Achter het debuut van Bon Iver aka Justin Vernon ‘For Emma, Forever ago’ schuilt een heel verhaal . Hij slaagde in meeslepende en intieme songs van pakkende weemoed, die hij in totale afzondering opnam.
Op de opvolger, simpelweg ‘Bon Iver’ genaamd geeft hij de indruk te hebben rondgetrokken , gelet op de plaatsnamen als songtitel . Hij weet nog steeds een bijzondere sfeer te creëren, bepaald door een emotievolle, (hoge sacrale) falsetzang . De omlijsting is deze keer meer sprookjesachtig ipv spookjesachtig, mede door de bredere omlijsting naast het sobere, subtiele akoestische gitaarwerk en steelpedaal en de meerdere lagen van Vernon’s stem. Percussiewerk , echo’s, (blazer) arrangementen vullen aan, o.m. op “Perth”, “Minnesota, WI” en “Beth/rest”. “Holocene”, “Towers”, “Calgary” en “Lisbon, OH” zijn dan op hun beurt voorbeelden van een ingehouden, immense schoonheid en stemmenpracht . Kijk, wie houdt van sing/songwriting en indiefolk en al overtuigd was van de Fleet Foxes, MMJ’s, Grizzly Bear’s van deze tijd , houdt van de ingetogen sfeer van Isbells, I am Oak, en de sing/songwriter Elliott Smith in het hart draagt, heeft hier terug een vette kluif van luistermuziek …

Eerder waren we al bijzonder onder de indruk van Austra toen ze optrad op Leffingeleuren . Samen met EMA was zij één van de revelerende acts op die bewuste zaterdag . Inderdaad , dit was een optreden in ons geheugen gegrift … We hoorden een spannende, broeierige, hypnotiserende, dansbare set door synths, drumbeats en repeterende opzwepende basses … Maw een opwindende, bruisende gig dus! De songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis plaatst zich muzikaal als vocaal naast een Fever Ray (The Knife), Loreena McKennitt, en met haar danspasjes, heupwieg en draaiende handjes komt ook Natacha Atlas ( ex Transglobal underground) aandraven, en ze voegt er opera vocalen aan toe . Ze wordt geflankeerd door twee dansende, bijna even ijl zingende engelen .
Een magisch, broeierig sfeertje  wordt gecreëerd in de nokvolle Charlatan . De debuutcd ‘Feel it break’ werd in de spotlights geplaatst . Langzaam hotsten we mee in die bezwerende, bedwelmende trance , waarbij het tempo subtiel opgeschroefd werd met songs als “Lose it” en “The choke”; en met de singles “Beat and the pulse” , “Sparkle” en “The future” had de beloftevolle Austra het publiek volledig in haar greep. De etherische zang en de dansvibes van electrowaves, wereldse tribal sounds en beats prikkelden en kleurden!
Een paar weken terug werden we ook al in zo’n web gebracht door het NYse Gang Gang Dance en vanavond moest het Canadese Austra niet onderdoen om een prikkelende, hitsende spacejam te ontwikkelen … Een restant en kenmerk van de ‘90s Transglobal Underground en Zion Train.

De aanstekelijke live gaf hun debuut ‘Feel it break’ nog meer elegantie en durfde te exploderen en te knallen . ‘Positev energy’ kwam vrij en zorgde voor een bezwerende, meeslepende, overtuigende set!
Wat een aangenaam, leuk , ontspannend , dansbaar feestje hier! Austra dragen we vanaf nu nauw aan het hart. Benieuwd hoe zij zich verder zullen ontplooien . Al tweemaal schoten ze alvast raak met hun gigs !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-09-12-2011/

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Toutpartout)  

Aanstekelijke doordachte popsongs … Intelligente pop  … Inderdaad,  de tandem Hayden Thorpe en Tom Fleming van de Wild Beasts uit Leeds  brengen een sensationele luistertrip van dromerig, broeierig, spannend materiaal . Een perfecte afstemming van het instrumentarium wat een meeslepende emotionaliteit biedt. De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd wordt opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming, wat ervoor zorgt dat het net niet verglijdt in een theatraal aandoende sound. Lieflijke arty/ folkrootspop in een treffende formule. ‘Smother’ is een geslaagde plaat , die met “Reach a bit further” een hoogtepunt bereikt .

