Wie het niet zo heeft voor muziek dat ergens een kruising tussen Amenra en Body Count zou kunnen zijn mag hier gerust afhaken. De rest mag zijn oren spitsen en zijn ogen uitwrijven want het Gentse Vonnis bevindt zich ergens op die kruising. Hoezo hoor ik je al zeggen? Op ‘Evil.Against.Evil’ vinden we wat van de hardcore en metal door bands als Body Count of Biohazard terug. De zang, nouja eerder diepe zielsschreeuwen, doen dan weer denken aan bv Amenra of Steak Number Eight. Met deze mix weten ze op ‘Evil.Against.Evil’ in vijf tracks ons aardig te verrassen. Op “Calculating Infinity” openen ze meteen alle kranen en heeft het gitaarwerk een episch karakter. Een repetitieve en dissonant klinkende akoestische gitaarriedel in het middenstuk betekent een korte adempauze om dan genadeloos toe te slaan. De kopstoot en agressie vind ik op “Chantu Du Cygne” wel nog iets gerichter uitgewerkt. “Nachtelijkgeknars” bestaat uit een sterke tekst die opgezegd wordt en alleen ondersteunt door een spacy en spooky synthsound. Sterk. “Apoptosis” is een song van slechts 40 seconden, maar wel degelijk een song. We sluiten af met de titeltrack die ons vier minuten lang meeneemt op een trip van vrees, agressie en wanorde.
U hebt het intussen al wel begrepen: ‘Evil.Against.Evil’ is niet voor softe zielen of mensen met een zwak hart. Desondanks vind ik dit een sterke release dat ons doet hopen op meer.
Een album met titels die aan onze zintuigen refereren: “Hoor”, “Adem”, “Voel”… Dan kan je al een beetje verwachten wat voor soort muziek je zal te horen krijgen. We krijgen relaxte, soms wat etherische en eclectische muziek. Gecomponeerd door multi-instrumentist Gowaart Van Den Bossche. Het grotendeel van de songs bestaat uit een akoestische gitaar aangevuld met synths, veldopnames, ukelele etc... .
Zijn album is opgevat als twee suites (A en B) die je als één trip beluistert i.p.v. als afzonderlijke tracks. Het overgrote deel werd opgenomen in de hall van een ontmantelde telefooncentrale. De rest werd opgenomen in het huis van zijn grootmoeder.
Qua genre kan je het misschien omschrijven als een soort neo-folk. Een soort rustpunt in een haastige maatschappij. Het klinkt organisch en soms wat repetitief. In elk geval maakt Yadayn indruk met ruimte, kalmte en doordachtheid.
‘Adem’ zou een soundtrack zijn voor een film kunnen zijn. Een film bijvoorbeeld over iemand die in Alaska woont of op de prairie om maar iets te zeggen. Een film met weinig dialoog maar veel gevoel. Aan u om te ontdekken of dit je ding is.
De Belgische band Kolektiv houdt het graag geheimzinnig. In hun bio stellen ze dat het geen belang heeft wie ze zijn en dat er enkel plaats is voor Kolektiv. Voila, een duidelijk statement. Er is dan ook nergens info over hen te vinden (afkomst, leden, …). Om toch wat aanwijzingen te kunnen geven moeten we ons dus focussen op de muziek.
Dit album is hun debuut en bestaat uit zeven tracks. De tracks bevatten alternatieve rocksongs. Gruizige gitaren, een aangename rockstem en interessante drums. Opener “Nezhyl” neigt naar de muziek van Dinosaur Jr, Alice in Chains en consoorten. “Perdition” opent met een mooie intro. De meeste songs vertrekken trouwens vanuit een intro die doorloopt doorheen de rest van de song. “Hurt” drijft op een vette riff en groove, “Potemkin” is een vreemde maar intrigerende track met een repetitieve gitaar lick. De song bouwt op naar een climax om dan los te gaan. “Elevator” sluit op een bezwerende manier het album af.
‘Kolektiv’ is een gitaargericht album dat elementen van grunge en alternatieve rock bevat. Een soort van post-grunge. Andere elementen zijn repetitiviteit, grooves en riffs. Een mooi en aangenaam debuut.
