Dit gezelschap uit Wichelen is ergens te situeren tussen intieme (g)rauwe rammelrock en postrock . Een intens bezwerend , donker filmisch geluid , een repetitieve ritmiek en een sober gehouden onderlaag , de aandacht gescherpt voor elke tune . Lange stukken ,die melodieus avontuurlijk zijn, zwaar kunnen aanzetten, en waar elektronica, bleeps’n’sounds worden toegevoegd.
Het geheel klinkt spannend introspektief, broeierig, donker en laat ruimte voor droom en verbeelding in de krochten van onze ziel …
http://vi.be/masda
‘Sway With The Seasons’ van Trailers is het soort plaatje van een groepje die te vroeg en zonder deftige bagage van het repetitiehok naar de studio is getrokken. Ze hebben wel enkele vaardigheden onder de knie maar er hangt weinig of geen vlees aan de songs, die passeren dan ook zonder dat er iets gebeurt. Het is muziek die nergens blijft hangen, tenzij tussen de spinnenwebben in de koele berging.
Als dooddoener klasseren ze hun eigen sound dan ook nog onder de noemer ‘powerpoprock’. En dan zijn ze verwonderd dat critici hen neersabelen, terwijl wij enkel maar hun perfecte voorzet moeten binnenkoppen. Voor zover wij weten kennen we immers geen enkele band die zelf uitpakt met zo een bekakt genre. Powerpoprock begot, het klinkt een beetje als sarma-blues of tupperware-metal.
Bij nader inzien is het eigenlijk nog zo stom niet en vatten ze er ongewild hun plaatje mee samen, dit is immers mossel noch vis, het wil rocken maar mag niet van de schoonmoeder, men wil de bloemetjes buitenzetten maar moet voor het donker thuis zijn.
Als u het echt niet kan laten kan je dit bandje checken op www.trailersband.com of www.facebook.com/trailersband
Blues Karloff is een stel ouwe bluesratten uit Vilvoorde die zichzelf oriënteren richting Britse bluesboom van eind jaren zestig. Daar is veel van aan, ze gaan voluit voor gespierde bluesrock met hete riffs en dito solo’s. Daar gaan ze natuurlijk de prijs voor originaliteit niet mee winnen en we gaan hen ook zeker niet vrijspreken van overmatig cliché gebruik, maar het moet gezegd dat hier guts, power en adrenaline uit stroomt.
Hun voornaamste betrachting is het neerzetten van vinnige en potige bluesmuziek, en daar zijn ze heel bedreven in. Alfie Falckenbach heeft die rauwe bluesstem die het genre vereist en geregeld legt hij een gekscherend tintje in zijn vocals waarmee hij in de buurt komt van de geniale Alex Harvey. De flitsende gitaartandem van Paul ‘Shorty’ Van Camp (in een vroeger leven nog actief bij Belgische metalpioniers Acid) en Thomas Vanhaute zet daar een stel felle gitaarpartijen tegenover. Niet verwonderlijk dus dat die gitaren al eens durven neigen naar Gary Moore (nu die gast al een tijdje onder de zoden ligt moet er toch iemand de draad opnemen) of Pat Travers.
Volgens de aloude gewoontes eigen aan het genre graait Blues Karloff gretig in de grote bluescoverbak, maar ’t is niet altijd prijs. “Take These Chains” is slappe kost en “It’s All Over Now” is al zo veel gecoverd dat niemand daar nog iets zinnigs kan mee aanvangen, Blues Karloff duidelijk ook niet. Ook het akoestische Stones afleggertje “Looking Tired” heeft weinig of niks te bieden. De poweruitvoeringen van de Willie Dixon songs “Superstitious” en “Evil” zijn dan wel zeer te pruimen, vooral die laatste is even sterk als de gloeiende versie die wij kennen van de Amerikaanse oer-hardrockers Cactus.
Een covertje minder had dus wel gemogen, zeker als we merken dat deze groep zelf een span stevige bluessong op poten kan zetten. De eigen composities komen er immers verdomd sterk uit (nu ja, eigen composities, dit is bluesrock, alles is wel ergens gejat). Het is stevig rollebolllen met “Blackout Blues” en “I’m A Bluesman”, en we mogen lekker languit chillen (whiskeytje binnen handbereik) op de bluessleper “Don’t Lie To Me”. De ouwe rotten kennen dus best wel de knepen van het vak.
