook begrijpelijk: Vooraan schroefde Jesse een plaatje waar het woord ‘Lajzy’ staat. Een verwijzing naar zijn eigen bijnaam ‘Lazy J’. Ik zag trouwens dat nu ook Pete Thownsend van The Who een Lazy J-versterker heeft. Qua referentie kan dat wel tellen.
JULLIE PLAAT IS IN EIGEN BEHEER OPGENOMEN. HOE VOELT DAT VOOR EEN GROEP IN EEN TIJDPERK WAAR MUZIKANTEN GECONFRONTEERD WORDEN MET DOWNLOADS HIER EN DOWNLOADS DAAR?
DEBBIE: Downloads zijn de toekomst. Onze eerste plaat werd trouwens exclusief uitgebracht door het Belgische download-label THE WAB.
We hebben er geen enkel probleem mee dat onze muziek zich over het internet verspreidt.
We lieten de cd persen omdat heel wat mensen, waaronder wijzelf, veel plezier beleven aan zo een schijfje. Wat naar de hoes kijken, de inlayteksten lezen... Voor wie dat overbodig vindt, is er nog de downloadversie op iTunes.”
HET LAATSTE WOORD IS AAN JULLIE……………….
DEBBIE: Mooi zo! Dan kunnen we even reclame maken.
‘Brutally Honest’ is het makkelijkst te verkrijgen via www.gentlemenofverona.com of tijdens optredens. MP3-liefhebbers vinden ons op iTunes. Haal dus je geld maar boven en... BUY IT NOW! Hahahaha..”
INFO http://www.gentlemenofverona.com
Iedereen kent wellicht het nummer “Your woman” want dit nummer was wekenlang (ondertussen toch al zo’n dikke 20 jaar geleden) niet weg te slaan uit de top van de hitparade en nu nog is het één van die nummers die je nog geregeld terughoort op de radio.
Wat weinigen weten is hoe het allemaal begon (het was allemaal opgenomen in zijn kamertje, daarom noemt men het ook wel eens in de Britse pers bedroompop) maar wat nog minder mensen weten is dat Jyoti nooit gestopt is met muziek te componeren.
De man is nuchter en realistisch genoeg om te beseffen dat er nooit geen sprake zal zijn van een tweede “Your Woman”, maar dat neemt niet weg dat de man nog steeds geweldige romantische indiepop neerpent op diverse kleine labeltjes (getuige daarvan de laatste briljante cd “ Don’t mention the war”).
Tijd dus om eens de man aan de tand te voelen en kijk, Musiczine mocht bij hem op de schoot…
Hallo Jyoti. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
Ik zou zeggen popmuziek natuurlijk.
Daar vind je populaire pop tussen (en dan heb ik het over “Your woman”) maar ook en dat is het meeste vrees ik, onpopulaire pop. Als je het over genres hebt dan zou ik denken aan folk, electronisch en wat gothic. Dus eigenlijk niet pop zoals de meeste pop zien maar zeker “alternatief”. Waar schrijf ik over? Liefde, sex, vrouwen, dood, materialisme, nihilisme, existentialisme.
Ik heb altijd White Town gezien als deel van de beruchte “bedroompopscene”.
Uuuum, moest ik geld hebben zat ik in de studios hoor. En met mijn groep ging ik ook wel de studios in maar toen ik begon, ergens in 1982, nam ik mijn nummers op met die ouderwetse cassettjes. Later ben ik overgeschakeld naar een 4-track dus je kan stellen dat ik ondertussen al 28 jaar bedroompop maak.
De legende wil dat jij muziek bent beginnen maken toen je The Pixies aan het werk zag…
Dat is niet helemaal juist. Wat wel juist is, is toen ik Pixies zag in Nottingham dat ik mijn geliefde synthesizers langs de kant heb geschoven en besloot om White Town wat noisier te doen klinken. Pixies waren dan ook zoooo fantastisch : perfecte pop die loeihard gespeeld werd.
