Wat kan een rit naar de AB  een geseling en nagelbijten zijn . Een helse rit van ruim twee uur, vast in de tunnel, parking zoeken , en overspoeld worden door de warme kerstsfeer in hartje Brussel …

Yeasayer , het kwartet van de zangers Wilder –Keaton , zijn toe aan de derde plaat ‘Fragrant World’ , een niet makkelijke, als je de muzikale lijn van de cd’s ‘All hour cymbals’ en ‘Odd blood’ op nahoudt. Yeasayer trekt hier nog meer de kaart van de elektronica.
Yeasayer weet de elektronica goed te mengen met indie, psychedelica, world, Aziatische tunes, pop , rock , waarbij gretig wordt geëxperimenteerd met ritmes , samples , stemmen en stijlen; onderhuids met een invloed van Japan en MGMT. Het vergt soms wat luisteroefening, en toch … ze leveren een rits toegankelijke , melodieuze songs, “O.N.E.”, “Madder red”, “Ambling alp”, “Wait for the summer” en de nieuwe single “Henrietta”, die vanavond niet werden vergeten , mooi verdeeld tijdens de set, vrolijk kunnen klinken , hitpotentie hebben,  en kunnen rekenen op een sterke respons .

Live valt het dus allemaal op z’n plaats , een beetje een Hot Chip concept, de geluidstechnische en de vocale  snufjes en de ritmisch verrassende wendingen. De gestroomlijnde aanpak , uiterst geraffineerd, harmonieus en met finesse in de Yeasayer schizofreen neigende klankenrijdom, is goed en brengt wat zalvende rust aan die vindingrijkheid op z’n Animal Collective’s. Songs van het niet lichtvoetige ‘Fragrant World’ kregen een heerlijke, dansbare boost mee , met 80s elektronica, en een warme, exotisch tint , vooral “Longevity” , “Reagan’s skeletons” , “Demon road” en “Don’t come close” , een nieuw geschreven nummer intussen.
Iets meer zijn we te vinden voor de zachte, fluisterende stem van multi-instrumentalist (keys/gitaar) Wilder tav de meer directe , soms grauwe zang van Keaton; af en toe werden  de vocals vervormd , maar dat viel al bij al mee . Het decor van trapeziumstukken ; de lichteffects en de  rondstrooiende confetti waren aangename sfeermakers.

Yeasayer , een fantasierijke, aparte band , stoeit met allerhande elektronica , ritmes  en stijlen, zorgt voor een muzikale speeltjestuin , en bracht op die manier een uitermate boeiend concert…

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Ladies & Gentlemen …Voor een avondje potige , vettige en prettige garage rock’n’roll kunnen we aankloppen bij het Zweedse Hives. Hives ’ time is ‘great rock’n’roll time’; we zijn ‘the answer to all your questions’ , grapt presentator Pelle Almqvist , een Jon Spencer in het achterhoofd , maar meer gekruid met glam en punk.
Op een groot doek keek een ellengrote kop , met wijdopen ogen en grijpgrage handen op ons neer , klaar om je nietsontziend te verslinden .  Lichtbundels sierden de reuzengrote HIVES letters . Kortom, alles was vanavond aanwezig om je in de juiste stemming te brengen .

Met mooi uitgedoste pakken, piet’lairs  uit de jaren Charlie Chaplin, vliegt het Zweedse glam garagepunk combo The Hives er als vanouds in . Hoed af en meteen de beuk erin  met het korte, kernachtige en felle  “Come on”; dat luidkeels werd meegeschreeuwd door de opgefokte massa, al goed opgewarmd door de weerbarstig gedreven hardcore punk van The Bronx . Gevolgd door de adrenalinestoten van “Try it again” en “Take back the boys “.
Een Hives’ feestje: jawel, menig pint en beker vliegen in het rond , Duracell springende Hives, heen en weer bewegende massa , handen in de lucht , kelen schor schreeuwen en stagedivende heren . Hives recept: puur rock’n’roll, entertainment en fun, tja, het antwoord op al je vragen …
Het publiek werd meegezogen in die garage rock’n’roll ‘swindle’. Toegegeven , niet alle songs zijn even sterk , maar de energie, de dynamiek , het spelplezier , het enthousiasme, de act, ongelofelijke Hives’ showtime …
Heerlijk je te laten meeslepen in die Hives gekte . Al vroeg werd het kookpunt bereikt met oude kleppers “Main offener” en “Walk idiot walk” . “Die, all right” en “Hate to say I told you so” waren de volgende knallende zoethouders . En Pelle, grappig predikend,  met een diepe respectvolle buiging voor de fans .
Ze hebben een nieuwe plaat onder de arm , ‘Lex Hives’, pas de vijfde in vijftien jaar; overwegend minder buskruit en vonken , maar nog steeds goed voor een reeks vuistslagen, mooi verdeeld in de bijna anderhalf uur durende set .
Onder de ‘Lex Hives’ loep hadden we verder o.m. “My time is coming”, “Wait a minute” en “Patrolling days“, hun langst geschreven en gespeelde nummer ooit,  en die ergens een Joan Jett ’s “I love rock’n’roll” lampje deed branden.
Dampend sfeertje dus … “Go right ahead” en “Insame” in de bis , en een exploderend “Tick tick boom” , een MC5 “Kick out the jams” bom,  waarbij we aangemaand worden neer te zitten om dan volledig uit ons dak te gaan op .

