Een weekje nostalgie in de AB! Na Steve Hackett, de gitarist van Genesis en vóór The Sisters of Mercy speelt Yes, ‘dinosaurussen’ van progressieve rock uit de jaren '70. Op het programma, drie volledige albums uit hun discografie: Close To The Edge ('72), Going For The One ('77) en The Yes Album ('71).

De band is bijna dezelfde als die van twee jaar geleden: Steve Howe op gitaar, Geoff Downes (ex-Buggles, ex-ASIA) op keyboards, Alan White op drums, Chris Squire op bas. In 2011, ook in de AB, had een zekere Benoît David de rol van Jon Anderson, de oorspronkelijke zanger, overgenomen. Dit jaar is het een nieuwe 'lookalike', een Amerikaan, Jon Davison (Glass Hammer, Sky Cries Mary) die nu het plaatsje opeist én … opnieuw is de gelijkenis weer indrukwekkend.

Het kwintet komt het podium op met « The Firebird » van Igor Stravinsky en op het scherm worden foto's en de cover van « Close To The Edge » geprojecteerd. Ze beginnen het album te spelen, dat in feite uit drie lange stukken bestaat. De muziek is bekend: het is een mix van progressieve, psychedelische, jazz-rock, met unieke vocale harmonieën.
Met het album ‘Going For The One’ wordt de format van de nummers meer 'toegankelijk'. Ze zijn korter en melodieuzer. Dit is zonder twijfel mijn favoriete Yes album. De weergave van juweeltjes "Wonderous Stories", "Awaken" en "Parallels" is gewoonweg ongelofelijk !

Na een pauze van 20 minuten, keert de band terug voor ‘The Yes Album’, het album dat uit 1971 dateert en de klassiekers « Yours is no disgrace », « Starship Trooper » en « I've Seen All Good People » bevat. Steve Howe speelt ook hier een schitterende solo op akoestische gitaar, "Clap", waarin zijn finger-picking techniek op het hoogste niveau uitblinkt. Dan is er "A Venture", een song die ze vroeger nooit live hadden gespeeld, om tot slot af te sluiten met "Perpetual Change".

Als encore, een laatste meesterwerk, "Roundabout", de single uit 1972. Als conclusie : het was een echte muzikale marathon van 3 uur, mogelijks iets te lang, maar wat een genot om te zien dat deze muziek nog steeds haar plaats heeft in de beste zalen, en dit zonder enige commerciële formatering. Ik denk toch veel aan Jon Anderson, die ik tijdens het concert veel gemist heb.
Aan degenen die nieuwe dingen willen ontdekken, stel ik voor om naar het uitstekende werk van Steven Wilson te luisteren, solo of met Porcupine Tree: dit is iemand die de muziek van de jaren '70 heeft geassimileerd en er een nieuwe stijl heeft van gemaakt, perfect aan het geluid van vandaag.

Setlist :
Intro : The Firebird Suite (Igor Stravinsky)
1. Close to the Edge
Close to the Edge
And You and I
Siberian Khatru

2. Going For The One
Going for the One
Turn of the Century
Parallels
Wonderous Stories
Awaken

3. The Yes Album
Yours Is No Disgrace
Clap
Starship Trooper
I've Seen All Good People
A Venture
Perpetual Change
Encore:
Roundabout

Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yes-21-05-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique

Hoe zou ik de muziek van deze mannen het beste omschrijven?  Hip-Hop, Funk, Dub, Reggae en Jazz, maar dit dan in zijn meest speciale vorm. Chinese Man is geen Rap-Groepje zoals alle andere! Deze Trip-Hop band is opgericht in 2004 en is een product van Chinese Man Records die ook het voorprogramma Deluxe en Taiwan Mc op hun naam hebben staan.

Het podium was bezet met een vrijwel grote bende. En Nee! Dit waren niet allemaal rappers die elk hun zegje wouden doen maar bijna allemaal muzikanten. Een trompettist, een saxofonist, 2 Dj’s, een drummer, een contrabassist, een bassist en een gitarist. Ik was al deels gerustgesteld toen ik al deze instrumenten op het podium zag staan. Dit zou geen ordinaire Hip-Hop show worden.
Wij waren zelf het meest vertrouwd met het album ‘Racing With the Sun’, een topplaatje met heel exclusieve sounds. Zoiets hadden we nog niet veel gehoord, dus deze show kon niet echt anders dan boeiend zijn. De beelden op de achtergrond waren ronduit fantastisch. Trippy animatiefilmpjes, beter dan dat kan ik het niet verwoorden. Zelf de keukenscène uit de film ‘Asterix en Cleopatra’ moest eraan geloven. Als je het niet kent moet je dit maar even checken. Dit paste dan ook perfect in hun set! Verder waren de songs “Morning Sun”, “Miss Chang”, “Racing with the Sun” en “Get Up” toppers van formaat en lieten deze de zaal uitbarsten in een dansende bende! Sfeer verzekerd!
Ik kan u meedelen dat dit optreden dik in orde was. Hoewel er af en toe wel eens te veel van dat ‘Ge-rap’ tussen zat. Maar dat waren we al snel terug vergeten toen ze er nog een paar van hun pompende beats tussen voegden.  We waren voldaan en we hadden goed kunnen feesten. Meer hebben wij helemaal niet nodig!