Akroma onderscheidt zich van ander gelijkaardige bands door het gebruik van in Latijn gezongen passages. Die passages worden door Laura Kimpe ingezongen en zorgen voor een vrij groot kontrast met de vocals van Alain Germonville. Die van Laura zijn eerder engelachtig en neigen naar opera. Terwijl Alain zijn zang voornamelijk uit grunts en geschreeuw bestaan. De teksten zijn dan ook vrij donker, bruut en gewelddadig. Achter de drums vinden we niemand minder dan Dirk Verbeuren van Megadeth terug.
Zes songs staan er op ‘Apocalyps’. Samen goed voor 45 minuten muziek. Muzikaal is het vrij snedig en straalt alles power en energie uit. De orkestraties zorgen voor de nodige melodische kanten. Een goed voorbeeld hiervan is “Offertorium”. Meteen één van de betere en meest progressieve songs uit het album.
Op de achtergrond van elk lyric in het tekstboekje staat er een gekend schilderij afgebeeld (o.a. Breughel, Bosch en Turner).
De vocals van Alain kunnen mij niet volledig overtuigen. Teveel geschreeuw dat nergens naartoe leidt. De zang van Laura is op zich goed en past in sommige tracks beter dan in sommige andere. Muzikaal is alles wel beter en is alles wel vrij goed opgebouwd. ‘Apocalyps’ is, wanneer je de vocals kunt pruimen, een aardige symfonische black metal plaat.
Folgazan brengt vrolijke folk-pop die op ‘Zee Zonder Zout’ een beetje in het verlengde ligt van het eerste solo-werk van Eva De Roovere. Ook zij bracht (na haar periode bij folkrockband Kadril) Nederlandstalige pop op een bodem van folk en dat is bij Folgazan niet anders. Er zijn nog wel meer raakpunten, maar evengoed genoeg verschillen om Folgazan een eigen gezicht te geven.
De West-Vlaamse band heeft met de zangeressen Hanne en Ruuth Oosterlijnck twee heerlijk heldere stemmen in de aanbieding. Die komen het best tot hun recht als ze elkaar aanvullen of beantwoorden. Ook de songschrijvers zijn op ‘Zee Zonder Zout’ goed op dreef: nu eens heel actueel zoals in “Hyena’s Van De Stad” (over het naroepen van vrouwen), “Niet Echt” (over een burn-out) of “Vind-Ik-Niet-Leuk” (over jaloezie op Facebook) en dan weer persoonlijk (“Nooit Genoeg” en “Terug Naar Gaudi”). De gemene deler in alle verhalen is de liefde in al zijn facetten, van lust tot lijden.
Muzikaal gaat Folgazan van folk (“Zee Zonder Zout”) en pop (“Peper”) tot rock (“Geen Weg Terug” en “Hier En Nu”) en jazz (“Tussenin”). De intro van “Niet Echt” leunt muzikaal op de nederreggae zoals we die nog kennen van Doe Maar, met een heerlijk orgeltje en een zwoele baslijn die het hele nummer aanhoudt. Alles klinkt modern, fris, vrolijk en eerder lichtvoetig dan met drama.
Wie zonder oogkleppen naar de muziek van Folgazan luistert, vindt hier luistervriendelijke folkpop van de bovenste plank.
http://vi.be/folgazan
Mise-en-Scene is een Oost-Vlaamse skapunkband die reeds meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Ze begonnen in 1996 als punkband in een klassieke bezetting en sindsdien zijn ze steeds meer opgeschoven naar een skapunk/party-geluid. Dat doen ze al enige tijd met een heuse blazerssectie, wat het aantal leden van de band op tien bracht. Hun EP ‘One Way’ biedt met zes nummers een mooi overzicht van de richtingen die je met skapunk uit kan, van furieuze punk tot downbeat rocksteady en gipsy-ska.