Natuurlijk staat deze plaat bol van de macho bluesrock en bijna plat gespeelde bluespatronen, maar eigenlijk stoort dat niet want Blues Karloff doet het met grenzeloze schwung, kracht en gedrevenheid. Dit is sowieso een genre waarin je onmogelijk nog origineel voor de dag kan komen, je kan dan meer beter een gortige portie grinta in je bluesrock steken.
Hadden we nu een Harley Davidson staan in onze garage, we waren er al lang opgesprongen om met onverantwoorde snelheid het ganse land te doorkruisen.
Pop/Rock
Brutu Guru
The Guru Guru & Brutus
Funtime Records
2015-12-03
Sam De Rijcke
Fijn conceptje, twee eigenzinnige en dwarse bands die elkaars songs een beurt geven en dat alles verpakken in een fraai vinyl pakketje. The Guru Guru doet iets zinnigs en drastisch met de Brutus song “Julia”, Brutus ramt “Dance With Me” van The Guru Guru door een soort post-punk-metal draaimolen. Samen geven ze dan nog eens een flinke noise dreun aan de Sinead O’Connor klassieker “Troy” die hier bijna onherkenbaar gemaakt wordt. Een cover zoals een cover moet klinken, gedurfd, verrassend en toch geen verkrachting van het origineel. Het was zowaar bijna een postuum eerbetoon geworden, we vernemen zopas dat de kale furie maar op het nippertje gered werd na een overdosis. Verwondert ons niet, dat mens was al een tijdje het noorden kwijt, haar laatste platen waren niet te pruimen. Misschien kan iemand dringend een exemplaar van dit plaatje sturen naar haar afkickcentrum, zodat ze weet dat een stel creatieve en tegendraadse geesten in België iets voortreffelijks aanvangen met haar song.
The Guru Guru heeft er ook nog een aardig en compromisloos singletje bijgevoegd met daarop twee snedige tracks. “Backdoor” heeft iets van de jonge dEUS (hun eerste plaat dan wel, van toen er nog hardnekkige weerhaken in hun songs zaten) en “Hole In The Ground” heeft de intensiteit en agressie van het onvolprezen Fugazi.
Check beide bands op www.theguruguru.be, www.wearebrutus.com, www.funtimerecords.com
Thomas Vanelslander, de bezieler van het Gentse Helsinki, is op een blauwe maandag nog actief geweest in K’s Choice en heeft ook het voorprogramma weten te versieren voor hun komende Benelux tour. Met K’s Choice als referentie zal je bij ons echter niet scoren, wij lopen niet echt hoog op met een overschat popgroepje die jarenlang geteerd heeft op het internationale succes van één toevalstreffer (“Not An Addict”) en met hun laatste plaat alsnog hardnekkig probeert om als rockgroep door het leven te gaan.
Helsinki daarentegen is wel degelijk een rockgroep, geen indie en ook geen metal maar een heuse compromisloze rockband. Op zich is dat best Ok natuurlijk, maar een heikel punt in hun zoektocht naar een eigen geluid is dat zij in dezelfde val trappen als veel gelijkgezinde bandjes, ze willen namelijk met zijn allen de Vlaamse Queens Of The Stone Age zijn. Nu goed, er zijn ook nog een hoop bands die persé de Vlaamse Foo Fighters willen zijn en die werken pas echt op de zenuwen (of op de lachspieren, kan ook). Of nog zo iets, het Limburgse aanstellerige Zornik probeert al jaren de Vlaamse Muse te zijn maar is daarbij nog niet verder gekomen dan het equivalent van een derde provincialer die in de kleuren van FC Barcelona speelt. Waarmee we maar willen zeggen, streef naar een eigen geluid, daar kom je altijd verder mee.
Er valt toch ook wel wat deugdelijks te zeggen over ‘The Band not the city’. Een song als “Fire Fire Fire” bijvoorbeeld heeft een schwung die ons terugbrengt naar Screaming Trees, de eerste boreling van Mark Lanegan, en over iets wat we met Lanegan associëren hebben we nog nooit een slecht woord gehad. Ook “Fever” heeft withete spanning in de aanbieding, en dat doom-metal middenstukje is best wel goed gevonden. Quasi alle groepsleden hebben ook een aardig muzikaal cv voor te leggen en die ervaring resulteert in een kloeke sound, strakke songs, potige riffs en een stevige ritmesectie. Alleen moet hier duidelijk nog geschaafd worden aan een eigen smoel, want het QOTSA spook komt iets te nadrukkelijk om de hoek lonken.
Tot slot nog dit : het is echt geen goed idee om Nick Cave in een QOTSA kleedje te steken. Cave coveren is sowieso altijd een hachelijke en gedurfde onderneming, maar dit kan echt niet door de beugel. En dan nog “Red Right Hand”, hoe durven ze ?
Toegegeven: zogeheten Female Fronted Metal is verre van ons favoriete muziekgenre. Voor Hitherside uit Brasschaat schuiven we echter onze vooroordelen aan de kant. Deze formatie ontstond in 2011 toen frontvrouw Jennifer en gitarist Sam enkele nummers en video’s componeerden.
Na de eerste EP in 2013 treden nog twee muzikanten toe tot de gelederen en kunnen we spreken van een volwaardige band. ‘Hitherside’ is het eerste full album in deze bezetting en bestaat uit twaalf stevige songs waarbij rock en metal naadloos gecombineerd worden. Tracks als opener “Karma Comes calling”, “Insignificant Other” en “Out Of Line” zijn verdomd catchy en knallen lekker uit de boxen.
De vocalen van Jennifer doen de rest en stuwen het geheel naar een hoger niveau. Haar stem lijkt trouwens op twee druppels water als die van ene Dolores O’ Riordan maar dat lijkt ons geen misse vergelijking...
Wie aanknopingspunten wil, vindt die vooral bij Evanescence, Karnivool en Halestorm. Zelf ontdekken kan op www.hitherside.com .
De jonge honden van Temptations For The Weak kunnen al een mooi aantal adelbrieven voorleggen. Pas ontstaan in 2011 maakte deze band uit Heist (bij Antwerpen) vrij snel een eerste album ‘Spoken Silence’. Het plaatje werd vrij positief onthaald en verschillende shows in het binnenland zorgden voor een solide live reputatie.
In 2014 deed Tempations For The Weak mee aan de Redbull Bedroomjam, het leverde hen prompt een plaatsje op Graspop 2014 op! Een jaar later is er met ‘Black Vision’ een tweede schijf die voor de absolute doorbraak moet zorgen!
Wat ons betreft moet dit lukken want van de 10 composities op deze plaat zitten er verschillende knallers. Zo zijn “Feed Off, “Controlled” , “Trade This Life” en “Obey” heerlijke metalcoresongs die swingen als een tiet! De gitaarpartijen van Djoni Tregub en Jonas Heylen zijn werkelijk om duimen en vingers van af te likken en ook de screams en cleane vocalen van Djoni zijn top!
Het Antwerpse viertal weet op een meesterlijke wijze brute gitaarrifs met melodieuze passages te combineren en mag zonder blozen zijn voet zetten naast buitenlandse gelijkgestemden als Trivium en Killswitch Engage.
Zelf ontdekken kan via http://temptationsfortheweak.com/ .
In onze lang vervlogen kindertijd was het not done om een aflevering van de populaire kinderserie Merlina te missen. Vooral de figuur van Sardonis, de gemaskerde schurk sprak tot de verbeelding en doet ons in onze dromen nog altijd wat huiveren... Al enkele jaren timmert een Belgisch tweetal aan de muzikale weg onder dezelfde naam van deze boef! Het lijkt ons dat deze bandnaam bewust gekozen is want de sound die gitarist Roel Paulussen en drummer Jelle Stevens uit hun instrumenten toveren, zorgt voor de perfecte versterking van de sfeer en de emoties rond het televisiefiguur!
