Ik leerde Fakear in 2014 kennen op de wei van Dour en schreef toen een lyrische review die ik afsloot met een oproep aan iedereen om de jonge Fransman zeker eens te checken. Meer dan twee jaar later staat Fakear (geboren als Théo Le Vigoureux) met een pak versterking op het podium van de Ancienne Belgique en lijkt hij ondertussen een trouw publiek te hebben gevonden.

Fakear treedt al een paar jaar op maar bracht pas dit jaar zijn eerste album uit, ‘Animal’, en in de AB zag je duidelijk waar de man die hele tijd heeft aan zitten sleutelen. Voorheen speelde Fakear vaak semi-live, maar dan als solo DJ. Vanavond wisselt hij die solomomenten af met songs die door een hele groep worden meegespeeld.
De band staat garant voor zwoele, zomerse electro songs. De frontman lijkt vergroeid met zijn MPD en tovert met oosterse klanken, trippy vocals en stevige beats. De bas, keyboards, percussie en harp geven de songs een pak meer diepte en maakten het geheel nog exotischer klinken dan voorheen.
Vooral de absolute topsongs kregen deze live make-over, waardoor de andere helft misschien soms wat fletser klonk dan de rest. Al zorgden ook in die songs de gekozen mix van vocals en beats, zoals in “Silver”, voor een mooi universum.
“Hinode”, “La Lune Rousse” en afsluiter “Neptune” waren de absolute toppers, maar als ik eerlijk ben verveelde de show geen minuut. De zaal bleef de hele avond heerlijk dansen en genieten van een perfect electro-pop avond in Brussel.

Afsluiten doe ik zoals ik begon, met een algemene oproep om je eens een avondje in de Fakear sfeer onder te dompelen, hopelijk deze zomer al op een festival bij jou in de buurt!

Organisatie: Live Nation

Massive Attack op de terugweg?!
Massive Attack
Paleis 12
Brussel
Jelle Berden
2016-02-10

Een band als Massive Attack heeft weinig introductie nodig. Ze stonden begin jaren negentig mee aan de trip hop wieg en maakten naam en faam met hun eerste drie langspelers ‘Blue Lines’, ‘Protection’ en ‘Mezzanine’. Al iets minder bekend zijn de latere albums ‘100th Window’ en ‘Heligoland’. En hun laatste release, de beperkte EP ‘Ritual Spirit’ die eind januari op de wereld werd losgelaten, bleef al helemaal onder de radar.

En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het hoogtepunt van de groep ligt duidelijk al een paar decennia achter ons. Veel te veel middelmatige songs vullen vanavond de setlist, en de nieuwe guestvocals zijn zeker de oude niet. Het stevige dreunende begin, met “Battle Box 001”, “United Snakes” en “Risingson” viel nog best te pruimen en ik begon me af te vragen of er dan toch nog een ereronde in zat voor de opa’s uit Bristol.
Neen dus, want wat volgde leek in niets op het zweverige, doch grimmige universum dat Massive Attack zo groot maakte. Vooral de songs met zangeres Martina Topley-Bird als “Paradise Circus”, “Psyche” en “Clock Forward” bleven steken in middelmaat. Het enige wat de songs live ten goede kwam waren de dubbele drums op het podium en de diepe baslijnen. Tijdens de songs verschenen er op de videoschermen achter de groep vaak boodschappen of cijfermateriaal, in beide landstalen, maar toch was er van maatschappijkritiek weinig sprake. OK, er passeerden logo’s van multinationals en cijfers over de vluchtelingencrisis, maar evengoed rolde de newsfeed van HLN over het scherm.
Ondertussen mocht Azekel de titeltrack van ‘Ritual Spirit’ komen zingen en deed dat eerlijk gezegd helemaal niet slecht. Maar voor dé ster van de avond was het wachten op mister Horace Andy. Die tekende met zijn typische stemgeluid voor het eerste hoogtepunt van de avond met “Girl I Love You”, en deed dat nog eens dunnetjes over in de classic “Angel”. Daarmee werd meteen ook het vat klassiekers aangeboord. De ene na de andere topsong volgen elkaar plots in sneltempo op.
Wat volgden waren prachtige, dreigende versies van topsongs “Inertia Creeps” en “Safe from Harm”, met de originele zangeres Deborah Miller. En opeens was het dan toch daar, dat gevoel van meer dan 15 jaar geleden, je hoorde voor het eerst Massive Attack en werd zo meegesleurd door de donkere beats en duistere stemmen. Goed, zeer goed zelfs, maar te weinig om de show boven het gemiddelde uit te sleuren. Voor je het wist waren we al aan de bisnummers toe. En daar werden de pijnpunten nog eens extra in de verf gezet.

Wat volgde was een overbodige bisronde, waarbij het voorprogramma Young Fathers mee het podium op mocht om nog wat songs uit de nieuwe EP te spelen. Enkele geeuwen en een weinig inspirerende versie van “Unfinished Sympathy” later vergat Horace Andy de avond in schoonheid te eindigen. Jammer, maar het kalf was al veel eerder die avond verdronken, in de kilte van Paleis 12.

(Pics homepag - Xavier Marquis - Indiestyle.be)

Organisatie: Greenhouse Talent

Les Nuits Botanique 2015 - Ghostpoet Against Whatever Ever
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-09
Jelle Berden

Het donkere universum van Ghostpoet kreeg op zijn laatste plaat een flinke krachtinjectie met de intrede van een volledige band. De hoekige beats en drops moesten wat plaats ruimen voor gitaar, bas en drum en dat zorgt voor meer diepte, zeker live. Shedding Skin, de titel van dat derde album, vat het eigenlijk al mooi samen.

De goeie songs, die ook live de moeite zijn, staan mooi verspreid over de drie platen, en worden samengebald in een anderhalf uur durende set. Nieuwere songs als “Better not Butter Off” en “Off Peak Dreams” passen perfect bij het oudere werk als “Survive It”, “Liiines”, “Meltdown” en afsluiter “Us Against Whatever Ever”.
Alle singles passeren dus de revue, al zitten die oudere songs vaak in een nieuw jasje, met wisselend succes. Ik was best een fan van de eenzame man met zijn vuilgebekte drum machine. Dat paste perfect bij zijn donkere, bezwerende wereld, waar de geest van Gill Scott-Heron nooit veraf was.
Een meer volwassen optreden dus, maar de vraag is of Ghostpoet dat allemaal wel nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Hij spreekt er alvast wel een groter publiek mee aan, en met de festivalzomer in het vooruitzicht is dat goed gezien van onze poëet. Al werd zijn keuze voor een heuse live band vooral ingegeven door de grote Brian Eno himself. Ik zag Ghostpoet eerder al aan het werk op enkele festivals, moederziel alleen met zijn drumcomputer en zijn ego om het grote podium te vullen en dat telkens voor een hele lege tent. De band zou dus wel eens goed van pas kunnen komen.
De drummer stuwt de set vooruit, de gitaar weent mooi mee en de geweldige dame achter de keyboards zorgde ook voor perfecte backing vocals, of zoals vaak bij Ghostpoet, het catchy refrein. De poëet zelf mende de bende met zijn lyrics over het leven en de liefde en ja, een vrolijke Frans zal hij nooit worden maar met een naam als Ghostpoet hoeft dat ook helemaal niet.
Domper op de feestvreugde was de elektrische panne tijdens het laatste nummer, net wanneer de sfeer er helemaal inzat en er wat meer mensen begonnen te dansen. Mooie symboliek wel, want die laatste song was “Us Against Whatever Ever”.
Wat volgde was een sneer naar de Botanique en een nukkige frontman. Ook tijdens het optreden was er volgens de frontman altijd wel iets mis met de monitors, de sound, de stemmen,… Alles moest wat stiller, wat luider en dan weer wat stiller, en dat de hele show lang. Na vijf minuten gênante stilte en het herprogrammeren van de synths werd de song, onder luide aanmoedigingen nog wel hernomen maar Ghostpoet had er duidelijk geen zin meer in, wat er volgens mij voor zorgde dat de band niet terugkwam voor de gebruikelijke, en door het publiek fel aangevraagde, bisronde. Een jammere valse noot om een mooie, sfeervolle show mee af te sluiten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ghostpoet-9-5-2015/

