Leuk altijd die platen van Moon Duo , het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada . Praktisch elke song drijft op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Op deze plaat weten de twee lekker door te denderen , met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal. De galmende , repeterende, slepende, opborrelende, zwierige gitaarmotiefjes en spacerockende keys zijn met elkaar verweven, onder zweverige zangpartijen . Negen nummers, die afwisselend in het genre klinken; “Wilding” , “Free the skull” en “Slow down low” zwieren het meest , de andere nummers hebben een nog meer voortdrijvende ritmische onderbouw . “Ice” is hier een heerlijk genietbare trip.
Inderdaad , Moon Duo bewijst dat de repetitieve muziek immer boeiend kan zijn, die V.U, Suicide en Wipers hoog in het vaandel draagt …

Het Gentse Mad Dog Loose heeft anderhalf jaar de draad heropgenomen . We moeten al diep in de nineties terugblikken , toen we van de band nog hoorden ; en ze werden net als The Sands beloftevol onthaald in 96 met het album ‘Material sunset’. In hun dromerige, broeierige, innemende rauwe rock’n’roll hoorden we pareltjes als “Versa” en “Shiny side” . Hun songs konden rammelen , hadden een lofi inslag of vielen op door een bloedmooie melodie en intrigeerden door blues-, country- en folkinvloeden.
Het nieuwe materiaal lijkt een logische verderzetting , alsof die vijftien jaar aan hen is voorbijgegaan . We krijgen wel veertien songs te horen , en naast hun kenmerkende stijl durft men wel eens uit de bocht te gaan als op “Stationary ways“.
Oud en nieuw gaan hand in hand bij Mad Dog Loose -  een happy return!

James Bay is een beloftevol Brits sing/songwriter die een warm , sfeervol, aanstekelijk debuut uit heeft . We krijgen hier een reeks songs , die een sobere , sierlijke, elegante ritmiek en opbouw hebben,  ondersteund van z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals . Een speels, ongedwongen aanpak ervaren we, pop die z’n finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn toont. “Hold back the river” betekende de doorbraak en bracht hem meteen naast andere songwriters Ed Sheeran , Passenger, Tom Odell en George Ezra .
In de aanvang beluister je die uiterst genietbare warme gloed van een “Craving” , “If you ever want to be in love” of een “Let it go” . Die lijn trekt hij door op de ganse plaat , met “Best fake smile” en “Scars” als de meest extraverte songs .
We krijgen een folky troubadour op z’n akoestische gitaar in de bijhorende nummers , die een mooie aanvulling vormen . 
Deze jonge Brit stelt zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Tja , niet voor niks heeft hij de critics’ choice 2015 award weggekaapt!

Death Grips – een apart gek gezelschap uit Californië rond Stefaan ‘MC Ride’ Burnett, die de hiphop volledig uit zijn draai brengt . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Inderdaad , hardcore , punk , drum’n’bass , breakcore , dubstep en verknipte elektronica worden hier letterlijk door de hiphopmolen gedraaid . Dol – en doorgedraaid dus . Net als het vorig materiaal voelt men een hier een constante dreiging en spanning door de harde, felle , donkere beats of wordt er openheid , zalving naar een geestes verruimende trip geboden …
Hier hebben we eigenlijk twee platen samen, die de afzonderlijke titels ‘Jenny death’ en ‘Niggas on the moon’ meekregen. Tachtig minuten klinkt het hectisch, neurotisch, hyperkinetisch , slepend door de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de   ontregelde sounds . Het vergt een duidelijke inspanning om de plaat te beluisteren; er worden dan ook maar liefst achttien songs op ons afgevuurd .
Kortom, een bezwerend , explosief, meedogenloos geluid , uniek en apart …

East India Youth is het geesteskind van William Doyle . In zijn songs ervaren we van de Brit een dikke laag indietronica, met een gepaste , beheerste dosis bombast en galm . Hij refereert maar al te graag naar de new romantic eighties wave , een beweging met Duran Duran , Spandau Ballet en A-ha. En ja , we horen ook ergens die donkere dreiging van Archive en de kwetsbaarheid , gevoeligheid van een Perfume Genius.
Het zijn sfeervolle , broeierige songs die kunnen aanzwellen en gekenmerkt zijn van een  intense spannende opbouw. Filmische soundscapes en ruis vinden we terug op de opener en de afsluitende song. “Hearts that never” en “Entirety” zijn er net twee die extravert klinken door de electrogrooves .
Dit is een geslaagd afwisselend plaatje die pop , indie, elektronica en bombast mooi verweven …