Denk bij de skapunk van Mise-en-Scene dus niet in de eerste plaats aan het hardere, meer hardcore-achtige van Rancid of de Voodoo Glow Skulls, maar eerder aan het Franse Union Jack of aan begin jaren ’80, toen de eerste Britse punkbands en TwoTone-ska-bands als The Selecter en The Specials schouder aan schouder stonden in het alternatieve concertcircuit.
Bij de intro van opener “Blackout” verwacht je als luisteraar even dat Fiësta van The Pogues zal ingezet worden, maar dan volgt toch gewoon lekkere feelgood skapunk. “Warpath” heeft enkele felle gitaaruithalen maar is toch minder oorlogszuchtig dan de titel laat vermoeden. Zijn beide nummers al heel dansbaar, dan is de instrumentale “Mexican Dub” dat zeker. Ook hier mag je je niet laten leiden door de songtitel, want dit klinkt niet zo heel Mexicaans en bij dub denken velen eerder aan soundsystem-toestanden, terwijl dit gewoon een vette floorfiller is.
Opmerkelijk is dat de klassieke bandbezetting en de blazers nog aangevuld zijn met een accordeon. Die treedt nooit echt op de voorgrond, maar geeft elke song op ‘One Way’ een lichte gipsy/balkan-toets. Felicitaties overigens voor de mix op deze EP. Het subtiele evenwicht tussen de instrumenten onderling en de muziek en de stem blijft op elk moment overeind. Elk bandlid krijgt zijn moment of fame zonder dat het stoort. Overigens zijn ook de composities van de bovenste plank.
“Control” start trage en zwoele ska, een beetje het tempo van Ghost Town van The Specials maar dan met meer positieve vibes, om alsnog een paar keer een versnelling hoger te schakelen naar sloganeske punk. Ook in “Set My Mind Free” gaan niet meteen alle registers open, maar eindigt het toch in een feestje met felle punk en hitsige ska. Deze band beheerst perfect de kunst van het doseren.
De afsluiter is “Fragile”. Dat spreek je uit op z’n Frans en niet in het Engels, want de strofe waarnaar de titel verwijst, wordt ook in het Frans gezongen. Het refrein is dan toch weer in het Engels. Het typeert Mise-en-Scene: welk masker ze ook opzetten, ze zijn altijd klaar voor een feestje.
http://vi.be/miseenscene
Locus Control, een instrumentaal metal-combo uit Brugge, heeft met ‘Liggur’ hun tweede album afgeleverd en het is een sterk en massief werkje geworden waarop de heren constant op een hoog niveau staan te musiceren. Er is goed naar de grote voorbeelden geluisterd en men heeft daar een eigen sound uit geboetseerd met potige riffs, geduchte tempowisselingen en fraaie rustpuntjes. Stoner, post-metal en prog-metal gaan hand in hand en streven met zijn allen naar hetzelfde eindresultaat, namelijk een consistent en robuust album.
Op hun rauwst neigen de heren naar Karma To Burn, elders laten ze zich van een meer melodieuze kant bewonderen en hellen ze zelfs naar Rush. Ook Tool is de ganse tijd alom aanwezig. Zeg nu zelf, er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden.
Naar goede gewoonte in dit genre krijgen we hier ook enkele songs die ongegeneerd de 10 minutengrens overschrijden, maar die gaan nergens vervelen omdat ze telkens ten gepaste tijde van richting veranderen of het tempo opvoeren. Zo is “Capricorn One” met zijn 15 minuten het sublieme centerpunt van dit album, het fraaiste van Locus Control samengebald in een kwartiertje hoogstaande rock, een geducht visitekaartje met een stevige strik rond.
‘Liggur’ is het soort plaatje dat het altijd goed doet bij lange autoritten. Ook zeer interessant voor diegenen die al eens op tijd en stond wat gezonde metal willen binnenslaan zonder dat ze daar een brulboei van zanger moeten bijnemen.
H3ktor is een rocktrio uit Oekene (Roeselare) dat sedert eind 2016 live speelt en dat dit jaar de rock rally T’ Endezomer in Aalter heeft gewonnen. In april en mei doken ze de studio in en nu is er hun eerste ep met een intro ter inleiding en zes tracks.
