Seun Kuti & Egypt 80 - Afrobeat met een boodschap
Een goed gevulde Aéronef mocht één van de zonen van de legendarische Fela Kuti ontvangen, dé of één van de grondleggers van de afrobeat, net zo goed van de Fela-sound. Ritme met een boodschap. Eén van die artiesten die de wereld in het Westen heeft geïntroduceerd. Seun Kuti en zijn Egypt 80 zal altijd wel door het leven moeten gaan als zoon van, maar dat liet hij zich zeker niet aan het hart komen.
Rasta’s, zwarten die al of niet een bijzonder gevoel hebben bij Kuti zoon of vader, een hoop wat alternatief volk en toch vooral een hoop gewone muziekliefhebbers vormden het publiek. Zo’n concert is wel eerder een uitgesponnen feestje, en ook kan je niet echt van nummers in de traditionele betekenis spreken, maar zijn het vaak uitgesponnen jamsessies, waarbij de ritmesectie de basis vormt, waarna zanger en de heel kleurrijk uitgedoste – wat had u anders verwacht – zangeressen tegen elkaar op zongen.
Het was blijkbaar de kick-off voor hun Europese toernee die een dagje later de Gentse Vooruit aandeed. Seun Kuti en Egypt 80’s nieuwe plaat ‘A Long Way to the Beginning’ moet nog uitkomen, en of de hoes en bepaalde nummers afgaande is dat een inhoudelijk toch vrij militante plaat, met welja, maatschappijkritiek. Black Panther vuisten en kritiek op IMF en ‘carrrrupt politiciaaans’, ik kan er mij wel iets bij voorstellen, als je wel eens iets over Afrika leest, hoewel ik zeker niet wil beweren een kenner van pakweg Nigeriaanse binnenlandse muziek te zijn.
Seun preekte af en toe een beetje, maar liet dat zeker een goed feestje niet in de weg staan, blijkens stomende versies van IMF en African Smoke. Daarvoor ook nog een heel melodieus nummer met geweldige zang van de dienstdoende zangeressen, en naar het eind een indrukwekkend instrumentaal nummer dat dringend een paar remixen verdient. Steeds langere nummers leek het wel die het publiek zeker steeds in de groove brachten.
Op de duur stonden de echt enthousiasten te dansen en de zowat hele rest op zijn minst mee te heupwiegen. Big smiles voor een feestje dat nog de hele nacht mocht duren, wat niet zo evident is op een donderdagavond in een fris nachtelijke Lille.
Neem gerust een kijkje naar de pics van z’n set , één dag later in Gent (Vooruit) http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie : Aéronef, Lille
Met een vader als Barry Andrews, mede-oprichter van hippe Engelse artrock bands als XTC en Shriekback, leek het enkel een kwestie van tijd vooraleer ook zoonlief Finn zijn eigen groepje uit de grond zou stampen. Als bezieler van The Veils werd de naar Nieuw-Zeeland geëmigreerde jongeling een grote toekomst voorspeld ten tijde van de fraaie debuutplaat ‘The Runaway Found’ (‘04), maar de grote meute hapte uiteindelijk niet toe. Na vier albums en een handvol EPs vol broeierige gitaarpop blijft Finn Andrews wat hangen in de schemerzone tussen alternatief en mainstream, een biotoop dat hem als intelligente romanticus overigens prima lijkt te bevallen.
Vorig jaar liet de groep Pukkelpop nog jammerlijk links liggen ten voordele van Lowlands. Met een aantal maanden vertraging én vier jaar na hun vorige doortocht kregen The Veils afgelopen woensdagavond met de Orangerie van de Botanique toch ei zo na opnieuw een Belgische zaal volledig gevuld.
The Veils werden bij hun eerste stappen richting podium opvallend enthousiast onthaald, waarop de groep gevat antwoordde met het epische “Train With No Name” en het nog steeds okselfrisse oudje “Calliope”. ‘It’s good to be back’ liet de goedlachse frontman met de eeuwige zwarte deukhoed optekenen, en dat was niet eens gelogen. De avond ervoor had de groep immers nog een show moeten cancelen wegens stemproblemen, maar wonderbaarlijk genoeg bleek de vibrerende strot van Andrews amper een dag later terug redelijk intact. Vocaal refereert de frontman beurtelings aan wijlen G.W. McLennan van The Go-Betweens en Starsailor opperhoofd James Walsh, twee collega’s die net als Andrews niet vies zijn van een streepje weltschmerz. Voor de zes metgezellen van Andrews, waaronder een bevallig duo strijkers, leek er geen plaats weggelegd in de spotlight. Andrews = The Veils, zo leek het wel, aangevuld met wat sessiemuzikanten die zich gedwee in de schaduw van de frontman nestelden.