Andere pics Wild Classical Music Ensemble (Grand salon)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-classical-music-ensemble-09-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)

Sziget Festival 2014 – overzicht van 11 t/m 17 augustus 2014
Sziget Festival 2014
l’île Obudai
Budapest (Hongarije)
2014-08-21
Jelle Berden

Obudai eiland ligt in het midden van de Donau, in de buurt van Boedapest, de hoofdstad van Hongarije. Dit fantastische eiland wordt in augustus, gedurende twee weken, omgetoverd tot ‘the island of love’, de thuishaven van Sziget Festival. Dit jaar kwamen er 415.000 bezoekers uit 87 landen samen voor een visuele, wonderbaarlijk, muzikale en onvergetelijke feestweek!

MAANDAG 11 AUGUTUS 2014
Het festival is nog maar net uit de startblokken en al meteen een unieke ervaring rijker, Balkan sounds in de Balkan! Leningrad is een gezellige Russische bende die met hun mix van ska en punk de wei om de oren slaat. Het is warm, heel warm in het publiek voor de mainstage, dus wij bijna meteen op zoek naar koelere oorden.

Net als veel van de medewerkers weten we niet goed waar we naartoe moeten en wat we moeten doen om de nodige bracelets te versieren. Maar dat kan hier precies allemaal weinig kwaad. We waren hier reeds op zaterdag, twee dagen voor de feitelijke start van het festival. Erg bizar wel die twee pre-festival dagen, festivalgangers die een ticket hebben voor heel de week mogen reeds hun tent komen neerplanten en kamperen, en dat mag eigenlijk overal waar je maar plaats kan vinden. Terwijl sloten Nederlanders, Fransen, en overige wereldburgers hun spullen de wei op sleuren, rijden er overal nog vrachtwagens af en aan. De eetstanden beginnen op te warmen en qua drank zijn er al pinten beschikbaar. Het ijs voor de cocktails is nog onderweg, maar de basisbehoeften van de eerste kampeerders worden ingewilligd. Bier, check. Toiletten, check! Op die twee dagen is er wel nog ontzettend veel rechtgezet. Als je aankomt op ‘the Island of Love’ is er overal wel iets dat je aandacht trekt en je weet niet waar eerst te kijken. Na eindelijk de perstent te hebben gespot zijn nu ook al onze bracelets in orde.
Nog even uitblazen in de ruime VIP corner en dan beginnen we aan wat een te gekke week beloofd te worden.  

The 1975 is een groep die bij ons misschien nog niet zo bekend is, ofwel ben ik gewoon oud aan het worden, maar daar kan volgens mij best wel eens verandering in komen. Hun debuutplaat prijkte op nummer 1 in de Britse hitlijsten en sindsdien spelen de jongens wereldwijd op de grote festivals. Muzikaal vielen de jongens uit Manchester wat te licht uit. Met hun zachte Electro pop en New wave sound en de hoge aaibaarheidsfactor van de zanger zullen het vooral tienerharten zijn die sneller gaan slaan. Op mij maakten ze in elk geval weinig indruk. 

Tankcsapda is Hongarije's grootste rock band. De groep bestaat al meer dan twintig jaar en is in die tijd uitgegroeid tot een ware Hongaarse specialiteit. Ze spelen metal, rock en alles wat daarbij aanleunt. Gitaarsolo's alom bij deze bende langharige oude rotten. Heel veel volk, heel veel ambiance en een geslaagde pyro act zorgden samen voor een goeie, typische rock show. Geen idee waarover ze aan het brullen waren, maar dat tot daar aan toe... 

Blink 182 behoeft geen introductie, met wereldwijd meer dan 30 miljoen verkochte platen en tal van punk rock anthems uit de jaren negentig op hun conto, is het Amerikaanse trio een punk instituut. Na enkele jaren van stilte is de band terug, en spelen ze nu voor een eerste keer op Sziget.
Toegegeven, ik was kritisch voor hun show.. Ik herinner me vooral de clips op MTV en commerciële meezing punk rock anthems uit de reeds lang vervlogen jaren negentig, dus vroeg me af wat ze hier eigenlijk kwamen zoeken.. Maar ere wie ere toekomt, de jongens verzorgden de show meer dan behoorlijk. Iedereen kent de songs, en het genre lijkt me in Hongarije nog populairder dan bij ons. De puberale humor is er nog steeds, de bindtesten zijn schunnig, en de energie van de songs werkte wonderwel op de massa voor de mainstage, en ja, ook ik stond mee te zingen...
Enkel de frontman leek wat afwezig tijdens de show, maar dat maakten de andere twee ruimschoots goed. Volgens mij is er op de Belgische festivals al jaren geen plek meer voor een band als Blink 182, die toch enkel teren op oude successen, en terecht, maar de show verzorgen deden ze wel, en zo werd de eerste avond op Sziget festival feestelijk afgesloten, met ene vette nineties knipoog. Met nog 6 dagen festivalgekte voor de boeg trekken we er een streep onder voor vandaag.

DINSDAG 12 AUGUSTUS 2014

In fluo in ons programmaboekje, of in ons Sziget paspoort zoals dat hier heet, staan vandaag Queens of the Stone Age, Brody Dalle, Ska-P en The Starmans, een Hongaarse David Bowie tribute band. Maar zoals we al gemerkt hebben hier op Sziget is het helemaal niet zeker of we daar effectief ook gaan geraken. Naarmate het festival vordert openen er steeds meer podia de deuren, dus je moet je aandacht en tijd steeds beter weten te verdelen. En dat terwijl de vermoeidheid in stijgende lijn, en de nuchterheid in dalende lijn zal gaan. Dansen op een slappe koord dus. 

Brody Dalle is een stoere, knappe punkmeid, en de eega van Josh Home, die later op de avond op de mainstage zijn Queens zal aanvoeren. De Australische stond eerder al aan het roer bij de punkrockband The Distillers en treedt nu dus ook op onder haar eigen artiestennaam. Qua cool kan ze in elk geval wedijveren met haar echtgenoot, qua toonvastheid al een pak minder en qua band moet ze helemaal de duimen leggen. Live klonk het verdacht veel op Hole, en ook al is dat al even geleden, toch was dat het eerste woord dat ik spontaan noteerde tijdens haar concert.
De band speelt strakke punkrock, straight to the point, met weinig tijd voor nuance of zelfs nog maar een lekkere solo hier en daar. Neen, de groep maakte aan een verschroeiend tempo samen een hoop kabaal, en niet alles klonk even correct. Te luid en te ongeregeld om mij te overtuigen.  