Daarna was ik echt zwaar in die gitaarscene en raakte verknocht aan dingen als “Daydream Nation” van Sonic Youth, “George Best”van Wedding Present of “Isn’t it anything?” van My Bloody Valentine.
En dan is er “Your woman”. Hoe kijk je aan op dat nummer? Een godsgeschenk of eerder een vloek?
Ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor. De meeste muzikanten strijden om wat geld of erkenning te verdienen. Eigenlijk was ditook mijn plan : wanneer “Your woman” een hit was zat ik op de universiteit en daardoor was ik niet verplicht om één of andere domme job uit te oefenen om mijn verdere muzikale carriere te kunnen bekostigen. Als ik er nu nog aan denk dat ik miljoenen mensen bereikt hebt met een nummertje dat ik gecomponeerd heb in een kamertje van 9 op 9 kan ik dat ergens nog steeds niet geloven.
Het feit dat “Your Woman” honderdduizenden exemplaren verkocht heeft, hoe bekijk jij dat…ik bedoel, Jyoti, is het zo dat de mensheid echt interesse heeft in de betere muziek en dat het enkel maar een kwestie is dat ze het moeten horen?
Hmmm, het is toch zo dat mensen dat liedje associëren omwille van dat sterk deuntje hoor.
Maar denk ook niet dat mensen stom zijn. Wat onnozele kauwgompop voor de ene is, is dan weer iets geniaals voor de andere. Een groep als The Monkees kunnen mij aan het wenen brengen terwijl zij vroeger door de “serieuze” critici de grond ingeboord werden. Toen ik een klein ventje was stond Laurie Anderson met “O Superman” op nummer 2 in de Britse Top 40.
Er bestaat zo’n fascistisch ideetje dat zegt dat de massa stom is, dit is natuurlijk een wel zeer foute opvatting. Popmuziek is de levende bevestiging van de dromen van het gewone volk, het is hun hoop, hun nachtmerries en alles wat daar om heen draait. Ik ben ervan overtuigd dat popmuziek de grootste vorm van kunst is in de 20e en de 21e eeuw.
Jij kon een kijkje nemen achter de schermen van de commerciële pomuziek destijds…ik geloof dat het allemaal niet zo mooi was hee?
Kijk, die zogezegde indiekids zijn ook niet veel soeps hoor. Voor hun draait het zogezegd om lo-fi of DIY of gelijk wat er op dat moment hip is. Op het moment dat ik met White Town tekende bij een major moesten ze plots niks meer van mij weten (nu eigenlijk ook nog niet, maar goed….).
Dus eigenlijk vond ik het nog zo slecht nog niet om eens met de kapitalisten op zwier te gaan en eens kijken hoe het allemaal werkt, je kan wel raden dat het erg is. Het enige wat telt is hun marktaandeel en de politiek daar rond.
Neem nu een label als EMI, wel al die sublabels van datzelfde label concurreren met elkaar en proberen elkaar de loef af te steken.
Kijk, ik ben niet naïef en ik wist ook wel dat het allemaal draait om de verkoop van het produkt en winst maken, maar ik had nooit verwacht dat iedereen zich enkel bezig hield met zijn agendaatje.
Zoiets kan je als artiest nekken en ik kon niet snel genoeg weg zijn van EMI.
Maar de reden waarom ik zo tegen majors ben heeft te maken met hun huidige politiek.
Ondertussen heb ik het geluk mogen hebben om met kleine labeltjes als Parasol, Heavenly Pop Hits of The Almighty Pop te mogen werken.
En als je nu jonge groepen bezig ziet wat denk je dan? Hopelijk ziet een major u en heb je uw 15 minutes of fame of denk je “jongen, blijf waar je bent!”?
Hangt er allemaal van af. Maken ze popmuziek? Zingen ze over het leven, liefdesproblemen of over wat dan ook? Alledaagse dingen? Als dat zo is dan moeten ze zoveel mogelijk mensen bereiken dus ga er voor, ja!
