Rudy Berges is de zanger van de herrezen postpunklegende Sovjet War. We leerden hem recent ook kennen als Possibly Identified, een synthwave-zijprojectje. Een andere zijsprong is Gutter Smell. Daarin recycleert hij onder meer nummers die mogelijk hadden kunnen gebruikt worden voor Sovjet War en verzamelt hij wat andere ideeën.
Het is niet meteen duidelijk of we Gutter Smell nu echts als een soort van langlopend soloproject moeten beschouwen, omdat Rudy alles zelf heeft ingespeeld en geprogrammeerd, of dat we dit moeten beschouwen als een opwelling, vooral dan om de songs niet verloren te laten gaan.
Hoe het ook zij, hier staan een paar knappe nummers op. Goeie refreinen, leuke melodielijnen, catchy fragmenten, donker, duister, dansbaar, … Het doet me wat denken aan Star Industry, Sygo Cries (in de opgedoekte full bandbezetting), Red Zebra, Der Klinke, …
De uitwerking is wal soms wat basic. Met er een paar extra mensen bij te halen, met een paar weken extra in de homestudio, … zat hier nog veel meer in. Dit zou een leuk vertrekpunt kunnen zijn voor een reeks remixes.
De leukste nummers zijn voor mij “Darkness Before Dawn”, “Sometimes” en “Lost In A Wave Of Secrecy” (een nummer dat van de Sisters of Mercy had kunnen zijn).
https://guttersmell.bandcamp.com/
De single “Sanctuarium” is de eerste creatie van het nieuwe duo Midnightmares. De ene helft van het duo is de Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno. Zij nam eerder al met de Mexicaanse band Exordum een single op. De andere helft van Midnightmares is de Belg Gio Smet (Horrorwish, Giotopia, Wolfpact, …). Die maakte al eerder dergelijke duo-albums, onder meer met de Braziliaan Jeff Metal als Devil’s Desire en met de Duitser Jürgen Wulfes als Wolfpact.
Midnightmares is een leuke vondst als bandnaam, maar een Italiaanse thrashband gebruikt die al sinds 2019.
Smet is een uitstekende producer en multi-instrumentalist en Gimeno is een bijzondere zangeres en schrijfster van lyrics. “Sanctuarium” is dan ook een catchy single met wat referenties naar gothic rock en symfonische metal.
Een beetje Nightwish, Evanescence en After Forever. Ik ben benieuwd of er op het aankomende album van Midnightmares nog meer dergelijke parels staan.
https://www.youtube.com/watch?v=oXhoUI1rGcU
The Shadow’s Gone Out is een Frans instrumentaal duo met drums, bas en veel samples. Uit de review van hun vorige EP (‘Final Alarm’) onthouden we de referenties naar Marilyn Manson, Ministry en Martin Gore (van Depeche Mode). En we schreven dat er best wel wat vocalen mochten toegevoegd worden. Je leest het nog eens na op
https://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/88088-final-alarm-ep.html
En kijk. We worden op onze wenken bediend. Op hun nieuwe single “Whispering Ghost” krijgen we zowaar een soort van animated computerstem. Nie te nadrukkelijk aanwezig, maar genoeg om het anders monotone van de instrumentale muziek te breken. Muzikaal is dit opnieuw een heel experimentele cocktail van donkere synths en industrial beats. Inzake referenties kunnen we er op basis van deze single nog Front 242 en het Zweedse Pouppée Fabrikk aan toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=U-BW0g3Ix2A
‘Electric Angel’ was de eerste track die gecomponeerd werd door Frederik Strobbe, de man achter het Antwerpse project Darkvolt. Dat was in 2008 en hoe dat ongeveer moet geklonken hebben horen we in de ‘Demo’-versie van deze single.
