We zagen twee ultrakorte, kernachtige concerten afgelopen maandag in een uitverkochte AB Club. De ene, Ladyhawke, staat aan de poort om definitief door te breken met hitsingles als “Back of the van”, “Paris is burning” en “My deliruim”. Het kwartet speelde uiterst geconcentreerd een afgewerkte, gestroomlijnde set en graaide gretig in de platenbak van Tom Tom Club, Stevie Nicks, Kim Wilde, Cyndi Lauper en de rits ‘80’s electrobands. De andere Underground Railroad klonk rauw, verbeten als lieflijk en was meteen een ontdekking waard met hun boeiende noisepoprock.

Het zag er in het najaar van 2008 al deels aan te komen, dat Ladyhawke onder de Nieuw-Zeelandse schone Pip Aka Brown (uitgeweken naar Londen ondertussen!) meer airplay zou verkrijgen: ze veroverden de jongeren met hun compromisloze catchy poprock, die een ‘80’s electro gehalte had; goed verteerbare bubblegumpop, vol zoete meezingbare refreinen onder de zwoele, sensuele, warme, soms lichtschreeuwerige vocals van Brown. En ook haar verschijning in baseball t-shirt, bandana en de ogen mooi zwart geschminkt straalden onschuld uit.
We hoorden 40 minuten werk uit haar titelloos debuut; de set was globaal goed, eenvoudig (praktisch altijd dezelfde drumpartijen!), zuiver en doeltreffend, daar niet van, maar ging wat de mist in door het gemis aan spontaniteit, speelsheid en emotie, in tegenstelling tot het optreden op het Leffingeleurenfestival van september ll. De ‘gezonde dosis’ spanning en stress was haar aan te zien en uitte zich eerst in een opmerkelijke schuchterheid, die pas in het midden van de set verdween.
Toegankelijkheid was de rode draad: een broeierige start met “Professional suicide” (op plaat het zwakste nummer, mar live snedig en intens), naar de vermakelijke groovy songs “Manipulating woman”, “Dusk til dawn”, “Magic” en “Another runaway”. Heerlijk stukjes muziek om je met gesloten ogen helemaal aan over te geven …De Giorgi Moroder/Human League elektronica (soms vooraf opgenomen) nam een prominente rol in, want deze songs klonken kleurrijker door een steviger beatje en pompende bas. Na het sfeervolle “Love don’t live here” palmde ze gaandeweg de eerste rijen in met “Better than sunday” en de onstuimig gebalde b-side “Danny + Jenny”. Ze sloot ‘en verve’ af met een schitterende finalereeks van de eerder vernoemde singles.

Het opkomend rockbandje Ladyhawke serveerde hapklare songs, die live snel op elkaar volgden en een foutloos parcours aflegden. Maar ze ontpopte zich op het podium nog niet als het jonge zusje van Avril Lavigne of Katie White van de Ting Tings. Daarvoor was ze net iets te nerveus. Trouwens, we bleven wat op onze honger zitten: geen bis en de paar afwezige nummers van het debuut, waaronder “Oh my”, “Crazy world” en “Morning dreams” mochten toegevoegd worden!

We waren alvast onder de indruk van de Franse support Underground Railroad, die al vijf jaar lang bezig is en twee cd’s uithebben. Rauwe noisepoprock in de lijn van The Breeders, Pavement en Sonic Youth. Het trio speelde een gevarieerde set van sfeervolle als verbeten songs. Soms trokken ze fel van leer, wat zich verder ook uitte in de girl – boy zang. Een aangenaam, fijn overtuigend setje van dit trio!

