Carmina Burana - Prima Carmina Burana
O Fortuna! Wat een geluk! Misschien klinkt het wat raar in deze corona-tijden, waar het lot ons niet zo goed gezind lijkt, maar toch voelen we ons vereerd dat we naar een prachtige uitvoering van ‘Carmina Burana’ mochten kijken en luisteren. Het gebeurt niet veel dat er zo’n grootse enscenering is met een live symfonisch orkest, solisten en dans, in totaal zo’n 150 artiesten!
De Nederlandse choreograaf Gerard Mosterd maakte er een mooi geheel van voor Prima Donna Events in de concertzaal van het Kursaal in Oostende, ter ere van de 125e verjaardag van componist Carl Orff. Ook Gent, Antwerpen, Brugge en Hasselt kregen de voorstelling al over de vloer.
Orff selecteerde in 1935 een aantal liederen uit het middeleeuwse handschrift Carmina Burana (‘liederen uit Beuern’) en schreef er eigen muziek bij. Ook mensen met weinig klassieke ervaring kunnen zeker genieten van het monumentale werk, zeker zoals hier in combinatie met video, licht en dans, bij momenten heel modern of alleszins tijdloos aandoend.
Deze uitvoering koos voor een ingetogen en stille start, met het koor dat opkwam met de handen voor elkaars ogen, waarna de percussie en de onmiddellijk indrukwekkende start van ‘O Fortuna’ ons nog meer dan anders kippenvel bezorgden. Iedereen kent dat koorstuk wel, je moet maar eens googelen als je twijfelt. Het is muziek die door je heengaat, en die je moet voelen in plaats van begrijpen, wat sowieso natuurlijk moeilijk is met de Latijnse en Middelhoogduitse teksten.
Testosteron
De eerste liederen kunnen worden gebundeld in het thema ‘lente/zomer’ en dat deel stond vol van de contrasten. De bijna naakte dansers gingen van zombie-achtige moves probleemloos over naar sierlijke liefdestaferelen, bijgestaan door het sterke koor, dat door hun zwarte outfit en gestileerde bewegingen ook bijdroeg tot de sfeer. Die sfeer ging van grauw en gruwelijk naar fleurig en warm. Twee hoofddansers in het zwart speelden een boeiend spel van afstoten en aantrekken. Soms werd geprojecteerd op de drie podiumdelen, maar die bewogen soms wat te pas en te onpas.
In het tweede deel kwam de bariton heel sterk naar voren. Zwalpend zong hij drank- en gokliederen, en toen de mannelijke dansers, de bariton en het mannenkoor samen op het podium stonden, vloog het testosteron de zaal in. Gelukkig droegen we mondmaskers.
Een mooie apotheose vormde zich in het derde deel, waarin ook een schattig kinderkoor, een sopraan en een tenor de kracht van de liefde bezongen. De ijle tonen van de sopraan gingen soms onmerkbaar over in de stilte of in een instrument en soms wist je niet meer of je nu gewoon vibraties hoorde of eigenlijke klanken. Een mooi samenspel tussen dans, zang en instrumenten, al zaten die in de concertbak en kon je ze niet zien. Toen de stilte dan viel vóór de reprise van “O Fortuna”, was iedereen verwonderd dat de cirkel toen al bijna rond was. De tijd, een mooi motief doorheen het stuk, was even blijven stilstaan.
Staande ovatie
De staande ovatie op het eind was dan ook meer dan terecht. Orff beeldde het leven uit als een soort rad van fortuin. Gelukkig lag dat symbool er hier niet te dik op, en werd het slechts subtiel door de dansers uitgebeeld. Soms heb je geluk en de dag erna kan het weer slecht gaan. Belangrijk is dan ook om de momenten van fortuinlijk genot te omarmen, want het kan vlug gedaan zijn. Dat hebben we intussen wel geleerd, niet?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Christine Stroobandt
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/carmina-burana-22-11-2021.html
Organisatie: Primadonna events (ism Kursaal, Oostende)
Rhea - Rocknrollers pur sang
Rhea schopt het ver. De fantastische Gentse band kun je nu bewonderen in een uitverkochte AB Box. De finalisten van de Nieuwe Lichting 2016 spelen rechttoe-rechtaan, harde rock and roll, zonder al te veel franjes ,toeters of bellen. Des te meer gitaren en drums. Pur sang dus! Het genre slaat aan, en ze veroverden onlangs met “Rather be nothing” de eerste plaats in de fameuze StuBru Afrekening.
Vanavond waren ze goed, supergoed. Dit vijftal heeft alles om het te maken.
