School Is Cool, Ideaal ‘Flikkerlichtjes’ muziek om onze donkerste dagen zo goed mogelijk door te komen en Ideale ‘Bubbel’ muziek voor de student na een stresserende examenperiode. Resultaat een (bijna) volle Terminus om twee beloftes aan het werk te zien … School Is Cool met Cape Coast Radio als support.

De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally trekt de clubs rond om hun debuut ‘Entropology’ zo sterk mogelijk in de spotlights te plaatsen. School Is Cool staat garant voor gevarieerde, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Ze hebben al een handvol singles uit die meer dan moeite waard zijn en hun talent en creativiteit bevestigt en hen een verdiende winnaar maakte van de Humo’s Rock Rally .
Een goed uur werden we omarmd van onbevangen frisse, dynamische, springerige en lieflijke songs die vol enthousiasme werden gespeeld . Een uiterst genietbare set trouwens , waarbij de singles goed verdeeld zaten in de set . Melodieusiteit en vindingrijkheid gingen hand in hand en live werd hun kleurenpalet overstelpt met heel wat percussie; zoals op “Car, backseat, parking lot” , en de gewaagde “On the beach  of Hanalei” en de titelsong van de cd . Jeugdig enthousiasme alvast op het singlemateriaal “The world is gonna end tonight”, een klassieker die de set opende en meteen de aandacht naar zich toe trok, verder een hitsende “In want of something” en “New kids in town” en tot slot een vaardige, broeierige “Road to Rome” en “Warpaint” , die taferelen oprakelde van de Timelords klassieker “Docterin’ the tardis (Dr Who)” naar boven. Wat gas werd teruggenomen door de dromerige, sfeervolle “O! Delusions” en “Trouble in the engine room”, die soberder klonken. Soms wisselde de leden van instrument , maar alles gebeurde zo spontaan en ontspannend .  

School is Cool , band met een positieve vibe en uitstraling. Ze  trakteerden ons nog op een Mumford & Sons geleeste “Road to nowhere” (Talking Heads) , een Pixies song en een niet versterkte “Car, backseat, parking lot” in het publiek wat hun speelsheid en vindingrijkheid nogmaals onderstreepte …Mooi ! School Is Cool is meteen top !

Op dreef konden we komen met het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog). Het trio had een heuse band (leden van Marble sounds, Isbells en Sleepingdog?) rond zich verzameld om hun titelloos debuut elan te geven . En inderdaad, terecht, want we hoorden een reeks aanstekelijke, dromerige en lichtvoetige, speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd. Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy en Vampire Weekend . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’ duidelijk muzikale vorm . Geslaagd optreden dus!

Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver) 

The Dead Trees kwamen in de belangstelling als de begeleidingsband van Fabrizio Moretti, één van de Strokes leden, die op tour was met z’n eigen bandje Little Joy . De ongedwongen, lome sfeer van dit project, buiten de Braziliaanse invloed, namen ze mee op hun eigen platen, wat de band van zanger/gitarist Michael Ian Cummings brengt tot een combinatie Velvet Underground, Pavement en de Strokes. Een leuk plaatje rammelende, nonchalante maar ook melodieus treffende dromerige en broeierige indiepop die met “World gone global” een voortreffelijk nummer uithebben . Het zijn ‘to the point’ (korte)  rocksongs , die een zomers gevoel ademen.
Fijne ontdekking , deze Dead Trees met zijn leuke ‘easy going’ songs …

Airship - Talentvolle band uit Manchester die ons weet te raken … In hun dromerige, bezwerende zwevende gitaarpop sijpelt shoegaze op gepaste wijze door, die af en toe eens licht ontvlambaar kan zijn en behoorlijk kan exploderen , dan weer baden in onschuldige romantiek of een mistroostig decor optrekken. Binnen de noemer shoegaze houden we wel van “The trial of Mr Riddle”, “Spirit party” en “Kids” . De andere nummers hebben een lief, karakter, doen mijmeren en hebben een broeierige intensiteit . De zalvende vocals van Elliott Williams hebben iets mee van James Walsch van Starsailor . Ook het gitaargetokkel zorgt voor emotionaliteit . Fijn debuut .

Als je de naam SBTRKT hoort of ziet , dan laat het wat bijzonders en mysterieus uitstralen . Inderdaad,  hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtract en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg aan het plaveien is binnen de elektronische muziek . Ondanks dat de naam prikkelt , is de muziek binnen de geijkte paden te catalogiseren , want soul , dubstep,  drum’n’bas, breakbeats en James Woon / Blakes achtige slepende, dreunende  basses,  grooves en bleeps vullen aan . En de elektronische songs zijn er met behulp van o.m. de soulfulle vocals van Stampha en van de zangeres van Little Dragon. Het zorgt ervoor dat we afstandelijkheid en nervositeit samengaan met een warm, tropisch, toegankelijk geluid. Op die manier brengt hij in het genre Flying Lotus en Katy B wat dichter bij elkaar …  De single “Pharoahs” vormt het hoogtepunt van de cd , maar songs als “Hold on” , “Wildfire” , “Right thing to do “ moeten niet onderdoen .
Kijk, SBTRKT brengt mooi elektronicavoer , die prima verrijkt wordt door nauw verwante genres en door de toegevoegde soul’n’voices …