Fotoshoots: zie live foto's

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Voor wie wil weten waar de huidige Nightwish-ers en Within Temptations de mosterd vandaan haalden, moeten we even aankloppen bij dit Brits gezelschap. Het Britse The Cranes, uit Portsmouth, onder Alison en Jim Shaw, debuteerde twintig jaar terug met de EP ‘Inescapable’ en de daaropvolgende cd ‘Wings of joy’. In de beginjaren ‘90 scoorden ze hoog met hun pakkende, melancholische en ontroerende, hartverwarmende zweverige wave gothicpop die een plaatsje kreeg binnen The Cocteau Twins en The Swans (onder de Gira -Jarboe periode). Bepalend in hun geluid zijn de piano/synthi toets, het semi-akoestische gitaargetokkel, de diepe bas en de bezwerende percussie, gedragen door de broze, ijle, hemelse stem van Alison.
Medio de jaren ’90 was hun sound iets breder van opzet maar behielden ze die donker spannende dreiging, nét door het karakteristieke samenspel van akoestische gitaar/piano en stem. Door de jaren klonk hun sprookjesachtige sound minder beklijvend en meer van hetzelfde.
Op deze laatst verschenen titelloze plaat bundelt de groep pop, wave en eherische sounds in innemende, sfeervolle semi-akoestische gitaar- en pianosongs als “Feathers”, “Wires”, “Collecting stones”, “Invisible” en “High & low”. Af en toe klinken ze iets forser en krachtiger door gitaarloops, elektronica en percussie (“Worlds”, “Panorama” en “Move along”); de rode draad van hun lieflijke, dromerige onschuldige sound blijft behouden.
Evenwichtig plaatje van deze broer-zus band, die met de regelmaat van de klok cd’s uitbrengt en gegeerd blijft binnen de gothic/wave/pop.

Het Amsterdamse duo Björn Ottenheim (drums) en Daan Schinkel (toetsen) debuteerden drie jaar terug met ‘The sound of zZz’, een intrigerende mix van zompige rock’n’roll, psychedelica en donkere eind ‘70’s wave:elektronica. Een repetitief psychedelisch klinkend orgeltje met een dosis geluidseffecten en een begeesterend bedreven drumspel, ondersteund door een dreigend kreunende, krijsende en galmende zegzang.
De opvolger ‘Running with the beast’, gelinkt aan Van Halens “Running with the …”, klinkt duivels, opwindend, broeierig en opbouwend.
De plaat is breder van opzet en klinkt gevarieerder: hitsige uptempo rock’n’roll, langgerekte zweverige psychedelica, wave, trash/noise en sfeervolle partijen. In Nederland spreekt men van een soort kermisrock’n’roll. Ottenheim slaat kreten of dreunt, kreunt, gilt en bromt z’n teksten af. En Schinkel zorgt voor warm swingende wave/psychedelica: van de snedige titelsong en “Sign of love” naar de rockwave van “Lover”, “Grip”, “Majeur” tot de psychedelische pop  van “Spoil the party” en “The movies”. Of het duo weet je te verleiden op de dansvloer met “Loverboy” of zoekt je op met een intieme slow als “Amanda” en het afsluitende “Islands”.
Deze plaat gaat meer richting Black Mountain, Hawkwind en het oude Monster Magnet; het invloedrijke Suicide van Rev/Vega komt ietwat in de verdrukking te staan.
’Running with the beast’ klinkt minder overdonderend dan hun debuut, maar laat de meter nog steeds overhellen naar een lekker beestig plaatje!

Kaiser Chiefs, het vijftal uit Leeds, onder de motor Wilson – Hodgson- Baines zijn op vijf jaar tijd toe aan hun derde plaat ‘Off with their heads’. Ze boeten nog maar weinig in aan kwaliteit en muzikale ideeënarmoede. De groep dreigt zelfs eindeloos songs te schrijven en te toeren, me dunkt. Op plaat Pubrock, meer van hetzelfde, maar ietwat breder van opzet door het opbouwende, aanstekelijke karakter, waar Mark Ronson toch voor iets tussen zit. Kaiser Chiefs spelen fris, sprankelende, energieke en gevat broeierige catchy gitaarpop, en zijn live een hitmachine, die er ne ferme lap op geven en zorgen voor amusement!