Wat krijgen we te horen? Rock met teksten waarin ze zoeken naar de diepere dingen van het leven. Om maar enkele onderwerpen die ze aansnijden te noemen: dissociatie (psychiatrie), het verhaal van een WOI soldaat, Afrikaanse kindsoldaten en coping. Niet meteen de lichtste onderwerpen maar toch wat diepgaander dan het zoveelste ik-zie-je-zo-graag tekstje. “Enjoy Your Innocence” is de perfecte inleiding voor de twee songs die volgen en die gaan over een WOI soldaat. Ze hebben ervoor gezorgd dat elk nummer de nodige ritmewissels heeft zodat de songs niet blijven voortgaan op hetzelfde stramien. De stem is een echte rock/metal stem en past bijgevolg goed bij de ruwe rock. De bas klinkt goed vet en de drums trekken de songs goed omhoog. “Fever” drijft op een bluesy baslijntje. “Inhale” begint met Afrikaanse gezangen om het thema rond kindsoldaten te ondersteunen. Ik hou wel van de riff die erna volgt. “Bloodeagle” kon nog wat uitwerking gebruiken lijkt mij. Het titelnummer vind ik dan beter geslaagd op dat vlak.
Alles klinkt nog een beetje als een ruwe diamant maar dat mag de pret niet drukken. De diamant is aanwezig en moet alleen nog hier en daar bijgeslepen worden. Maar het startschot is gegeven en nu kijken hoe ze verder evolueren.
Priest werd gevormd in 2015 in Stockholm. Hun eerste single “The Pit” kwam enkele maanden geleden uit. Nu is er de opvolger “Reloader”. En heel binnenkort volgt hun derde single “The Cross”. Wie “The Pit” in zijn bezit heeft zal deze single herkennen want “Reloader” was de b-side op “The Pit”. Verder weet ik niet veel over hen en er is ook geen info te vinden over de bandleden. Een bewuste strategie?
Deze single is ietsje anders dan de voorgaande. Het is een elektronische ballad geworden terwijl de eerste single meer uptempo was. Er wordt deze keer ook heel hoog gezongen. In zoverre dat je in het begint zou kunnen twijfelen of er hier nu een man of een vrouw aan het werk. Muzikaal vind ik het een puike song die heel vernuftig opgebouwd is. De hoge stem van de zanger vind ik in de strofes nogal geforceerd klinken maar dat ligt in smaken natuurlijk.
Met “Reloader” toont de band dat ze heel degelijk songs kunnen schrijven en uitwerken. Iets voor electro en synthpop fanaten.
Velen, vooral uit de zwarte scene, zullen Dirk Da Davo kennen als de medeoprichter van het onlangs ter ziele gegane The Neon Judgement. De EP is de opvolger van ‘Where Even Angels Fall’ uit 1986. Het heeft dus wat tijd gekost… Maar sedert het stoppen van The Neon Judgement heeft Dirk dus inspiratie en tijd gewonnen. Hij heeft ook hiernaast nog een project opgestart: 3DFLY, een samenwerking met ene Make Makena.
Is de ep erg verwant aan The Neon Judgement? In feite niet. Natuurlijk hoor je wel dat Dirk Da Davo in deze band zijn aandeel heeft gehad maar voor deze EP heeft hij er toch zijn eigen ding van gemaakt zijnde: dansbare electro. Het staat iets dichter bij zijn ander project Neon Electronics. Vooral de track “The Brave” dat vrij donker klinkt. Opener “Go Slo” is wat lichter en speelser. Het heeft ook een vrij catchy refrein. “Cold Heart” is een aangename track dat allerlei wave en electro invloeden bevat. “Deny It” begint haast als een Human League-track en is een sterk en catchy nummer. Daarnaast heeft Dirk Da Davo voor interessante lyrics gezorgd die de EP de logische titel ‘Protest’ heeft meegegeven.
Dirk Da Davo bewijst met ‘Protest’ dat er nog leven na The Neon Judgement is. Een fijne EP.
