Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . De hyperkinetische zanger/gitarist heeft al een paar platen uit onder Ducktails; nu dat Real Estate eventjes is opgeborgen.
Net als Real Estate zit Ducktails in het straatje van de 90s indie van Galaxie 500, Teenage Fanclub, Pale Saints , Slowdive en voelen we een zee- strandgevoel door de zalvende melodieën, maar durft hij dieper te graven in die neopsychedelische indie, die de brug maken met het onvolprezen Avi Buffalo en Tame Impala.
De songs worden opgefleurd door een aanstekelijke groove en vibe, synths, piano, galmende gitaren en pedaaleffects, zonder de popmelodie uit het oog te verliezen . Het materiaal heeft een dromerige ondertoon , we ervaren hitgevoeligheid en soms kan het wat directer, strakker klinken en explodeert het lichtjes als de instrumentatie meer ruimte krijgt .
We horen een evenwichtige beheerste sound met wat meer weerhaken en een boeiend, kleurrijk geheel.
Een handvol nummers sieren de afwisselende plaat als “Under cover”, “Timothy shy” , “Assistant director” en “Internatinal date line” .
Fijn tussendoortje van een inmiddels volwassen band !

Les Nuits Botanique 2013 – Low – Junip, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel

Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .

De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende,  aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.

Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !

We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot  Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die  hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op  hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done”  en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !

Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.

Organisatie: Botanique, Brussel  (ikv Les Nuits Botanique 2013)

Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: How to dress well – British Sea Power – Cold War Kids
Les Nuits Botanique 2013
Botanique
Brussel

Les Nuits Botanique houdt ons alert qua opvolging van jonge artiesten, opkomend talent en bands die al wat honneurs hebben door de jaren .
Vanavond hielden we halt in de Rotonde , waar we onder de indruk waren van de hartverscheurende trippy soundscapes van How to dress well , en in de Chapiteau kwam de noemer op toegankelijke gitaarrock, met enkele snedige , pittige soli. Leuke Les Nuits dus …

Meteen was de aandacht gescherpt door het Canadese Plants & Animals (Chapiteau) uit Montreal, die intensiteit , dynamiek, gretigheid en emotionaliteit samenbalden in fris gedreven rocksongs . We genoten van het bedreven gespeeld materiaal en de prachtige, vaardige, weerbarstige soli. Tja, hier versmolten bands als Neil Young & Crazy Horse , Dinosaur Jr en Arcade Fire. Btw, ze zijn al een kleine vijf jaar bezig, maar hun talent mag nu toch wel eens de verdiende erkenning krijgen .

In de Rotonde werden we meegenomen, meegevoerd op een huiverende , adembenemende trip van How to dress well , het muzikaal laptop project van de Amerikaan Tom Krell . Bijgestaan door een tweede elektronicatechneut, die af en toe ook viool speelde , werden we overdonderd door een pak indringende , smachtende , trippende elektronica, die sfeervol, loungy, dromerig als grimmig, grillig kon zijn; knisperende sounds , zalvende en krachtige beats,  reverbs en een variërende falesetto zang vulden aan. Krell experimenteerde gretig met z’n 2 micro’s en hallucinante projecties waren te zien op de achtergrond.
Dagdagelijkse indrukken , gevoelsbeleven en de chaos die we kunnen ervaren, werd muzikaal in een ‘joy of sounds’ omgezet!
Vriendelijk, los, spontaan en speels dropte hij ons in dit muzikaal spel, en loodste ons door de niet eenvoudige set heen. Op het eind werden we zelfs overspoeld door harde staalverwerkende geluiden en liet hij ons verweesd achter. Puike prestatie!

British Sea Power - Buitenbeentje in de Britpop brengen elementen als grilligheid, eigenzinnigheid en toegankelijkheid samen. Een geheel van dwars, tegendraads, beklemmend, bedreven, groots en meeslepend uitgekiend materiaal dat sfeervol en hitsend klonk en in die afwisseling trokken ze ook in de zangpartijen , tussen de gitarist en de bassist, deze lijn door.
We waren op die manier uitermate geboeid in songs als “Machineries of joy”, “Loving animals” , “Carrion”  en “All in it” en het belegen oudje “Remember me” . De bombast en de orkestraties die we op plaat kunnen horen , waren op het achterplan geduwd . Af en toe werden songs onderstreept door enkele uitwaaierende partijen. Een kleurrijke vioolpartij voegden ze aan het gevoelige dromerige, rockende materiaal toe .
Niet in 1 hokje te duwen deze Britten, en een referentie aan het miskende An Emotional Fish en Pavement was op z’n plaats!

Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids (zie pics homepag), onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarop een handvol uitstekende singles te horen waren als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Dat is nu al een pak jaren geleden, en eerlijk gezegd, ze konden nooit meer tippen aan dit debuut en niveau zowel qua plaatmateriaal als live . De intimiteit en de extravertie die elkaar uniek kruisten in 1 song , raakten op de volgende platen onvoldoende, ook al probeerden ze tintelende ritmes en een warm, aanstekelijke sound te creëren, door de hotsende, botsende en emotievolle pianopartijen en gitaarriedels .
Gelukkig staan ze op het podium nog niet gestald als een stel tuinkabouters , gezien de energie die het kwintet uitstraalt . Dat maakt veel goed bij de gigs. Naast blijvers “Hang me up to dry”, “Hospital beds” en “St-John” – “We used to vacation” werd doodleuk links gelaten , konden maar een handvol songs overtuigen waaronder een “Occupation”, “Royal blue” , “Relief” en “Fear & trembling” .
Op de koop werd hun set eerder dan voorzien besloten, en kon er zelfs geen bis meer van af. Na een deugddoende avond , kregen we hier wel een koude douche over ons heen , en sloten ze op een eerder trieste manier af .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cold-war-kids-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/british-sea-power-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/plants-and-animals-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/milo-greene-04-05-2013/

Organisatie: Botanique , Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)

 

Daan Stuyven is een muzikale kameleon . Met de cd ‘Manhay’ bracht hij z’n popsongs weer tot z’n essentie . Het sing/songwriterschap neemt hier de bovenhand en de klemtoon kwam op puur , sober materiaal, al/niet met (een beperkte) orkestratie(s) . De synth/electropop die we op ‘Victory ‘ en ‘The player’ hoorden,  zijn nu wel duidelijk op de achtergrond geduwd .
Ook op ‘Le Franc Belge’ spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, sigaret in de hand  in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel – Arno .
De songs zijn in het Frans en in het Engels , houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg of ademen een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk . Ze zijn sfeervol , kunnen aanstekelijk en georkestreerd zijn. “Mes etats unis” en “La vrai decadence” hebben de meeste orkestratie om zich, “Everglades”,  “The gates” en “The kid” zijn de popsongs , en met “Melodies paroles” en “La crise” ademt het Franse chanson; de andere nummers zijn eerder voor de  nachtraven (onder ons)!
Een knipoog blijft naar z’n vroegere Dead Man Ray . Hij beschikt over een geoliede band .
Daan schrijft de zaken van zich af . Hij onderstreept op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koestert door de mix aan culturen !

Mark E Everett, aka Eels, soigneert ons goed . Na het drieluik , waarvan ‘Hombre lobo’ het meest in de picture kwam , is hij er terug bij. Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar telkens verhaalt hij het in uitstekend plaatmateriaal, en hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web .
Op ‘Wonderful, Glorious’ hebben we een rockende, rammelende , rommelende , knallende, dreunende Eels, die een lichte, zalvende klankkleur toelaat door de sfeervolle toetsen en piano. Eels balanceert op die manier tussen een rauwe - lofi– melodieuze, gevoelige sound. Inderdaad , ingetogen songs als “Accident prone” , “The turnaround” , “True original” houdt hij hoog in het vaandel naast de toegankelijke, gruizige rock’n’roll met een peperkoeken hart, die we geserveerd krijgen vol melodieuze wendingen en ritmische wisselingen, als “Bombs away”, “Kinda fuzzy”, “Peach blossom”, “New alphabet” en “Stick together”.
De keuze viel voor deze plaat dus duidelijk op een directe , strakke, intense en gevoelige aanpak, leuk , speels, ontspannend,  relaxt en emotievol!