Het Gentse I Will , I Swear dwingt respect af. Na een veelbelovende dubbelsingle is er nu een EP uit van vijf nummers , die een herfstpalet aan kleuren laat horen, dromerig en melancholisch , onder de feeërieke stem van Fien De Man . Het duo is uitgegroeid tot een heus combo wat een voller , rijkelijk geschakeerd geluid oplevert op een “Summer nights” en “Fractures” . Intimiteit als vanouds heb je op het afsluitende “Lakes”;  de twee andere zijn oprecht , puur , authentiek, een ingenomen kracht die I Will , I Swear sterk, overtuigend maakt. Puik EP’tje!

De southern retro blues/soulrock van de uit Athens afkomstige Alabama Shakes , rond zangeres Brittany Howard, straalt enorm veel emotie uit . “Hold on” van het debuut ‘Boys & Girls’ uit 2012, betekende de definitieve doorbraak. De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma en kan vocaal alles aan flarden doen scheuren … Met een gospel verleden in het achterhoofd, heeft ze een stem als een klok, indringend, ruig, helder en zuiver, de kapstok voor de doorleefde broeierige sound van het gezelschap .
Een amalgaan aan stijlen, garagerock , funk , gospel , americana, horen we in het materiaal, wat een reeks afwisselende songs oplevert , die stevig uit de hoek kunnen komen , of intens, pakkend, puur zijn . “The greatest” , “Shoegaze” en de single “Don’t  wanna fight” zijn de extraverte , de gevoeligheid is het sterkst bij “Gimme all your love”, “This feeling”  en “Guess who”. De afsluitende twee, “Gemini” en “Over my head” raken door de intense spanning en opbouw .
Verder hebben we nog een reeks aangename songs, doorleefd , compact, die toch voldoende  ruimte bieden aan de instrumentatie en door Brittany’s vocals elan krijgen .
Een boeiende , straffe plaat , een bevestiging van hun debuut !

Vorig jaar wonnen ze onverwachts , maar mooi meegenomen het prestigieuze Britsh Mercury Prize ; het multi- culturele trio Young Fathers uit Schotland (een samenwerking van twee West-Afrikanen en een Schot) ; ze plaatsen zich hier in het rijtje van The xx , James Blake en Alt-J.
Ze debuteerden met een erg creatieve plaat ‘Dead’  , een muzikaal beleven door de mishmash aan stijlen. Hun muzikale achtergrond zorgt voor een eigenzinnige, grillige mix van avant-garde, hiphop, r&b, noise , gospel en triphop achtige sferische soundscapes . ‘Urban British Music’ scandeert men .
Ze botsen muzikaal met elkaar en  intrigeren door een aanhoudende spanning , dreiging , de stekelige hak-op-de-tak- opbouw, de bezwerende grooves , beats en sampling, zonder de melodie uit het oog te verliezen .
De opvolger is evenzeer interessant ; door de neurotische ritmiek ervaren we wat gekte , het jengelt , vervreemdt  maar de toegankelijkheid en de subtiele geluidjes  houdt het geheel mooi en compact. Meer dan ooit borrelt hier het oude Tv on the radio en Death Grips op.
Het excentriek combo gaat geïnspireerd te werk . Op die manier hebben we een sterke, boeiende reeks nummers als “Shame”, “27”,  “Rain or shine”, “Nest” en “John Doe”…
Check deze band zeker. Aanrader !

My Morning Jacket en Dawes
OLT Rivierenhof
Deurne

De zomervakantie uitwuiven kon niet beter als met My Morning Jacket uit Kentucky, Usa . De band rond Jim James brengt een retrorockend geluid en onderstreept het herfstig palet in het pittoreske Rivierenhof bij valavond . Ze tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept, twee uur lang pittige , broeierige, meeslepende, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs , niet vies van een psychedelisch randje en met een  melancholische inslag.
De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren doorleefd, heser en gedrenkt, doordrongen van whisky. 