Een complexloze, gedreven zanger en tevens songwriter Jorge Van den Sande bespeelde het publiek, zweepte het op en liet het genieten. Gitarist Guillaume Lamont , die me wat deed denken aan Slash of de frontman van Wolfmother, headbangde met zijn wapperende gekrulde manen als een volleerd hardrocker en kreeg de zaal moeiteloos mee. In contrast stond daar de andere gitarist Hannes Cuyvers, rustig en héél nauwkeurig zijn werk te doen met oog voor detail en techniek . Een opvallende tegenstelling die eigenlijk uitermate paste in het groepsplaatje.
In het begin was het wat aarzelend , maar zodra het vat bekende nummers werd opengetrokken, te beginnen met “Stuck in the middle” , was er geen houden meer aan. De groep raasde doorheen het repertoire, en het ging erin als zoetenkoek bij het publiek. Van enig amateurisme was hier geen sprake. Retestrakke nummers volgden elkaar in hoog tempo op. Dat was verdomme genieten!
Halverwege kregen we zowaar een cover te verwerken van Eminem, “The Real slame shady”. Jorge bracht het er goed van af als rockrapper en de band had dit nummer kunstig omgetoverd tot een rocknummer. Hoed af.
Bij “Baby I’m sorry” haalde Jorge er nog zelfs twee mooie achtergrondzangeressen bij waarmee hij samen het nummer op intieme wijze inzette. Halverwege het nummer , met het invallen van de andere groepsleden , werd van dit korte pad afgeweken en kregen we de RHEA zoals we ze kennen, met overtuigend bas-, gitaar- en drumwerk, naar de eindmeet spurten. Wat een jolijt.
Na “Rather be nothing “namen ze een korte adempauze om daarna voor een laatste maal het podium te bestormen en definitief af te sluiten met het beestige nummer “Shut up & take my money”. Rockfeest in het kwadraat.
Het is duidelijk dat deze heren héél goed naar Royal Blood hebben geluisterd, maar het stoort niet want door hun enthousiasme , kunde en volle overgave was dit vijf kwartier meegenieten van een héél goeie Belgische rockband die de essentie van een meeslepend, begeesterend en spannend tot op het eind optreden, héél goed beheerst en weet te brengen. Hopelijk razen ze op deze manier verder.
Rhea werd voorafgegaan door niet één maar twee voorprogramma’s. De eerste groep The 925 misten we helaas wegens de verkeerschaos in Brussel als gevolg van de Coronabetoging die dag.
Het tweede voorprogramma Oproer was een verrassing voor ons. Ook een vijftal afkomstig uit Aalst en Gent wist ons absoluut overeind te houden. Ze spelen een mix van muziekstijlen gaande van alternative over hiphop en indie. Gitaren en synthesizers bepalen de hoofdmoot in hun nummers en vullen mekaar op harde en/of melancholische wijze aan. En met een charismatische, uiterst beweeglijke frontman, die over een uitstekende stem beschikte, werd dit half uurtje terecht gesmaakt.
Setlist Rhea : Ready to rumble, Couldn’t care less, Stuck in the middle, Silver lines, Anything to love you, Never out of sight, Something good, Slim shady, Under my skin, Eyes on you, Screaming, If only, Baby I’m sorry, Rather be nothing, Shut up & take my money
… Dankjewel aan het management van Rhea (ism de AB) voor deze avond …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Tessa Feys
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/rhea-21-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Molchat Doma - Een Black Celebration uit Wit-Rusland
40 jaar na datum worden post-punk, new wave en synthpop omarmd door een nieuwe generatie die er haar eigen twist aan geeft. Zeker in Oost-Europa zijn deze genres altijd populair gebleven, omdat ze een uitweg bieden aan het grauwe bestaan van de prefab woonblokken.
Uit die wereld komt Molchat Doma, een drietal uit Minsk, Wit-Rusland. Dankzij de sociale media zijn die op heel korte tijd doorgebroken in West-Europa, wat niet voor de hand liggend is, want alle nummers zijn in het Russisch en de bandleden spreken geen woord Engels.
Na hun tweede plaat 4Etazhi4 (2018) brachten ze in volle lockdown hun derde plaat uit, ‘Monument’ (2020). De band gebruikt op hun platenhoezen een beeldtaal die brutalistische Oostblokarchitectuur combineert met surrealisme.
De Orangerie was uitverkocht, en hier en daar vingen we Oost-Europese klanken op, dus de Russische diaspora was alvast present. Verder een gevarieerd en jong publiek, het was niet zo dat enkel de goth-fans afgezakt waren naar de Botanique.
