logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Afghan Whigs
L7

John Cale

Eigenwijze John Cale wisselt solide rock af met gedurfd experiment

Geschreven door
Met zijn live set paste John Cale zowat dezelfde formule toe als op zijn laatste voortreffelijke album `Black Acetate', een mix van solide rocksongs en lekker tegendraadse experimentele uitstapjes.

Om het weinig talrijke publiek warm te krijgen liet Cale geheel eigenwijs een kwartier drone en distortion door de zaal galmen om daarna in te zetten met een compleet vervormd en bijna onherkenbaar ?Heartbreak Hotel?. Van een gedurfde opener gesproken. Cale gordde daarna algauw de gitaar om en gooide een paar felle en smaakvolle rockers in de zaal, waaronder een indrukwekkend ?Helen of Troy? en de betere stevige nummers van zijn laatste plaat ?Turn the lights on? en ?Perfect?. Af en toe waagde John Cale zich vanachter zijn keyboard aan wat meer experimentele songs en soundscapes, maar in tegenstelling tot het zootje dat hij er soms van maakte te Tourcoing (Grand Mix) vorig jaar, haalde hij deze keer niet de vaart uit zijn eigen optreden. De experimentele partijen waren iets minder nadrukkelijk aanwezig en kwamen nu wel op de juiste momenten.

Géén Velvet songs deze keer, beetje jammer misschien, maar Cale's solo repertoire is op zich al indrukwekkend genoeg om vijf live sets te vullen. Cale weet dat zelf ook wel en wist de wensen van zijn fans in te willigen via enkele niet kapot te krijgen klassiekers als daar waren een kolkend ?Dirty ass rock'n'roll?, een prachtig ?Cable hogue? en de ingehouden parels als ?Chinese Envoy? en uiteraard ?Close watch?. Absoluut hoogtepunt was nog maar eens het neurotische ?Fear?, hier zeer kort maar bijzonder fel, intens en krachtig.

John Cale mag dan al zestig zijn, hij heeft nog niet aan drive, kracht en credibility ingeboet en verrast de wereld nog altijd met zijn steeds originele albums en live sets. Alleen maar jammer dat weinig dat doorhebben, voortgaande op de magere publieke opkomst van de avond. De fans van weleer mogen allicht het huis niet meer uit (behalve wij dan) en voor nieuwe fans is de eigenwijze muziek van Cale niet hip genoeg. Dat zal ons een zorg wezen, kwaliteit overleeft altijd de hypes.

Organisatie: Aéronef, Lille

Corinne Bailey Rae

Like a star

Geschreven door
Corinne Bailey Rae, een 27 jarige sympathieke, frêle jonge dame, debuteerde sterk vorig jaar met haar sfeervolle, dromerige licht heupwiegende semi-akoestische souljazzypop; fijn, subtiel uitgewerkt songmateriaal onder haar warme, helder overtuigende emotievolle stem. Ze excuseerde zich voor het uitgestelde concert in oktober vorig jaar, want een onverwachts succesvolle Amerikaanse tournee deed de Europese uitstellen tot dit voorjaar.



De ontwapende enthousiaste spring- in-`t-veld bracht op stijlvolle wijze -innemend en freakend- aangename, genietbare romantische pop, begeleid door een negenkoppige band (twee backgroundzangeressen, een blazersectie, toetsenist, drummer, bassist en een gitarist); een rijkelijk geschakeerd geluid door klasse muzikanten, wat sterk werd geapprecieerd. De set bestond uit nummers van haar debuut, een paar b sides en `helden' die haar hebben beïnvloed.

Meteen op de breed georkestreerde opener ?I `d like to? bewees ze haar gouden stemkwaliteit. Op de innemende ?Breathless? en ?Enchantment? speelde ze zelf akoestische gitaar. ?Trouble sleeping?, prachtige souljazzypop, gaf wat meer vaart. Een eerste held werd Jimi Hendrickx: ?Long hot summer? had een directer rockvlaagje, weliswaar ondergedompeld in de Bailey Rae stijl. ?Call me when you get this? was de `driving-at-home-nightsong'. ?No love child? was één van haar b sides, die een forse percussie meekreeg. Vervolgens klonk het gezelschap ingetogen, rustig en sfeervol op ?Butterfly?, ?Till it happens to you? en het nieuwe ?I won't let you lie to yourself?. Ze eindigde met haar bekende singles ?Like a star? en het groovy ?Put your record on?.

