Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu een tweetal jaar hun eigen weg. Iets wat er eigenlijk al was voordat het samen vonken spatte op de platen ‘A book like this’ en ‘Down the way’. Dromerige freefolky songs, die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Ideale onthaastingmuziek. Zowel als duo als solo zijn ze erg populair . Het optreden samen in het KC is in het geheugen gegrift en de aparte concertreeks zijn even succesvol, met het bordje uitverkocht .

Angus is solo al een tweede keer te gast ; na de Bota, vanavond in de AB, vinden we overwegend een jong publiek voor die dromerige, retro nostalgische sound . Met z’n band manifesteert Angus zich als de ultieme hippie voor wie het leven bestaat uit de eenvoud , stilstaan bij de dagdagelijkse dingen, de natuur , mijmering , samen-zijn , genot en leuke en trieste lovestories , waarin vooral ‘afscheid nemen van’ aan bod komt . Het zijn ontroerende , emotievolle hippies , mannen met baarden , lang (en vet) haar , een vestje en een pluim in de hoed. Droom, psychedelica en een zorgeloos bestaan kruisen het pad . En why not ? het zijn elementen in deze stresserende, opgefokte maatschappij, die ons even doen stilstaan.
We kunnen niet omheen een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal op Angus’ soloplaat ‘Broken brights’, in de beste Amerikaanse folk en country traditie van Crosby, Stills & Nash , The Eagles , The Band, Dylan en het werk van Devandra Banhart. Toegegeven, niet alle songs overtuigen in het rustige genre , “The wolf & the butler” en “Be what you be” , wat z’n weerslag had op het concert, dat wat sloom, braaf , voortkabbelend ervaren wordt . Maar geen nood , hij en z’n band konden rekenen op een sterke respons en werden op handen gedragen .
Er vielen uitmuntende momenten en pareltjes te noteren als “River love” , “It was blue” (met een “I wanna be your dog” slowcore riff) , “Clouds above” en “Hard to let go” , die variëren in akoestische , elektrische gitaren , mandoline en banjo, een repetitieve tune hebben , aanzwellen en forser durven klinken door de toetsen en de percussieve ritmes , gedragen door de nasale dromerige stem van Angus en een kleuren palet van cello en meerstemmige zang.
We hielden meer van het intense materiaal van het opbouwende type ,die hier op het eind werden gespeeld ,  met enkele verrukkelijke broeierige en potige (akoestische) grooves , galmeffects  en een knipoog naar een Steve Miller, John Cougar Mellencamp, Velvet Underground , The Doors of een ingehouden Crazy Horse, als “End of the world”, “Yellow brick road” (van hen beiden) en een eigen oudje “Jewels & gold” . Sterke songs die ons wisten  te raken .
En die intensiteit hielden ze vast , want in de bis hadden we “Smoking gun” , eentje nog van z’n pseudoniem Lady of the Sunshine , dat overtuigde door de rauwe schoonheid en de slepende opbouw; het obligate boeiende “Big jet plane” , de hit van broer en zus , werd eerst minimaal ingezet en dan omgeven door een mooie, bredere instrumentatie; een terugkeer naar die oude situatie van broer en zus moet niet levenslang uitblijven in de toekomst.

De kampvuur vertelverhalen,  de “I love youuhhs” , de ‘peace’ lofbetuigingen, de smileys en de ontroering , het loslaten  vormen de cultuur bij een gig van het soort van Angus Stone . Hun hoopvolle rootsrockende indiefolk toont een helderblauwe hemel met enkele schaapjeswolken . Een goed optreden zondermeer , maar niet direct verrassend , beklijvend of memorabel als de magische sound van broer en zus samen.

Ook de support Tom Freund kon sterk performen; nu zeker gezien sing/songwriter duidelijk in de lift zit , werden de nummers solo goed en warm ontvangen. Op het eind boeide hij al een goed volgelopen AB met een uitstekende uitgeklede versie op ukelele van “Let my love open the door” van Pete Townshend!