Op de mainstage was het ondertussen de beurt aan de oude rotten van Anti-Flag. Nog meer punkrock dus, maar wel van een ander kaliber, de band gaat ondertussen al bijna dertig jaar mee en is zo te horen nog even kwaad als in het begin. Omdat ik wat te lang naar Brody Dalle was blijven staren , bleven er maar enkele nummers meer over, waaronder een uitstekende cover van “Should I stay or should I Go”, waarop ik meteen besloot dat tweede te doen, en op zoek te gaan naar wat lekkers om te eten en te drinken.
Aanraders zijn de pastrami burger, en de Sunshine Reggae cocktail, beiden geserveerd door de uitstekende en vriendelijke crew in de pers/VIP area. Soit, terug naar de hoofdzaak, de muziek was dat zeker, of neen, eerst toch nog zo'n Sunshine Reggae, en dan terug naar de muziek.

Op het hoofdpodium stond ondertussen de skapunkband Ska-P klaar. Deze gekke Spaanse bende zorgde voor een visueel sterke show en komen met gemak elk feestje opbeuren. Een groep kleurrijke figuren die er allemaal ongelooflijk veel zin in hadden en al lang genoeg meedraaien om plezier en goede muziek bijna foutloos te combineren. Bovendien werden verrassend veel teksten meegebruld door de massa, en aangezien ik tussen een legioen Spanjaarden stond , ging iedereen er nog meer uit zijn dak.  

Ik wou ondertussen ook mijn licht eens gaan opsteken aan de Blues Irish stage, een mooie houten constructie met zeil, waar The Irish Coffee op het programma stond. Klonk interessant qua naam, maar toen ik er aankwam en om de oren werd geslagen met klarinetten en dwarsfluiten, was mijn interesse plots over. Ok, neen, ik geef het toe, ik was eigenlijk gewoon de tijd aan het doden tot de oppermachtige Queens of the Stone Age aan hun veroveringstocht begonnen, en was niet echt in de folky mood.

Gewoon doorgelopen dus en me al ergens gunstig gaan posteren voor de main. Daar waren we net op tijd voor de indrukwekkende Balloon Party. 20.000 ballonen worden uitgedeeld aan de festivalgangers, en ook waren peace and unity de boodschappen achter deze massa happening, ging het bij momenten hard aan toe om een ballon in je bezit te krijgen. Maar het moet gezegd, na het aftellen met z'n allen op hetzelfde moment zijn ballon loslaten had echt wel iets speciaal. De volgende dagen staan er nog een Flag Party (10.000 vlaggen), Beach Ball Party (5.000), een massa Bubble Blowing Party, een Color Party (6 ton kleurpoeder), een Party Serpentines Party ( 100.000 feestslingers) en een Glow Stick Party (10.000 stuks) op het programma. Peace en Unity gegarandeerd dus. 

Ondertussen is het misschien reeds de tiende keer dat ik de Queens of the Stone Age live aan het werk zie, en zoals steeds loopt de set als een trein die met een rotvaart op je af komt. Josh Homme als personificatie van het cool, de vleesgeworden opperrock Messias die zijn troepen aanvoert. Deze  geoliede machine maakt gegarandeerd slachtoffers op zijn weg, bezwijken zal je, dat klinkt nu misschien wat overdreven, maar dat is het allesbehalve.
Hun optredens zijn al een hele tijd een best of van bijna twintig jaar Queens, aangevuld met recente nummers uit hun laatste plaat, die gelukkig niet moeten onderdoen voor de oude klassiekers. Harde, pure rock met zalige riffs en dito teksten.
Wat ook steeds opvalt is wat een bende uitstekende muzikanten het zijn. De Queens reden een foutloos parcours, met présence, bravoure en alles wat je maar kan wensen van een rock concert! Zonder twijfel het  muzikale hoogtepunt van deze tweede, sterk punk georiënteerde tweede dag op ‘the island of love’.

Later op de avond stond er nog een set van progessive house DJ Deadmau5 op het programma. Een echte fan ben ik niet, maar ik zag de Canadees nog nooit eerder aan het werk en ben dus toch gebleven. Qua visuals en outfit zag het er allemaal geweldig uit, maar de set was nog maar vijf minuten bezig en mister DJ had al twee zware missers op zijn conto staan. Misschien wel een bewijs dat hij live aan het werk was, wat bij veel DJ's toch steeds ter discussie staat. Pompende techno die de hele wei deed ontploffen, dat blijkbaar wel, maar zoals vaak bij techno snap ik het concept niet om de massa op te zwepen, naar een climax toe te werken, en dan toch weer vaak de stilte te laten vallen, net op het moment waarop eigenlijk alles zou moeten losbarsten. Niet lang gebleven dus, bovendien hadden we onze feestspot al gevonden.

In de Rubic Sziget kan je overdag nog terecht voor Rubik's Cube's en logic games, maar 's avonds gaat er een old school feestdj aan de slag die oude en nog iets oudere lekkere feestnummers op je loslaat.
Zalig onbekommerd wat staan dansen op disco, hiphop en pop classics kan al eens goed doen na wat een stevige gitaardag bleek! 
Morgen beginnen we er weer vroeg aan, dus gaan we voor de kleinste emmer cuba libre en gaan we nog op zoek naar een klein feestje, een groot feest, een stuk opera, een halve rave of een ongelooflijke vuurshow? Het kan allemaal nog, tot ver na middernacht, hier op Sziget!

WOENSDAG 13 AUGUSTUS 2014
Wat me opvalt vandaag is dat er al enorm veel volk op de wei is, meer dan de voorbije dagen lijkt me, en een groot deel daarvan staan, samen met mij, al vroeg voor de main stage naar Jake Bugg te kijken. De jongeman bouwde op korte tijd een ijzersterke live reputatie op en het was dus dringend tijd dat ik de jonge Britse singer/songwriter live aan het werk zag. Zijn unieke stem en folk rock songs zijn misschien niet voer voor ieders bek, maar ik ben fan. Jake ziet er moe uit, en dat maakt zijn trage, solo nummers nog doorleefder. Je voelt en proeft de tristesse. Het tweede deel van de show was meer up tempo terwijl de stevigere nummers met de band de wei in lichterlaaie zette. ‘You love him or you hate him’, en Sziget definetly loves him! Afsluiter “Lighting Bolt” trok zelfs de laatste twijfelaars over de streep, puike prestatie van de nog steeds maar twintigjare Brit!

Imagine Dragons kende ik enkel van naam en van op de radio, dus een fan kan je me zeker niet noemen, maar wat de band op de main presteerde was zeer sterk. Ok, met de vele trommel en meezing momenten lijken de nummers zo geschreven om festival weides plat te spelen. Tienermeisjes aller landen brullen de teksten mee en de frontman doet er alles aan om iedereen mee te krijgen, en de meiden nog harder te laten krijsen. Heel leuke en positieve sfeer wel in de nummers, en daardoor dus ook in het publiek. Ik ga nog steeds geen plaat van ze kopen, maar als ze nog eens ergens op de affiche staan ga ik zeker nog eens kijken. 