Niet écht eenvoudige, traditionele pop horen we op de cd’s van het NYse combo TV On The Radio. Ze hebben al aardig wat platen uit en ‘Nine types of light’, lijkt wel hun meest toegankelijke. Eerder het jaar verloor, onder het bepalende trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek, het gezelschap hun bassist Gerard Smith, die de strijd tegen longkanker verloor.
De groep slaat bruggen tussen verschillende stijlen en zorgt voor een muzikale rijkdom van pop, rock, soul, funk, hiphop, wave, jazz en postpunk. De songs hebben een broeierige spanning , ondergaan allerhande boeiende wendingen  en klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest en opwindend .
De ‘complexe’ sound is weliswaar nog steeds moeilijk definieerbaar, maar is verstaanbaarder en nu wat meer gematigd . Prettig verwarrend , met een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte. Blanke en zwarte muziek komen hier samen., en de sound wordt uitgebalanceerd met de toevoeging van blazers, waarbij vooral de schuiftrompet een meerwaarde is .
“You” en “Will do” ademen romantiek en zijn lieflijk. In het tweede deel van de cd is de band echt goed op dreef met een hoekige “Repetition”, “Forgotten” en het stampende “Caffeinated consciousness”. TV On The Radio hebben hier het oude venijn laten opborrelen … 

Jamie Woon en James Blake werden door de BBC uitverkozen tot de ‘Sounds of 2011’. Woon is 28 en maakte nog deel uit van de band van Amy Winehouse als achtergrond zanger . Hij brengt pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademen een nachtelijke sfeer uit; hier stak Burial een handje toe. We horen op het debuut broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
De eerste helft van de cd is het sterkst , met “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda”. In het tweede deel is het wat wisselvalliger, door iets teveel van hetzelfde, maar dat belet niet te spreken van een groots talent die de sound van  Massive Attack in de aderen heeft !

In de Rotonde hadden we het Noorse collectief  ( uit Bergen / Stavanger) Casiokids die er in een goed uur in slaagden het publiek aan hun voeten te krijgen . Iedereen die nog op de banken zat , was tegen het eind recht geveerd, heupwiegde en danste lustig mee op die stemmige, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. Wat wil je? Ze zijn met zes , hebben een hoop elektronica en synths staan,  spelen op echte drums, en draven aan met aanvullende percussie, gitaar en bas. De sound is luchtig, opgewekt  en werkt aanstekelijk, ophitsend en opzwepend. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive  en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Ze moesten wat op dreef komen, en na zo’n klein halfuur zaten publiek en band op dezelfde golflengte om in een hypnotiserende trance te geraken. De zang zweefde over de songs.  Ze putten uit de twee cd’s ‘Topp stemning …’ en ‘Aabenbaringen …’  ( Btw het zijn bijna  onuitspreekbare nummers). Door de repetitieve ritmes, de  opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths was iedereen in de juiste vibe om er een leuk, gezellig en dansbaar feestje van te maken; de songs durfden te exploderen. Ze wisselden verschillende keren van plaats en instrument en ze gingen er telkens voor!
Voilà , dat waren nu eens artiesten die een doordeweekse dag doorprikken en een weekendgevoel creëren. Fijn optreden!

Organisatie: Botanique, Brussel

Het Britse Hard-Fi uit Staines, Londen zat mee in de stroom van de postpunk van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Rakes, Maxïmo Park, Razorlight, Arctic Monkeys en The Killers; ze debuteerden in 2006 met de plaat ‘Stars of cctv’. “Living for the weekend” , “Hard to Beat” en “Cash machine” ontbraken niet in de Afrekening en op menig StuBru fuifje. Maar de ‘times, they are a-changing’ hier, want vijf jaar later en 2 platen verder,  kan de band rond zanger/gitarist Richard Archer (beetje Stereophonic Kelly Jones lookalike ) maar een ¾ Bota (Orangerie) vullen , waarvan dan nog hoop Franstalige vrienden en Belgische Engelsen. De prachtsingle “Good for nothing”  van de recente ‘Killer sounds’ moet hun gevoelige emopostpunk terug populair maken ...

De singles zaten mooi verdeeld in de goed uur durende set , en een drumbeat en electrovibe vulde soms aan. Het kwartet slaagt er niet meer treffende (emotievolle) rockers te schrijven voor een groot publiek, ondanks het afgelijnde karakter. Met tonnen enthousiasme en dynamiek in de korte kernachtige songs  (vijftien songs in totaal !) weliswaar, gingen ze ervoor als  een beginnende bandje die zich wou bewijzen … Een tandje bij dus in de Bota op de afsluitende tourdag!
De ‘die hard’ Hard-Fi freaks zullen het wel één van de  concerten gevonden hebben , wij hielden het op de singles en een paar andere songs, die aangevuld werden met een interessant Clash nummer, “I fought the law”, dat overtuigde … Die rebelse jeugdliefde en punkrockroots konden ze niet verloochenen en verpakten ze deftig.

Bruisend concert, maar songs die te weinig om handen hebben …’Hard-Fi ‘ in de UK, maar hier momenteel ‘Flets-Fi’!

Het Waalse Crazy Little Madrid bracht ons snel binnen het punkroots concept, en gaf er een handige draai aan door tegendraadse structuren in hun stevig gitaarwerk. De zanger trok zeker de aandacht en sprong wild om zich heen . We zien wel hoe dit jong bandje evolueert …

Organisatie: Botanique, Brussel

Waar is de tijd dat het muzieklandschap doormidden werd gekliefd van genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Digital Hardcore … Yeah! Atari Teenage Riot blies alvast die ‘breakcore’ nieuw leven in, midden de jaren ’90, met platen als ‘Delete Yrself’ en ‘The future of war’. Spil was Alec Empire, een Berliner hardcore dissident.  De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps; we worden letterlijk meegezogen in een electro ‘onder’ wereld van pompende, zuigende beats, gabber, house, jungle, industrial, metal, overstuurde electro en screamo’s, gekrijs, gegil en gemurmel. Een elektronische mallemolen door de salvo’s, het gefreak en de vurige vocals, een concept computergestoord, messcherp, bonkend, swingend en dansbaar! Geschift!

Noodgedwongen moest Alec Empire na 1999 een adempauze inlasten, maar kijk als trio zijn de ‘riot-ters’ er terug bij. Ze spreken een nieuwe generatie aan van ‘Elements’ freaks die houden van electro, breakcore, dubstep, punk en alles wat er mee verwant houdt . Ook de oude ‘electronic body movers’ en ‘gothic/wave-rs’ lusten er papa van . Op die manier hadden we in de Club van de Aéronef een beetje  van  alle soorten en alle leeftijden.
Anno 2011 heeft Empire met ATR een nieuwe cd uit ‘Is this hyperreal?’ Hyperkinetisch klinkt het nog steeds met de op hol geslagen electrosounds. De vuisten gaan de hoogte in en het trio schreeuwt en briest aanhoudende woede en sloganisme van ‘ons  fxx system’ . Aan zeggingskracht hebben ze alvast niet ingeboet …
We werden al goed opgewarmd door hiphopbeats van o.m. NWA en Public Enemy … “Are yo ready to testify?” dreunde het … Als volksmenner had hij meteen ZIJN publiek mee want al na geen 20 seconden waren de eerste rijen aan het diven op die bonkende beats , die de geluidsgrenzen openrekten !Alex en C° overdonderden meteen  … Witte flashlights en stroboscoops injecteerden de riot, die met nieuwe schurende  nummers als “Activate” en “The only slight glimmer of hope” insloegen als een bom. De nieuwe cd plaatsten ze voorop.  Vooraan was iedereen gewoon losgeslagen; een ‘world of computerwars’, - ‘nerds’ en een golf van chaos daalde over de zaal neer. Feest dus . Bands als Prodigy, Nitzer Ebb, Front 242 en de huidige electro van Bloody Beetroots en Justice konden hier een puntje aan zuigen . Ze namen wat gas terug met “Black Flags”, maar wat daarna volgde, was ondergaan op eigen risico … Een ‘Duracell konijnen bulldozer’ sound , een strak en hoog gehouden tempo, onnavolgbare  rollin’& scratchings van meer dan 120BPM  hoorden we op songs “Into the death”, “Too dead for”  en “Sick to death” . De oerkreten van hun “ATR” song was in dit geheel nog het meest toegankelijk. Soms had Empire een megafoon bij zich om het noise en ruisgehalte te vergroten. Explosief, inderdaad … Pokkeherrie op z’n best gezegd! “Codebreaker” en de titelsong  van de nieuwe cd ‘Hyperreal” waren mokerslagen en hadden iets griezeligs over zich op deze Halloween …Een Bollock Brothers “Last supper” on speed!

ATR = Mitrailleursalvo’s! De vuist kon nog een keer de hoogte in met “Blood in your eyes” en “Speed”, refreinen en oerkreten werden gebruld . Als een wervelwind ging ATR tekeer … Verslagen werden we achtergelaten . . Wat een energie en intensiteit !

Het Franse Tang  hield het bij emocore en had veel geluisterd naar het onvolprezen & het (te vroeg) ter ziel gegane The Spirit That Guides Us . Snedig, spannend en stevig gitaarmateriaal speelde het kwartet , gekenmerkt van verrassende wendingen, ze lieten  ruimte voor hun instrumenten en de wisselende samenzang, al of niet met de nodige screamo’s, gaf elan. Tang overtuigde …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie : Aéronef, Lille