Aanvankelijk stonden redelijk wat nummers uit hun laatste en meest gestroomlijnde worp ‘Time Stays, We Go’ op de setlist. “Birds”, “The Pearl”, “Sign Of Your Love” en “Out From The Valley & Into The Stars” behoren dan wel tot het traagste materiaal op die plaat, live kregen ze een serieuze trap onder de kont en werkten de erg goed op elkaar ingespeelde muzikanten steevast naar een broeierige climax toe. Niet alle nieuwe nummers dreven trouwens op subtiele arrangementen. Met de opzwepende single “Through The Deep, Dark Wood” bewezen The Veils dat ze evengoed met sprekend gemak een potige rocker uit hun mouw kunnen schudden die om onbegrijpelijke redenen de radio niet heeft gehaald.
Nog spannender werd het toen de groep ging grasduinen in wat ouder materiaal uit het voorlopige magnum opus ‘Nux Vomica’ (‘06), en met verve bewees dat deze passage uit hun back catalogue moeiteloos overeind blijft. Drijvend op een zompig bluesrock rifje bloeide “Not Yet” open tot een explosief nummer waar Nick Cave zowaar een spreekwoordelijke ‘red right hand’ kwam toesteken. Diezelfde Cave inclusief zijn Bad Seeds waren ook nooit veraf tijdens het dreigende titelnummer “Nux Vomica”. De anders redelijk goedlachse Andrews liet hier plots het manische rockbeest in zich los; reken daarbij nog de broeierige combinatie van een onheilspellend orgel en messcherpe gitaaruithalen en je hebt nog steeds een van de meest intrigerend buitenbeentjes in het oeuvre van The Veils.
Het was vervolgens intimiteit troef tijdens de eerste encores, waarbij Andrews solo en enkel gewapend met een akoestische gitaar de oude publiekslievelingen “Lavinia” en “The Tide That Left And Never Came Back” in alle eenvoud tot hun naakte essentie terug bracht. Het zorgde voor twee kippenvelmomentjes die we nog een tijdje gaan koesteren, net als de furieuze afsluiter “Jesus For The Jugular” waarvan Cave en Beefheart eeuwig spijt zullen hebben dat ze deze averechtse brok bluesrock nooit zelf hebben opgenomen.
Het commerciële momentum van The Veils mag dan al geruime tijd verstreken zijn, vanavond stond hier een allesbehalve uitgerangeerde groep die de aandacht van haar kleine fanschare naar waarde weet te schatten. Pa Andrews mag trots zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
Boy & Bear – Folklorische indiemuziek
Boy & Bear
Botanique (Rotonde)
Brussel
2013-03-11
Cis Vliegen
Helemaal vanuit Australië kwam Boy & Bear naar de fantastische Rotonde om zijn Belgische fans te verwennen op een avondje muziek. Het kwintet dat vooral geleid wordt door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin kende in 2011 een waar topjaar. Hun debuut album ‘Moonfire’ verscheen en was in eigen land een groot succes! Zo wonnen ze vijf van de zeven nominaties op de Australische MIA’s. In Europa werden ze eerder verwelkomd als een afkooksel van de succesvolle Mumford & Sons. De gelijkenissen waren er zeker, maar met hun nieuwe plaat ‘Harlequin Dream’ heeft Boy & Bear daar een einde aan gemaakt. De band heeft een eigen indie-folk sound gecreëerd die je kan onderscheiden in het reeds ruime assortiment.
Als voorprogramma konden we rekenen op Dancing Years uit Groot-Brittannië. In mijn ogen een vreemde naam voor een groep die zeemzoete, zachte, dromerige nummers maakt. De dansschoenen mocht je met andere woorden nog even uitlaten en inruilen voor een zitplaats op de bank. Kijken, ogen dicht en genieten was de boodschap. Ik genoot, maar als publieksopwarmer voor Boy & Bear? Dan mocht er wat meer dancing en minder melancholie in zitten.