En dan, de verrassing van de dag. Gloria Boateng! Hoe is het mogelijk dat ik nog nooit van Gloria Boateng had gehoord. Dat je tot in Boedapest moet komen om een Gentse straffe madame te ontdekken, strange! Gloria is een Belgische met Ghanese roots die , een geboren artieste die zingt en rapt dat het een lieve lust is. Verstopt op de European Stage, ergens tussen de campings op het immense terrein van Sziget speelt de Belgische voor een bijna uitsluitend Belgisch publiek, en dat zorgt voor een uniek en zeer geslaagd feest. Geweldige sfeer, bindteksten in Engels en op het einde gewoon in het Gents, "eentje vor eunder".  Ze had zelf niet zoveel volk verwacht, maar echt iedereen die er niet was miste de party van de dag! Energieke rap, pop nummers met goeie teksten en een zalige sound. Er zit echt van alles wat in de muziek van de band die zich kostelijk stond te amuseren. We mochten zelfs figureren in de clip voor haar nieuwe single. Geweldige madame die een geweldige indruk  op me maakte! Halleluja Gloria!! Ga dat zien, ga dat zien, in een club, jeugdhuis of festival bij jou in de buurt. Nobody's safe for miss Gloria Boateng! 

Tom Odell, de jonge blonde piano god werd ontdekt door Lily Allen, en zijn album en shows werden in de UK op algemeen gejuich onthaald. Ik kende de man iets minder goed en wist dan ook niet goed waaraan me te verwachten voor de show, buiten dan veel gegil van jonge tienermeisjes, al vroeg aanwezig in de A38 tent, allemaal om en zo goed mogelijk zicht te hebben op hun idool. Vanachter zijn piano brengt de singer/songwriter ballads, en daarmee kreeg hij het vaak ontzettend stil in de tent, iets wat ik niet vaak heb gezien tijdens dit Sziget festival. Soms uitgelaten, soms heel intiem, maar toch vaak te eenvoudig, te zeker van zichzelf. Ik ben er zeker van dat er wel een heleboel mensen houden van zijn sound en zijn looks, en we hebben zeker het laatste nog niet gehoord van deze Tom Ordell, maar wat levenswijsheid en ervaring kan voorlopig nog geen kwaad. 

Miles Kane was er boenk op, zo bam, de A38 helemaal platgespeeld! Geweldige frontman die ik eerder dit jaar in de AB aan het werk zag, en zijn perfecte show van toen nog eens netjes kwam overdoen, maar dan in het groot. Geweldige hitgevoelige songs, arrogantie, heel het publiek in zijn zak, een Rolling Stones cover, genoeg ‘aah aahs’ en ‘ooeh oeehs’ om iedereen mee te doen kelen. Goeie, krachtige pop songs die doen wat ze moeten doen, swingen rocken en rollen! Als een bliksem begeleid door de donder, alles om eens stevig uit je dak te gaan. Dansen!!

Jaaa, weer een geslaagde avond achter de rug. Drie bijna foutloze dagen, die toch voor een totaal nieuwe festivalervaring zorgen. Festivals in het buitenland beleven heeft iets specials en nieuw. En het concept wordt toch ook nog anders ingevuld dan bij ons, gezelliger en creatiever, minder binnen de lijntjes,… Echt een aanrader voor iedereen die al jaren onze nationale festivals afschuimt!

DONDERDAG 14 AUGUSTUS 2014
Ok, we lagen weer veel te laat in ons bed... En moest de affiche van vandaag even goed zijn geweest als die van de vorige dagen dan was ik nog wel vroeg op de wei geraakt vandaag. Maar dat was dus niet het geval. Bastille en Bonobo zag ik eerder al aan het werk en liet ik vandaag dus links liggen.

Lily Allen had ik live telkens weer gemist dus daar wou ik wel eens naartoe. Maar geïnspireerd kon je haar allerminst noemen. Zat of high zou ik haar noemen, en vol pretentie, stond ze tussen elk nummer in wat te wauwelen. Qua zangstem zat alles wel goed, ondanks haar je m'en foutisme klonk ze toonvast, correct en mooi. Maar that's it. Lily leek liever in haar bed te liggen dan hier op Sziget, en amuseerde zich liever alleen.
Overal op het podium grote babyflessen, vier sexy danseressen en een band die leek te denken, eeuhm, waarom spelen wij alweer voor mevrouw Allen. Altijd het probleem met over geproducete songs, in de studio is het leuk ze te maken, maar om dan een bende huurlingen in te schakelen om die live te komen spelen, niet erg overtuigend is het minste wat je ervan kon zeggen... Het gevoel zat nooit op de juiste plaats. Wanneer ze haar smartphone boven haalde om, ik denk foto's te nemen van zichzelf op het podium, maar evengoed om manlief te sms'en dat ze zich stond te vervelen, die moest er blijkbaar bijzijn maar vertraging had om er te geraken. Allemaal zaken die ons niet interesseren, en die Lily Allen toch met ons wilde delen.

De enige naam die wel stond te blinken op de affiche was die van Stromae, maar na zijn georkestreerde show op Werchter te hebben gezien, wist je dat je je vandaag aan exact dezelfde show kon verwachten. Maar kom, we zijn Belgen in het buitenland, dus trots en fier, gingen we onze landgenoot een hart onder de riem steken. Maar de persmachine was ons voor. Stromae is de laatste tijd een ware hype, zelfs hier in het verre Hongarije, zo erg zelfs dat we via de Sziget site bericht kregen ons zeker één uur op voorhand naar de A38 stage te begeven. Helaas was zelfs dat niet voldoende. Ongeveer anderhalf uur voor de show kwamen we vast te zitten in een massa volk. De luidsprekers op het terrein verkondigden dat de A38 vol was en riep iedereen op zich niet naar daar te begeven, maar dat een beetje het averechtse effect. Iedereen die nog naar Macklemore & Ryan Lewis stond te kijken en dit hoorde begaf zich dan toch ook maar naar Stromae. Aangezien ik na hier al bijna een week rond te lopen het terrein goed ken, geraakte ik nog aan de tent, zonder te hoeven vechten of duwen, maar eenmaal daar aangekomen begaf ik me al snel terug naar veiligere oorden.
Stromae zien en sterven, of hoe gaat het spreekwoord al weer, neen dat had ik er niet voor over. Fotografen werden via de backstage binnengeleid want anders was dit onmogelijk. Elke groep fotografen kreeg één nummer de tijd om foto's te nemen en zat daarna half opgesloten in de tent. De huisfotograaf van Sziget geraakte er zelfs niet eens in. Aan elke uitgang stond zo veel volk bijeengepakt dat ontsnappen onmogelijk was.
Bovendien stonden we inderdaad, zoals gevreesd te kijken naar dezelfde show als die op Werchter, sterk visueel, en sterk opgebouwd dat wel, maar je hebt meer de indruk naar een ingestudeerd toneelstuk te kijken dan naar een lekker ontspannen pop optreden, but’s that just my opinion.
Stromae is aan rust toe, ook dat is duidelijk na een wilde zomer waarin zijn carrière een ongelooflijke high kende. Damn, de review zit erop en ik heb nog geen stromae-maestro woordspeling gemaakt, die zal dan voor een volgende keer zijn.