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Nineties revisited? Als we het over The Scene hebben flitsen meteen de beelden van The Lau en de zijnen , waaronder Emilie Blom van Assendelft,  ons voor de ogen , die in elke feesttent van het plaatselijk buurcomité  optraden ; met albums als ‘Blauw en ‘Open’ waren zij in de early nineties één van de meest geziene en begeerde artiesten . Iedereen had wel eens The Scene gezien. En de Nederlandstalige pop kende hoogdagen met o.m. Trockener Kecks, Mam en hier bij ons met Noordkaap en Gorki .
Rond 2000 werd de band op non actief gezet en  in 2007 de eerste stappen gezet naar een comeback in de originele bezetting . Een succesvolle return , waarbij het publiek oud en nieuwer werk sterk onthaalden . The Scene werd nieuw leven ingeblazen . ‘Liefde op doorreis’ in 2009 was de eerste comeback plaat, deels geïnterpreteerd als een soloplaat van The Lau.
‘Code’ die in het voorjaar 2012 verscheen, is The Scene ‘pur sang’ , ‘old skool’: heerlijk rauwe , intens broeierige, gevoelige pop , van pulserende , stekelige ritmes en herkenbare, meezingbare refreinen, aangevuld met toetsen en gedragen door die karakteristieke brommende stem van The Lau . Ze hadden een aantrekkelijke plaat uit en sloten terug aan waar ooit hun succesvolle carrière ophield, alleen is iedereen, band als fans,  ruim vijftien ouder …

De concerttent is ingeruild … Van september 2012 tot in april 2013 is The Scene op tournee in clubs en theaters. Met trots brachten ze nieuwe songs van ‘Code’  maar vanzelfsprekend passeerden ook de klassieke Scene-hits volop de revue . Vanavond kregen ze een warme respons in een uitverkocht OC De Kleine Beer, Beernem . Voer voor nostalgici , een heropleving van het oude werk en een kennismaking met het nieuwe . En het was goed verdeeld ; in het eerste kwam de klemtoon op wat ze recent hadden uitgebracht , aangevuld met enkele classics en in het tweede stuk kwamen de verzoeknummers aan bod. The Lau deed een rondje en selecteerde vijfenveertig minuten op en top Scene klassiekers. Een troost in de koude winterdagen en lange –nachten.
Broeierige , sfeervolle pop van een charismatische band en hun zanger, die observaties , indrukken, ervaringen, gevoelens linkte aan politieke geladenheid . Uniek zijn de slepende, licht exploderende ritmes en boeiende wendingen, als bij “Overal” en “Water & Vuur” . Verder een sfeervol gespeelde “Rivier” , tekstvellen van “Waar mensen wonen” en de titelsong “Code”,  ingeleid door een tape van acteur Robert Mitchum, een interview uit de jaren 50-60 over de oorlog in Vietnam. De oudjes “Geloof”, “S.E.X.” en de kraker “Blauw”, waarvan de tekst al werd mee geneuried en de luchtgitaar naar boven kon worden gehaald,  zaten mooi verweven in het materiaal . Sjiek!
Na de pauze kon ieders gevoelig rockend hartje bovenhalen en sfeerbeelden oproepen; een trein van bekende songs hoorden we , “Samen”, “Wondermooi” , “Rigoureus” , “Maan” , “Rij rij rij” , “Vrienden” , “Zuster” , “Romantiek” en “Open” . Songs die zinderden door de zalvende , slepende en forsere ritmes ,  de rock-ballad aanpak, de melodieuze structuur en de verrassende wendingen, die ruimte lieten voor de instrumentatie .
Een medley van het extraverte , uitbundige “ Iedereen is van de wereld” en het aangrijpende “Feest”, wat nog maar eens de wisselende stemming, een sterkte van The Scene, wist te onderstrepen .  Toegegeven , ze konden er nog een paar tussengooien als “Brand” , “Schaduw van het kruis” , “Rauw hees teder” en Madonna’s “Borderline”,  maar kijk iedereen was er ondertussen instemmend, The Scene is back en in één woord ‘Tijdloos Mooi’

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scene-09-02-2013/

Organisatie: Dienst Cultuur , Beernem 

De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”,  “Graphic nature”  en “Goon squad”.