Voor wie het uitverkochte weekendje Kaiser Chiefs in ons land meemaakte zal volmondig akkoord zijn dat deze elementen kloppen. En opvallend was dat ze een alle leeftijden publiek aanspraken.
We waren een uur en een kwart getuige van een wervelende, opwindende show, waarbij ze hun hits mooi verdeelden binnen het andere materiaal. De refreinen en de ‘oohoohs’ werden luidkeels meegezongen. Wilson genoot van de uitgelaten menigte die hem zelfs een keer op handen droegen op de uptempo rocker “I predict a riot”. Na de spannende opener “Spanish metal” pletswalsten ze de eerste rijen met “Everyday I love you less & less” en “Everything is average nowadays”. Meteen was duidelijk dat naast de opzwepende percussie, de toetsen een prominente rol hadden ingenomen, wat het geheel nog meer aangenaam en vermakelijk maakte. Ze wisselden de meezingers en -klappers “Ruby”, “Good days & bad days” en “Nananananana” af met “Heat dies down” en “You want history”, die op hun beurt ook een handige zwierige draai kregen. Of toen ze “It’s a modern way” inleidden, leek het alsof we met hen aan de toog stonden.
Ze hielden het tempo hoog, strak en intens. Al midden in de set was het overduidelijk dat dit een klasseband was, die de huidige vriestemperatuur tot een kookpunt bracht met hun aanstekelijke songs; ze gingen voor hun fans en trokken de kaart van lekker ontspannend rocken … Niet voor niks stond “Take my temperature” op hun setlist …
”We are the Kaiser Chiefs” liet Wilson door de microfoon galmen en hij hitste het publiek op bij de finale reeks “Never miss a beat”, een uitgesponnen “I predict a riot” en een groovy, op de dansspieren inwerkende, “The angry mob” . Het bezwerende “Can’t say what I mean” en “Oh My God” vormden een overtuigend sluitstuk.

Ze speelden in de AB één van hun eerste concerten van hun Europese tournee. Met opgeheven hoofd konden ze ons landje verlaten, want weinigen is het gegeven om in die vijf jaar nog zo sterk, scherp, opwindend, stijlvol en geconcentreerd te spelen. Geen vluchtig wegwerpbandje dus, maar een band die een set kon spelen die kort, krachtig, intens en spannend was! Zij zullen hun publiek in de greep houden de komende festivalzomer …

We hoorden ook nog een paar nummers van het uit Glasglow afkomstige Dananananaykroyd. Ze klonken als een Los Campesinos, speels, onbezonnen en enthousiast. Een explosief gedreven sound door synchrone drums en fraaie melodielijnen. In het oog te houden dus!

Organisatie: Live Nation

Er is nogal wat te doen geweest betreffende deze plaat van Axl Rose, egotripper en controlefreak eerste klas. ‘Chinese Democracy’ zal wel z’n magnum opus zijn, want het heeft veertien geduurd om de plaat af te krijgen …een krankzinnige historie, gestart in ’94, waarbij we je de details besparen. Bon, de plaat is nu af  en kan maar matig overtuigen…een handvol rockers dito gitaarsoli en slepende ballads verwijzen naar de hoogdagen van de ‘Use your Illusions’, ‘Appetite for destruction’ en ‘G’R Lies’, zoals “There was a time”, “Catcher in the rye”, “Sorry”, “I.R.S.” en de titelsong. De uitstapjes naar flamenco en funk of de inbreng van piano, orkestraties en de Beatlesque tunes kunnen ons niet over de meet trekken van een hecht klinkende, spannende plaat.
Kortom, ware het niet dat we 14 jaar moesten wachten, zou de plaat snel in de vergaarbak geraakt zijn. Maar Axl Rose schreeuwde door de jaren om aandacht en heeft die, ondanks het groots vrijgemaakte bedrag, verkregen met een grillige, spanningsloze plaat.

Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!