The Hives - Simpel , “Because we’re The Hives & we love you in the bottom of our heart”.
Niet gedacht als je hen hun in het zweet werkende compromisloze muziek beluistert en ziet .
Een Hives weekendje met hun set in de AB, Brussel en de eerdere set in de l’Aéronef, Lille op vrijdag . Cheers!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-9-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-9-12-2012/

Pics van de set in de l’Aéronef, Lille
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-7-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-7-12-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Kortrijkzaanse Balthazar kan en mag groot worden . Ze verdienen het . Ze hebben hard aan de weg getimmerd en het kwintet heeft al twee sterke platen afgeleverd , ‘Applause’ en ‘Rats’ . Tja , in en rond Kortrijk hebben we al een scene om U tegen te zeggen, naast Ozark Henry , Goose , Sx, het te vroeg heen gegane Hitch, dringt Balthazar zich nu op , naast de amicale vrienden Amenra, Black Heart Rebellion en Steak Number 8, die er qua sound nog een tandje bijsteken .

Maar even bij de leest, Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen.
Hun songs vallen op door een basisstructuur van spaarzame, sobere begeleiding, worden gedragen door die afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang, en intrigeren door een broeierige spanning, heerlijke melodielijnen , de toevoeging van synths en viool en ze zijn niet vies van een grimmig randje op z’n dEUS .
De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die met dezelfde finesse te werk gingen. Oog voor detail dus !

Live hebben we daar weinig aan toe te voegen . De nieuwe nummers zijn meer dan goed ingeoefend . Balthazar staat er. In de thuisbasis, de Kreun, was het publiek massaal afgezakt om hun  band te ondersteunen . Het deed het vijftal deugd. In het begin werd elke m2 van het podium benut , en gingen ze gretig , fel en enthousiast te werk . De oudjes “The boatman”, “Morning”, “I’ll stay here” en “Blues for Roseann” brachten ons in de juiste Balthazar-sfeer: een handelsmerk van verrassende wendingen, ritmewisselingen en die aparte zangstijl.
Qua sound: een lekker diep  dreunende basstune, zalvend, snedig gitaargetokkel, de indringende, zwierige vioolpartijen en –getokkel, de synths en de bezwerende, opzwepende drums .
Wat dan perfect werd aangevuld met het recente materiaal, de single “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” , “Sides” en “Later”. Telkens werd Balthazar  warm onthaald door een aandachtig (ook jong) publiek . Eén van hun eerste singles “15 floors” injecteerden ze onverwachts met een lekker dynamische uitgesponnen outtro; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro … 

Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! Balthazar is een te koesteren belofte en kan groot worden. Driekoningenavond kan er maar wel bij varen en een gebaar is met deze gemaakt naar de festivalzomer.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, dag eerder in Depot, Leuven

http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roosevelt-6-12-2012/

Organisatie: Kreun , Kortrijk 

SX - Ontdekt tijdens Westtalent , maar vooral de vi.be on air van StuBru , leverde het Kortrijkse trio Sx een ‘boost’. Op die manier werden we vorig jaar al nieuwsgierig gemaakt met hun “Black video” en “Graffiti” , meteen twee kleppers van hun betoverende, bezwerende en huiverende indiepop/electrowave .
SX roept met hun synths, drums en (reverb) gitaren een dromerig en mistig decor op waarover Stefanie Callebaut’s licht galmende stem heen zweeft. Het  materiaal krijgt dus duidelijk elan met haar etherische, onheilzwangere, hallucinante vocals.
Het zijn knap gearrangeerde, gevarieerde, sfeervolle composities, die durven aan te zwellen en krachtiger, vettiger en opzwepender te klinken. De songs ademen een  ‘nightclubbing’ sfeertje en hebben een donkere, apocalyptische ondertoon.
We denken aan een Kate Bush, Scarlett Johansson, Beach House en Twin Peaks. Hier valt veel schoons en aantrekkelijks te noteren; na de twee eerder vernoemde nummers , hebben we de slepende melodielijn en de psychedelische tunes van “Aurora”, de soundscapes van “Plateau” en natuurlijk die nieuwe single “Gold” .
Jong talent, revelerend bandje! U bent gewaarschuwd!