Groot - Groter – Groots, de band van de laatste tien jaar is ongetwijfeld wel Coldplay geworden, die is uitgegroeid tot een heuse stadionband, in de voetsporen van een U2,  melodieus broeierige pop, die soms met de nodige bombast, breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes vetter klinkt. Hun vijfde plaat , drie jaar na ‘Viva La Vida or death and all his friends’, is op en top afgewerkt, afgelijnd en is droompop bij uitstek , die de dagdagelijkse beslommeringen even opzij plaatst . Chris Martin en de zijnen durven wel eens aan plagiaat doen, maar bon soit, de songs op zich klinken goed, hebben een spannende intensiteit, verkopen goed en zorgen voor samenhorigheid, dus wie maalt er om … dat we horen we op songs als “Paradise”, “Charlie Brown”, “Every teardrop is a waterfall” en het afsluitende “Up with the birds” . Toch zien de heren nog Moeder Aarde en is er ruimte voor ingenomenheid en ballads, “Us against the world” en “U.F.O.”, die niet vies zijn van wat stroop. De U2 gitaarloops komen het sterkst naar voor op “Major minus”, maar The Edge zal het wel lekker met hen samenspelen, …  
Hitgevoelige Droompop , daar staat Coldplay nu garant voor en dat is hun uitgangsbord bij uitstek geworden .

Het Britse Florence & The Machine werd in 2009 terecht de hemel ingeprezen met het wondere debuut ‘Lungs’, theatraal bezwerende , zwierige indiepop, niet vies van bombast en een  orkestratie , ondersteund door de heldere , indringende stem van Florence Welch . Een dame met een persoonlijkheid en met een stem als een klok , het boegbeeld van de band die de wereld veroverde en in de hitparade stond met  “Kiss with a fist” , “Dog days are over”, “Rabbit heart” en Candi Station’s “You‘ ve got to love”. Ze groeiden meteen uit tot een topact.
De opvolger van de 25 jarige ‘redhead’ en haar band klinkt poppier en heeft grootse arrangementen achter zich. Ze draaien er hun hand niet voor om, want er wordt niet gekeken op een koor, een orkest of een bak galm meer of minder. Ook de harp wordt nog bovengehaald. Het geheel straalt minder gespannenheid en dreiging uit, maar behoudt een lichte mystiek . Melodieuze , toegankelijk sfeervolle soms vrolijke songs . Indrukwekkend, licht euforisch wel , waarbij Florence haar dagdromen , nachtmerries en extreme types verhaalt .
Een afwisellende plaat is het geworden, met “Shake it out”, ” What the water gave me” , “No light no light” en “Spectrum” als voornaamste songs, groots en meeslepend en die verder put uit de kracht van ‘Lungs’, maar langs de andere kant op die manier wat minder verrast. Door de grootse arrangementen legt ze de link naar de dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering en kunnen we niet omheen ( de harp van ) Loreena McKennitt .

Nog maar net de twintig voorbij is de Britse folky sing/songschrijfster, Laura Marling, een frêle blondine, al toe aan haar derde cd . Jeugdig enthousiasme vs (loodzware) verlatingballads wisselden elkaar af op ‘Alas I cannot swim’ en ‘I speak because I can’. Het derde album onderstreept haar talent en creativiteit en we horen afwisselend materiaal , broeierig, ingetogen, intiem, dreigend of donker . Marling wikt en weegt haar emoties in en stapt op die manier moeiteloos over van een zwaarmoedige “Night after night” naar het Dylanesque “Salinas”, het bezwerende gitaargetokkel op “The beast”, tot een lichte jazzy vaudeville en grooves op “The muse”, “I was just a card”,  of de opgetogenheid van “My friends”, “Sophia” en het folky “All my rage”.
Een veelzijdige artieste dus , die balanceert van fraaie intieme, dromerige tot meeslepende, broeierige sing/songwriting folky popsongs , die haar artistieke rijpheid  beklemtonen  .
Het is duidelijk dat ze met haar songschrijverstalent Joni Mitchell, Patti Smith, Martha Wainwright, Aimee Mann en Cat Power een duwtje geeft . Overtuigende derde plaat !

The Minority Print uit St Niklaas zijn toe aan hun tweede EP . We horen op ‘Down Memory Lane’ drie strakke, snedige , opzwepende songs die balanceren tussen rock en hardcore . Ze klinken goed en de indringende vocals hebben een meerwaarde . De band gaat er duidelijk voor en was al te vinden op de (kleine) podia met de hoop op meer airplay …
http://www.myspace.com/theminorityprint

Uitermate overtuigend klinkt de cd van het Gentse Cloon. In 2004 stonden ze al in de spotlights op het O-Vl rockconcours . Toen ze zanger/storyteller Tom Claus erbij haalden, kon de broeierige spanning maar stijgen en klonken ze nog venijniger, scherper en snediger. De groep werd hierbij ook nog gewaardeerd door z’n uitstekende livereputatie . De groep is zowaar gelanceerd , kreeg een tour met Clawfinger en werd uitgenodigd op diverse festivals met  Sziget als één van de hoogtepunten.
Die muzikale live ervaringen rijgen ze nog sterker aan hun referentie van stevige ‘90s rock, die ze moeiteloos door elkaar halen .  Gebalde, gedreven songs, die verrassende wendingen, tempowisselingen en kronkelende gitaarritmes ondergingen, en gekenmerkt werden door een intrigerend basspel, opzwepende drums en een indringende zang. Hier hoor je invloeden doorsijpelen van een Faith No More, Mike Patton’s projecten en - klonen, Tool, System of a Down , Pantera, Victims Family , Jello Biafra, Mudhoney, Primus , Sonic Youth en de avantgarde trekken van Frank Zappa . Allemaal wordt het verwerkt in de relatief (korte) songs  op de full cd  . Cloon heeft het en doet het , met een boeiende trip van o.m. “Bananas”, “The itch”, “The whoknows”, “Halftooth” , “Beep beep” en het overweldigende “Your lungs my air” die als een losgeslagen kompas alle richtingen uitgaat . Heerlijk die Cloon . “We like ‘em a lot” …  
http://www.cloon.bandcamp.com