Molchat Doma begon er aan met “Kletka” even na negen, en het viel meteen op dat de nummers een ander jasje gekregen hadden: terwijl de klank op plaat steunt op keyboards en drumcomputers die schatplichtig zijn aan Depeche Mode en zelfs The Human League, werd dit live vertaald naar een droge postpunk-bas en de ‘water’ gitaarklank die zo kenmerkend is voor The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
Pavel Kozlov produceerde die klank trouwens op een Flying V-gitaar, die je eerder met foute hairmetal dan met new wave associeert. Waarover Egor Shkutko, frontman met kenmerkende druipsnor zong, hadden we het raden omdat onze Russische woordenschat zich beperkt tot een vijftal woorden, maar het klonk in ieder geval sfeervol en melancholisch. De man vertelde ons ook niet waarover hij zong, zijn bindtekst beperkte zich tot een beleefd ‘Spaziba’.
Molchat Doma pikt niet alleen uit de vroege jaren tachtig met de Linn drum die monotoon maar verdomd dansbaar klonk, maar ook de jaren negentig passeerden met filterbankklanken uit de Belgische newbeat en techno. In die zin lijkt Molchat Doma een beetje op onze The Haunted Youth, die ook een sound van een vorige generatie heruitvinden.
De Wit-Russen zetten ons even op het verkeerde been, we dachten dat ze “A forest” van The Cure zouden coveren, maar ze hadden enkel de baslijn gepikt in hun eigen “Tansevat”.
Het laatste halfuur werd het meer dansbaar, je zou kunnen zeggen dat de band transformeerde van Joy Division naar New Order met nummers als “Diskoteka”, “Na dne” en bis en tevens bekendste nummer “Sudno”, dat door het publiek joelend onthaald werd.
Een sterk slot van een sfeervol maar ook best energiek optreden, een ‘Black Celebration’ waarmee bewezen werd dat inspiratie overal tot bloei kan komen, zelfs uit de meest onverwachte plaatsen zoals het naargeestige Minsk.
Setlist: Intro/ Kletka/ Zvozdy/ Lyudi Hadoyeli/Toska/ Otveta net/ Udalil tvoy nomer/ YA Ne Kommunist / Obrechen/ Leningradskiy blues/ Lyubit' i vypolnyat/Doma molchat/ Volny/ Kryshi/Utonut’/Tishina/ Tantsevat'/ Ne smeshno/Diskoteka/ Na Dne
Bis : Sudno (Boris Rizhiy)
Organisatie: Botanique, Brussel
Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids
Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.
Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.
De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit” de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen.
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.
Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Compact Disk Dummies - Neon Fever Dream, het buskruit heruitgevonden
Het ideale recept voor een explosieve electropunkpopfeest komt alweer uit West Vlaanderen. Compact Disk Dummies brengt ons een avond vol fantastische visuals, passie, energie en feestelijk gedruis. Een slordig decennium geleden wonnen Lennert en Janus Coorevits Music Life, waren tweede op de Kunstbende en namen ook nog eens Humo’s Rock Rally mee. Vandaag zorgen ze voor de zoveelste doorbraak en stellen hun EP ‘Neon Fever Dream' voor. En hoe!
Wat eerst opvalt is de prachtige sound, we zitten dan ook in de AB, en de creatieve kunstzinnige visuals die ons heel het concert zullen meenemen en af en toe op een dwaalspoor brengen. Multi- instrumentalist Lennert en knoppenfreak Janus komen het podium op in hun typische tenue, starten de diepe bas van “On repeat” terwijl drummer Robin Wile alles strak in het gareel houdt. Het niveau staat heel hoog en zal voor de hele avond geen gram inboeten.
Integendeel. Alle genres worden door elkaar gegoten, wat CDD hun eigen typische sound garandeert. Hun tunes en melodietjes worden ogenblikkelijk oorwormpjes en blijven hangen. Lennert ontbindt al snel zijn duivels en laat ons als een ware volksmenner proeven van zijn passie en gedrevenheid. Het podium en het publiek is van hem. Janus is de meest expressieve toetsenman die ik ooit mocht meemaken en raakt zijn knoppen aan als was het dat ze roodgloeiend stonden en hij zich zou kunnen verbranden. En met locomotief Robin op de drums staat de AB al snel in vuur en vlam.
“Neon Fever” zet netjes de trend verder en we vliegen van de ene climax naar de andere. Tom Barman komt op de screen even meezingen tijdens “Satellite”. Alsof het nog niet genoeg was kregen we een punky kippenvel versie van “Are friends electric”. Hoe een cover het origineel kan overtreffen. Om dan ook nog even “Once in a lifetime” van Talking heads te bewerken. Enge meisjesstemmen en op de videowall popjes met Mexicaanse dodenmaskers ondersteunen ‘Remain in Light’. En zo gaat de pletwals overtuigd, professioneel en mokersgewijs verder.
Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar hun West-Vlaamse makkers van Goose moeten hun hete adem in de nek voelen. “Smout maar uw kieten” zeggen wij West-Vlamingen dan. Lennert bespeelt het publiek met een ongelofelijke gedrevenheid, staat plots midden het publiek, laat ons hurken en weer recht veren. Op het einde, na een heuse feedback, besluit Lennert dat het feest nog niet afgelopen kan zijn en ramt er nog ‘eentje of twee’ door.
We worden aangeslagen, opgeladen en opgepept achter gelaten als de lichten aan floepen.
On Repeat · Matter of Time · Neon Fever Dream · Satellites · The Drugs Don't Work · Cry for Me · Are 'Friends' Electric? · Easy Life –Dry For Love - Girls Keep Drinking –Remain in Light – What you want – Mess with us - Holy Love – The Reeling - I remember
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Handelsbeurs, Gent 9-11
Compact Disk Dummies 9-11-2021 (musiczine.net)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gustaf - Briesend, snedig en met gebalde vuisten
Dat een Amerikaanse band de oversteek maakt naar het Europees continent is, gezien de huidige omstandigheden, eerder zeldzaam. Het bezoek van - de door Beck ontdekte - Gustaf is dus uitzonderlijk maar zeer welgekomen. De art-punkers uit (waar kan het ook anders) New York stonden al bekend om hun energetische, wervelende, straight-in-your-face shows nog voor ze iets hadden uitgebracht. Enkele weken geleden kwamen ze met ‘Audio Drag for Ego Slobs’ dan toch op de proppen met heel wat strakke songs. Denk aan Omni, Bodega, Viagra Boys, Parquet Courts maar dan met een eigen smoel.
En of ze die smoel hebben getoond! Al vanaf “Design” waren de intenties van het vijftal duidelijk en was de energie on point. De vertraging van zo’n 15 minuten was hen dan al vergeven. De snedigheid zit niet alleen in de strakke baslijnen, de spitse gitaarriffs en de soms komische percussie maar vooral in de rechttoe rechtane stijl van frontvrouw Lydia Gammill. Zo keek ze in “Best Behavior” het publiek dreigend aan terwijl ze stevig gesticuleerd. Zo ook in het sarcastische “Dog” waar Gammill een jaloezie beukend bezingt voor de hond van haar ex. Datzelfde sarcasme was verder ook te horen in het strakke “Cruel” en het meezingbare “The Motions”.
Halfweg de set was daar het hoogtepunt met “Book”, een schijnbaar opgewekt bommetje dat goed samenvat waar Gustaf in uitblinkt: mega strakke bas en drum, doorspekt met snedige gitaar hooks en subtiele percussie en dat alles verweven met beukende lyrics.
Soms voelde het wat komisch aan (zie ook hun videoclips!) en daar spelen ze graag op in. Af en toe komt er ook een dwarsfluit aan te pas. Zo was dat zeer welgekomen in het downtempo-nummer “Happy” dat een wrange nasmaak achterliet. Het tempo ging ten slotte weer de hoogte in met “Package” dat dicht aan schuurde bij Gang of Four.
In slechts 45 minuten raasde en brieste Gustaf in de Witloof Bar alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Het is nu al uitkijken naar een volgende passage van deze energetische art punkers!
Setlist
Design - Best Behavior - Dog - Liquid Frown - Book - Produce - Dream - The Motions - Mine - Cruel - Happy - Package - Boom
Organisatie: Botanque, Brussel
Novastar pakt de AB in op z’n gekende speelse, emotionele wijze
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastarvoor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. Al ontvingen we dat de band live die coup de force niet meer aankon. In de AB Box vanavond , werd de nieuwe plaat, ‘Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd hun materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken.
Eén van de ontdekkingen van 2019 was zonder meer het jonge getalenteerde gezelschap RAMAN (****). Hun album 'Birth of Joy' overtuigde reeds; in de Minard, Gent kregen we toen een mengeling tussen melancholie en pure rock. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Deze keer stond Simon Raman helemaal alleen op het podium, met een arsenaal gitaren en songs gedragen door zijn bijzondere vocals. Hij raakte in die combinatie tussen intimiteit, emotie en rocken. We geven grift toe dat we z’n band misten, maar Simon bracht solo een ademloze set, het daverende applaus was meer dan gemeend. Dik verdiend dus.
Novastar (*****) draait rond de charismatische zanger/multi-instrumentalist Joost Zweegers, maar hij beklemtoont nogal snel dat Novastar een band is. Hij zoekt z’n muzikanten op en plaatst hen in de schijnwerpers.