In 2010 hoorden we al iets waaien van het duo uit Brooklyn, NY , Tanlines, gecentraliseerd rond zanger/gitarist Eric Emm (ex-Don Caballero) en Jesse Cohen (percussionist/keys), met hun ‘Volume One’ .
De opvolger ‘Mixed Emotions’, eigent zich een plaatsje toe tussen de popelektronica van Friendly Fires , Crystal Fighters en Yeasayer . Inderdaad , met invloeden van Hot Chip , Vampire Weekend  en Animal Collective onder de arm , horen we lekker groovende opzwepende muziek van zalvende , dansbare energieke beats, bongo’s, gitaarlijntjes  en zwevende echoënde vocals, die ons meedrijven naar een ‘andeere’ droomwereld …
Te koesteren alvast zijn songs “All of me”, “Yes way”, “Not the same” , “Lost somewhere”,
“Real life” en “Cactus”. 

Een aparte verschijning , toch die bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, en die een beetje schaars gekleed kan zijn . Broze, onderkoelde en hartverwarmende  trippopromatiek op z’n Twin Peaks is een juiste omschrijving van haar muziek. Haar debuut
‘Born to die’ , heeft een paar smaakvolle, huiverende singles uit, “Born to die”, “Bluejeans”, “Video games”  en “Summertime sadness” , die sieren door de intens broeierige spanning , de slepende donkere beats , de orkestraties en de vrouwelijke backing koortjes  . Emotioneel materiaal , gedragen door haar helder, indringende, beklijvende , doorleefde stem  die iets meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse, Amanda Lear  en Marlene Dietrich .
Een sound die ons 60 jaar terug in de tijd doet tuimelen . Een muzikale droomwereld, mysterieuze dieptes en een intrinsieke klankkleur, vakkundig uitgewerkt  met een verleidelijke, smachtende tune … Een overtuigend  debuut van wel twaalf songs, aangevuld met vier extra tracks en remixes .

Ook het Ierse Cranberries willen een graantje meepikken van de reünies. Het leverde zelfs een nieuwe plaat ‘Roses’ op , die eerlijk gezegd flauwtjes klonk. Het is deels een terugblik naar de eerste platen , ‘Everybody else is doin’ it , so why can’t we’ (‘93) en ‘No need to argue’ (94) . Goed in het gehoor liggende droompopsongs , zonder over te hellen naar bombast , die eerder op de vervolgplaten te horen was.
De stijl komt de laatste twee jaar opnieuw van onder het stof. The Cranberries hebben een zekere stempel gedrukt  op de huidige lichting droompop. Maar die magie van het genre hoor je bij hen nu wel niet meer . Ook de kenmerkende fragiele, hoge en gevoelige vocals van Dolores O’Riordan , beklijven onvoldoende .

Sommige reünies hebben megasucces , bij The Cranberries valt het dus al bij al mee . De fan wil na ruim tien jaar zijn favoriet wel eens terug zien .
Een goed gevulde Zénith kreeg een anderhalf uur durende set te horen,  van een selectie songs van de twee eerder vernoemde  platen , ‘To the faithful departed’ , aangevuld met het recente ‘Roses (“Conduct”, “Fire & soul”, “Tomorrow”) en een paar andere nummers .

