Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige  van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende  keys, die hier voor de  bredere  laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of  Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende  nummers als “Kurt Vonnegut”, opener,  “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en  lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder  in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!    

Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.

Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang,  genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .

Organisatie: Botanique , Brussel

Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste  uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!

She & Him : actrice Zooey Deschanel (uit LA) + sing/songwriter M Ward (uit Portland); een zingende actrice en muzikant vinden elkaar al drie cd’s lang met een reeks retropop60ies nummers, die luchtig , lichtvoetig, ontspannend en dromerig klinken . Hij ondersteunt eenvoudig , sober en elegant de songs . Zij zweeft vocaal over de nummers heen. De sfeer van Buddy Holly , The Ronettes , Beach Boys, The Carpenters, The Mama’s & Papa’s en Nancy Sinatra wordt opgestoft .
Het zijn aanstekelijke , vrolijke en relaxte midsummersongs , die orkestraal soms wat worden uitgediept. “I’ve got your number, son”, “Never wanted your love” en “I could’ve been your girl” zetten de toon . Zij neemt het leeuwenaandeel voor zich , hij vult vocaal (soms) aan, zoals op “Baby” . Ook Blondie’s “Sunday girl” is uitermate geslaagd en de pianoballad “London” zorgt voor kippenvel .
She & Him brengt je een lekker lentegevoel!

Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!

Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze  schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar  .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert  en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.

Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.

Sinds 2010 heeft The National van Matt Berninger met de plaat ‘High violet ‘ zich definitief een plaatsje toe geëigend in de scene. Na vijf cd’s was dit meer dan verdiend . Het Amerikaanse collectief heeft net als Elbow gestadig aan hun muzikale carrière gewerkt. We hebben donkere romantische pop, met een vleugje bombast, een beetje op z’n Tindersticks. Hun bezield materiaal en de gedreven livegigs maakten van hen een grootse band.
De opvolger ligt in dezelfde lijn en vooral het eerste deel van de cd is uitermate spannend . De songs boeien door de bezwerende opbouw , de aanzwellende , krachtige ritmes, de blazers en die aparte baritonzang van Berninger , die duidelijk koude rillingen bezorgt . De eerste songs “I should live in salt”, “Demons” en “Don’t swallow the cap” zijn gewoonweg schitterend . Na “Graceless”, song 8, is de extase er wat uit, intrigeren ze minder en klinken de nummers sfeervoller en ingetogener . 
Live hebben we een gretig spelende band  en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Ze zijn ook uitgegroeid tot een festivalband ‘pur sang’ , en sinds mensenheugenis hebben ze geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Terecht groots dus!
Matt Berninger en C° gaan met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .

Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas .  Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende  ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu  blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid,  een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende  speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!