Haar onschuldige glimlach, het handjesgezwaai en de `bedankingskes' over de `open minded' houding van het publiek onderstreepten de fijn, knus, gezellige set.

In de bisronde liet Bailey Rae eerst de blazersectie en de backgroundzangeressen links; op ?Choux party heart? (haar persoonlijke lieveling van de cd) was zij alvast een muzikale ster. ?Since I`ve been loving you? van Led Zeppelin, gekenmerkt door een mooie opbouw, kreeg een eigen tint door piano en toetsten. In een basisbezetting kwamen deze nummers wel aardig tot hun recht. Na een klein anderhalf uur besloot ze met ?Seasons change? (origineel van Stevie Wonder) waar iedereen terug van de partij was.

Corinne Bailey Rae beleefde een gezonde dosis spanning op deze tweede dag van haar Europese tournee. Ze zorgde alvast overtuigend voor een tof avondje souljazzypop en wist met haar sympathieke uitstraling en bedankjes het publiek volledig in te palmen! ?Like a star? was terecht?voor haar bedoeld!

Als support act trad de jonge singer/songwriter Jack Savoretti op. Hij won totaal onverwachts in een klein half uur het publiek voor met enkele dromerige pakkende akoestische gitaarsongs: een fijnzinnig gitaarspel, mondharmonica en z'n gevoelig heldere stem. ?Dreams?, ?Soldier's eyes?, ?Without? en ?Ring of fire? (eerbetoon aan Johnny Cash) waren erg sterk.

Hij was onder de indruk van de warme respons en het enthousiasme van het publiek. Hij verliet de bühne met een traan. Mooi toch?

Savoretti onderscheidde zich alvast van talrijke singer/songwriters. Te onthouden!

Organisatie: Live Nation

House Of Lords

Like a star

Geschreven door
De Amerikaanse band House Of Lords is momenteel opnieuw op tour doorheen Europa. In oktober vorig jaar waren ze een allereerste keer live te zien op Belgische bodem. Helaas waren we er toen (in Bob's Biebob) niet bij. Ook tijdens het tweede deel van hun Europese tournee stond België op hun lijstje. House Of Lords is een band die vooral furore maakte in de gouden `melodic rock' jaren'90. De band ontstond uit de resten van de band Giuffria. Hun eerste titelloos debuutalbum was erg succesvol en werd toen geproduceerd door niemand minder dan Gene Simmons van Kiss. Na het derde album 'Demons Down' hield de band er mee op. Grunge muziek vierde toen hoogtij en voor een melodieuze rockband als House Of Lords was er toen bijna geen aandacht meer. In 2004 keerde de band terug met het zwaar tegenvallende album: 'The Power Of The Myth'. Gelukkig viste Frontiers Records deze band terug op en met 'World Upside Down' uit 2006 is de band aan een nieuw, tweede leven begonnen. Helaas is er van de originele line-up weinig overgebleven. Enkel zanger James Christian is nog van de partij. Live bestaat House Of Lords nu uit: Jimi Bell (guitars), B.J. Zampa (drums) en Chris McCarnill (bass).



Voor House Of Lords aantrad kregen we eerst nog Midnite Sun uit Italië. Niet zo'n geslaagde zet om op deze doordeweekse dag nog een voorprogramma te programmeren. Bovendien klonken deze Italianen zeer oubollig en sprak hun potige clichéhardrock mij totaal niet aan. Maar goed deze jonge leeuwen moeten zich ook eens kunnen bewijzen en de heren zelf hadden het eigenlijk wel naar hun zin.