De reünie raakte te weinig. De stem van O’Riordan is en blijft een netelig punt; hoe sterk ze ook haar best deed , bij de ingetogen pop , had haar stem onvoldoende intensiteit en draagkracht, ondanks de sound haar stem niet overtrof. Op die manier misten we punch en emotie in de gevoelige droomsongs “Animal”, “How” , “Linger” en “Sunday” , die smolten als  sneeuw voor de zon; de flikkerlichtjes die we er bij ons konden voorstelen, doofden. De warme , aandoenlijke tunes misten hun doel , en het geheel werd  meer koel, afstandelijk ervaren . Waar vroeger een link naar Harriet Wheeler van de Sundays was, was nu totaal geen sprake meer …  En dan hadden we het nog niet over de ‘overdreven’ glitterpakjes .
Beter ging het bij de rockende songs “Free to decide” , “Can’t be with you”  en “Salvation”, waar haar stem grimmiger was  . De band zelf ging gretig te werk  in de snedige en de subtiele partijen. Het tweede deel was dus behoorlijk goed, en tav de gig in de Lotto Arena onderhield ze het contact met haar publiek en kreeg het bij de hits meer ruimte mee te zingen . En hier kon “Zombie” dus niet ontbreken!
De sfeervolle “Empty”, “You & me” en de opbouwend rockende “Electric blue” en “Dreams” in de bis zaten goed in elkaar, wat de indruk gaf dat de zangeres en band elkaar optimaal hadden gevonden .

Nostalgie spookt ons door het hoofd  bij de set van de Ieren . Ze balanceerden tussen jeugdliefde en jeugdzonde . Hun comeback moeten we  inderdaad ervaren als een gemiste kans , en daar zit O’Riordan voor veel tussen . Het geheel was te koel en afstandelijk . Benieuwd hoe het verder zal lopen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-aerial-27-11-2012/
(support act
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-cranberries-27-11-2012/

Organisatie: Vérone Productions, Lille

Het gaat snel voor het enthousiast jonge en charismatische Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club (live met vier, gezien de drummer een halfvast lid van de band is) : een debuut, ‘Tourist history’ , om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn” . Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.  En daar zijn zij één van .
Fris twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock, die volwassener en meer uitgebalanceerd klinkt op die tweede ’Beacon’ , een album dat gevarieerder , breder is en meer diepgang heeft, maar z’n jeugdig enthousiasme en euforie niet verliest. TDCC staan in voor een zorgeloos avondje.

Ze waren toe aan het laatste optreden van hun tour, laden dan even de batterij op, om opnieuw te touren . Hun optreden in de Bota was in geen mum van uitverkocht en ook hier zal het waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat we hen in een kleiner zaaltje konden bewonderen;  volgend jaar in maart staan ze al geprogrammeerd in de AB.
Live een goed uur lang heerlijk klinkende zomerse aanstekelijke deuntjes, die de paar mindere songs van de tweede cd naar een hoger niveau trekken . Al meteen sprankelden de bubbels en de spots op songs als “Sleep alone” , een heel sterk nieuw nummer, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. Het swingt door de meezingrefreinen, de zwierige gitaarsounds , de opzwepende  drums en de kleurrijke, tintelende toetsen, gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Wake up” en de oudere single “You’re not stubborn” volgden .
De gillende gitaarlijntjes , die ze in de songs staken , zorgden voor elektriciteit, raakten en knalden. Songs van ‘Beacon’ “I can talk” , “Costume party”  en “Handshane”  klonken sterker. “Sun”, “Pyramid” en “Next year” dan , hadden minder spankracht en energie en waren dus de mindere broertjes in het ‘TDCC’ concept; hier nam de vaart wat af .
“Smth good can work” en “Eat that up, it’s good for you” waren de vaardige , energieke afsluiters van dit relaxt ‘snelvaart’ concert.

De ‘holder-de-bolder’ indiepop en de heldere spotlights porren het optimisme en de levenslust aan.  Hun livereputatie deden ze alle eer aan. Two Door Cinema Club is een vitaal  kwartet dat sterk werd onthaald en op heel wat opengesperde keelgaten en opstekende handjes kon rekenen .
De knappe springerige gitaarsongs “Some day” , “Come back home” en “What you know” besloten het fijne concert . Ze hadden al wat (jong) volk achter zich , na vanavond kan het alleen maar een sneeuwbaleffect hebben … Deze gerespecteerde band kan groots worden.

Support was Kowalsky , eveneens uit Noord-Ierland , die fungeerden als een ideale geleider naar de Two Door Cinema Club . Ook hier hoorden we reeks sfeervolle, aanstekelijke indiepopsongs  met toevoeging van een vleugje elektronica. Onschuldige , melodieuze pop, die ons al meteen in de juiste stemming bracht

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-1-26-11-2012/
Organisatie: Botanique , Brussel

Jessie Ware en Coely
Ancienne Belgique (Club)
Brussel

Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.

Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan ,  vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …

Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB  zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat  uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit  voor een zwoele  danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals.  De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .

Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …


De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een a capella cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel