Geen erg als je nog niet van Supergenius hebt gehoord maar misschien zal je bij het lezen van de cd sleeve wel enkele namen herkennen van bands als Oathbreaker, Wiegedood, Rise and Fall of Beecher. Muzikaal moet je ze echter eerder linken aan bands zoals The Lemonheads, The Teenage Fanclub, Husker Dü of zelfs Dinosaur Jr. Alternatieve rock die wat gruizig klinkt en snakt naar aandacht. Ze lijken recht uit de jaren 90 te komen alhoewel deze muzikanten toen waarschijnlijk nog in korte broek en pamper rondliepen.
Op de cover kijkt een oude man je indringend aan; maar mispak je niet want de muziek klinkt voor en door jonge honden. “Charmer” kan mij enorm bekoren vanwege de zang en het gitaarwerk. Op “Watch The Water” gaan ze nog een versnelling hoger spelen en dat komt hen goed af. Ik hou wel van de uitstraling en de mentaliteit op het album. Het lijkt alsof alles er een beetje op gesmeten werd maar de songs zitten wel clever in elkaar en er is aandacht besteed aan het totaal geluid. Op “Their Designs” gaan ze de rustige toer op. De song bevat aardig gitaarwerk en is goed opgebouwd. En zo gaat dit album in een rotvaart door tot aan afsluiter “A Serious Case of Imposter Syndrome”.
‘Supertired’ werd in De Kreun te Kortrijk opgenomen, bevat 10 songs en is ook verkrijgbaar op gekleurde vinyl. Wie houdt van alternatieve rock dat lijkt uit de jaren 90 te komen, heeft aan deze schijf een goede koop.
Record - Hypertension Records and 9000 Records (by Consouling Sounds)
Metal/Prog/Noise
Ironborn (EP)
Ironborn
Eigen Beheer/Hard Life Promotion
2017-04-20
Wim Guillemyn en Filip Van Der Linden
Ironborn zag het levenslicht als een coverband maar ze overstegen dat niveau al vlug. Er werden al snel eigen nummers in hun set opgenomen. Het DNA van deze bestaan bestaat grotendeels uit ex-leden van Baremouth.
Op deze EP laten ze ons kennismaken met zes tracks. Zes tracks heavy metal in de stijl van Metallica, Pantera, Megadeth… Het moet gezegd: ze klinken heel krachtig en toch melodieus. Uitstekend voorbeeld is “Never Again” dat catchy en gevat klinkt. “Drifting Away” en “Your Downfall” bevatten nog iets meer trash in de gitaarpartijen. “Dawn of Destiny” is een korte en fijne instrumental. “The Curse” begint met degelijk bas- en drumwerk om de song in te leiden. Afsluiter “Rock and Roll is Dead” is een waardig eerbetoon aan de overleden Lemmy Kilmister van Motörhead.
Ironborn heeft een meer dan degelijk debuut uit dat het beste doet verhopen voor de toekomst. (review Wim)
Het Waregemse Ironborn brengt op zijn eerste EP klassieke heavy metal in de stijl van Iron Maiden, Accept en Iced Earth. Die keuze verdient respect, want in dit genre zijn het bijna per definitie enkel de oude bands die nog massaal publiek en kopers kunnen overtuigen. Als nieuwkomer krijg je geen cadeaus. Het is ook niet eenvoudig om nog origineel uit de hoek te komen, want de voorbije veertig jaar is zowat elk akkoord, elke riff en elk onderwerp voor een song al minstens een paar keer eerder gebruikt. Toch waagt dit vijftal zijn kans en dat doen ze met verve.
Met opener “Drifting Away” zet Ironborn de luisteraar even op het verkeerde been met een paar grunts. Dat is niet representatief voor de rest. De cleane vocals van Tom Hugelier maken dat in hetzelfde nummer meer dan goed. Een leuke ontdekking is dat. Ook de andere leden van Ironborn moeten in kwaliteit niet onderdoen.
Ironborn begon als coverband en dat hoor je ook: de band weet wat zal werken op een podium. Ze brengen hun muziek met veel oog voor detail en met veel speelplezier. Het hele plaatje klopt.
“Never Again” heeft een heel catchy refrein en een paar pakkende gitaarsolo’s. “Your Downfall” heeft één van de mooiste intro’s van het jaar en ook de rest van het nummer nodigt uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het instrumentale “Dawn of Destiny” is klassieker van opbouw en melodie en leunt meer aan bij wat Iron Maiden doet. “The Curse” schurkt dan weer aan tegen Judas Priest en Pantera.