Boy & Bear : Plots gingen de lichten uit en kwamen de vijf mannen onder begeleiding van een swingend nummer het podium op. Zonder boe noch ba volgde er direct drie nummers die netjes aan elkaar waren gebreid aan de hand van outro’s die plots intro’s bleken te zijn. Een goede start die ook goed werd onthaald!
De setlist was perfect. Iedere toeschouwer kreeg bij wijze van spreken zijn goesting. Zowel het nieuwe werk als het oude werk kwam aan bod in een goede volgorde. Zo was het tweede nummer van de setlist “Rabbit Song” een goeie opwarmer en het laatste nummer “Feeding Line” een perfecte afsluiter waar het publiek zijn laatste energie op kwijt kon.
Tijdens de show kwamen veel anekdotes rond de groep naar boven, maar één is me toch sterk bijgebleven. Zo vertelde Dave Hosking na een vurige gitaarsolo van Killian Gavin dat hij alleen maar wou meedoen met Boy & Bear als hij geen gitaarsolo’s hoefde te spelen. Op dat moment verstopte Killian zich achter zijn gitaar, maar kwam al snel weer tevoorschijn toen het publiek luid begon te juichen als extra bedankje voor zijn geslaagde vingerwerk!
Boy & Bear was puur. Het viel direct op dat ze niet bezig waren met het creëren van een plastische sfeer rond de show. Zo was de enige versiering op het podium de band zelf in een casual outfitje. Niets speciaals dus... ofwel? Men kan zeggen van wel, want op deze manier werd direct duidelijk dat ze zichzelf wouden verkopen via hun muziek en niet via een ‘gemaakte’ show. Op een gegeven moment had de band wel een bijzondere aanvraag voor de man van het licht en geluid. Ik citeer: ‘Weet je nog onze vorige show hier? Toen had je bij het volgende nummer de discobal opgezet. Dat was prachtig! Kan je dat nog eens opnieuw doen?’ Ze creëerden de sfeer werkelijk ter plekke met de middelen die ze hadden. Zo werd de show ook nog onderbroken met een ‘happy birthday song’ voor de drummer die vervolgens een pintje ad fundum naar binnen kapte onder luid gejuich van het publiek. Een tweede ad fundum zag hij helaas niet zitten.
Je kan het zien als het winnen van tijd...Na het nummer “Southern Sun” liet Boy & Bear weten dat ze niet voor vijf minuten van het podium zouden verdwijnen om daarna terug te komen voor een bisnummer. Dat vonden ze tijdverlies waarmee ze zichzelf en zogenaamd het publiek een plezier mee deden. Een ‘echt’ bisnummer is er dus niet geweest ondanks het enthousiasme van het publiek.
Hou je meer van de folklorische indiemuziek en sympathieke mannen die graag babbelen op het podium. Dan is Boy & Bear de formule voor jou! De liveopnames gelijken zeer veel op de studio-opnames dus je weet wat je kan verwachten. Bedankt Boy & Bear!
Setlist: 3 headed woman, Rabbit Song, Lordy May, Herlequin Dream, Old Town Bleus, Milk And Sticks, Back Down The Black, Moment Grace, Real Estate, Stranger, Bridges, Part Time Believer, Southern Sun, Big Man, Golden Jubilee, Feeding Line.
Organisatie: Botanique Brussel
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
Laibach (de Duitse naam van de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana) is een collectief van avant-garde Sloveense artiesten. Actief sinds de vroege jaren '80, hebben ze reeds een rijkelijk gevulde discografie. Ze zijn natuurlijk bekend van de hit "Tanz Mit Laibach" en van de covers van Opus, Queen en DAF, maar de echte fans weten dat Laibach veel meer dan biedt en is!
Hun laatste concerten in België dateren van december 2007 in de Botanique, Brussel, december 2010 op het BIM Festival , Antwerpen en september 2012 in Oudenaarde. Vandaag komt de band langs om zijn nieuw album, ‘Spectre’ in het Depot (Leuven) te presenteren. De zaal is in een ‘box’ opstelling (het achterste deel verborgen door een gordijn).