De Europese festivals weken voor hun concerten in het andere continent; vanavond was het de uitgelezen kans het vijftal  aan het werk te zien. Live is en blijft My Morning Jacket een beleven ; de instrumentatie krijgt voldoende ruimte en geeft de songs een subtiele swing wat ze snedig, venijnig , extravert, gedreven maakt .
De heren, in ‘real american style’ , een James in bloemetjeshemd , brengen een heerlijk genietbare, sfeervolle trip die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten; door de jams worden we meegevoerd, -gesleept, die ons nu doen denken aan de gigs van War On Drugs . Ze spelen op kruissnelheid als ’t nodig is, wat we al meteen hoorden op de opbouwende tracks  “Circuital” en “Compound fracture” . Hier klinkt het combo potig , compact , directer, zonder de vroegere dromerige inhoud  te verliezen . De rauwheid en finesse vloeien in elkaar over .  Die oudjes hebben nog dat ietsje meer van emotionaliteit en gevoeligheid , “Way she sings” en “Wordless (chorus)” volgden , en klinken door de begeesterende speelwijze harder; ze houden ons bij de leest en het maakt nu net die band zo mooi en uniek.
Ze wisselden het mooi af , het ouder en nieuwer werk; het warme onthaal dreef de ongekunsteldheid en de stekeligheid naar omhoog , zonder die kenmerkende schoonheid,  subtiliteit en finesse te verliezen . Toegegeven , het oude werk koesteren we ; twee zoethouders “The bear” en “I will be there when you” van ‘The Tennessee Fire’ bleven opgeborgen; ze raken ons persoonlijker door het neofolky karakter.
Interessante slepende oudjes “I’m amazed”  en “Evelyn is not real” stonden tegenover de nieuwe sterkhouders “Spring among the living” , “In its infancy” en “Believe” van ‘The waterfall’ ; de psychedelica baant zich een baan in het retrorockende concept en James’ stem bleek nu gesmeerder en kon dus hoger uithalen.
Een uitmuntende vertolking hadden we van het opbouwende , hoekig gespeelde “Dondante”, dat lekker mooi uitgesponnen werd en krachtig klonk. Een verdwaalde blazer vulde aan en maakte het plaatje van een donkere, rokerige  kroeg compleet.  Hier ontbonden ze alle duivels. Een sober gehouden “Bermuda highway” met twee,  besloot in alle intimiteit de set . In de bis barstte de band volledig los , “Victory dance” warmde op naar de gekende klepper “Off the record” ; het hypnotiserende” Touch me, I’m going to scream” hanteerde alle stijlelementen en was ‘the big final’ van de set .

In die zestien jaar presteren ze het (nog steeds) om die americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid in een intense pracht onder te dompelen.

Tja , we werden verwend hoor , in dat alt/americana sfeertje zijn er die andere Amerikanen uit LA, Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith , de ideal geleider op My Morning Jacket.  
Ze waren al op tour als begeleidingsband van Conor Oberst, Jackson Browne en klopten ook al aan bij Jim James. Een nostalgisch bed wenkte, die verder ook refereerde aan Wilco en Black Crowes .  Ze zijn toe aan hun vierde plaat en brengen een  mooi samenspel van hun doorleefde sound, geleverd door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano  en gedragen door indringende ,  meerstemmige vocals. Sterk!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dawes-01-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/my-morning-jacket-01-09-2015/

Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)

Van The Man heeft met ‘Duets’ een plaat uit met opnieuw opgenomen oude nummers. Het is een genuanceerde selectie , maar met de openingsreeks “Some piece of mind” (met wijlen Bobby Womack) , “If I ever needed someone” (met Mavis Staples) , “Wild Honey” (met Joss Stone) , en de  afsluitende reeks “Irish heartbeat” (met Mark Knopfler) ; “Real real gone” (met Michael Bublé) heb je al een mooi overzicht van wat moois en verrassends dit album te bieden heeft , zeker ook als je verder nog een “Eternal Kansas City” (Gregory Porter) , “Born to sing” met Chris Farolowe of de in vergetelheid geraakte PJ Proby “Whatever happened to …” beluistert. Een mooie heerlijke trip dus .
Zoals de titel het al doet vermoeden , betreft het hier een lijst van indrukwekkende samenwerkingen .
In zijn roots muziek zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijke nummers, die mooi uitgewerkt zijn , een breed instrumentarium hebben en waarop Van The Man’s zalvende stem doorklinkt met de anderen. Puik album!