Na een vrij korte pauze begon Christian en de zijnen aan hun optreden met "Sahara" uit het gelijknamige album uit 1990. De geluidstechnieker had waarschijnlijk een immense hal voor 'oren', want tijdens de eerste 3 songs stond de volumeknop veel te hard. Gelukkig zag hij zelf zijn eigen fout in waardoor het geluid gedurende het optreden steeds beter werd. Het was evenzeer schrikken toen we de kolos James Christian mochten aanschouwen. De man moet tegenwoordig heel wat extra kilootjes meeslepen. Bovendien hield hij er soms een wat gemaniëreerde podiumperformance op na. Zo was hij met zijn onheavy uiterlijk toch wel het buitenbeentje van de band. Gelukkig bleek zijn stem nog steeds intact. Ik weet dat er na het vorige optreden in de Biebob veel discussie is ontstaan of alles wel live werd gebracht. Velen hadden het vermoeden dat toen nogal wat 'backings' en leadvocalen op band stonden. Wel, ik heb er eerlijk gezegd ook mijn twijfels over. De backingvocalen klonken tijdens dit optreden zo perfect en authentiek waardoor je gaat veronderstellen dat er eventueel wel het één en ander op tape zou kunnen staan. De synthesizer en keyboardbegeleiding stonden zeker op tape. Dit was echter nooit storend (tenzij tijdens de bassolo "Deamon Wheel"). Toch is het jammer dat er live geen gebruik werd gemaakt van een volwaardige keyboardspeler. Dat zou de House Of Lords sound zoveel rijker en voller hebben gemaakt. Nu werden de powervocals van James vooral gesteund door de stevige gitaarriffs van de linkshandige gitarist Jimi Bell. Hierdoor klonk House Of Lords live een stuk steviger en minder melodieus. Maar de songs, die stonden als een huis! Up-tempo melodieuze rocksongs werden afgewisseld met bloedstollende ballades ("Love Don't Lie"!). Veel songmateriaal kwam uit het debuutalbum maar ook de songs uit het nieuwe 'World Upside Down' (met o.a. een waanzinnig mooi "S.O.S. In America") werden zeer hartelijk onthaald. Zowel Jimi Bell als Chris McCarnill mochten zich even in de kijker spelen. James Christian zong de sterren van de hemel. Enkel tijdens de melige ballade 'Your Eyes' liet hij een steekje vallen. Hoogtepunt van de avond was het semi-akoestische "Can't Find My Way Home". Een dolenthousiaste fan wou ook nog "Pleasure Palace" horen, waarna de band prompt dit nummer bracht. Maar natuurlijk zat dit reeds geprogrammeerd in deze afgewerkte, typische Amerikaanse show. Als toegift was er het wat lachwekkende, flauwe "Gone", de Japanse bonustrack van 'World Upside Down'.

De opkomst voor dit avondje robuuste melodieuze rock was behoorlijk en het deed de fans heel veel plezier toen de bandleden na het optreden tijd maakten voor hun aanhang en met hen een Belgisch biertje dronken. Fijne mensen die gasten van het Hogerhuis!



Organisatie: Spirit Of 66, Verviers

My Brightest Diamond

Een diamant met scherpe randjes

Geschreven door
De groep `Devastations' werd eind 2002 in Melbourne opgericht door Conrad Standish (zangs/bass), Tom Carlyon (gitaar/zang) en Hugo Cran (drums), drie ex-leden van de ter ziele gegane Australische underground groep Luxedo Een jaar later werd het gelijknamige debuutalbum uitgebracht, dat mocht rekenen op een algemeen positieve beoordeling in de pers. Karen `O', zangeres van de Yeah Yeah Yeahs, beschreef het album in het muziekmagazine `Mojo' zelfs als het beste dat ze dat jaar gehoord had.

Na het voorprogramma te hebben verzorgd van onder meer The Dirty Tree, Cat Power, The Black Heart Procession en Tindersticks (groepen waarmee Devastations meermaals vergeleken wordt) en volgend op een praktisch ingegeven verhuis richting Berlijn, werd vorig jaar een mooie tweede plaat uitgebracht, `Coal' genaamd, in Australië genomineerd als beste album van het jaar. Hierop wordt terug een mooie mengeling van rustige nummers en ietwat hardere gitaar gebracht en precies dat waren ook de kenmerken die ze live brachten in de AB Club.

Het concert ging van start met `Loene', een nummer uit hun debuutplaat. Daarna volgde `The Night I Couldn't Stop Crying' dat al meteen aangaf dat de groep live graag de snaar nog iets harder wil beroeren dan we van hun op plaat gewoon zijn. Het einde van de song had namelijk wat weg van een gitaargolf waar My Bloody Valentine of Sonic Youth zo goed in zijn. Ook het nieuwe nummer `(O) Rosa' dreed werd strak gespeeld, aangepord door het strakke gedrum van Hugo Cran (wat wel in meer nummers opviel).