Het eerste deel van het concert wordt uitsluitend samengesteld uit songs van dit nieuwe album. Het « Prelude to Te Deum H. 146 » van Marc-Antoine Charpentier, het themalied van de Eurovisie, is een perfecte introductie voor het lied "Eurovision". Zoals gebruikelijk bij Laibach, is het podium gevuld van twee grote videoschermen en twee projectors aan de voorkant. Het geluid is krachtig , episch en de lage stem van Milan Fras klinkt als een cirkelzaag. Aan zijn zijde, de mooie en fascinerende zangeres Mina Spiler. In de nummers "Walk With Me", "Eat Liver" en "We Are Millions" blijkt haar rol belangrijker dan voorheen, tot grote vreugde van de fans.
Het eerste hoogtepunt van de show is "Whistleblowers" met zijn martiale sfeer en de onmiddellijk herkenbare whistle à la 'River Kwai'. De titel verwijst naar de 'klokkenluiders', mensen als Edward Snowden of Julian Assange, die het dysfunctioneren en de gevaren van onze moderne maatschappij aan de kaak stellen. De bombastische kant van de muziek, de geëngageerde thema's en de totale show doen ons onherroepelijk denken aan ‘The Wall’ van Pink Floyd, maar dan in een 'dark' versie.
"Koran" is een prachtige compositie, die mooi gecomponeerd en gebracht is. Het volgende nummer, "No History" uit ‘Spectre’ is een echt 'killer'. De prachtige electro-riff en de hypnotiserende ritmiek geven indruk tot de ‘final’ prachtige a capella van Milan Fras: een geweldig moment, zie : http://www.youtube.com/watch?v=q1_KLDSEK_g . Over het algemeen klinken de nummers van de nieuwe cd erg krachtig en efficiënt. Het eerste deel is dus een groot succes !
Na een onderbreking van 10 minuten, komt de band terug voor een 'best of'. Die begint met een terugblik naar de '80s, via herwerkte versies van twee nummers in het Sloveens: "Brat Moj" ("mijn broer") en "Ti Ki Izzivas" ("jij, die durft"). Hier is de muziek meer experimenteel, soms dissonant, ontregeld maar nog steeds sfeervol. In de jaren '80 waren de leden van de groep zelfs in een echte fabriek gaan werken, een cementfabriek in Trbovlje precies, om die industriële omgeving, die in hun sound te horen is ,beter te begrijpen. Als Mina Spiler "Ti Ki Izzivas" , met haar mooie glanzende ogen, in haar megafoon schreeuwt, zijn we in de hemel...
De volgende twee nummers, "B Mashina", een cover van de Sloveense groep Siddharta, en "Under the Iron Sky" zijn beide afkomstig van de soundtrack van de film "Under The Iron Sky". Op "Leben - Tod" van '87, hoort men duidelijk de invloed van Laibach op de golf van de industriële muziek van de jaren '88-'95 met Skinny Puppy, Nine Inch Nails en later, Rammstein. "Warme Lederhaut" is een uitstekende cover van "Warm Leatherette" van The Normal (de eerste plaat op Mute/Pias label, het label waartoe Laibach nu behoort !). Om de set af te sluiten speelt de band twee klassieke covers: "Ballad Of A Thin Man" van Bob Dylan en "See That My Grave Is Kept Clean" van Blind Lemon Jefferson (ook door Dylan gecoverd). Deze twee composities zijn zorgvuldig aangepast in een zeer Wagneriaanse stijl binnen Laibach.
De encore wordt ingeleid door een vooraf opgenomen stem : "Let me hear you say Ho !". De stem speelt met het publiek en deze ironie is archetypisch van het werk van Laibach. De muzikanten keren terug op het podium voor een laatste attack . Eerst de ongelooflijke cover van "Love On The Beat" van Serge Gainsbourg ; erg leuk om Milan Fras in het Frans te horen zingen en de kleine, orgastische kreten van Mina Spiner laten ons niet onverschillig... Tot slot eindigt het concert met het grootste succes van de groep: "Tanz Mit Laibach", een door DAF geïnspireerde quasi-militaire mars, waarop het publiek die danspas toelaat.
Helaas zal de tweede encore, die wel op de setlist was voorzien, jammer genoeg niet plaatsvinden. Hoe dan ook : Laibach had een uiterst originele aanpak, die veel verder gaat dan de muziek zelf. Hun concert is een multimedia performance, een totale show met geluid, licht en video, die een enorme impact had. Wat nog belangrijker is, deze unieke kunstenaars brengen een zeer scherpe, sarcastische blik op politieke kwesties, waarbij het totalitarisme en de militaire iconografie in het centrum van het debat staan. Daarmee creëren ze een innoverende stijl, een nieuwe esthetiek, uniek en ongelooflijk sterk. Bedankt voor deze geweldige show !