Laïs verkent graag de paden van de folk: van a cappella kampvuursongs naar de poppy folkpop van ‘Douce Victime’ tot het verbreden van hun muzikale horizont op de donker dreigende klankkleur van ‘The ladies’second song’.
Ze werken nu aan een cd met DAAU cellist Simon Lenski. Hij wordt meegesmokkeld op een tour langs kerken en kastelen. Jorunn, Annelies en Nathalie gaan een beetje terug naar de roots van hun pakkende, harmonische engelenzang, afgestemd op het virtuoze spel van de getalenteerde Lenski.

De drie dames, in ’t zwart gehuld en met berenmuts op, namen plaats vóór het altaar en rechts van hen, naast de plaats van de gebeden aankondiging, had Lenski postgevat. Ze wisselden Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af en putten uit het repertoire van ‘Douce Victime’, hun ‘Documenta box’, materiaal van hun recente cd, aangevuld met het nieuwe werk en enkele covers, waaronder Neil Young’s “ After the goldrush” die vocaal adembenemend en huiveringwekkend was. En een knipoog naar hun Finse idolen Värttinä hoorden we op “Kapee” in een unieke Scandinavische vocale stijl. Wat een stemmenpracht die weergalmde … want de akoestische set in de sfeervolle kerk klonk helder, zuiver, gewaagd en gedurfd. Trouwens, een paar jaar terug waagden ze ook zo’n toer in kerken.
Sfeerschepping, daar draaide het rond. De toon van zang – cello werd gezet door “Agamennon” (“Leda en de zwaan”) en “Klacht van een verstoten minnares”. Simon Lenski overrompelde op z’n cello, hij speelde als een bezeten Neil Young of hij experimenteerde in een grungy stijl, zoals op “The woodlocks (the wild swans at coole”) als een Cobain.
Moeiteloos stapte Laïs over in hun puurste vorm op “Jasio y jana”, “7 steken” en “Hymne” . Sfeervol en dromerig werk hoorden we met “Tumbling” en “Joskessong”. Het aandachtige publiek was evenzeer te vinden voor het veelbelovende (nieuwe) materiaal als “Cuckoo”, “Govarillo”, “All that is my own” en de afsluitende gospel “Go to sleep”; het ging van klassiek, traditioneel tot grungy folk.

Le beau monde van “la sérénité” besloot definitief deze sfeerscheppende trip in de kerk, die door de akoestiek intiem, breekbaar en krachtig klonk en ons bij momenten kippenvel bezorgde. Een frisse aanpak en een bewijs dat Laïs tot veel in staat was!

Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk

De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.

Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .

Organisatie : Handelsbeurs, Gent

’D is Done ‘ is de tweede volwaardige plaat van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. In 2004 kregen ze al een eervolle vermelding op de Humo’s Rock Rally. Het duo overtuigt met hun postrock/noisepop: een broeierig, intens, energiek en opwindend spanningsveld creëren tussen repetitieve gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende percussie, elektronicableeps, (schreeuw)zang en opgewonden kreten. De EP ‘Adjust we’ en de cd ‘A field between’ konden we terugvinden binnen dit concept.
Het nieuwe materiaal op ‘D is Done’ klinkt ietwat breder, heeft een intense, samenhangende opbouw en beschikt over meer zangpartijen. Eén voor één songs die beklijven: “Fafafxx”, “Write or wrote”, “Oh frail”, “Ti:me”, “Tread on tread light”, “Little f” en de afsluitende titelsong; de (korte) sfeervolle stukken, opener “Women en “My” zijn een aangename verpozing.
Het zijn songs die je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de repetitieve opbouw, de diverse tempowisselingen en het samenspel gitaar- drums -elektronicableeps.
Ze manifesteren zich ergens tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.
Een verdiende erkenning mag niet uitblijven voor hun talent, kunde en technisch vernuft! Mag 2009 de doorbraak betekenen … U weze gewaarschuwd.
Info op http://www.myspace.com/madensuyu of http://www.madensuyu.be