Een wederkerend probleem hier op Sziget festival is de programmatiekeuze van de organisatie. Aangezien de mainstage zijn twee headliners programmeert om 19u30 en om 21u30, staan alle feestneuzen rond 23u opeens in de kou, en moet iedereen die voor de main stond te feesten op zoek naar een andere party. En omdat er eigenlijk maar twee grote podia zijn, de main en de A38, wordt het dan een race naar de A38 tent, de twee zijn bovendien via een redelijk smal pad met elkaar verbonden, wat ongeveer elke dag voor geduw en getrek zorgt.
Bovendien was donderdag helemaal uitverkocht, 85.000 mensen bij elkaar die zich niet allemaal hielden aan de Island of Love boodschap van het festival. Het leek alsof ze een bende Hongaarse zatte bodybuilders op het terrein hadden losgelaten, die alles wat ze tegenkwamen omver liepen, vrouwen lastig vielen en met brede borstkas hun testosteron kwamen tonen.

Een wat moeilijkere dag vandaag, vooral vanwege het vele volk en de minder interessante optredens. Bovendien had het festival vandaag een regendag achter de rug en dat bevorderde de sfeer nu ook niet echt. Hopen op wat minder volk, beter weer en wat meer muzikale ontdekkingen dus morgen, op dag vijf van het overdonderende Sziget Festival.

VRIJDAG 15 AUGUSTUS 2014
Opgestaan, en... zo te voelen begint Sziget toch wat zijn tol te eisen. De zon is in elk geval weer van de partij vandaag, dus wij meteen naar de Sziget Art Zone om wat te genieten van de geweldige houten kunstconstructies, schommelbanken, en allerlei andere creaties die je er kan vinden… Hello Wood zorgt al voor de vierde keer voor een heleboel architecturale houten installaties op het festivalterrein, waar je vaak zelf mee aan de slag kan. Dit allemaal in de schaduw van het gigantische Colosseum., een houten dance tempel waar elke dag een pak DJ’s het mooie weer komen maken.

Een stevige Britse aanwezigheid op de affiche vandaag met Palma Violets, Band of Skulls, Klaxons en (van Wales maar kom) Manic Street Preachers. Ceelo Green, Kelis en Korn zorgen dan weer voor de Amerikaanse touch.

Goeie plaat, die van Palma Violets, maar live klinkt het wel heel rommelig. De A38 stage begint met een half uur vertraging vandaag, en in het begin van de set lijken de technische problemen nog niet helemaal van de baan. Half psychedelische indie-rock mag best wat gammel klinken, maar dit is erover. Na enkele songs zat de sound al een pak beter en de band leek dit zelf ook allemaal wel te beseffen en stak een tandje bij. Het publiek was de interesse wel al wat verloren en ondanks de eindsprint toch een teleurstellend optreden van Palma Violets, al werden ze ook niet echt geholpen door de omstandigheden.

Band of Skulls en Klaxons zag ik nog geen maand geleden rocken op Dour Festival, dus tijd om even op adem te komen in de Sziget Eye, een 35 meter hoog reuzenrad op het festival dat je een geweldig uitzicht geeft over het terrein en de omgeving. Letterlijk en figuurlijk even uitblazen…

Ceelo Green brengt live een soort rock-’n-roll karaoke show. Een verzamelde best of van eigen hits en grote classics. Als een sjamaan, een hoge priester van de rock giet hij moeiteloos hits van Hot Chocolate, Daft Punk, Nirvana en zijn eigen Gnarls Barkley in een gezellige show. Rare show, dat misschien wel, maar Ceelo Green komt ermee weg, mede door de meest sexy band ooit achter hem te posteren.

De Bubble Blowing event vandaag was wel weer een leuke ervaring. Massa’s bellen worden om 19u00 stipt tegelijk de lucht ingeblazen. Wat rustiger dan de Beach ball Party van gisteren, die de massa totaal uit zijn dak deed gaan. Vele kindjes, en ja ook vele volwassenen die in totale verwondering naar de duizenden bellen staan te staren. Zo hebben we het Peace & Unity moment voor vandaag alweer achter de rug. Nu naar de VIP area voor de nodige porties Chicken Curry en drank om heelhuids de avond door te komen.

Manic Street Preachers zijn blijkbaar terug op tournee, ik was niet op de hoogte en zo te zien wist ook de band zelf niet meteen waarom ze terug op het podium stonden. Ja, lang geleden, toen MTV nog videoclips speelde en bands maakte of kraakte waren de Preachers een vaste waarde. En hoe klinkt dat dan vandaag hoor ik je denken, wel, niet meer zoals vroeger, dat is zeker. Still alive maar een pak minder kicking. De houdbaarheidsdatum van vele van de songs zijn duidelijk overschreden en klinken niet meer zo rocky en fris als lang geleden. Over de nieuwe nummers ga ik gewoon zwijgen. Misschien lag het aan de lamme uitvoering, maar ik denk eerder dat onze oren ondertussen al wel wat meer opwindends en vernieuwend gewoon zijn.

Wat opvalt is dat er een pak minder volk op de wei rondloopt dan gisteren, toen het festival totaal uit zijn voegen leek te barsten. Net goed zo zonder drummen en drammen. Iedereen gekozen voor een dagje rust om nog één keer alles te geven in het weekend? Dat zullen we morgen ontdekken…

Terwijl Korn er een streep ondertrekt gaan wij op zoek naar de plaatselijke Opera, perfect om rustig en geamuseerd de avond af te sluiten. Een beetje couleur locale hier in Boedapest past mooi in de setting hier op het magische eiland. Elke dag zet het festival iets harder zijn klauwen in je, om je volledig mee te sleuren in zijn sfeer en wereld, op zijn tempo en met zijn eigen wetten. Alleen zien dat er voldoende credits op je Sziget betaalkaart staan en alles is mogelijk…

ZATERDAG 16 AUGUSTUS 2014
Wederom een mix van jonge hipsters en ervaren rotten op de affiche om het laatste weekend op the island of love feestelijk in te zetten. Persoonlijke favorits Jagwar Ma, Wild Beasts en Crystal Fighters zijn de jonge wolven, Madness en The Prodigy stellen daar hun tonnen ervaring tegenover. Eens zien wie aan het langste eind trekt vandaag.

En ik heb nog zitten nadenken over het Stromae optreden van donderdag. Denk dat ik wat te negatief klonk, want als ik er eens goed over nadenk, is wat onze landgenoot doet toch wel uniek te noemen. Ik ken weinig Belgische bands die een optreden weten te om te toveren tot de totaalervaring zoals Stromae dat doet. Van internationaal niveau wordt dan gefluisterd, of zelfs geroepen in het geval van Stromae, en ook al is het niet mijn dada, ja dat kan wel eens kloppen als ik hier gisteren de massa bezig zag. Er deden het er hem weinig voor, en al zeker niet na.

Bombay Bicyce Club en Punnany Massif op het hoofdpodium in de namiddag, maar wij beslissen nog maar eens op ontdekkingstocht te trekken naar de verborgen schatten van het immense festivalterrein. Tijd om even uit te blazen in het Luminarium, een 800 vierkante meter groot opblaasbaar kunstwerk waarin je even kunt gaan relaxen. Gemaakt van een zeer dunne laag plastiek moeten de schoenen uit vooraleer je ondergedompeld wordt in een blauw-rood-groene gloed van rust. Zeker een bezoek waard om even helemaal te ontsnappen aan de drukte op Sziget.

Jagwar Ma is voor mij dé ontdekking van afgelopen het afgelopen festivalseizoen. De Australische band dompelt de A38 moeiteloos helemaal onder in zijn experimentele psychedelica. Dancy rock-pop, zoals het hoort te zijn, zalige zwoel en griezelig goed. Nogmaals een oproep om ‘Howlin’, hun debuutplaat eens een kans te geven, de zomer is nog niet helemaal voorbij..

Madness behoeft geen introductie. De Britse ska-pop band draait al mee sinds de jaren tachtig, en doet nu, na de nodige comebacks, overal ter wereld hun show nog eens netjes over. Zes dagen festival en iedereen lijkt nog over de nodige dansbenen te beschikken. Broodnodig tijdens deze Tour de Force van een festival. Reggae, pop, ska en al de rest wat de bende ertegenaan gooit gaat er als zoete broodjes in. Geslaagde show van de oude rockers.

The Prodigy zorgt in zijn gekende stijl voor een kleurrijk en opgefokt dansfeest voor de mainstage. Nostalgie alom terwijl je volledig losgeht, is me hier al wel vaker overkomen op Sziget. Voel me dan opeens ook erg oud, maar dan bedenk ik me hoe oud die gasten van The Prodigy wel niet moeten zijn, en dans dus nog maar wat harder de ochtend tegemoet.

ZONDAG 17 AUGUSTUS 2014
Opgestaan met de gedachte dat we aan onze allerlaatste dag van het festival zijn begonnen. En tijd om de balans te maken voor we ons nog één keer onderdompelen in de unieke sfeer. Veel positieve, nieuwe ervaringen opgedaan hier in Hongarije. Blij om dit totaal concept eens van dichtbij te hebben meegemaakt. Mooi om te zien hoe het eraan toegaat op een internationaal topfestival in het buitenland. Qua muziek moet je misschien nog wel in België zijn, maar Sziget laat zien dat muziek niet alles is wat een festival groot maakt. Een feest zolang dat ik de tijd had om ziek te zijn en terug gezond te worden, en dit alles terwijl wij en de party maar bleven doorgaan.
Organisatie, vrijwilligers én de pers hebben er een helse week opzitten, waar je constant moet schipperen tussen relaxen, feesten en ontdekken. Sziget zet stevig in op de festival/holiday combinatie, en dat werkt wonderwel. De Sziget City Pass is hierbij onontbeerlijk. Gratis openbaar vervoer, korting bij tal van leuke musea in Boedapest en enkele van de historische thermae van de stad. Niets beter dan eens geweldig te gaan uitzweten in de lokale sauna na een nacht stevig doorfeesten. Geweldig concept, zeker in combinatie met een leuk appartement in het centrum. Tijdens het festival brengen een combinatie van tram-metro en pre-metro je relatief makkelijk van en naar het feesteiland. Allemaal goeie tips om de week levend door te komen!

En hoe beter onze laatste dag beginnen dan met een Belgisch feestje? Ik kan me slechtere manieren bedenken om de eindsprint van Sziget festival in te zetten. Triggerfinger schudde de wei deftig wakker, reeds de derde keer ofzo, dixit zanger Ruben Block, op Sziget en dat doet bij hem telkens de hippie naar boven komen, maar dan op een positieve manier zo wist hij nog te melden. Toch, voor één keer niemand gespot in bloemenkostuum, maar sober in het zwart, ondanks het hippie gevoel dus. Een pak goeie songs, lekkere riffs, zwoele dansmoves en obligatoire drumsolo’s laten de massa kansloos. De podium présence en spelplezier van Triggerfinger werkten, zoals steeds, zeer aanstekelijk. Goed te zien dat ware volksmenners overal ter wereld aan de bak kunnen. Van festivalmoeheid alvast weinig te merken hier op zondagnamiddag voor de mainstage, zelfs niet tijdens het bisnummer. Overwinningstocht van de Belgische live rockband der rockbands.

Vele Belgische vlaggen, vooral bij dit optreden natuurlijk, maar ook wel in het algemeen op het festival moeten we voor niemand onderdoen. Waarvoor een WK voetbal al niet goed kan zijn. Belgen vinden elkaar als nooit tevoren in het buitenland en na een week Sziget kan ik concluderen dat we zeker in de top staan qua Europese feestlanden. Met Italië misschien wel helemaal bovenaan en Hongarije en Nederland op een gedeelde derde plaats om het podium te vervolledigen

Die festivalmoeheid waarvan sprake begint bij ons wel door te wegen. Van optreden naar optreden hossen zorgt soms voor een vol hoofd en het festival heeft vele mogelijkheden voor de chillende medemens. Bands zullen al stevig hun best moeten doen om nu nog indruk te maken, de hangmatten iets minder. Dat voelen we al snel tijdens de zoete popbroodjes rock van The Kooks en de punk-uit-het-boekje show van de Amerikaanse band NOFX. Geen van beiden geeft een geïnspireerde indruk, en brengen exact wat we ervan verwachten, maar dan net iets lauwer.

Ook de electro-pop diva La Roux speelde geen vlekkeloze show. Maar in de A38, heb ik al willen merken, gelden soms andere normen, en de volgepakte tent viel wel voor de Britse charme en beats. Ik hield het er al snel voor bekeken en wist niet zeker of ik me nog terug in de menigte zou begeven. Tof, ontvankelijk, jong indie publiek op zoek naar muzikale ontdekkingen komen in de tent vooral in de vooravond aan hun trekken. Maar zo rond 23u00 neemt de massa het over en is er geen ontkomen aan de zengende drukte. Alles moet plaats maken voor de beats, ook op deze laatste Sziget avond.

Nog één keer massaal samentroepen om 19u00 voor het hoofdpodium voor de Serpentines Party, waarbij 100.000 feestslingers de lucht ingeblazen worden. Klinkt misschien onnozel op papier, maar hier trekt weinig volk zich daar iets van aan. Tonnen materiaal werden hier de voorbije dagen aan de feesters uitgedeeld, en dat allemaal om de sfeer en het eenheidsgevoel een flinke duw in de rug te geven. Elke een dag een kwartier samen allemaal het kind in je bovenhalen. En het werkt nog ook!

Nog één optreden staat al sinds de eerste dag in het programma te blinken. Over de comeback van OutKast is al heel wat geschreven. Inspiratieloos en gedateerd waren vaak terugkomende termen. Zware commentaren dus aan het adres van wat te boek staat als het meest inventieve en succesvolste hip hop duo aller tijden.
Aan belangstelling zal het alvast niet ontbreken vanavond. De wei is alweer helemaal volgelopen en lijke allemaal even benieuwd naar de rap-funk show van de rappers uit Atlanta. Toch zat , zoals gevreesd, de swung er niet meteen van bij het begin in. Dat André 3000 en Big Boi geen beste vrienden meer zijn is al langer bekend, maar daar viel vandaag gelukkig niet veel van te merken.
De matige start lag eerder aan de uitvoering van de songs, en aan het geluid dat voor het eerst sinds lang op de mainstage niet helemaal juist zat. Alles mocht een pak luider en overtuigender en dat leken de jongens te begrijpen. Het publiek bleef beschaafd, daarvoor heeft de groep gelukkig voldoende hits op zak en zo komen ze net weg met de wat matigere songs tussendoor. Gelukkig worden ook net deze hits het beste ingepakt, met “Roses” als persoonlijk hoogtepunt. Van een geslaagde comeback spreken zou overdreven zijn. Zoals veel optredens op Sziget schipperen ze tussen verre vergane glorie en een heerlijke nostalgische trip. Maar van een muzikaal topper spreken zou overdreven zijn.

Daarvoor denken we met plezier terug aan Queens of the Stone Age, Jake Bugg, Gloria Boateng, Miles Kane en Jagwar Ma. Optredens om U tegen te zeggen, en zoals je ziet staat Gloria daar mooi te blinken tussen enkele grote festivalnamen.
Qua decoratie, randanimatie en alle andere dingen die rond omheen je gebeuren, of waar je opeens zelf deel van uitmaakt, kan ik niet lyrisch genoeg zijn. Er is voldoende te beleven zodat je eigenlijk niet eens tot aan de mainstage moet geraken om je festival geslaagd te noemen, daarvoor volstaat het om mee te gaan in de trip.
Geweldig festival in een stad die zeker het bezoeken waard is. Genieten op vakantie met twee en doen wat je graag doet, echt alles zat goed deze week.
En terwijl iedereen met een kleurrijke glowstick in zijn hand het festival al dansend afsluit op de set van Calvin Harris, kondigt het vuurwerk het einde van Sziget festival aan. De muziek stopt pas als de zon al lang terug van de partij is, dat weten we ondertussen als de beste, maar voor ons zit de onvergetelijke week erop.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sziget-2014/

Organisatie: Szigetfestival http://www.szigetfestival.fr  

Dourfestival Dour 2014 – zaterdag 19 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-19
Jelle Berden

Dag drie kondigde zich aan als een wat rustigere dag. Zoals steeds op Dour werd er weer een mooie mix gevonden van nog te ontdekken groepen, bands die net doorbreken en bands waarvan we soms denken, écht, treden die no? op. In diezelfde volgorde spot ik zo met het blote oog TRAAMS en Shigeto als ‘live nog niet aan het werk gezien’, dan Forest Swords en Jagwar Ma als de breakthrough artists en de oude rotten van Cypress Hill en Maxïmo Park om het lijstje af te sluiten.

TRAAMS is een Britse garage rockband en dat zullen we geweten hebben. Veel lawaai vroeg op de dag is meestal geen winnende combinatie, en in het begin van het optreden worstelden de jongens ook nog eens met het geluid. De zanger stond er wat tegen zijn zin en het publiek wist ook niet goed wat te denken van het energieke gitaargeweld. En net toen ik dacht dat TRAAMS begon open te bloeien, de muzikale stukken werden langer, geflipter en… beter, was het gedaan! Goed slot voor een voor de rest matig optreden.

In de Dance Hall stonden Soom T & Jstar op het menu. Soom T is een exentrieke, kleine vrouwelijk dub MC met een zeer herkenbare stem, en een  heerlijke flow. DJ Jstar strooide de beats, van dub over reaggae tot punjabi en miss Soom T rapte daar vrolijk en onnavolgbaar overheen. Nog maar net wakker en al meteen op een heerlijk feestje aangekomen.  Een echte aanrader!

Op nummer één van mijn to-do-list vandaag stond Forest Swords. Na een paar heerlijke EP’s en een meer dan uitstekende plaat ben ik onvoorwaardelijk fan van de totaal eigen sfeer en sound die de Britse jongeman creëert. Live wordt hij bijgestaan door een bassist terwijl hij zelf aan de knoppen draait en gitaar speelt. De band brengt een mix van donkere elektronica, duistere dub en magisch gitaarspel. Ze lijken wel een soundtrack te spelen van een nog te schrijven geweldige spooky western. Met een specifiek, angstaanjagend, overweldigend klankenpalet blazen Forest Swords je helemaal van je sokken. Checken die handel!

Ondertussen liet Shigeto zijn drumduivels los in de Jupiler Boom Box. Deze Amerikaan zit op het geweldige independent label Ghostly International en brengt elektronische muziek, .. Live drumde de man terwijl de computer z’n beats de tent instuurde. Geweldige ritmes zorgden voor een mengelmoes van electro, jazz en soul. Aan een geweldig ritme drumde Shigeto de massa in beweging, geen ontkomen aan.

In La Petite Maison dans la Prairie was het de beurt aan East India Youth, synoniem voor Willian Doyle, die een soort experimentele synth-electro pop brengt. De jongeman staat alleen op het podium met een micro, een paar instumenten en een grote hoop elektronica. Daaruit distilleert hij prachtig opgebouwde ambient songs die je langzaam overvallen. Laag voor laag bouwt hij iets op, speelt hij een stukje en zingt er mooi overheen. Na de plaat was ik niet echt overtuigd maar live was East India Youth al een pak overtuigender.

Cypress Hill kan je moeilijk een onbekende noemen in het hip-hop genre. De band verkocht, vooral in de jaren negentig, massa’s albums. Maft voor een band waar echt bijna iedereen maar één nummer van kent. Op Dour staan wel vaker wat vergane glories hip-hop artiesten, bezig aan een misschien wel laatste geldinzamelronde, maar dit optreden was echt overbodig. We weten ondertussen wat ze kunnen, en vooral wat ze niet kunnen. Aan de massa op de weide te zien dacht veel volk daar blijkbaar anders over, maar toch was ik al terug op weg naar de Boombox.

Daar stond BADBADNOTGOOD op het podium. Dit Canadese niet-zo-typische-jazz trio is één van de favorieten van LeFtO en al voor het tweede jaar op rij van de partij. Een pianist, drummer en bassist spelen, toveren en improviseren er een mix van dance, jazz en electronica. Nummers gaan minuten door en weten telkens weer het publiek te overtuigen en mee te slepen. Eén van de ontdekkingen dit jaar op Dour.

Jagwar Ma is een jonge Australische dance band die stevig de kaart van trekt van de experimentele psychedelica. Een scheut trip-hop, synth-pop of rock hier en daar en dat alles klinkt ongemeen goed en zwoel! Dansen moest je doen, en luisteren moet je doen, naar ‘Howlin’, hun debuutalbum!

Girls in Hawaii stond al voor de vijfde op Dour, de eerste keer ondertussen al 12 jaar geleden. Deze Waalse indie rockband is een vaste klant op festivals, en dat hoor je eraan. Hun eerste album deed het wereldwijd heel goed en zorgde voor een pak ervaring. Live doen ze me altijd heel hard aan Grandaddy denken, de light versie weliswaar, maar toch heel heel degelijk. De band kapte er om privé-redenen in 2010 mee, maar is sinds enkele jaren terug, een meer dan geslaagde comeback waarvan ook Dour dit jaar kon genieten.

The Hives mochten The Last Arena afsluiten en stonden tot mijn verrassing voor de allereerste keer op Dour. De Zweden staan immers bekend om hun uitstekende livereputatie. Misschien wel meer dan voor hun muzikale uitspattingen. Alles en iedereen moet mee met het explosieve gitaargeweld. Maar toegegeven hun zwart-witte kostuums en ongelooflijke arrogantie werken inderdaad wonderwel op het podium. Rock ’n Roll quoi! Uit de oude doos, met een grote ijdeltuit voorop. Technici verkleed in ninja’s die constant kabels moeten herleggen en gitaren aangeven, een crowdsurfende zanger die er echt helemaal tegenaan gaat. “We are the Hives, and you are not”, gaf hij ons nog mee, “so we will all have to live with that!”