De single-edit van ‘Electric Angel’ is een mix van EBM, industrial en techno, met in de overgangen vaag wat hints van new beat. Het heel dansbare nummer heeft niet de militante beats van een Front 242, maar in het algemeen klinkt dit wel donker en zit er een lichte gothic-dreiging in. Productie en mix zijn top.
Van de remixen kunnen de Club- en de Angels On Acid-mix mij maar matig bekoren. Van de Rogue Unit-remix word ik dan weer wel vrolijk.
Deze release past mooi in het rijtje van de recente releases van Aiboforcen, Silent Flag en Possibly Identified. DressCode Black is een sublabel dat misschien wat meer aandacht verdient.
Elektro/Dance
Electric Angel -single-
Darkvolt
https://dresscodeblack.bandcamp.com/album/electric-angel
The Fluffy Kitty Cats is een leuk grindcore-projectje met een grappig thema. Op het album ‘Cuddles’ staan 25 nummers met leuke songtitels die elk verwijzen naar iets uit de wereld van de katten: “Chasing The Red Dot”, “A Present On The Doorstep”, “I Prefer The Box”, “Purrfect Annihilation”, “Whiskers Of Doom”, … Of het in de lyrics ook effectief over katten gaat, kan ik evenwel niet bevestigen.
Eén van de bedenkers van The Fluffy Kitty Cats is notoir kattenliefhebber en slam/brutal death-legende Roy Feyen (Klysma, Human Barbecue, Royal Infanticide, Defenestration, …) en blijkbaar heeft hij hulp gekregen van Cedric Hannecart (Human Vivisection, Crypt Ripper, …). Misschien is dit album opgenomen ter nagedachtenis van Sus? Het concept op zich doet mij wat denken aan de cybercore-release van Torpedo Tits.
Geen enkel nummer van ‘Cuddles’ haalt de grens van 1 minuut en de meeste nummers bestaan uit niet meer dan een intro en een schijnbaar vervormde, diep-guturale oerschreeuw. En toch. Ook als dit album maar voor de grap is, heeft iemand er toch best wel wat tijd en moeite in gestoken. En het lezen van de songtitels is waarschijnlijk al net zo leuk als het bedenken ervan moet geweest zijn. Bovendien is met deze release een nieuw genre geboren: kittie-core.
https://vivisectmerch.bandcamp.com/album/cuddles
Achter Possibly Identified zit Ruges Segreb en dat is de nom de plume van de zanger van de Leuvense postpunkband Sovjet War die vorig jaar een opgemerkte comeback maakte.
Als Possibly Identified maakt Rudy aangename, eclectische elektrowave. In maart was er al een EP met vier tracks en nu is er de single “Love Bizarre”. Dat is geen cover van “A Love Bizarre” van Sheila E, maar een zelfgecomponeerde track.
Degelijke lyrics, hitsige ritmes, puike productie, donker dansbaar, …. What’s not to like.
Dance/Elektro
Love Bizarre -single-
Possibly Identified
https://possiblyidentified.bandcamp.com/track/love-bizarre
Sonder is een negenkoppige popband rond de Belgisch/Spaanse Kirstie Di Alegria die eerder al een band had met haar naam. Als Sonder grossieren ze in sterke jazzy grooves en dromerige melancholische popmelodieën. Kirstie heeft een mooie, fluwelen stem met ook nog eens pakkende lyrics over universele thema’s, waarmee ze moeiteloos elke song kan dragen. Voor het debuutalbum deed deze Belgische band een beroep op de Britse producer Tim Bidwell, bekend van zijn werk met Jennifer Left, Lucy Rose en Kate Walsh.
De ene song op dit album gaat wat richting de zachte kant van The Cranberries of The Beautiful South (op de eerste single “Anywhere”), dan weer gaat het naar een melancholische versie van alternatieve country van de Cowboy Junkies, zoals op “Languish”. “Wandering Heart” begint als een ingetogen Bettie Serveert en eindigt als een vrolijke Mazzy Star. Maar genoeg referenties.