We zien een amicale, beweeglijke Joost Zweegers die van zijn piano naar zijn gitaar stormt alsof ie aan een marathon bezig is. De nieuwe plaat, herkenbare Novastar nummers als vanouds, worden gecombineerd met z’n klassiekers. Vaak start hij een song op ingetogen wijze, tokkelend op gitaar of piano, en kleedt die verder aan met de drums en de gitaartokkels; ze krijgen verrassende wendingen en stelselmatig worden alle registers open getrokken, naar een climax toe. De emotievolle vocals van Zweegers zijn een duidelijke meerwaarde, aangrijpend, helder en extravert, en ze laten je niet los. Schitterend!
Die opbouwende , opzwepende emotievolle sound raakt, werkt verslavend en prikkelt de dansspieren. We verveelden ons geen seconde . We worden letterlijk meegezogen in die fijne melodieus pakkende sound van Novastar .
Joost Zweegers had er, zoals steeds, in de AB Box duidelijk zin in , en sleurt zijn muzikanten mee in die wervelstorm die hij ontketende. Song na song haalt Novastar die trukendoos naar boven. Mooi. Sjiek.
Novastar staat ijzersterk in zijn schoenen, ondanks het hobbelig parcours, waarin men soms verzeild geraakt. En brengt dus overtuigend een Novastar set op gekende spannende, broeierige, speelse, emotionele wijze!
Organisatie: FKP Scorpio ism Ancienne Belgique, Brussel
‘Welkom terug’ leken de sleutelwoorden te zijn als samenvatting van de avond. Bij de eerste nummers stond een zichtbaar geëmotioneerde Max Colombie het applaus aan te nemen. De lichten van de zaal werden zelfs aan gezet zodat zowel publiek als zanger volop konden genieten van de hereniging.
In het begin liet de groep het applaus telkens lang duren alsof het telkens weer het laatste nummer van het concert was. Om maar te zeggen, het publiek en Max hadden elkaar gemist.
Het langverwachte nieuwe , ‘The shimmer’, derde nu, in een goed acht jaar tijd , verscheen in deze herfstperiode, en vier jaar na ‘Infinity’ . “James” , “Oliver”, “Livestream “ werden intussen gedropt, die de unieke, vertrouwde sensuele , dromerige , prikkelende sound ondersteept in een badje van van electropop , r&b, in zweverige melodieën, zalvende, pulserende, dansbare beats en zijn androgyne vocals . Een schemerzone waar het noch triest, noch vrolijk is , omschrijft hij zelf. Naast de sound , ervaren we in z’n bewegingen en de kledij de continue balansoverweging van drama, sensualiteit en verlangen.
Vanavond een voorproefje van wat we in april volgend jaar kunnen verwachten en een avond die de band en z’n het alter - ego van Max terug op het voorplan plaatst . Het materiaal en de singles van de drie platen werden mooi verdeeld in de set.
Het waren eerst enkel de voorste rijen parterre die van in het begin mee waren in de energie, die hij losliet met “The game”, “James” en het groovy , dreunende “You’re mine”, het nummer met Raving George. Op de balkons en de zitplaatsen bleef het rustig en zongen mensen enkel lippend mee. Het leek vanuit de band wel een bewuste keuze om daarna op te bouwen.
Vanaf “Your choice” en “Breathing” begonnen meer mensen wakker te worden tot bij “Fever” iedereen danste of zong. Ze konden moeilijk anders met hun heer en meester als voorbeeld. Die kleedde en danste zoals we van hem gewend zijn, zwoel en smachtend. Hij trok z’n publeik mee, porde hen aan , sprak de dansspieren aan, maakte pirouettes en ontroerde. Colombie weet zo heel goed hoe hij toeschouwers van alle leeftijden aan z’n lippen weet te hangen.
De dreampop overheerst en zit gegrift in ons geheugen, met die rits singles. Onhou zeerzeker het intrigerende, slepende “Nostalgic bitch”, het muzikaal addertje onder het gras van ‘The shimmer’, die op het eind van de set werd gespeeld.
Desondanks bleef het aanvoelen als een try-out waarbij we nog niet knock-out werden geslagen zoals op eerdere concerten. Het is nog een beetje ‘onder stoom komen’, had ik het gevoel. Misschien moeten we daarvoor wachten tot volgend jaar als hij terug in België is na zijn Europese tour, die show, kitsch en muziek nog meer met elkaar doen versmelten.
Maar tot dan zullen menig fans in hun hoofd alvast meezingen met “Princes” , “Joaquim” en “Strange entity’, want deze bleven het hoogtepunt van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Oscar & The Wolf
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/oscar-and-the-wolf-12-11-2021.html
David Numwami
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/david-numwami-12-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Someone - Een extra straaltje hoop in donkere tijden
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
De recensie van deze knappe schijf kun je hier nog eens nalezen.
Ze kwam nu de plaat uiteindelijk, met voltallige band, voorstellen in de gezellige Witloof Bar van de Botanique, Brussel. Het zaaltje was goed gevuld. We genoten van de filmische, dromerige songs die Tessa en co op deze druilerige novemberavond speelden.