Vervolgens werd het tempo teruggeschroefd, maakten de hardere gitaren plaats voor een meer prominent pianogeluid (de groepsleden hadden op het podium versterking van een vrouwelijke pianospeelster) en.bereikte het concert een eerste hoogtepunt met het titelnummer van hun tweede plaat. Andere nummers uit het album `Coal' waren `Mistakes', `Terrified' (akoestisch gebracht en toch wat onzeker gezongen door Tom Carlyon, enkel begeleid door een piano), `Sex & Mayhem' en `Take Your Home'. Vooraleer er werd afgesloten met `What's A Place Like That Doing In A Girl Like You' (wat een titel!), mochten we nog genieten van een tweede hoogtepunt in de vorm van `Previous Crimes' uit het eerste album, dat ook live overeind blijft als een sterk nummer en waarbij men duidelijk kon horen dat naar het einde van het concert toe, de groep de combinatie van rust en hardere gitaar beter onder controle kreeg.

Ondergetekende miste enkel een beetje de begeleidende violen die de songs op de platen mooi inkleuren maar voor het overige een goed optreden, vooral ook door Conrad Standish die zich heupwiegend door het concert bewoog en wiens stem flexibele stem ons ook aan deze van Jarvis Cocker deed denken.

Hoofdmoot van de avond vormde My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, die voor de liefhebbers van Sufjan Stevens wellicht geen onbekende is. Shara deed bijvoorbeeld reeds een paar maal het voorprogramma van zijn concerten (zo ook in 2005 toen Sufjan Stevens in de AB optrad) en maakte deel uit van zijn begeleidingsgroep, de Illinoisemakers.

Deze avond mocht ze het op eigen benen waarmaken en daar slaagde ze zeker ten volle in. Opener van de set waren twee covers waarbij Shara enkel zichzelf begeleidde op gitaar. Vooreerst bracht ze knap `Feeling Good', origineel van het Frank Cunimundo Trio maar beter bekend in de versie van Nina Simone, om vervolgens een stukje te bewerken uit `L'enfant Et Les Sortilèges' van Ravel. Meteen werd duidelijk dat de kleine gestalte van Shara niet in verhouding staat met het indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid dat ze kan produceren. En die stem bleek ze het volledige concert met verve als een te duchten wapen aan te wenden.

Ze bracht live alle nummers van haar vorig jaar verschenen album `Bring Me The Workhorse', waarbij we volgende uitschieters vermelden: `Dragonfly', `Something Of An End' (dat erg strak werd gespeeld), The Robin's Jar' (waarbij het gitaarritme gelijkenissen vertoonde met de muziekstijl van PJ Harvey) en bovenal het rustige en van een mooi arrangement voorziene `We Were Sparkling' dat overigens op haar net verschenen remixalbum `Tear It Down' onderhanden werd genomen door de Belgische Haruki.

Nadien volgde er in de vorm van `No Quarter' nog een cover van led Zeppelin om met `Freak Out' dat overigens zijn titel alle eer aan deed, het eerste gedeelte van de set wervelend af te sluiten.

Het publiek was erg enthousiast over het amalgaam aan stijlen (onder meer pop, rock, chanson, cabaret en opera gingen hand in hand) en werd op twee bisnummers getrakteerd. Op het verzoek van een toeschouwer werd `The Good And The Bad Guy' (tot dan toe het enige nummer van haar album dat nog niet aan bod was gekomen) akoestisch met verve gebracht en het in Frans gezongen `Youkali', geschreven door Kurt Weill, maakte waardig een einde aan deze interessante muzikale avond.

Eerder tijdens de set had Sarah zich nog namens de groep geëxcuseerd voor het feit dat ze de avond voordien waren opgetreden in Manchester en nog vermoeid waren van de busrit naar Brussel maar daar was op het podium niks van te merken. Integendeel, My Brightest Diamond etaleerde zich op het podium een diamant met scherpe randjes.

Org: Ancienne Belgique, Brussel

The Frames

Boeiende band

Geschreven door
The Frames zijn een Ierse band onder zanger/gitarist en componist Glenn Hansard, een gevoelig man die fantasierijke, soms gruwel aandoende verhalen en eigen indrukken over dagdagelijkse zaken, aan het publiek wist te vertellen. The Frames balanceren tussen indierock, folk, postrock en slowcore.

Ze bieden sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt, live mooi uitgediept, en directer, krachtiger en noisier konden klinken. Een eerste kennismaking gebeurde al op het Cactusfestival; de band kon openlucht onvoldoende de aandacht trekken; in zaal bleek duidelijk dat ze tot hun volle recht kwamen.

The Frames speelden ruim twee uur een uiterst afwisselende, boeiende set en onderstreepten een sterk samenspel van gitaar, bas, viool en drums. Zelfs een vermanende houding naar één van de fans deed Hansard niet van z'n voetstuk brengen; een assertief man die z'n mening weergeeft.

Het vijftal bracht met de jaarwisseling een nieuwe cd `The Cost' uit; in de lange set stelde de band z'n vijftienjarige carrière voor, en putten regelmatig uit hun recente plaat.

Een instrumentale postrockopener leidde de titelsong in van het recentste album, wat muzikaal garant stond voor de ganse avond: intens, meeslepend materiaal, dat een sterke opbouw en diverse tempowisselingen had, mooi kon aanzwellen en fijnzinnig, subtiel én forser, vitaler kon klinken?Candlelight music met een forse windbries! De groep deed denken aan de live reputatie van Greg Dulli's Afghan Whigs of Twilight Singers.

?Keepsake?, ?Rise?, ?God bless? en ?What happens? lagen in dezelfde lijn, waarbij Hansard voor elke songs een verhaal of indruk klaar had. ?Stars are underground? , ?Finally? en ?Revelate? waren de meer felle, krachtige songs;

Er waren intieme songs, maar het vijftal gaf ze een snedige tint. Het was enkel bij ?Hard way out? en ?Friends en foe?, en in de bisronde, dat de band spaarzamer en soberder speelde en zelfs z'n voorliefde aan Will Oldham prees.

Naar het eind toe werd het tempo terug aangescherpt: meeslepende, bedreven songs die mooi werden uitgesponnen: ?Fake? werd gekoppeld aan Johnny Cashs ?Ring of fire? en onder een donkere rode Valentijngloed speelden ze ?Sante Maria?.

In de lange bis was er eerst ruimte voor de virtuositeit van violist Colm Mac An Iomaire. De klemtoon kwam op ingetogen songs waaronder ?Lay me down? en ?Sad songs?, bepaald door het gitaargetokkel, het vioolspel en de pakkende stem van Hansard. Hij liet het publiek het refrein en talrijke `oohoohs' meezingen. In ?Mighty sword? was de ganse band opnieuw present en met een Will Oldham song (hoe kon het anders) besloten ze de twee uur durende set.

Het sympathieke The Frames speelde een afwisselende set, hield het publiek in z'n greep had en balancerende tussen een beklemmend, pakkend sfeertje en extravertie.

Als support act trad Bell x 1 aan, die ik al aan het werk zag met Starsailor, een paar jaar geleden. De groep, die maar geen armslag kent, verzorgde met z'n drieën een semi-akoestische, intieme, emotievolle set: een subtiel, fijn gitaarspel en drie sterke stemmen. Een `Lazy Sunday' evening gevoel. Ze klonken op het eind feller en speelden als een ontketende Luka Bloom op hun gitaren. Depeche Mode's ?Enjoy the silence? pakten ze uiterst origineel aan. En nu maar hopen dat de groep niet steeds aan het publiek voorbijgaat?

Organisatie: Botanique Brussel

The Rifles

Beheerste postpunk

Geschreven door
In de Petrol te Antwerpen kregen de twee bands Confuse The Cat en The Rifles evenveel tijd om zichzelf live voor te stellen.

Geert Plessers is al een paar jaar bezig, na het Reiziger avontuur, met Confuse The Cat. De band bood een aanstekelijke, dynamische en vitale set gedurende zo'n 45 minuten. Het vijftal proeft van postrock, Britse postpunk en waverock. Een fris, springerig geluid, dat het vijftal injecteerde op het podium. Ze putten rijkelijk uit hun terechte doorbraakplaat (derde plaat reeds!) `We can do it'. Plessers ontpopte zich op het podium als een Paul Smith van Maximo Park of als een Alex Kapranos van Franz Ferdinand; één van de gitaristen leek als twee druppels water op een Fun Boy Three-er.

Confuse The Cat gaf er een ferme lap op met puike songs als ?The deepest blue?, ?Shockwaves?, ?Principessa? (een Daddy Cool strofe in de outtro) en de opzienbarende single ?Akela?.

