Cuberdon is een instrumentaal psychedelisch-progressief postrocktrio uit Leuven dat zopas zijn eerste EP uitbracht. De band vernoemde zich naar een kleverig, paars kegelvormig snoepje uit Gent en vooral dat kleverige en paarse typeert misschien ook wel hun muziek. Hun songs hebben vaak – net als het snoepje - zowel een harde als een zachte kant.

De EP telt vijf tracks en start met “Whirl”, veruit de meest melancholische van dit debuut. Alle punten voor sfeerzetting, maar muzikaal mocht er wat meer vlees aan dit been zitten. “Viscous” heeft een psychedelische toets die eerder aan Jimi Hendrix dan aan pakweg Pink Floyd doet denken, maar mogelijk wordt dat versterkt door de trio-bezetting waar ook Jimi aan vasthield.
“Eunice” opent in de sfeer van desertrock en stoner, met hints van Fire Down Below & Cowboys & Aliens en gaat dan meer richting Atomic Vulture. Die laatste band is op basis van deze track misschien nog wel de beste referentie voor wie een vakje wil om de sound van Cuberdon in te stoppen. Een lichte laag melancholie wordt gekruid met virtuoze riffs. Het massieve in het geluid komt er nog niet genoeg uit hier, maar dat ligt misschien aan de opnames.
“Gizmo” wordt verdeeld over een deel 1 en 2. Part 1 is instrumentale progrock van de bovenste plank met leuke tempowisselingen. In de trage tussenstukken zit hier wel een knipoog naar Pink Floyd, maar zodra de intensiteitsmeter de hoogte ingaat klinkt het meer als Russian Circles of Turpentine Valley. Knappe opbouw en goed gespeeld met de spanningsboog. Dat moet ook wel om bijna zeven minuten interessant te blijven. Epic!
De intro van “Gizmo Pt 2” is degelijk, maar het gitaargetokkel is misschien ook wat gewoontjes in verhouding tot het grilliger drumwerk. Als de distortion-pedaal ingedrukt wordt en de gitaar als een synth gaat klinken, bloeit deze song wel open.
Cuberdon heeft een intrigerende EP afgeleverd. De vijf songs laten nog heel wat opties open voor de toekomst. Wij willen alvast op de eerste rij zitten om te zien en vooral te horen wat die toekomst in petto heeft voor Cuberdon.

Een tijdje geleden kreeg ik deze toegezonden en bijna was hij onder het stof weggekropen maar gelukkig kwam ik hem per toeval terug tegen want deze plaat is heel aangenaam luistervoer. Voor wie Siger niet kent… Deze band bestaat uit de gebroeders Ward en Hartwin Dhoore. In folkmiddens zijn ze intussen heel gekend. Ze wonnen al prijzen en toerden de halve wereld rond met hun Trio Dhoore. De laatste tijd houden ze zich voornamelijk bezig met Siger. Dit ‘Rodeland’ is hun debuut onder de naam Siger en beschrijft muzikaal het ‘Land van Rode’ aka hun thuisstreek.
De instrumentale stukjes muziek bestaan hoofdzakelijk uit diatonische accordeon en octaaf- mandoline. De sfeervolle muziekstukjes stralen veel melancholie uit. Het is warm luistermateriaal voor op een koude winteravond met een deken, een goed boek en een stuk wijn erbij.
Zonder vocals kan muziek toch veel vertellen en dat is wat zij hier doen. Live vertellen ze er bij en dat vinden ze op het podium minstens even belangrijk als het muzikale verhaal. Met de plaat moeten we het met enkel het muzikaal verhaal doen maar dat is al minstens even boeiend.
‘Rodeland’ is goedgemaakte en sfeervolle volksmuziek. Een pretentieloos pareltje in het genre.

Volksmuziek
Rodeland
Siger

Na een reeks Spotify-singles in het Nederlands (“De Vlucht”!) en covers van Doe Maar en Noordkaap waagt Oorpool zich aan het Engels. “Nature Boy” is een cover van Nick Cave en die kreeg een catchy, uptempo synthwavejasje. De Oorpool-stem klinkt in het Engels nog net iets warmer en roestbruiner dan in het Nederlands. Misschien niet zoveel patine/doorrookt als Nick Cave zelve, maar bijzonder aangenaam. Jammer dat het kwikke tempo (nog twee tellen sneller dan het origineel) weinig plaats laat om vol van die stem te genieten.
Voor durf krijgt Oorpool alle punten, want je moet ballen hebben om dit op deze manier aan te pakken. Met nog een paar keer sleutelen aan het tempo en aan de plaats van de vocalen in de geluidsmix zou dit wel eens onvergetelijk kunnen geweest zijn.
Oorpool klinkt leuk in het Engels en ze kennen hun klassiekers, maar ik zou het Nederlands misschien toch niet te snel overboord gooien.

https://open.spotify.com/album/4d1xUAflF3qSmcHU49jYFc

Bliek is Bruggeling Peter de Blieck. Hij begon zoals waarschijnlijk velen met Engelstalige covers, schakelde later over naar het Nederlands en nog later naar het Brugs. Momenteel heeft hij twee nummers op Spotify die mijn aandacht wisten vast te houden en die ook uw aandacht verdienen.
“Wienter” heeft maar één letter meer dan in het AN, maar als song is het een ovenschotel: warm, troost brengend en met meer laagjes dan je op het eerste gezicht/gehoor zou verwachten. Vocaal is Bliek uit hetzelfde dikke, zachte velours geweven als een Brent Beukelaer (van The Radar Station) op zijn solo-album ‘Heen Zonder Weer’. Denk ook aan Tom Waits of Paolo Conte op zijn oude dag.
In de lyrics doet Bliek mij wat denken aan Augustijn of anders wel aan die andere nieuwkomer in het Nederlands, MaanYak. “Wacht E Ki” heeft dan misschien net ietsje minder diepgang dan “Wienter”, maar is wel universeler in emoties en gevoelens.
“Wienter” werd opgenomen in de Music Farm Studios in Gentbrugge met Serge Hertoge, Bart Vincent, Korneel Muylle, Serge Bakker, Martijn Bal en Gunter Callewaert. In de begeleiding en arrangementen behoort Bliek tot dezelfde kerk als heel wat van de Starman Records-bands: intrigerend, lichtjes donker, melancholisch, net niet op de voorgrond. De muziek van “Wienter” werd geschreven door Nicolas Delfosse, nog een oudgediende van de Brugse rock (Briljant Drumheads, Red Zebra, the Boy Wonders, ….).
De ambitie van Bliek blijft momenteel nog beperkt tot ‘opgemerkt worden door Radio 1 of 2. Voor een kersthit werd de machine wat te laat in gang gezet, maar van ons mag de ambitie zeker verder reiken dan dat. Hier zouden we graag een heel album van horen.