Als ze experimentele muziek maken die een inspanning vergen of het soort muziek waarbij je je in je baard begint te wrijven en waarbij je denkt : “Eigenlijk kunnen die gasten niet spelen”, dan denk ik : blijf waar je bent. Begin dan ook geen nummers in elkaar te steken die kinderen op een bus zitten te zingen.
Wat vind jij van die scene nu? De managers staren naar hun lege portemonnees en de jonge gasten zitten alles gratis van het net te plukken…
Ik heb nog nooit een betere tijd meegemaakt. Iedere keer als ik DJ ben dan draai ik nieuwe dingen die overlopen van het talent.
En toch…
Voor de mainstream muziek is het nog nooit zo erg geweest.
Het is eigenlijk zelfs erger dan in de jaren ’70, voor de punk.
De doorgangskanalen worden zo gecontroleerd en alles is zo nauw.
Iets zoals “Your Woman” zou nu nooit meer kunnen gebeuren.
Dat is ook waarom ze willen dat we stoppen met downloaden.
Dat is niet om piraterij tegen te houden want iedere studie heeft aangetoond dat de zwaarste downloaders ook de grootste platenkopers zijn dus…neen, het gaat er alleen om dat zij over het product willen heersen.
Het is toch wel raar hee. Muziek is het mooiste wat er is maar wat er achter zit is de ware duivel zelf. Ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden wanneer ik een DVD koop , het eerste wat ik zie is dat ik in de gevangenis kan vliegen als ik hem kopieer…
Dat ze naar de hel lopen. Als iemand mijn muziek wil uploaden dan doet hij maar! Het kan mij echt geen barst schelen of iemand mijn muziek illegaal downloadt, het is zelfs een compliment.Steel mijn muziek, geef het aan uw kameraden en ik ben echt gecharmeerd dat mensen zelfs die moeite willen doen.
Tuurlijk, nu kunnen we de discussie starten dat ik zo mijn financiële toekomst op het spel zet. Maar als het zo is dat ik plots zonder geld kom te zitten ga ik wel op zoek naar één of ander onnozel jobke hoor.
Mij stoort het dat al die muzikanten zitten te zagen over dat downloaden.
Wil je een carriere of werkzekerheid…wel, word dan een loodgieter of zo…
Wat ik wel nu niet versta over de hele muziekscene is dat niemand er nog tijd wil in steken. Als ik er over nadenk hoeveel tijd ik als tiener in de platenwinkel doorbracht en nu is het gewoon op de muis klikken en je hebt alles, maar geen kat is er nog in geïnteresseerd.
Ik vond altijd dat jullie op Sarah Records moesten zitten…
Je kan dat wel denken maar volgens mij moesten ze niks weten van mijn muziek.
Zoals ik zegde was 20 jaar geleden geen mens in mij geïnteresseerd en het was ook daarom dat ik besloten had om alles zelf uit te brengen.
Jij bent ook DJ dus jij bent wel zeer erg begaan met muziek hee…
Goh, ik ben 43 maar ik voel me 16. Verliefd worden op een nieuwe groep of de song van uw leven ontdekken dat is toch gewoon het mooiste wat er is? Muziek heeft me nog nooit in de steek gelaten. Zelfs als het financieel lastig toch wacht de muziek steeds op mij.
We gaan afsluiten met iets wat ik altijd heb willen weten : hoe klinkt het als je jezelf in de supermarkt hoort zingen?
Dat is een fantastische ervaring.
Je denkt onmiddellijk dat iedereen naar jou staat te gapen, dat is natuurlijke dikke zever…
Het is nog gekker als ik in een club ben, ik dans en ik zing als een freak maar dat is normaal : ik ken de woorden van buiten!
INFO http://www.whitetown.co.uk/
Nederlands 
Français 