The Rifles zijn een jong bandje uit Londen die een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan, net als geestesgenoten The Kooks en The Subways. In een kleine 50 minuten speelden ze een twaalftal drie minuten songs. Het viertal, onder zanger /gitarist Joel Stoker, bracht een sprankelende, energieke set, waarin af en toe ruimte was voor sfeervoller materiaal. Melodieus opzwepende `to the point' postpunk, die nauw leunt aan de `70's van The Jam: korte, kernachtige en snedige songs!

Na een Stooges intro, trok het viertal meteen fel van leer met enkele rechttoe-rechtaan songs als ?She's got standards?, ?One night stand? en ?Hometown blues?. Melodieus verfijnder klonken ?She's the only one?, ?New one? en ?Spend a lifetime?; door het semi-akoestische gitaarspel en melodica was dit een aangename en een mooie afwisseling. Een bredere aanpak die werd geapprecieerd. ?Peace & quiet?, het muzikaal uitgangsbord van dit jong bandje, krikte het tempo terug op; ?Robin Hood?, ?Repeated offender? en de titelsong van de cd `No love lost' volgden in sneltempo. ?Narrow minded social club? was dromerig en besloot samen met het punky ?Local boy? het kleine uurtje beheerste postpunk, onder een fijne melodie en een emotievolle zang.

Org: Petrolclub, Antwerpen

Nine Inch Nails

Vitaliteit is nog niet verloren

Geschreven door
Trent Reznor, spil van NIN, is één van de voornaamste exponenten van de industrial/electrorock.. Hij liet de voorbije jaren de clubs in België terzijde en koos voor tweemaal Werchter, toen `The Fragile' (`99) en `With Teeh'('05) verschenen; NIN speelde twee overtuigende gigs, wat me een fijne herinnering opleverde. NIN concerteert in de AB op 18 en 19 maart; de band hield drie weken eerder halt te Lille. Ik was uiterst nieuwsgierig!

Sommige momenten had ik het gevoel dat m'n trommelvliezen waren doorboord. Een stevig, gebalde sound, gekenmerkt door logge, loodzware ritmes en een donker dreigende ondertoon, pittig gekruid door een pak (synthi) beats per minuut, fuzz en noise. NIN bood een `wall of sound' door een perfect op elkaar afgestemde band en mans grauw overtuigende stem; de bezetting bestond uit Twiggy Ramirez (echte naam Jordie White en bassist bij Marilyn Manson en deel uitmakend van de nieuwe band van Chris Goss (Masters Of Reality)), Joss Freese (drummer van A Perfect Circle geweest), Aaron North (geschifte gitarist, ex The Icarus Line) en Alessandro Cortini (keyboards). Stroboscoop en lichteffecten (boven Reznor en z'n band hingen grootse lampen van gedempt wit licht) gaven elan. Een muzikale tornado, een huiveringwekkende set, waarin af en toe een rustpuntje zat toen Reznor op piano speelde. Een man in topvorm!

Hij grossierde door z'n oeuvre, waarbij de klemtoon lag op ouder werk, hij lichtte een tipje van de sluier op,van de in april te verschijnen nieuwe cd `Year Zero' (hij heeft nu geen vijf jaar op zich laten wachten voor nieuw werk!) en de klassiekers werden niet vergeten.

NIN: na bijna twintig jaar behouden ze het voortouw!

Vijf schimmen betraden het podium in een rookgordijn; een mistig decor over de twintig nummers. Al bij de eerste song liet Reznor zich volledig gaan. ?Love is not enough? was één van de weinige recente songs die we zouden horen. Het tempo werd strak en stevig gehouden met ?Terrible lie? (de ideale song bij afbraakwerken!) en ?March of the Pigs?. Gitarist North had z'n punkveren nog niet verloren en dolde als een gek rond op het podium. ?Closer? en ?Reptile?, werden ondergedompeld in een felle rode gloed, hadden een monotoon ritme, boden stroomstoten en balanceerden tussen intimiteit en dynamiek. De Natural Born Killer song ?Burn? leidde de dreiging in van songs als ?Gave up?, ?Help me, I'm in a hell? en ?Eraser?, in een decor van half gedempt wit licht en rode flikkerlichten op de leden. Fijn gevonden!

Tijd voor een rustpunt van een paar minuten in de pianoballade ?La mer? die de ze linkten aan ?Into the void? die aanzwol om tot uitbarsting te komen. De nieuwe song ?Survivalism? refereerde deels naar de trance van The Young Gods en met songs als ?Wish?, ?Suck? en ?Down in it? bereikten ze een mooi hoogtepunt. Fijn.