Vorig jaar wist het Britse Daughter uit Londen al enige nieuwsgierigheid op te wekken met de EP’s ‘His young heart’ en ‘The wild youth’, nu is er uiteindelijk het pas verschenen debuut ‘If you leave’ . Als we er de tien songs op nahouden , dan horen we hier een beloftevolle band . Daughter, rond Elena Tonra , nodigt ons uit op een heerlijk spannende rit van eerlijk intens broeierig, soms breekbaar, subtiel uitgekiend dromerig, melancholisch indiemateriaal, mét een donker randje door een zinderend, scherp gitaargetokkel , opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel, galmeffects en gedoseerde feedback, gedragen door haar etherisch indringende , ontroerende, getormenteerde zang, die ergens hangt tussen Beth Orton, Florence Welch , Ritzy Bryan van The Joy Formidable en Romy Madley-Croft van The xx.

We horen voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en een meer extraverte, harde(re)  aanpak .
Hun materiaal zit met finesse in elkaar en de snaren worden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur wordt verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. Check nummers als “Winter”, “Smother” , “Youth” en “Shallows” maar eens.
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Puike songs, die schipperen tussen zacht en hard en net niet ontploften en je weten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter van Daughter . Deze band heeft talent en gaat goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .

De Londenaren Gallon Drunk van frontman James Johnston lieten enkele jaren op zich wachten . Ze waren de voorbije jaren in andere projecten verdiept , maar hebben nu hun zevende studioplaat uit . De band brengt deze plaat als eerbetoon voor de overleden bassist Simon Wring . De groep zit al jaren tussen Grinderman, Nick Cave en G Love in (trouwens Johnston heeft enkele jaren deel uitgemaakt van de begeleidingsband The Bad Seeds van Cave).
We hebben hier te maken met dampende , schurende, ruwe , ongepolijste rock met een ‘bruine kroeg’ bluesy tune , aangewakkerd door de slides , de orgeltunes, mondharmonica en blazers .
De sound kan gruizig, raspend en lieflijk, sensueel zijn . Op die manier staan “Hanging on” , “A thousand years”  en de  intens slepende , zalvende “Stuck in my head” en het afsluitende “The perfect dancer”, met o.m. backing vocaliste Marion Andrau wat tegenover elkaar . Maar dat maakt net Gallon Drunk zo mooi . Acht ronkende  ‘ruwe bolster - blanke pit’ songs. Sjiek!

Uit de omgeving van Londen hebben we Wave Machines die aan hun tweede cd  toe zijn . De groep brengt lichtvoetige, dromerige electropop , niet vies van wat artrock , funkende ritmes, psychedelica en knisperende elektronica . Was hun debuut uitermate aanstekelijk, vrolijk en ontspannend , dan is de opvolger ietwat sfeervoller , innemender en donkerder van aard . Songs als “Counting birds”, “Ill fit” , “I hold loneliness” en “Home” houden er de moed en dynamiek in, andere songs “Blood will roll” , “Unwound” en de titelsong “Pollen” zorgen voor die bredere kijk , met een melancholisch beleven. Boeiende muziek - Interessante plaat!

Atoms For Peace , al van 2009 in een onvaste , regelmatige bezetting en optredens, heeft Thom Yorke van Radiohead en Nigel Godrich (hun producer) als houvast . De heren hebben wat topmuzikanten rond zich heen en laten ergens een veredeld soloproject van Yorke, met hoe kan ook het ook, Radiohead invloeden horen. Flea bassist van … , en verder percussionisten Joey Waronker en Mauro Refosco vullen op sublieme wijze aan.
We horen zowel ingenieus , subtiel uitgewerkte popelektronische songs door de ritselende, sfeervolle elektronica , basslines, geluidjes en natuurlijk fascinerende en dwingende percussie, die de ritmiek richting Talking Heads brengt .
In die geraffineerde sound intrigeert het kwintet per luisterbeurt , wat een reeks dromerige, meeslepende , hypnotiserende songs oplevert ( “Ingenue” – “Stuck together pieces” en de single “Judge jury & executioner”), én die soms wat abstract kunnen aandoen, als “Default” en “Reverse running”) .
We houden van die magie die ook Radiohead zo bepalend en invloedrijk maakte, een melodieus houvast door  geluid , ritme, sfeer en popgevoeligheid, niet vies van wat experiment. Boeiende plaat!