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Emmylou Harris ‘Wrecking Ball’- Tour – Gerijpte perfectie
Emmylou Harris

En of we er naar uitkeken! Eindelijk nog eens samen op het podium met Daniel Lanois, de man die iedereen een extra boost geeft op een podium. Getuige daarvan zijn memorabele passage in de AB met onze eigenste Trixie Whitley bijvoorbeeld. En ja, bovendien mocht hij nog eens zelf een uitgebreid voorprogramma verzorgen. Na een wat aarzelende steel intro kwamen de twee andere muzikanten erbij, de uitstekende Steven Nistor op drums en de wat excentrieke maar geweldige Jim Wilson op bas. Een opeenvolging van oude Lanois klassiekers zoals “Jolie Louise” en “O Marie” passeerden de revue maar gelukkig ook het mooie “Here Is What Is” uit het gelijknamige, wat minder bekende album. Jim Wilson bleek ook perfect als tweede stem, iets wat hij later met Emmylou nog zou herhalen. Lanois kwam stilaan op dreef en met zijn eigen organische stijl van gitaar spelen creëerde hij een geweldige sfeer met een improvisatie als apotheose. Klasse. Goedkeurende commentaar tijdens de pauze maar her en der begon men zich af te vragen of het samen met Emmylou wel even goed zou werken.

Emmylou Harris - We wisten wel wat ons te wachten stond natuurlijk. De hele tour staat in het teken van het ‘Wrecking Ball’ album dat net geen 20 jaar geleden werd uitgebracht. Alle nummers werden dan ook in de juiste volgorde gebracht en het was vooral uitkijken naar de magie tussen haar en Lanois. Die kwam pas echt tot uiting tijdens de nummers waar ook hij voluit kon gaan zoals “All My Tears” en wat later zeker ook “May This Be Love” met zijn indrukwekkende aanloop op gitaar en drums. De klank zat al van het begin zeer goed en de volle zaal kon alleen maar genieten tot ‘het einde van de naald’.
Het publiek was nu helemaal klaar voor een paar classics zoals “The Maker” en “Still Water” van Lanois. Dit laatste werd echter door Harris gezongen en verloor daardoor wat van zijn ingetogen kracht. Er volgden nog twee bisrondes met daarin een sterke a capella en ook een nummer, opgedragen aan de gekidnapte Nigeriaanse meisjes.

Een uitstekend concert, maar eigenlijk hadden we niets anders verwacht van zoveel klasse op één podium. Toch was het iets meer een Daniel Lanois show met Emmylou Harris als gast terwijl het toch omgekeerd was bedoeld.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/emmilou-harris-daniel-20-05-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent

32 minuten na middernacht. De eerste van een eindeloze reeks kick drums die de Nederlandse DJ Hardwell op het uitverkochte Sportpaleis loslaat. 30 minuten na middernacht. De drie immens grote schermen spelen het redelijke impressionante cv van de top dj af, terwijl een donkere, vervormde stem het publiek, de ‘dear dreamers’, verwelkomt. 26 minuten na middernacht. Dreigende tonen en hartslagen zorgen ervoor dat veel mensen uit het publiek al ruim op voorhand met oplichtende smartphones klaarstaan om de opwachting van Hardwell te filmen. Ruim drie uur na middernacht. Hardwell trakteert het nog altijd energieke publiek met de dj Coone-remix “Licht uit” van The Opposites en dan is het gedaan.

Vreemd maar het concept tijd heeft precies geen vat op deze wel zeer grootse en zeer professionele produktie. Hoe zorg je ervoor dat je als dj je publiek kan meetrekken voor een tijdsspanne van drie uur én dat ze het gevoel hebben dat die drie uur als drie minuten aanvoelen én dat je niet weet waar begin en einde is ? Deze 26-jarige dj heeft met verve en schwung aangetoond dat dit kan.