?Hurt?, ode aan Johnny Cash, startte intiem en sober; om kippenvel van te krijgen? Cash leek herboren?!, na een paar minuten zwol het nummer aan met de band. ?The hand that feeds? en ?Head like a hole? mochten de set definitief besluiten.

NIN: een dynamische, donkere set van een man, ?een band, die de vitaliteit nog niet is verloren; jongere bands hebben er het opkijken naar!

Support act was The Popos, een Amerikaanse band met Indiase roots. Een goed half uur traden ze op en verrasten aangenaam voor wie van noise, grunge, psychedelica en `80's wave hield.

Organisatie: FLP, Lille

The Decemberists

Van alle markten thuis

Geschreven door
Lavender Diamond, een viertal uit LA, nestelt zich ergens tussen Bjork, Joanna Newsom, Cat Power en CocoRosie. Zangeres Becky Stark, in een onschuldig kleedje en bloemetjes in het haar, bewoog zich als een ballerina of als een nymf over het water. Het viertal bracht sfeervol dromerige freefolk/elektronica popsongs, af en toe forser en feller, gedragen door de hemels, hoge, breekbare stem van Becky. Het deed me denken aan XTC's ?Grass??looking at the blue sky. De onschuldige flowerpop verraste en werd sterk onthaald.

The Decemberists uit Portland, Oregon, onder de charismatische zanger/gitarist Colin Meloy en Jenny Conlee op toetsen/accordeon, is een uitgebreid gezelschap, dat al voor de twee maal halt hield in de Botanique. Vorig jaar kwamen ze langs voor de doorbraakcd `Picaresque', en onlangs verscheen `The crane wife'.

Deze Amerikaanse tegenhanger van Belle & Sebastian en Arcade Fire leveren de ideale soundtrack bij bizarre verhalen, legendes en dichtbundels; in hun knap gearrangeerde, sfeervolle en broeierige pop zit een Keltische folky ondertoon. Ze verwerken zelfs `70's psychedelica van Pink Floyd en Focus. Het songmateriaal is boeiend door de avontuurlijke aanpak, heeft een opzwepend ritme en krijgt kleur door een uitgebreid instrumentarium als staande bas, accordeon, draailier, viool en steel pedal.



The Decemberists boden een fijne, subtiele afwisselende set, betrokken en animeerden het publiek door leuke interventies, verhalen en anekdotes. Een knus en gezellige show van een goed anderhalf uur, waar de klemtoon lag op de recente twee cd's. In een musicalsfeertje vatte het zestal de set aan. Eén van de drie ?The crane wifes?, mooi uitgesponnen, opende de set, gekenmerkt door een spannende opbouw, een intrigerend psychedelisch klinkend orgeltje en een folky inslag. ?The island? en ?Billy? klonken innemender. Een ELO refererende ?We both go down together? klonk broeierig. ?The engine driver? (wat een psychedelica intro!) speelden ze uiterst sfeervol bepaald door fijne gitaargetokkel en toetsen. ?Shankill? werd spaarzaam begeleid, gedragen door accordeon, gitaarspel en Meloys overtuigende stem. Een niet terug te vinden track ?Culling?, was freaky, met de zanger als podiumbeest in een hoofdrol. Na het poppy ?Oh Valencia? jamden ze, op verzoek, ?Breakfast in America? van Supertramp. Plezierig! ?16 military wives? vormde alvast de apotheose: Meloy verdeelde de Bota in vier en liet het publiek in kano `meeoohhen'. Het meeslepende ?Sons & Daughters?, samen met de leden van Lavender Diamond, kreeg een tof tintje: folky/gospel door draailier, accordeon, een meezinggehalte en handgeklap.

De bis werd aanvankelijk sfeervol ingezet met ?Angels & Angels? en ?Eli, the barrow boy?. ?July July?, een snedige poprocksong van hun debuut uit 2002, werd aardig gekruid door een dosis fuzz en distortion; drummer Holbrook waagde een weirdo danspas en Meloy jamde een drumpartijtje, wat het einde van de set betekende.

We beleefden met het sympathieke zestal een fijn avondje speelplezier en animatie. De ideale aanzet voor een zware zaterdagnacht?

Organisatie: Botanique, Brussel

Pagina 391 van 394