Sonder wandelt als een kameleon door zowat de hele geschiedenis van de popmuziek. Nergens zet deze band een masker van iemand anders op, elke invloed heeft ook de eigen stempel.
Elke song van het album heeft een net iets andere sfeer, alsof je telkens een andere kamer binnenstapt.
Sonder dompelt je onder in een moderne, warme sound die aanleunt tegen die van And Then Came Fall en die van Momoyo.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Languish”, “Crossroads” en “Forrest”, maar eigenlijk staat er geen enkele misser op dit album. Klasse!
Meurtrières is een Franse band met lyrics in het Frans. Deze ‘moordenaars’ brengen heel klassieke heavy metal. De albumtitel van ‘Ronde de Nuit’ verwijst niet naar de gelijknamige song van Mano Negra, maar naar ‘de Nachtwacht’ van Rembrandt en dat was genoeg om dit album een paar luisterbeurten te gunnen.
De song “Ronde de Nuit” heeft in de lyrics enkel het gegeven van een nachtwacht als vertrekpunt voor een voorts gefantaseerd verhaal. Dat valt dan een beetje tegen want rond het bekende schilderij valt er best een mooie songtekst te verzinnen. Dat bij Meurtrières alle teksten in het Frans zijn, zal de populariteit in Vlaanderen misschien ook niet echt vooruit helpen. Wel leuk: zowat alle teksten zijn verzonnen verhalen in een middeleeuwse setting, die bijna zonder uitzondering tragisch aflopen voor de hoofdpersonages. De enige uitzondering is “Aucun Homme, Aucun Dogme, Aucun Croix”, een track over de legende van Jeanne D’Arc. Dat is overigens één van de betere songs van dit album.
Voor Meurtrières is dit het eerste full album. Sinds hun EP in 2020 werd de zangeres vervangen door Fiona. Haar stem heeft een hoog like it or hate it-gehalte. Ze zingt relatief hoog en helder, met niet veel variatie in toonhoogte en volume. De rest van de band zorgt voor heel degelijke heavy metal met vaak een pittig tempo en wel veel variatie en complexiteit in de gitaarpartijen. Als je de vocalen wegdenkt, doet dit mij denken aan Belgische bands als Witchlords en Hunter. Muzikaal niet vernieuwend, maar wel bijzonder catchy en met de juiste vibe gebracht.
De beste tracks zijn “Rubicon” (ondanks de warrige intro), “Ronde de Nuit” en “La Revenante”. Voor een full album is Ronde de Nuit met nauwelijks meer dan een half uur muziek misschien wat karig bedeeld. Een extra song had welkom geweest.
Meurtrières heeft met ‘Ronde de Nuit’ een intrigerend album uit. Dit is een band die we graag eens live aan het werk zouden zien in één van de Vlaamse clubs.
https://meurtrieres.bandcamp.com/album/ronde-de-nuit
Steve Michielsen heeft een verleden bij Smooth Lee, The Swinging Party en nog wat reggae en dubprojecten voor hij startte met Steve Leon & The Accusations. Eerst was het overigens Steve Leon & The Suspicions. Hun eerste EP heette ‘A Slight Hunch’ en die brachten ze in eigen beheer op cassette uit. Waar we het hier over hebben is hun tweede EP die ze deze zomer uitbrachten.
‘Louche’ herneemt twee nummers van ‘A Slight Hunch’: “Winter Garden” en “All I Can Give”, waarvan vooral “All I Can Give” een goede zet is. Met die lichte dreiging, het schuifelende ritme en die roots/americana/alt-country-sound roept dit herinneringen op aan The Triffids, Steve Wynn en Nick Cave. “Winter Ballad” is een folky ballad die weinig losmaakt.
Het rockende “Too Little Too Late” doet mij dan weer wat denken aan The Jayhawks of Thee Holy Strangers. Nog beter klinkt het op “The Restless Kind”, met echo’s van Handkerchief en Green On Red. Met die vrouwelijke backing vocals zo prominent aanwezig bovenop die banjo lijkt dit een americana-versie van “White Beauty” van The Establishment, voor wie zijn Belpop-klassiekers kent.
We hebben nog meer referenties. “Don’t Let Anyone In” is een topnummer waarop Steve Leon zingt als een zwoele, Engelstalige Guido Belcanto. En dat mag zeker als compliment tellen. Hetzelfde timbre, hetzelfde ritme, diezelfde hang naar wat over-the-top-melodrama, … En hoe die viool en die pedal steel tegen elkaar op gaan, … subliem gewoon. Super productie en arrangementen ook, op dit nummer.
Niets dan lof dan voor ‘Louche’? Als we echt streng zijn, zit hier nog wat groeimarge op. De indie-invloeden mogen nog veel meer naar voren komen in de lyrics en in de muziek. Mila mag misschien vocaal wat meer ruimte krijgen. Een externe producer die met autoriteit een ander zijn darlings killt, misschien. Maar daarmee gaan we voorbij aan het talent dat deze band hier ten toon spreidt. Deze band heeft bij de start hard moeten knokken voor wat speelkansen en erkenning. Het gebeurt zo vaak bij Belgische bands dat die erkenning er pas komt eens het buitenland voor de bijl gaat en dat is ook hier gebeurd, met dank aan een Duits label. Het is nog niet te laat om deze Steve Leon en zijn Accusations in onze armen te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=N0XXVjEM5c4
Ken Weckhuysen kennen we inmiddels als de oprichter van de Belgische powermetalband Dhalya waarvan we al de veelbelovende demotracks mochten horen. Behalve voor powermetal heeft Ken ook een passie voor hardrock en hairmetal uit de jaren ’80 en in dat genre heeft hij een eerste single uitgebracht.
‘1986’ is als songtitel een verwijzing naar de typische pedal note riffs van die tijd. Denk aan een instrumentale versie van Scorpions, Van Halen, Lynch Mob, Dokken en Mötley Crüe en dan zit je al op het goede spoor. In dat tijdvak had je nog echte gitaarhelden die een song konden schrijven zonder lyrics en die hun snaren lieten praten/zingen: Joe Satriani, Carlos Santana, Mike Oldfield, … een ambacht dat vandaag nauwelijks nog beoefend wordt, ook al maakt de hardrock van die periode nu opnieuw opgang. In eigen land hebben we bijvoorbeeld Cardinal en Mr Myst die hier de nieuwe vaandeldragers zijn, maar dan met een volledige band en met vocalen. Internationaal heb je dan onder meer Big Red Fire Truck en dergelijke.
Deze “1986” is een feest voor wie houdt van de hardrock van de eerder aangehaalde bands. Wie kan genieten van een stevige melodielijn en lange agressieve solo’s, is hier aan het juiste adres. Hoe goed de gitaarpartijen ook zijn, Ken kan niet verstoppen dat dit een eenmansprojectje is. De bas- en drumpartijen zijn bijvoorbeeld wel heel basic. Met wat extra variatie daarin, kan hij zichzelf een springplank bieden om op gitaar nog ‘verder’ te springen.
“1986” is een mooi begin en we zijn benieuwd waar dit naartoe kan leiden. Een EP? Een tweede band voor Ken naast Dhalya? Uitgenodigd worden op albums van andere bands en artiesten? Alle pistes liggen nog open.
https://music.youtube.com/watch?v=JwKtUs7nVK4
Little Seeker is een indiefolkband opgericht in 2023 door Eliseo Renteria, een singer-songwriter uit Argentinië die nu in Antwerpen woont. Hun muziek combineert traditionele ritmes en instrumentatie uit Renteria's geboorteplaats met een hedendaags geluid. De teksten zijn geïnspireerd door het boek “The Power is Now” van de Duitse auteur Eckhart Tolle, een autoriteit op het vlak van spiritualiteit.