Op zijn twaalfde start Robbert van de Corput (Hardwell is de Engelse vertaling van zijn familienaam) met dj’en en een paar jaar later staat hij al met zijn sets in gereputeerde clubs in Nederland, mee met zijn ouders die als begeleiding hem vergezellen omdat hij zelf nog te jong is om binnen te mogen. Na een korte opleiding bij de Rock Academy is het duidelijk dat de jongen voldoende genie in zich heeft om direct werk van zijn muziekcarrière te maken. Zijn producties en mash-ups raken meer en meer bekend en gaan over de landsgrenzen heen. Als prille twintiger start hij zijn eigen record label Revealed Recordings op en lanceert hij zijn radioshow ‘Hardwell on air’ die door meerdere internationale radiostations uitgezonden wordt. In 2012 treedt Hardwell op grote festivals zoals Tomorrowland op en worden zijn sets massaal op You tube bekeken. Een jaar later start de dj met zijn wereldtournee en wordt hij door DJ Magazine (lees : de fans die op hem gestemd hebben) verkozen door nummer 1 DJ van de wereld.
In a nutshell, een heel vlugge opmars dus, met een paar valse noten wel, zoals ook te zien zijn in de documentaire I am Hardwell. De dj wordt een paar jaar gevolgd en je ziet de vermoeidheid door de combinatie van zeer veel dj-sets, zeer veel producties en zeer weinig vrije tijd toeslaan. Ook de twijfel of hij als artiest juist bezig is wordt getoond : maakt hij muziek enkel voor hem als Robbert van de Corput of gaat hij voor hetgene het publiek van hem als Hardwell verlangt? Of is er tussen deze twee extremen een tussenweg te vinden en kan hij zijn eigen sound creëren die door het publiek opgepikt wordt ? De show in het Sportpaleis is het bewijs dat hij die tussenweg gevonden heeft.
De set heeft iets weg van een rollercoaster die om de drie minuten losgelaten wordt, een wereldrecordpoging “hoeveel climaxen kan je in drie uur krijgen”. Binnen een tijdsspanne van een paar minuten heb je telkens de opbouw zonder beat waarbij het liedje geïntroduceerd wordt. Je voelt al vrij vlug de climax opkomen en je eigen verwachtingen groeien en die climax spat dan telkens uiteen in een stevige kick drum die ondersteund wordt door spacy en indrukwekkende beelden op de grote schermen (nooit gedacht dat het Sportpaleis zooo breed is) én door vuur, vuurwerk, rook, confetti of fraaie lasers. En dan brengt Hardwell de volgende produktie of remix al in gereedheid. We horen oa zijn eigen “Spaceman”, “Dare you” en “Apollo” (zit tweemaal telkens met een andere stijl in de set) of zijn bekende mash-up van “Show me love” van Robin S (één van de favorieten van Hardwell zelf en de eerste track die door de grote dj’s werd opgepikt). Ook andere dj’s belanden in de cocktail, zoals Martin Garrix (“Animals”), Armin van Buuren (“Ping pong”, “This is what it feels like”), Steve Aoki (“Pursuit of happiness”, “No beef” met Afrojack), Fatboy Slim (“Eat, sleep, rave, repeat”), Disclosure (“Latch”), DVVBS & Borgeous (“Tsunami”), Kernkraft 400 (“Zombie Nation”).
Hardwell schurkt ook tegen andere muziekstijlen aan en remixt “Sweet dreams” van de Eurythmics, “We will rock you” van Queen, “Summertime Sadness” van Lana del Rey, “Californication” van de Red hot chilli peppers en “Pompeii” van Bastille. En hij tovert alles om in zijn eigen energieke Hardwellsound, terwijl hij een enorm spectrum van stijlen aanwendt, iedere keer in een paar minuten tijd dus.
Hardwell ziet er als een jonge student uit, een beetje bleek, onschuldig ook, met zijn net kapsel en zijn tshirt met op de rug Hardwell 01. Hij heeft echter ook met zijn constante grijns en zijn typische dansstijl (armen wijd open en bij iedere beat de vingers strekken, alsof je twee knipperlichten imiteert) tonnen charisma om voortdurend het publiek te kunnen entertainen en interactie te hebben. Zijn truukjes kunnen vrij banaal overkomen : ik wist niet dat er zo veel manieren bestonden om “Get your hands up” anders te verwoorden en te roepen naar de massa, of het publiek zo doen applaudisseren als een hoogspringer die op het punt staat te jumpen, of iedereen laten aftellen om dan bij nul een immense beat te laten knallen. Maar het lukt hem, en je ziet gewoon dat hij oprecht blij is om zijn eigen muziek te kunnen maken en dit dan ook nog te kunnen delen met zo veel enthousiaste mensen.
En hij is oprecht dankbaar, naar het publiek toe en ook naar de organisatoren zo wordt de presenting partner Summer festival uitvoerig bedankt (zij hadden al twee keer Hardwell op hun Antwerps dance festival).

Het publiek, zeer divers in leeftijd, maakt er een groot feest van. Tijdens een set van drie uur kan je al eens makkelijk rondlopen en werkelijk overal dansen de mensen. En leuk om te zien, net als ik even aan het uiterste rechtse deel van het Sportpaleis sta, is dat hij tijdens de show, 5 seconden lang geknield achter zijn tafel, de tijd neemt om met zijn medewerkers te proosten op de nacht en waarschijnlijk ook op het feit dat hij met zijn muziek zo veel ‘dear dreamers’ zo veel climaxen kan bezorgen.

Organisatie: Summerfestival