Ironborn sluit deze EP af met “Rock ’n Roll Is Dead”, een ode aan Lemmy Kilmister. Geen cover, wel een track die in elke noot Motörhead ademt. Deze EP van Ironborn is voer voor fans Iron Maiden, Iced Earth, Metallica en Judas Priest.
Info http://ironborn.webnode.be (review Filip)
De Bruggelingen van Smashing Birds wonnen zowel de publieks- als de juryprijs van Red Rock Rally in Brugge en in 2016 hadden ze de fijne single “We’ re Just Animals” uit. De single “Time” moet hun nieuwe EP’No More Revolutions’ op gang trekken. Beide nummers zijn dus terug te vinden op deze EP. “Time” is een dromerige en zweverige track met fijne synths, mooi drumwerk en gevoelig gitaarwerk. De zang zit geheel in de lijn van de song. Een mooie single. “Breaking Waves” bevat nogal wat vintage klinkend synthwerk en is wederom een catchy track dat alle elementen voor een goede radiosong bevat. Op “When We Freeze” krijgen we leuk baswerk en rinkelende gitaarriffjes. Ook hier een perfecte indiepop song.
De EP werd geproduceerd door Reinhard Vanbergen (Bekend van o.a. Das Pop, School is Cool, Deus…). En dat is er een beetje aan te horen. Het is te zeggen dat ze muziek maken die past, qua stijl, in het rijtje van eerder genoemde bands.
Smashing Birds presenteren vier geslaagde songs op hun debuut-EP. Ze klinken allen catchy en zijn geschikt radiomateriaal. Het zou mij niet verwonderen als we nog van hen gaan horen in de toekomst.
Schijnbaar uit het niets komt er zo nu en dan een pareltje naar boven. Dat is het geval met deze release van Low Land Home. ‘Underspoken’ bevat vijf tracks. Tracks die je in het ruime indie genre kan onderbrengen. Allen met een volwassen, organisch en donker geluid. Je wordt er niet meteen vrolijk van maar tussen het zware gemoed ontdek je ook warmte en mooie harmonieën. Als ik vergelijkingen moet geven dan denk ik aan een mengeling van The XX, Absynthe Minded, Nick Cave, The National en dergelijke bands. “Underspoken” is, samen met “I Know”, verreweg het meest opzwepende nummer uit de EP. De violen en de piano gaan, net als de samenzang tussen Jo Geboers en Jolien Bové, mooi samen. Verstilde pracht vinden we dan weer terug in “All This Time”. Een nummer dat minimaal is opgebouwd maar dat een maximale return aan impact biedt. De piano uit “It Might” lijkt een opname uit vervlogen tijden te zijn. Zo authentiek en antiek klinkt hij. De zorgvuldig afgewogen percussie doet de rest en trekt samen met de viool het nummer naar een hoger level. “Chemistry” sluit dit pareltje van eigen bodem af. Het klinkt alsof ze er al altijd geweest zijn. Geproduceerd door Pieter-Jan Decraene (Rhinos Are People Too). De violen zijn van de hand van Patricia Vanneste (Balthazar). Terecht werden ze genomineerd door Studio Brussel voor De Nieuwe Lichting 2017. Een band waar we heel waarschijnlijk nog meer gaan van horen.
Deathcore is niet iedereen gegeven om te beluisteren. Voor een aantal onder jullie zal dit gewoon als tering herrie omschreven worden. Maar je hebt tering herrie én tering herrie. Ook dit genre kent goede releases waarvan de herrie op een uiterst fijne manier de wijde (onder)wereld wordt ingejaagd. Een voorbeeldje hiervan is Blackest Sunset (uit Mons afkomstig) die zoals de naam al doet vermoeden niet meteen de vrolijkste bende is. Hun muziek straalt verdoemenis, aftakeling, wanhoop en nihilisme uit. Maar ze slagen hier wel op hun debuut erin om dit te kanaliseren in potige en brute songs. Een fijne ritmesectie doet hier zijn werk. Nu en dan krijgen we melodieus gitaarwerk over de hakkende ritme gitaren. De vocals zijn grommend en schreeuwend alsof het einde van de wereld nabij is.