Godspeed You! Black Emperor - da’s Postrock , avantgarde buiten categorie – Na een sabbatical van 2003 – 2010 is dit Canadese collectief er terug met nieuw werk. Hun radicaal politieke en maatschappelijke idealen zetten ze om in instrumentaal intense , grillige , beeldende , emotionele , grootse , meeslepende muziek .  Mysterieuze beeldtaal siert het decor.
Hier spreekt de muziek en op de nieuwe plaat zijn er twee lang uitgesponnen en twee ‘gewoon’ lange stukken. Op het eerste en laatste nummer  “Mladic” en “Strung like lights at thee printemps erable” wordt een spanningsboog opengetrokken, bouwt op , neemt monumentale proporties aan ,  houdt de aandacht vast en weet al of niet rustig te ontladen, om tot slot dan naar een indrukwekkende finale te gaan . Ook de twee andere nummers moeten niet onderdoen qua intensiteit want hier horen we delirante filmisch bezwerende soundscapes. Een muzikaal spanningsveld is aanwezig in het breed instrumentarium .
Vijfsterren plaat van een ongewone en eigenzinnige cultband .

The Van Jets en Sir Yes Sir
Naast rockliefhebbers was er heel wat jong volk opgedaagd die de krokusvakantie inzetten met een set van The Van Jets , Humo Rock Rally winnaar 2004, als gevestigde waarde binnen onze Belgische scene ,  en het opkomend talent Sir Yes Sir. Ze stonden mooi naast  elkaar geprogrammeerd in de MaZ in een organisatie van de Cactus Club . Goed gezien dus!

De Oostendse Gentenaars The Van Jets brachten vorig jaar een nieuwe cd , ‘Halo’, en waren nog maar te zien op Pukkelpop , Leffingeleuren en de cd voorstelling in de AB. De clubtour is dit jaar definitief van start gegaan en is de checkup hoe de frisse wind in het nieuwe materiaal wordt verteerd . We hebben intussen al een reeks succesvolle nummers te horen gekregen als “Here comes the light”, “Broken bones” , “Danger zone” , “Bankers”, “Mystify” en “Waited long enough” .
De eerste twee openden de set en scherpten meteen de aandacht . Het bredere, nieuwe geluid door de toevoeging van synths/elektronica van Floris De Decker (Team William), zit mooi verweven en is nu de troef, waarbij de klemtoon op een meer ‘artyfarty’ geluid komt van aanstekelijke broeierige catchy popart, met een opbouwende , stuwende dansgroove. Hun onstuimige , oprechte rock’n’roll verliezen ze niet , want de heren blijven stevig klinken.
Je kunt niet omheen invloeden van T Rex, Bowie  en The Darkness maar ook een Das Pop knipoogt. De glam en de kitsch is sing/songwriter Johannes Verschaeve letterlijk op het lijf geschreven, met rode bodypaint op de armen en aan de oogleden. In bloot bovenlijf , de gitaararm in hoogstand, weet hij het publiek te mennen en op te hitsen . Een trio als “Bankers”, “If I was your man” en “Mystify” overtuigen in deze stijl. Af en toe waren we minder geboeid, maar de meer directe , strakke aanpak en de ruimte voor de instrumentatie en de gitaarlicks vingen dit op , wat we vooral hoorden op songs als  “Electric soldiers” , “Our heads”, “Down below” , “Teevee”, en in de bisronde “High heels” en “Dawn storm” (van
T Rex – kon niet ontbreken als invloed!) met vrouwelijke backing vocals van Esther Weemaes en Elke Bruyneel ( Delavega zangeres).
Mooi uitgediept op het eind waren “The future” en “What’s going on” , twee Van Jet classics. “What’s going on”, eerst solo ingezet door Johannes , bouwde op , klonk broeierig en durfde te ontploffen. Enkel “Ricochet” ontbrak nog in het rijtje, maar we kregen anderhalf uur een afwisselend oeuvre en werden op onze wenken bediend.