Met zijn betoverende harmonieën en onderhuidse exotische invloeden doet Little Seeker wat denken aan Gabriel Rios. Deze band heeft hetzelfde talent om ons als luisteraar te betoveren met mysterieuze, dromerige harmonieën.
Renteria woont sinds 2015 in Antwerpen en is voormalig leerling van de befaamde componist Wim Henderickx die in 2022 overleed. Little Seeker combineert folk, rock en experimentele genres om persoonlijke transformatie te inspireren. Je voelt zowel melancholie als een zekere hoop in deze song.
Begin 2024 verschijnt er van Little Seeker de EP ‘Sirens’ met behalve deze veelbelovende single nog drie songs. Daar kijken wij alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?v=lgCANVWlQXc
Ann Van der Plaetsen bracht in 2019 een CD uit met twaalf Nederlandstalige liedjes en één Franstalig nummer en nu verschijnt van haar een tweede album, ‘La Via En Rose, La Vie En Bleu”. Deze keer volledig in het Frans, op een halve zin na.
Ann heeft een aangename, heldere en hoge zangstem. Denk aan Clannad en Enya, maar dan muzikaal eerder in de richting van singer-songwriter, folk en chanson. Ook voor dit tweede album begeleidt Ann zichzelf op gitaar en klarinet. Johan Engels (van rockband Reno van lang geleden) was deze keer de producer. Op het vorige album was dat nog Erwin Libbrecht (van Kadril).
Ann volgde een traditionele muziekopleiding met notenleer en pianolessen. Ze was leerkracht Frans, maar na een lange hospitalisatie moest ze met vervroegd pensioen gaan. Haar muziek houdt haar recht en daar legt ze nu de focus op. Ze componeerde alle nummers zelf en schreef alle teksten.
“Petite maman” was op haar eerste album het enige Franstalige nummer en omdat dat zoveel bijval kreeg, heeft ze het hernomen voor dit album. Het is een ingetogen en hartbrekend adieu aan haar dementerende moeder, zoals “Ma Voisine Préférée” een vrolijk en onstuimig afscheid is van haar geliefde buurvrouw. “Alzheimer/Le Mirroir Etrange” is duidelijk inzake thematiek.
Afscheid, de dood, verlies, … vormen de rode draad doorheen dit album. Maar ze worden ook gecounterd door meer lichtvoetige deuntjes. “Moi, Je Dis Non A La Guerre” is een ietwat naïef en upbeat anti-oorlogslied. “La Cigalle Et La Fourmi is uiteraard geïnspireerd door de fabel van La Fontaine.
“La Belle Au (Chaumont-Le-) Bois is een eresaluut naar Willem Vermandere, één van haar grote voorbeelden. Chaumont-Le-Bois komt voor in “La Belle Rosselle” van Vermandere en het dorpje bestaat ook echt, in de Bourgogne. Ann wordt er regelmatig gevraagd wordt voor optredens en in de outro van dit nummer hoor je de klokken van het Franse kerkje luiden.
Mijn persoonlijke favorieten op ‘La Vie En Rose, La Vie En Bleu’ zijn het walsende “Ne T’en Fais Pas”, het romantische “J’ai Envie De Vous Amuser”, het intrigerende “Ce N’est Pas Le Cadeau, C’est Le Plaisir D’offrir” en het louterende en zalvende “Petite Maman”.
‘La Vie En Rose, La Vie En Bleu’ klinkt een stuk authentieker, persoonlijker en sterker dan het eerdere album in het Nederlands. Ann heeft op dit album duidelijk haar stem, haar toon en haar ritme gevonden. Misschien zal niet iedereen enthousiast worden van haar luisterliedjes, maar wie de deur openzet om zich te laten meeslepen en betoveren, krijgt daar heel wat voor terug.
Nederlands 
Français 