‘Kingdom of Sorrow’ klinkt zoals de titel zelf: zwaar en naar de verdoemenis. Blackest Sunset gaat er prat op om ons een niet-ideologisch, niet-politiek en niet-religieus standpunt op het bestaan te leveren. Het is een fijn debuut maar ik vrees enkel geschikt voor de liefhebbers van het genre.
Het Nederlandse trio Bartek speelt fuzzrock. Niet meteen het populairste genre vandaag, maar ze zijn er wel heel goed in. Ze spelen op hun debuutalbum ‘Bartek’ eigenlijk gewoon catchy rock en pop, maar dan hard en snel.
Opener “Holland” zet je als luisteraar even op het verkeerde been met een slome stoner-track, maar daarna barst het rock- en fuzzfeest helemaal los met ”22”, “Nothing” en “Someday”. Een beetje snelle garagerock zoals The Paranoiacs indertijd, maar dan met nog een flinke dosis fuzz. Vergelijkingen liggen niet voor de hand. Fu Manchu en Truckfighters komen in de buurt, maar dan slordiger en snediger. Of The Dandy Warhols, maar dan sneller en harder. Dichter in de buurt komen bands als Honeyblood, The Glücks en The Wands, maar die zijn zelf maar weinig bekend.
“Heavy” is, zoals de naam al laat vermoeden, een zware en trage stoner-track zoals “Holland”, maar dan met nog een extra psychedelische toets in de finale. Dit is Bartek in zijn minst catchy vorm, maar het is anderzijds een mooi contrast met de andere, heel snelle songs als “Numb” en “The Slime”. Dan weet je weer hoe snel die wel zijn. Afsluiter “Sunken Eyes” is een klein meesterwerkje dat laat vermoeden dat deze band ook heel complexe songs met mooie arrangementen in zich heeft.
Bartek’s keiharde pop is uitermate geschikt voor broeierige feesttenten en duistere cafés.
https://nl-nl.facebook.com/bartekholland/
Kunnen ze ook in Mexico degelijke deathmetal maken? Wie daaraan twijfelt, kan zich ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ van Ghölem aanschaffen, met daarop tien old-school deathmetal-pareltjes.
Ghölem serveert zijn death snedig en hondsbrutaal: een spervuur van complexe gitaarhoogstandjes en daarover een strakke drum, een onopvallende diepe bas en een nog diepere grunt. Denk aan Death, Carcass, Pestilence, Cancer of het oude werk van Sepultura.
Mexico had in de jaren ’90 van vorige eeuw reeds een bloeiende deathmetal-scene. Ook de leden van Ghölem hebben al een lange staat van dienst bij tal van ander bands en dat hoor je ook. Talent wordt op dit album gecombineerd met vakkennis.
Op ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ laat Ghölem geen steken vallen. Deze band heeft niet bezuinigd op leuke riffs en weet op elk nummer te boeien. Hoogtepunten zijn o.m. “Sell Me My Forgiveness” (prachtige intro en een sympathieke ontsporing naar het einde toe), “Veil”, “Implode” (ook al met schitterend gitaarwerk en bij momenten tot ver buiten de lijntjes van de deathmetal), het heerlijke “Advent” en de single “Hearts and Souls”. Van dat laatste nummer vind je makkelijk de lyric video op YouTube.
Het is nog maar het eerste album van deze band en ze hebben nog geen label gevonden, maar als kwaliteit een garantie is, staat voor Ghölem de poort naar internationaal succes wagenwijd open.
https://www.facebook.com/gholemcurse/?fref=ts
‘Coaster’ is het debuut van Coyote Melon uit Gent. De zoveelste uitstekende release van een Belgische band. We denken daarbij aan de recentste pareltjes van o.a. Nebrovski, Brutus, The Guru Guru, A Supernaut…
Coyote Melon maakt perfecte indierock. Catchy melodieën, strakke riffjes en pompende ritmes zorgen ervoor dat ze muziek maken waaruit vroeg of laat een knaller moet komen. Met ‘Coaster’ zitten ze er alvast al heel dicht bij. Hun muziek gaat de ene keer de richting van The Van Jets uit en de andere keer van Cake. Om maar enkele namen te noemen die hen wat moeten situeren op het muzikaal universum. Vijf songs die allen aan de eerder genoemde elementen voldoen en met een aangename zangstem waarmee Jeroen De Gussem veel kanten uit kan. De titelsong is een geschikte single. “Designated Driver” bevat een fijne ritmesectie. “Suspicious” is een heerlijke catchy en soulvolle song met een prachtig refrein. Zou het eventueel goed kunnen doen in bv. de Afrekening.