The Van Jets heeft al een pak goede en lekker in het gehoor (rockende) nummers uit , is standvastig en beschikt over een sterke podiumprésence; de electrotunes van de ‘Halo’ plaat zijn een gepaste groove en zitten gebed in het lekker en stevig galmend rockende gitaargeluid. Een kwalitatieve sterkte.

Het Antwerpse Sir Yes Sir is het opkomend talent en heeft net hun debuut ‘We should talk’ uit . Act de présence gaven ze in de AB Club, en ook vanavond starten ze hun clubtour . We hoorden een veelzijdig geluid , een bundeling van al de muzikale ervaringen van het kwintet en spil , zanger/gitarist en frontman Tijs Delbeke , die al in verschillende contexten opdook. Flitsen van Barman – Mauro doken op , en naast overtuigende singles “Save me” en “Longing = good taste” treffen we een mooie afwisseling van sfeervolle , dromerige, broeierige tracks als opbouwende , krachtige , weerbarstige, schurende nummers , waarbij de keys en de tenorsaxpartijen zich niet onbetuigd lieten . Een goed op elkaar ingespeelde, zelfzekere band die een mooie toekomst tegemoet gaat . In het oog te houden.

Een dubbelslag voor Cactus!

Pics The Van Jets set in de AB op 10 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/

Pics Sir Yes Sir cd voorstelling in de AB Club op 6 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-06-02-2013/

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Het West-Vlaamse Monroaw heeft z’n roots bij The Chromosones, en da’s al zo’n twintig jaar geleden.  Het doorwinterde viertal vond elkaar terug en doopte het nieuwe project Monroaw. In die tussentijd zaten de leden niet stil en was er o.m. Basics die een rits intens broeierige rocksongs bracht , een back to basics rock(‘n’roll) zonder franjes ,én met gevoel voor emotie, ritme , vaart en melodie .
Die elementen blijven belangrijk in de sound van Monroaw. Het kwartet brengt voldoende variaties in hun sound aan , haalt elementjes uit blues en americana. We zijn alvast overtuigd van songs als “Cold turkey”, “Swim to God”, “Sadelayda”, “When you’re gone “ en “Insane”. De groep klinkt strak, meeslepend en brengt een kleurenpalet aan van gedoseerde  keys. Ze kunnen stevig uit de hoek komen , maar even broos en kwetsbaar door  melancholie en weemoed . REM s “Finest worksong” werd van onder het stof gehaald en ook hier horen we er een overtuigende versie van.
‘Hozho’ is een woord uit de taal van de Navajo-indianen , wat staat voor ‘schoonheid’, op z’n plaats als je het materiaal beluistert. Sterke return van dit kwartet .

Info http://www.myspace.com/monroaw 

We zijn alvast onder de indruk van het debuut ‘Ashes’ van de Britse sing/songwritster Kyla La Grange. We hebben te maken met een reeks broeierige rocksongs die gebed zijn in een gothic en freefolky sfeertje . Voldoende afwisseling noteren we; de songs klinken sfeervol en aanstekelijk, hebben een spannende opbouw en durven breed gearrangeerd zijn . Al meteen scherpt de opener “Walk through walls” onze aandacht , wat verder gezet wordt in songs als “Courage” , “Woke up dead” en “Catalyst”, die onderhuids tussen Florence Welch ( & The Machine), Austra , Within Temptation , Kate Bush en Loreena McKennitt te situeren zijn. Maar ook Cocorosie kijkt om haar schouder heen op “Vampire smile” en The Walkabouts lijken plots naast haar te staan op “Been better”. Mooie referenties telkens! Het ingetogen, sobere “Heavy stone” is uitermate gevoelig.
Lekkere melodieën ,  sterke zang – afwisselend materiaal , ze verdient alvast in de spotlights te staan met dit debuut .
http://www.kylagrange.com  

Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .

De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en  een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David”  en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .

Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker,  en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en  mooier te maken!

De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/

Organisatie: Botanique , Brussel

Een aparte , weirdo figuur die Dan Deacon , die al een paar platen uitheeft , maar in de spotlights komt met het recente ‘America’, een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier, waarbij de songs energieke , hypernerveuze en beukende ritmes hebben . De songs zijn deels gedrenkt in een melancholieke sfeer van klank en melodie , maar al gauw helt dit over naar  hitsende uptempo ritmes , een apotheose van elektronica , blazers , percussie en strijkers . Live uit z’n context en overweldigend . Deze muziek moet je letterlijk ondergaan !

Meer dan lovend zijn we over het optreden van de uit Wales afkomstige The Joy Formidable. Het was meteen raak en we zagen een formidabel concert dat hun naam alle eer aandoet. Ze zijn graag geziene gasten in de Bota, en ook op de festivals charmeert het sympathieke trio. Het nieuwe concertseizoen kon niet beter van start gaan .
 
De band van de blonde Ritzy Bryan dringt het meest tegen de vroegere Yeah Yeah Yeahs aan, met gevoelige broeierige , meeslepende , explosieve melodieuze indierockende shoewave; gecontroleerde chaos, strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij het trio alle registers kan opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang uitspint; ze krijgen kracht en sterkte door haar indringende vocals . Een intensiteit die gedoseerd klinkt , kan uitbarsten , ontploffen, door hypnotiserend, potig , gierend gitaargeweld , diepe ronkende basstunes en hitsende drums , zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Uiterst genietbare muziek, die raakt , overweldigt , en ondersteund wordt door visuals. Bruisend enthousiasme, kwaliteit en talent dus! Bijgevolg indrukwekkend concert !
De nieuwe plaat ‘Wolf’s law’ is net uit en volgt ‘The big roar’ op . Beide platen kwamen  vanavond voldoende aan bod . Het trio hield het publiek anderhalf uur lang in hun greep . Ze herinnerden hun vroegere optredens in de Bota nog , het onthaal van een warme publiek , de respons , de voorbijvliegende jonge diver … Leuk. Levenslust, optimisme, vertrouwelijkheid, het schept een nauwe band. Heerlijk dat dit allemaal kan opgenoemd worden .
De eerste single “Austere”  zat al vroeg in de set en werd voorafgegaan door het springerige nieuwe “Cholla” , een uppercut van een nummer . Continu zorgden ze voor een evenwicht tussen pop , shoewave en noise , o.m. de pulsaties en de uithalen op “This ladder is ours” , een snedig, scherp “Little blimp” en “Cradle”  of als op “The greatest light is like the greatest shade”, sfeervolle, ingetogen  tunes, die  crescendo gaan, harder, feller klinken en durven te ontsporen en ontploffen .
“Silent treatment” bood een adempauze en plaatste bassist Rhydian Dafydd in de spotlight, die hier voor de gelegenheid op akoestische gitaar speelde. Een pracht van een overtuigende eindrun werd ingezet,  “Maw maw song”, “I don’t want  to see you like this” en “The everchanging spectrum of a lie”. .De klassieker “Whirring” werd tot op het bot uitgediept, sloeg je helemaal murw en tekende voor een ongelofelijk formidabele live ervaring .

We hebben alle vertrouwen in het trio die een grootse doorbraak verdienen en hun spontaniteit , speelsheid , tonnen enthousiasme en gretigheid niet verliezen . Geweldig concert!

Een drietal songs hoorden we nog van de support We Are Animal , een Brits kwintet die we ook maar beter in het oog houden , de verrassende wendingen en de wisselende ritmiek in de dubbele percussie en synths zorgden voor een boeiend geheel. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/we-are-animal-01-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-joy-formidable-01-02-2013/

Organisatie: Botanique , Brussel