Hun mix van stoner, metal, doom, sludge en postrock gaat door merg en been en weet te intrigeren van begin tot eind. De vijf tracks zijn louter instrumentaal, lang uitgesponnen (geen enkele song klokt af onder de zes minuten) en opgebouwd rond één of meerdere magistrale riffs. Paulussen en Stevens weten hun laaggestemde gitaren en stuiterende drums vernuftig op mekaar af te stemmen en zijn een meester in de opbouw van gelaagde nummers. Een song als “Roaming The Valley” bijvoorbeeld vindt de perfecte balans tussen traag en snel en tussen melodie en agressie. Ook slottrack “Forward To The Abyss” zit ingenieus in mekaar:
Sardonis start met donkere, broerige doom en sludgje, enkele trashy rifffs zorgen vervolgens voor een ongelooflijke explosie waarna het tweetal opnieuw gas terugneemt. ‘III’ is wat ons betreft een absolute aanrader voor de liefhebber van het betere, stevige genre!
Een zeer interessante release op het Gentse Consouling Sounds is de titelloze EP van Harlowe. Het betreft een project van vier muzikanten waarvan Amenra-frontman Colin H. Van Eeckhout de bekendste naam is. Daarnaast zijn ook gitarist Lennart Bossu (Amenra) en drummer Tim Bryon (Black Heart Rebellion en Hessian) van de partij. Vierde bandlid is de voor ons onbekende Britse zangeres en pianiste Lucy Ann Kinsella doch enig opzoekwerk leert ons dat de bevallige dame tevens actrice en fotomodel is.
Een mooie combinatie dus die muziek maakt die je niet meteen in verband brengt met de genoemde bands. Harlowe brengt een mix van intimistische, breekbare pop en folk. Wat dan wel gemeenschappelijk is met Amenra en BHR is de melancholie en de dreiging die van de diverse nummers uitgaat.
De a-side van deze EP telt drie nummers en daarbij ligt de nadruk op de piano en de gevoelige stem van Kinsella. Op de b-side daarentegen staan de rauwe, akoestische gitaren en de cleane vocalen van Van Eeckhout op de voorgrond.
Dik de moeite dus, dit plaatje! Meer info vind je op www.consouling.be .
Lekker, ouderwets knallen: dat lijkt het devies van het Nederlandse vijftal van Harbour Of Souls. De band ontstond in 2010 toen gitarist Jesper en zanger en drummer Martin voor de fun wat nummers begonnen te schrijven in hun bescheiden thuisstudio. Al snel werden enkele collega-muzikanten opgetrommeld en was Harbour Of Souls een volwaardige band.
Na diverse shows waaronder een support voor Peter Pan Speedrock namen de Nederlanders dit jaar een eerste EP op in The Void Studio in Eindhoven. ‘Mountain Of Fire’ telt vier catchy composities die stevig uit je boxen knallen. De combinatie van ouderwetse hardrock met heavy metal is misschien niet vernieuwend maar laat zich wel gretig beluisteren en verveelt geen seconde.
Het gitaarwerk is meer dan behoorlijk, de lange uithalen van vocalist Martin matchen perfect bij de sound van de band én de vier songs zijn vakkundig opgebouwd.
Deze EP is een mooi visitekaartje en zal Harbour Of Souls ongetwijfeld een waslijst van nieuwe shows opleveren.
Meer info? Check www.harbourofsouls.com .
Een verdomd vinnig plaatje van een nieuwe band die is verrezen uit de assen van het enkele jaren geleden ter ziele gegane Hitch. Grand Blue Heron komt hier op hun debuutplaat al meteen met een straffe sound en dito songs aanzetten. Laat u niet misleiden door de bijgeleverde info, want die is op zijn minst gezegd nogal misleidend, de referenties waarover men het heeft (The Jesus Lizard, Barkmarket, Earth, Neil Young) horen wij er alvast niet in, met Motorpsycho kunnen we dan wel leven (check die ferme laatste song genaamd … euh “Last Song”).
We zouden het eerder willen hebben over een sound die voor een stuk meedraait op de huidige post-punk revival en daar een vleugje kraut-rock en een flinke scheut ongewassen nineties-rock aan toevoegt (beetje grunge, snuifje Sonic Youth en veel ballen).
We onthouden vooral dat Grand Blue Heron hier met een eigen smoel uitkomt op dit sterke debuut.
Nederlands 
Français 