Setlist : Eurovision - Walk with Me – Americana - We Are Millions - Eat Liver ! – Bosanova – Koran – Whistleblowers - No History - Resistance Is Futile – Intermezzo - Brat Moj - Ti, Ki Izzivaš - B Mashina - Under the Iron Sky - Leben-Tod - Warme Lederhaut (The Normal cover) - Ballad of a Thin Man (Bob Dylan cover) - See That My Grave Is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson cover)
Encore: Love on the Beat (Serge Gainsbourg cover) - Tanz mit Laibach
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/laibach-10-03-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!
Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!
Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Bonobo brak in 2010 door bij een breder publiek met de fantastische plaat ‘Black Sands’. Vorig jaar bevestigden ze met ‘The North Borders’ en het mag dan ook niet verwonderen dat het Koninklijk Circus weken van tevoren uitverkocht geraakte. Simon Green en de zijnen tilden de loungy en jazzy elektronica live naar een nog hoger niveau, en wisten het publiek van start tot finish bij de les te houden.
Openen deden de aapjes met “Cirrus”, wellicht het meest dansbare nummer uit hun repertoire. Het eerste echte hoogtepunt van de set was echter het tweeluik “Towers” en “Stay The Same”, waarin de groep haar livepotentieel ten volle benutte. Door het trio blazers kregen de songs het nodige reliëf mee en zangeres Szjerdene toonde aan dat ze over een hemelse strot beschikt. Haar krachtige, soulvolle en tegelijkertijd breekbare zang ging een perfecte symbiose aan met de warme, jazzy instrumentatie. Dapper ook dat band het aandurfde om af te wijken van de albumversies. “Towers” kreeg zo een uptempo einde mee en bij “Kiara” zorgden de blazers voor een onweerstaanbare groove.
Het tempo ging maar niet naar omlaag en de groep zinderde doorheen haar set. “First Fires” zorgde halverwege gelukkig wel voor een rustpuntje. Het nummer, op album met de vocalen van Grey Reverend, werd zeer stripped-down gebracht en werd voor de gelegenheid gezongen door Szjerdene. Ook het exotisch klinkende “We Could Forever” was een voltreffer. Nooit gedacht dat een nummer met een fluitsolo zo stoer en sexy kon klinken.
Tegen het einde van de set, na het swingende “El Toro”, kregen de drummer en de saxofonist hun moment de gloire. Beide kregen ze de ruimte om gedurende enkele minuten te soleren, terwijl de rest van de band even het podium verliet. Daarna zetten de twee een geniaal een-tweetje op, waarna de complete band terugkwam om nog enkele nummers te spelen. Het duo “Pieces” en “The Keeper”, weer met de zwoele vocalen van Szjerdene, vormde het prachtige sluitstuk van de avond.
Als je de band al een verwijt kan maken, dan is het dat haar muziek soms wat braafjes klinkt. Maar de zaligmakende melodieën van Bonobo zijn zo hemels, dat je dat gebrek aan spanning er zonder klagen bijneemt. Live durfde de groep al eens wat meer experimenteren en dat pakte gelukkig fantastisch uit. De sensuele magie die in de lucht hing, bracht het publiek in een aangename trance, ergens tussen melancholie en extase in. De zomer mag van ons part al beginnen.
Organisatie: Live Nation
De vliegafstand tussen Toronto en Brussel is ongeveer is een dikke acht uur vliegen. Maar om Drake te zien moest je deze keer niet naar Canada, homie was right here in Brussel, Palais 12. Wat zelf al een mooie stap op is van Vorst Nationaal twee jaar geleden. ‘Drizzy is winning, family’. Hij is dan ook de eerste rapper die deze plek laat vollopen in België.
Met een glazen constructie boven het hoofd en een gigantisch scherm voor ons begon de show. “Nothing Was The Same” intro “Tuscan Leather” met zijn fantastische Whitney Houston sample gaf een kicker van formaat terwijl Drake van onder het podium naar boven rees. Onmiddellijk daarna passeert “Headlines” die het publiek een tweede keer op touw neemt. Drake is een geboren entertainer. De hele show was een perfecte mix van, het publiek uit zijn hand te laten eten en de juiste balans te vinden tussen zijn bangers en het wat rustigere werk. ‘Drizzy gave us some of that smooth stuff, just to hit us with the bangers right after’. Dat het publiek uit zijn hand eet, maakt hij niet moeilijk. In een uitloper van “Too Much”, Drake’s favoriet van zijn nieuw album, sereneert hij Brussel door de zinnen: je vous aime Brussels… Ik hou van jullie, melodieus te zingen. Melig, maar het werkt enorm. Ik draaide mijn pet wat bij en dacht: “Damn zoiets klein, laat duizenden harten hier smelten.. Dat moet ik onthouden”. Levensles, bro. Simple things work.
Na het wat zachtere werk en de tussenlopers van “Nothing Was The Same” spuwt Drizzy enkel nog fire! “Trophies”, “F*cking Problems”, “The Motto”, ”HYFR”, “Pop That”. De overgang van “Fucking Problems” naar “The Motto” was straight up heat! ‘Shoutout to whoever made the concertmix’. “Pop That” is het meest ignorant nummer ever van Bronxite French Montana, maar die eerste strofes a-capella gaven het nummer een extra dimensie. Ook de visuals waren, uhum, niet voor de groentjes onder ons. “Trophies” was letterlijk en figuurlijk fire. Een epische beat dat het NYE anthem was in Toronto. De horns en de vlammen gaven heet spektakel en na een tijdje vroeg ik me af, wat gaat hij hier nog uit zijn mouw gooien? Uh sorry, hier komt “We Made it”, “No Lie”, ”Bitches love me” en “No New Friends”, een resem van legit guest verses NA EL-KAAR. Whew. Tijdens “305 To My City”, komt het glazen podium dat boven ons hoofd hing naar beneden en wordt Drake’s persoonlijk balkon. Hij begint dan aan een soort van therapiesessie tussen hem en zijn publiek. Weer eens eet iedereen uit zijn hand, en kijkt met grote ogen toe hoe the Canadian kid elke sectie aanwijst. 90 minuten lang speelt Drake het dak van de Brusselse expo. Kan me moeilijk voorstellen dat dit concert voor iemand saai werd tijdens zijn set, want aan moeite en inzet geen gebrek. Misschien bij de serenade van een uitgekozen chick, die dan twee minuten on stage small talk mocht ontvangen van de kwal himself, maar daarbuiten zag je iedereen meegaan en dansen. Mindere shoutout to de koppeltjes in mijn buurt. Zij stonden echt op de verkeerde plek tussen al die dansende singles, ‘looking for a little booty action’.
‘Drizzy Drake’s Would You Like A Tour’ was compleet en zijn 44 euro meer dan waard. Desondanks The Weeknd, die als voorprogramma er een verlengd weekend van probeerde maken en we daarna nog een klein uur moesten wachten op de main act. Op dit tempo zal Drake binnen een dikke drie jaar football stadiums uitverkopen in Noord-Amerika. U2 style.
Quotering: 9/10 Own it Drake
Organisatie: Live Nation
Sferische pop , daar stonden Geppetto & The Whales en support And they spoke in Anthems
garant voor !
And they spoke in Anthems
De eer om de avond te openen lag bij Arne Leurentop. Dit one-man band project wist de zaal in te palmen met zijn impressionante stem en meer dromerige rock. Leurentop neemt je mee in een sferische wereld gecreëerd door zijn stem, gitaar en opname apparatuur. Denk bij zijn muziek zeker aan The Beatles maar vooral ook aan Bob Dylan, zijn cover van “Stuck inside of Mobile with the Memphis Blues Again” is zeker de moeite waard!
Geppetto & The Whales - De mannen van Geppetto & The Whales openden de avond sterk met het nummer “Esther You”. Het rustige begin en de sterke opbouw in het nummer trokken de zaal mee in wat een zeer sfeervolle avond ging worden. De song past in het rijtje van “Jonathan” en “For the Black Hand of Dawn”, die erg ingenieus zijn uitgewerkt en zowel in ritme als in stijl noteren we boeiende, spannende variaties. De band staat met zes op het podium en dat creëert een unieke sound.
Doorheen de avond lieten ze verschillende kanten van zichzelf zien, toch blijft de samenzang een wederkerig kenmerk. Ze namen ons mee doorheen hun cd ‘Heads of Woe’, een geheel van rustige en meer rockgetinte nummers, o.m. “Heads”, “Animals” en “Bright Star in the Morrow” gaven dan weer de ruigere toets aan het concert.
Ook hun nieuwe song kon de zaal zeker bekoren en belooft alvast veel voor volgend materiaal! Met “Maxburg” nam het concert een nieuwe wending, dit instrumentale nummer werd begeleid door een projectie op een scherm van keukenhanddoeken.
Geppetto & The Whales dompelden ons onder in een Sigur Rós achtige wereld, de afsluiter “Time” was de perfecte afsluiter van de avond. Bombast is niet aan hen besteed, maar hun sfeerschepping zorgt voor de nodige emotionaliteit, wat ons doet besluiten dat we van deze jonge knapen nog veel kunnen verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/and-they-spoke-in-anthems-8-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/geppetto-the-whales-08-03-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Het concert van dit Australische kwartet in de AB Club in 2012 was één van de verrassingen van het jaar. We waren onder de indruk van hun pop/rock muziek en van de uitstekende stem van zangeres Hayley Mary. Vandaag komt het combo terug met een nieuwe plaat onder de arm, ‘The Brink’, via Pias en geproduced door Dan Grech-Marguerat, een Engels producer die met Radiohead, Scissor Sisters, The Kooks en Lana Del Rey al gewerkt heeft. Alles op zijn plaats dus voor een concert dat een doorstroom moet kunnen zijn naar een welverdiende respons en succes.
Helaas, eerste probleem: de Orangerie is slecht drie kwart gevuld... Het begint slecht. De houding en de attitude van de muzikanten gaf een algemeen gebrek aan enthousiasme. Vanaf het eerste nummer, "The Brink" is het duidelijk: Hayley Mary zingt perfect, maar ze lijkt een beetje afwezig. Idem voor Heather Shannon op piano/synth en Samuel Lockwood op gitaar. Alleen Nik Kaloper, de drummer, schijnt in 'de mood' te zijn.
Op technisch niveau valt er niks aan te merken: het geluid is perfect en laat ruimte voor de sublieme stem van Hayley, die even sterk is in de intieme als in de bezwerende epische stukken. Ze heeft een look à la Sharleen Spiteri (Texas) en haar stem herinnert ons aan Kate Bush, Florence Welch en soms zelfs Sharon den Adel. De arrangementen leunen op de, zeer U2-esque, gitaar van Samuel Lockwood en doen ons denken aan Coldplay, Crowded House, The Killers of Arcade Fire.
De set legt zich toe op ‘The Brink’ en op het debuut album ‘Prisoner’. Nummers als "Endless Summer", "A Little Piece" en "City Girl" worden goed ontvangen door het publiek. Maar het is "Hurt Me", de single uit 2011, die de meeste reacties teweegbrengt .
De groep sluit zijn set af met "Dark Storm", waarschijnlijk hun meest succesvolle. De gitaar intro doet denken aan The xx en het geheel is meer gestructureerd en bevat meer melodie. Hier is er een lichte boost van energie te zien op het podium, vooral in dat mooi hypnotiserend einde.
In de encore is de sfeer eerst kalm, met een song als "Psychotherapy". Dan komt Hayley Mary eindelijk uit haar ‘cocon’ en gaat vooraan het podium om twee meisjes op de eerste rij te bedanken. Die hebben blijkbaar alle concerten van de tour bijgewoond. Ze wijdt aan hen het laatste nummer, "Easy To Love". Tijdens dit nummer is May meer open, en het nummer wordt gedragen door de tribal ritmes en de majestueuze akkoorden.
Jammer: we hadden graag deze energie vanaf het begin willen zien. Uiteindelijk verlaten we de zaal met gemengde gevoelens. Opnieuw een band die alle aandacht toespitst op de kwaliteit van hun spel maar daarbij vergeet dat live muziek een kwestie van communicatie en enthousiasme ook is! Maar kijk , na het concert waren ze bij de ‘merch’ stand beschikbaar, glimlachend en vrolijk... Raar soms ...
Jezabel was een koningin van Israël; maar voor The Jezabels is de tijd nog niet gekomen om op de troon van wereldwijd succes te treden. Maar dit is slechts uitstel: de afspraak wordt gemaakt voor een derde album, een wereldwijde hit en een nieuwe, hopelijk triomfantelijke tour!
In het eerste deel gaf Abel Caine, een nieuwe Belgische electro-pop combo uit La Louvière, een bemoedigende prestatie. Het deed ons denken aan Bloc Party, Phoenix, Metronomy of Foster The People. Een band om te volgen.
Setlist The Jezabels : The Brink , Endless Summer , Long Highway , Time To Dance , Look Of Love , Hurt Me , Beat To Beat , City Girl, Mace Spray , A Little Piece , No Country, The End , Dark Storm
Encore: Psychotherapy , Easy To Love
vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel
Deerhoof - Vrolijke weirdness
Deerhoof
VK
Sint-Jans Molenbeek
2014-03-08
Simon Van Extergem
Het is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste keer zijn dat we Deerhoof met open armen opwachten om het beste van zichzelf te geven. En opnieuw brengen ze wat we verwachten.
Deerhoof is dus niet aan zijn proefstuk toe. Maar wat had je ook verwacht van een band die reeds in 1994 voor het eerst samen kwam. 20 jaar dus al dat ze de wereld verblijden met hun muziek. Dus van een zeker routine kan er al eens sprake zijn. Dat het niet altijd even doorzichtig en voorspelbaar moet zijn, lijkt hun motto. Want Deerhoof springt alle kanten uit. De hoofdmoot blijft natuurlijk stevige noiserock, die schut en davert langs alle kanten. Dan weer vrolijk, soms ongeremd gemeen, een beetje pop, een vleugje mathrock. De lijst lijkt wel eindeloos. En dat maakt deze band zo interessant. Het hoge stemmetje van de zangeres/bassiste maakt het geheel af en voegt nog wat extra weirdness en vrolijkheid toe.
De ware ster van de band is evenwel de drummer. Wat hij allemaal uit zijn drumstelletje tovert, het is onvoorstelbaar. Hij brengt het vuur in de nummers en in de band zelf en tilt het geheel naar een hoger niveau.
Kort maar krachtig, zoals gewoonlijk. Want na nog geen uur is alles alweer achter de rug en worden we opnieuw de Brusselse nacht ingesmeten. Deerhoof blijft verrassend en speels. En zo hebben we onze muziek graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun, Kortrijk , 1 dag later
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vin-blanc-white-wine-09-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/deerhoof-09-03-2014/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Rusty Roots bestaat 10 jaar en we zullen het geweten hebben! Vanavond stellen ze hun vierde album ‘Your host’ voor in de Muziek-o-droom in Hasselt.
De Peerse blues band zorgt voor een heuse volksverhuizing en voor één avond is de Limburgse hoofdstad Peers getint. Speciaal voor deze CD voorstelling worden de backing vocals verzorgd door Bart en Roel van Roza Parks. Peerser als dit kan een avond niet worden, wij zijn er klaar voor.
We hadden al opgevangen dat Rusty Roots was afgeweken van hun typische blues sound, de verwachtingen lagen dus hoog en de nieuwsgierigheid was ook volop aanwezig.
Mixer en producer van het album is niemand minder dan Mario Goossens (Triggerfinger) en het is meteen te horen. Rusty Roots is meer rock als blues geworden, al blijven ze toch heel herkenbaar. Persoonlijk bevonden we ons ergens eind jaren ’60, helemaal ons ding dus en we zijn er absoluut niet rouwig om dat ze hebben besloten een nieuwe weg in te slaan.
De stem van Jan Bas, tja, wat kunnen we daar over zeggen? Zalig! Ogen dicht en genieten maar, want deze nieuwe CD is meer als te pruimen, we zijn content. Het duurt niet lang of we staan te dansen met enorme voldoening..
Het publiek weet de nieuwe sound ook te appreciëren en na ieder nummer merken we dat het applaus sterker wordt. Kippenvelmoment voor ons, was zonder twijfel “Smiling faces”. Een nummer dat we thuis nog veel zullen opzetten met ‘smiling face’.
Gitarist Bob treedt meer en meer op de voorgrond en tijdens het tien minuten durende “Fades out” staan we gewoon met de mond open. Een nummer van 10 minuten dat blijft boeien en een heerlijke gitaarsolo, daar doen we ons pet voor af.
Rusty Roots brengt, gelukkig voor ons, nog 2 bisnummers alvorens ons naar huis te sturen met de woorden: “Tell it like it is”.
Bij deze: Rusty Roots was geslaagd en de CD is na 1 dag al haast grijs gedraaid.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Nederlands 
Français 