Een ingetogen “One by One” onderstreepte haar breekbare, indringende, krachtige stem. De muzikanten pikken in bij “Nothing Really Matters” en tonen hun belangvolle waarde in het concept. De backing vocals voelen de zangeres aan, bedwelmende keyboards (met prachtige soli), en de gitaar riedels zorgen voor innerlijk genot en welbehagen. En verder de baslijntjes en de zachte drums als satijn, die lekker aanstekelijk klinken en op de dansspieren inwerken. Het maakt de sound compleet en overtuigend. Elke schakel is even belangrijk. Een magisch sprookjesachtig geheel. En ja, hypnotiserend zelfs door haar fluwelen stem. Een sterke uitstraling.
“Blowin in The Wind” van Bob Dylan is erg innemend en ze geeft er een eigen draai aan. “Braver Times” is knap huiverend. De weemoed klinkt door in het materiaal; de boodschap die Tessa brengt is en blijft positief; in die donkere tunnel schijnt er een mooi lichtje van hoop. “Save Me” en het wondermooie “I'm not leaving” zijn de volgende voorbeelden. “Empathy” bevestigt dit aanvoelen.
Someone is Tessa Jackson en co; met haar stem en uitstraling weet ze het publiek te ontroeren en in te pakken. Met haar muzikanten brengt ze voldoende variaties aan.
De sound balanceert tussen ingetogenheid en extravertie, weemoed en hoop, met net dat fonkelend lichtje (in de verte) in deze donkere tijden…
Setlist: One By One // Nothing really matters//Strange world// Paris At Midnight // Take it // The Deep// Shapeshifter// Healt //Blowin in the wind (Bob Dylan cover)// Braver times//Save me//I'm not leaving
BIS: Empathy
Organisatie: Botanique, Brussel
Thurston Moore Group - Masterclass in ontspoorde gitaren
In de post- Sonic Youth periode, die toch al meer dan 10 jaar aan de gang is, mogen we nu wel zeker stellen dat Thurston Moore het meeste van dat unieke Sonic Youth DNA in de genen heeft. Kim Gordon is immers alsmaar verder in de avant-garde en quasi ontoegankelijke underground verzeild geraakt en Lee Ranaldo verdiepte zich onverstoord in al dan niet experimentele poprock die mijlenver verwijderd is van de originele SY-sound. Het is hen van harte gegund, maar wij halen nog altijd het liefst een goeie ouwe krakende en scheurende Sonic Youth plaat uit het rek, dus zijn wij maar al te blij dat Thurston Moore grotendeels trouw gebleven is aan die unieke sound die hij voor een groot stuk zelf heeft uitgevonden, met uiteraard als belangrijkste inspiratiebronnen The Velvet Underground en de onvolprezen Glenn Branca. Vanavond bleek dat vooral die laatste meer en meer zijn stempel heeft gedrukt op de composities en songs van Moore, alsof Thurston hem sinds zijn dood in 2018 steeds meer wil eren. Check even Glenn Branca’s avant-garde meesterwerk ‘The Ascension’ uit 1981 en u zal weten waarover we het hebben.
De laatste plaat ‘By The Fire’, wederom een bijzonder sterk album met alle gekende ingrediënten, is de reden waarom Thurston Moore met zijn gevolg eindelijk nog eens de oversteek mocht maken. De hoofdmoot van de setlist kwam vanavond uit dat imponerende album, inclusief een paar ferme lappen van die o zo herkenbare noise met overstuurde gitaren die zonder pardon in de cirkelzaag-modus werden gezet. Zo ging het al meteen minutenlang van start scheuren in de intro van opener “Locomotives” en werd aan het einde van de set de noise-hendel nog eens volledig opengedraaid in een verstikkend “Venus”. Een ouwe vos verleert zijn kuren niet, Thurston Moore kleurt nog altijd het liefst buiten de lijntjes want daar ligt zijn universum.
Met “Cantaloupe” en “Hashish” mocht het iets bondiger, twee solide rockers die zowaar al eens een ‘cleane’ gitaarsolo in de aanbieding hadden. Hiervoor verantwoordelijk was de geweldige James Sedwards die samen met Moore een al even indrukwekkende gitaartandem vormt als destijds Moore-Ranaldo. “Siren” ontpopte zich als de ultieme Thurston Moore -of als u wil Sonic Youth- song met repetitieve gitaren die optrokken, gas gaven, terug afremden, piepten, kraakten, ontspoorden en vervolgens met horten en stoten terug op de rails belandden, een Sonic Youth masterclass zeg maar. Dat Thurston zijn klassiekers kent bleek uit de verrassende adaptatie van de VU song “Temptation Inside Your Heart” die hij sterk naar zijn hand zette zonder het respect voor het origineel te verliezen, met Lou Reeds’ songs wordt er immers niet geklooid.
Uit ‘The Best Day’ plukte Thurston Moore het voor zijn doen eerder afgelijnde maar wel fantastische “Speak To The Wild” en helemaal op het einde “Forevermore” dat, een beetje jammer misschien, een ferm ingekorte bewerking kreeg omdat de tijd er nagenoeg opzat.
Dit was anderhalf uur Thurston Moore zoals we hem het liefst hebben, knarsend, scheurend, bijtend, experimenteel, nonchalant, noisy en steeds met een gezonde hoek af. Iets anders hadden we ook niet verwacht, of we waren teleurgesteld afgedropen.
Op 15 november in de AB, Brussel (ism les Ateliers Claus)
Organisatie: Aéronef, Lille
Whispering Sons pakt de Vooruit helemaal in
Enkele Vlaamse concertzalen klagen dat de jongste maanden op concertavonden altijd wel een percentage van het publiek dat een ticket kocht alsnog afhaakt. Omdat ze schrik hebben besmet te worden in een volle zaal, of ook omdat ze soms net vastgesteld hebben dat ze besmet zijn, of omdat ze geen Covid Safe Ticket willen tonen, … Niets daarvan op de voorbije dinsdagavond in de Vooruit in Gent, waar Democrazy een Belgische halte van de Europese tournee van Whispering Sons had opgezet. Het concert was maanden vooraf uitverkocht en als er hiervoor al mensen thuisgebleven zijn, zal dat dan toch een wel heel klein percentage geweest zijn.
Voor Whispering Sons komt het Gentse concert na een week doorheen Frankrijk als support voor Balthazar, met een passage in de Olympia in Parijs als voorlopig orgelpunt. Ze volgen Balthazar -als alles goed gaat - nog naar Nederland en de UK, maar in Gent mocht Whispering Sons nog eens headlinen. Zie ook hun concert in Lille ikv Halloween
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre! (musiczine.net)).
De indiepoppers van Teen Creeps mochten openen en daarmee maakt Whispering Sons vooral duidelijk dat ze niet willen vastzitten aan het etiket van postpunkband. Postpunk is dan wel een belangrijk onderdeel van hun sound, ze gaan met plezier die genregrens over. Teen Creeps dus, ook al niet meteen voor één gat te vangen. Het trio mengt 90’s indiepop met wat grungy garage en wat jumpy slacker. De set bestond overwegend uit materiaal van het eerder dit jaar verschenen album ‘Forever’, aangevuld met een paar tracks uit ‘Birthmarks’ en eentje van hun split-EP met Mind Rays. Een paar keer wordt het Whispering Sons-publiek flink enthousiast. Een eerste keer als “Mercury” een lange, op een groovy baslijn pompende outro krijgt. Een tweede keer als de drummer tijdens “The Point” zo te keer gaat dat er een cimbaal naar beneden dondert en een derde keer bij setafsluiter “Crash/Land”, een midtempo-rocker die bij het oudste deel van het publek herinneringen aan Buffalo Tom zal oproepen.
Whispering Sons dan. Zangeres Fenne was een paar keer zichtbaar blij verrast door het overweldigende enthousiasme waarmee het publiek in Gent reageerde. De set werd minutieus opgebouwd met alle tracks van hun jongste album ‘Several Others’ (ook nog eens in de album-volgorde), doorspekt met ouder materiaal als “White Noise” of “Performance”. Zo werd de spanning opgedreven tot een eerste kookpunt dat bestond uit de singles “Surface”, één van de weinige echte meezingers uit hun oeuvre, en “Hollow”. Het vuur bij het publiek werd dan zacht gedoofd met een klein en intiem gebrachte “Aftermath” om dat smeulende vuur dan weer hard op te poken met “Satantango” (die vibrerende drumcomputer-achtige intro!) en na het helse “Surgery” nam het vijftal een eerste keer afscheid van het publiek. In de bisronde brachten ze nog het nieuwe “Tilt” (misschien niet meteen single-materiaal, maar wel een heel degelijke track), “Alone” (de tweede meezinger) en als allerlaatste “Waste”.
Live valt op wat een goed geoliede machine deze Whispering Sons zijn. De drummer en de man achter de toetsen vormen het kloppende hart. Dan heb je twee schaduwkopmannen op bas en gitaar die zonder haantjesgedrag hun plaats gevonden hebben net naast de spotlight. Die spotlight staat op zangeres Fenne. Zij weet het publiek te begeesteren zonder ook maar iemand rechtstreeks aan te spreken of op te hitsen. Ze gebruikt niet veel meer dan haar lyrics, een bik in het publiek en een paar rudimentaire danspassen om haar band, de muziek en het publiek naar een hogere dimensie te brengen. Het is een formule die absoluut werkt en we mogen er fier op zijn dat deze muziek ook tot ver in het buitenland gesmaakt wordt.
Kortom, Whispering Sons - Wereldklasse!
Organisatie: Democrazy, Gent
Wanthanee - Een nieuwe diamant op de Belgische bünhe
Dan win je in 2016 in de AB ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru. En kan je 2 richtingen uit. Je bestormt in euforie verscheidene podia in de roes van de overwinning, maar zonder veel bagage reis je niet ver, of… je neemt je tijd en werkt aan stevig , doordacht en goed materiaal.
Clever als ze is koos ze voor het 2e. Als je iemand als Orson Wouters aan je zijde hebt, is dit een evidente keuze. Hij vormde mee de sound van de plaat en mixte en producete alle nummers. In 2016 stond nog een ruwe diamant op de bünhe, nu blinkt Wanthanee bij de release van haar debuutalbum als geen ander.
Het voorprogramma werd verzorgd door Caspar Auwerkerken. Een 21-jarige Hasseltse singer-songwriter, en ook al een aanstormend talent. Past perfect in de stijl van Wanthanee. Met ook enkel en gitaar en cello brengt hij op een vertellende, soms fluisterend, soms met de nodige power, mooie ingetogen nummers. De manier waarop , z’n stem, de hoogtes, doen me denken aan een mixtuur van Tamino en The War On Drugs. Maar dan zonder de vele arrangementen. Ook de bindteksten zijn verrassend grappig… Zo’n ingetogen nummers brengen, en dan beginnen over stagediven, en een zwakke rug. Je moet het maar bedenken… Zonder twijfel op te volgen.
Bijgestaan door 6 muzikanten , 3 strijkers , een percussionist, een contrabassist en een toetsenist, wou Wanthanee haar debuurplaat lanceren, daar waar het allemaal begon. Het was dan wel in de AB Club, maar dat maakte de sfeer nog intiemer.
Ze had al aangegeven dat de focus op de nummers zelf moest liggen, en niet op de show er rond. Daar is het team rond Wanthanee wonderwel goed in geslaagd. Elke song werd zeer passelijk qua sfeer omringd en/of geaccentueerd.
Openen deed Wanthanee met “I would do it all for you” en “Cold summers”.Waardoor we direct in de dromerige sfeer van indiepop worden gedompeld. Na het wat donkere “Concrete” volgde gelukkig het iets meer uptempo “Mid day dream”, waarmee ze indertijd de releasealbum aankondigde.
“Bleeding” en “Once there was” waren een mooi intermezzo , maar staan niet op de releasealbum.
Met “Soon” komt het bijna breekbare in haar stem naar boven, en door “Painting satisfied” doet ze echt denken aan London Grammar. Vooral door de laagtes die ze haalt, om dan hier en daar een soort ‘doorstart’ te maken.
Het dak ging er, door de diehards, even af door “Only shadows remain”, hét lied welke voor de doorbraak zorgde.
Dat de ondersteuning van het sextet een perfecte symbiose vormt met Wanthanee is een understatement, maar voor “Taipei” werd er nog een Chineese viool aan toegevoegd via ‘Garageband’ ( software ). Een duidelijke meerwaarde en beklemtoont een beetje haar Oosterse afkomst. Om dan met een ongeziene power a capella af te ronden. Wat een mindblower! Overwhelmed!
Kippenvelmoment.
Voor “23” verwees ze naar de leeftijd van Orson, waarbij ze het belang van zijn input in haar carrière nog eens onderstreepte. Afgerond werd er met “Lightshow”, waarbij ook nog eens duidelijk werd dat het sextet niet alleen muzikaal sterk is, maar ook qua zang z’n mannetje staat.
Eén ding staat vast : dit is niet zomaar een ééndagsvlieg. Er STAAT iets op het podium. Brains, looks en voice. En wat voor stembereik! Er wordt vaak de link gelegd met London Grammar, Lana Del Rey, Aldous Harding. Ik voeg er graag Adele aan toe.
Ze is een beetje een melange van deze stijlen, kwaliteit en stembereik. Sommigen hanteren dezelfde indiestyle, de anderen gebruiken hun stembereik van high to bottom gecombineerd in hetzelfde lied.
Maar, Wanthanee heeft haar eigen sound gevonden. Net zoals ze haar eigen weg vindt. Sedert haar overwinning in 2016 is er veel aan slijpwerk en finetuning gedaan. En door al dat slijpwerk is ze al veel aan karaat gewonnen. Meer optredens kunnen haar alleen maar meer doen schitteren….
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/caspar-auwerkerken-09-11-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wanthanee-09-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