The Dirty Denims timmeren in hun thuisland Nederland al meer dan zeven jaar aan de weg met hun happy hardrock. Dat bracht hen al op de podia van o.a. Zwarte Cross, Bospop, Huntenpop, Nirwana Tuinfeest en Monsters of Mariaheide. Ze speelden al regelmatig als support-act voor Golden Earring en stonden al in het voorprogramma van Slash, Steel Panther en The Datsuns. In België geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle. Daar zal binnenkort verandering in komen, want met een aanstekelijke EP onder de arm komen ze ook aan onze deur kloppen.
The Dirty Denims hebben vorig jaar een pauze genomen. Bassiste Ashley Seleski had rugklachten en drummer Thomas Spauwen was op wereldreis. In de tussentijd gingen zangeres Mirjam Sieben en gitarist Jeroen Teunis op pad als de DC/Denims om covers van AC/DC te spelen. En dat hoor je terug in de EP ‘Back With A Bang!’, die samen met een later dit jaar te verschijnen EP een geheel moet gaan vormen.
The Dirty Denims haalden voor hun happy hardrock eerder al de mosterd bij de band van Angus en Malcolm Young, maar na een jaar AC/DC-covers sijpelt de invloed van de Australiërs nog wat meer door bij deze Nederlandse band. De intro van “Money Back Guarantee” lijkt verdacht op die van Hells Bells, maar dan zonder de klokken. In “Make Us Look Good” zit een riff die doet denken aan die van Thunderstruck. En de gitaarsolo op de helft van “Can’t Get Enough Of Rock & Roll” lijkt zo uit de mouw geschud van Angus. Maar dat is zeker geen verwijt. Muzikanten moeten spelen wat ze graag spelen en moeten niet ten koste van alles een nieuw geluid willen brengen. Zolang het geen platte kopie is, is er geen wet die verbiedt dat je muziek maakt in de stijl van je idolen. The Dirty Denims slagen erin de muziek van hun idolen een eigen gezicht te geven. Behalve AC/DC hoor je op deze EP nog vage echo’s van The Runaways, Cheap Trick, The Romantics, The J. Geils Band of The Donnas.
Het is niet zo makkelijk om er een paar nummers uit te halen die uitstijgen boven de rest. “Money Back Guarantee” en titeltrack “Back With A Bang” dan maar. “Make Us Look Good” is een olijke ode aan de concertfotografen, een doelgroep die de meeste bands over het hoofd zien of er zich vooral aan ergeren. Ook al zijn ze aan het werk en staan ze daarvoor soms even in de weg van het publiek, ook concertfotografen hebben recht op een schouderklopje.
Dit soort happy hardrock is samen met glam- en sleaze-rock aan een opmars bezig in Europa, met behalve The Dirty Denims ook nog bands als Crazy Lixx, WildHeart en Cellulite Star. En waarom ook niet. Van deze EP wordt elke luisteraar instant vrolijk. Scheurende gitaren, een ritme dat je meteen in een vrolijke stemming brengt, een refrein dat je lekker kan meebrullen, wat wil een mens nog meer. The Dirty Denims zijn ideaal materiaal voor een zweterige zaal of een zonovergoten festivalpodium. Laat Part 2 maar komen!
Info - http://www.thedirtydenims.nl
Een fijne verzameling van poppy punkrocksongs, dat is het hoofdrecept van ‘Dram-o-Rama’, de nieuwe plaat van Altitude uit A’pen. Met heerlijke tracks zoals opener “Clincher”, het snedige “25”, “Bullseye Launch The Trash” en “Reality Check” is deze schijf verplicht voer voor fans van melodieuze punkbands zoals Greenday, NoFX, Bad Religion, Blink 182 en Sum 41. Het Antwerpse viertal stapt daarnaast met graagte muzikale zijpaden in , getuige het bijzondere “Can – Interlude” dat refereert naar Bridge Nine-band Crime In Stereo of de wereldsong “We Once Played a Show Next To Hayley Williams (Showering)” dat de vergelijking weerstaat met posthardcorebands als Polar Bear Club en Make Do And Mend. Altitude heeft met andere woorden klasse te koop, zelf ontdekken kan via https://www.facebook.com/Altitude1234/ .
Nederlands 
Français 