Ik kan dan ook maar alleen enthousiast zijn over ‘Coaster’ en zeggen dat je deze zeker eens moet beluisteren. Fris, springerig en catchy. Wat wil je nog meer met de lente voor de deur? Coyote Melon: een naam waar we ongetwijfeld nog meer gaan van horen.
Gabriel Scar is het project achter Gunther Huyghe. De scar uit de naam slaat op het litteken dat hij overhield aan een valpartij uit zijn wielrennersperiode. ‘Oceans of Sound’ bevat 13 tracks die typisch als pop rock omschreven kunnen worden. Meestal uptempo met hier en daar een rustiger nummer. Van die rustiger nummers is “Lacrimosa” ,een duet met Ivy Cavana, een aardige ballad geworden. Alles klinkt goed maar de productie zou nog wat straffer mogen. Nu klinkt alles wat eenvormig en braafjes. Ook de zang kon hier en daar wat beter gemixt zijn. Voor de rest vrij klassieke pop-rock songs zoals bv The Scabs ze ooit maakten, maar dan wel van een iets ander van niveau en stijl. Alles klinkt radio vriendelijk en de refreinen zijn vrij catchy. “Beacon of Your Green Eyes” komt twee maal voor op dit album. In een rock en in een akoestische uitvoering. Beiden hebben hun waarde maar de zang in de akoestische versie spreekt mij meer aan.
‘Oceans of Sound’ is geen meesterwerk maar een degelijk product met hier en daar een heel aardige compositie. Met een betere productie zou het album nog wat meer diepgang kunnen hebben. Iets om te onthouden voor hun volgende release.
Elke week komen er talloze releases binnengewaaid. Het is dan ook zaak om er de relevante en de boeiendste uit te halen. Deze EP van het Antwerpse collectief Whyes viel op tussen de andere releases. Whyes brengt heel dansbare en catchy indiepop met wat funky en eighties synth -elementen. Het ene moment klinkt hun muziek richting Goose uit en op andere momenten klinkt ze dan weer meer naar de kitsch pop van MGMT en gelijkaardige bands. Het is heel vrolijke en opgewekte danspop dat ideaal past bij de ontluikende lente. De band bestaat nog maar twee jaar maar haalde reeds de finale van ‘De Zes 2015’ en met de song “Mercury” haalden ze de Nieuwe Lichting van 2016. Hun nieuwe single “Sometimes” is zopas geselecteerd voor de Nieuwe Lichting 2017. Daarnaast staan er nog drie tracks op de EP die eveneens weten te overtuigen. “Ilugo” sluit de EP af met een mooie lounge-achtige outro.
Ik ben dan nog ook enthousiast over deze EP die ongetwijfeld een smile op velen hun gezicht zal weten te toveren. Ik kom er in elk geval welgezind door.
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
Black Leather Jacket, een powertrio uit de Kempen, haalde dit jaar als enige rockband die naam waardig de finale van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Ze moesten het afleggen tegen Tamino, Kai Wen en The Lighthouse, maar ze verdienen toch onze aandacht.
Zelf omschrijven ze hun muziek als luide garage-rock en dat is niet gelogen. Drie van de vier tracks op hun EP ‘Criminals’ refereren overduidelijk naar de garage-rock zoals die begin jaren ’90 gemaakt werd door bv. The Spanks, The Nomads en The Paranoiacs: luid, rauw, een beetje slordig, maar altijd catchy. “Criminal Mark” en “Troublemaker” zijn daar de perfecte voorbeelden van. Op een cliché meer of minder wordt misschien niet gekeken, maar het werkt.
Dat ze nog wel uit een ander vaatje kunnen tappen, bewijzen ze op “Drugged”. In dat bijna roekeloze nummer voegen ze een snuif punk en flink wat fuzz bij hun garage-rock. Op “Burnt Child Dreads Fire” klinken ze dan weer als een jonge, rockende versie van Oasis.
Jammer dat ze niet verder geraakt zijn in de Nieuwe Lichting, want het vuur dat deze roedel jonge wolven in zich hebben is de schop onder de kont die Studio Brussel vandaag misschien wel nodig heeft.
http://vi.be/blackleatherjacket
Nederlands 
Français 