Een derde dag Dour waarop vooral de jonge garde me helemaal kon overtuigen, Jagwar Ma en Forest Swords waren echt maft goed en oude hiphoppers mogen volgend jaar gewoon thuisblijven. Afgesproken?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour 

Dourfestival Dour 2014 – zondag 20 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-20
Jelle Berden

Dag vier op Dour sprankelde op papier misschien iets minder dan de voorbije dagen, maar toegegeven, dit was muzikaal gezien echt een absoluut topjaar. Vandaag onder andere Breton, King Khan & the Shrines, Joey Bada$$, Connan Mockasin, Kaiser Chiefs en Phoenix dus met de finish in zicht gooien we ons er nog één keer tegenaan.

Geen idee wat ik zo vroeg op dag aan de Cannibal Stage stond te doen, maar samen met mij stond daar BRUTUS, een Belgische metal band. Metal, maar toch met een andere insteek dan je doorsnee hardcore band. De band brengt psychedische stonerrock, nog steeds hard, maar goed, met een hemelse zangerer/drumster er bovenop

Joke is een Franse rapper, waarmee meteen het belangrijkste gezegd is. De man had best een goeie flow, maar ik had deze Dour al genoeg matige hiphop gezien om hier nog langer te blijven hangen.

Breton begon ondertussen ook al aan zijn optreden in La Petite Maison dans la Prairie , dus moest ik me gelukkig snel daarheen haasten. De groep brengt een soort soft electro en heeft enkele goeie songs achter de hand. Al komen die vooral van hun eerste plaat uit 2012. Op Dour klonk het geheel jammer genoeg vaak wat te hol, met te zware bass en te veel elctronica. Jammer want van dit optreden mochten we toch echt wel meer verwachten.

Het optreden van King Khan & the Shrines in enkele woorden omschrijven is eigenlijk onmogelijk, maar kom, here we go.. Volgens Wikipedia speelt de band garage rock en psychedic soul, maar ook dat dekt de lading bijlange niet. Qua outfits, gekheid en ambiance kent de groep geen gelijke. Het optreden gaat als een raket. Rock, funk, blues, soul en pyschedelica echt alles passeert de revue. De beste show van dit jaar en wat een zalige zot die King Khan!

Joey Bada$$ en Connan Mockasin stonden op hetzelfde moment geprogrammeerd, dus dat werd kop of munt. Bij kop mocht ik gewoon in de buurt van La Petite Maison dans la Prairie blijven rondhangen en wachten op Connan Mockasin.  Bij munt kon ik me naar de Jupiler Boom Box begeven om daar Joey Bada$$ te gaan checken. Eindelijk wat hippe, nieuwe en alternatieve hip-hop op de Dour affiche! Later op de avond stond normaal gezien ook nog Tyler, The Creator gepland, maar die moest jammer genoeg verstek geven. Gelukkig hoefden we niet lang te treuren want Coely werd uit de hoed getoverd om de Boombox in vuur te komen zetten.

Soit. Kop. Connan Mockasin een rare snuiter noemen is een lichte understatement. De hele band straalt trouwens dezelfde leuke, creatieve eigenzinnigheid uit. Het optreden leek één grote psychedelische trip, die jammer genoeg verstoord werd door technische problemen. Gelukkig trok de band zich daar weinig van aan en zo was het slot zowaar nog beter. Prince leek nooit ver weg, volgens mij stond hij zelfs ergens om het hoekje goedkeurend te knikken.

Kaiser Chiefs zijn een echte festivalband, de Britse indie rockers staan garant voor een pokkegoeie live show met enkele felle meezingers en frontman Ricky Wilson als de absolute smaakmakers. En dat was ook dit jaar niet anders. Als een wervelwind raasde hij over het podium, op versterkers en in lichtmasten. Technici moeten het ontgelden, het publiek moest dansen. Zelfs in het Frans mende Ricky de massa, tot en met het slot! “Merci beaucoup et bonsoir!“ zo klonk het. Insgelijks jongen, insgelijks!

Tijd voor een ouderwetse portie indie rock. Blonde Redhead zag ik ooit, in 2001, al eens op Dour. In een ander tijdperk dus, een tijdperk waarin de band toch wel wat anders klonk. Sinds enkele jaren klinken ze softer, iets commercieleer misschien, zonder slecht te willen klinken. De band zal altijd wel experimenteel alternatieve rock blijven spelen, maar die klinkt de laatste tijd toch iets electronischer, iets gepolijster, maar dat kan dus helemaal geen kwaad. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar goed klinkt het wel. De schaarse belichting straalde dezelfde sfeer uit als de muziek. Wel benieuwd naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album.

En toen was de avond nog lang niet gedaan. Phoenix en daarna Boys Noize mochten The Last Arena afsluiten en elders kon er nog lustig met de benen gezwierd worden op onder andere een hip-hop set van A-Trak, Mr Oizo en Buraka Som Sistema. Maar voor mij zat de beste Dour in jaren erop, kapot, moe maar voldaan! Topfeest Dour 2014 écht, topfeest! Vier dagen aan een stuk sterke optredens gezien, vooral dan van de jonge garde, in een zalige ambiance, en dat alles met een lach en een traan, met regen, modder en zon. Meer van dat zou ik zeggen, volgend jaar misschien wel vijf dagen aan een stuk!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour   

Dourfestival Dour 2014 – vrijdag 18 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-18
Jelle Berden

Vroeg op post de tweede dag van Dour voor wat op papier alvast een muzikale topdag beloofd te worden. Van ’s ochtends vroeg tot een stuk in de nacht staan er echt lekkere namen op de affiche. Van de youngsters Fakear, Intergalactic Lovers en Raving George tot top festivalgroepen als Band of Skulls, Hercules & Love Affair en Little Dragon tot gevestigde waarden als NAS, Channel Zero, en Paul Kalkbrenner. Spek voor ieders bek.

En beginnen doen we met een knaller van een opener. De zwoele electro van Fakear paste perfect bij de temperatuur in de Jupiler Boombox. Lekkere beats met een trip hop sausje in een zinnende hitte. Heel wat exotische, oosterse klanken in deze perfecte openingsset, met ook nog eens heel goeie vocals en een dito opkomst ondanks het vroege uur.

Op de Cannibal Stage was ondertussen Diablo Blvd. al aan zijn show begonnen. Niet echt mijn ding, maar na lovende recensies toch besloten eens gaan kijken naar de heavy metal groep onder aanvoering van frontman Alex Agnew. En ja, die doet dat best goed, zoals de hele band trouwens, maar dan wel zonder ook maar één keer verrassend uit de hoek te komen. Old school heavy metal uit het boekje, inclusief trage  80’s songs à la Guns ‘n’ Roses, en headbang momenten in overvloed, qua roepen viel het nogal mee..

De jongens van Psycho 44 mochten The Last Arena openen met een stevige portie punk rock, maar op dat uur van de dag was dat nu niet meteen een cadeau. Volgens mij had de band elders beter tot zijn recht gekomen, maar dat lieten ze alvast niet aan hun hart komen. Er werd gedanst, gelachen en het publiek werd uitvoerig bedankt voor het vroege feestje.

In La Petite Maison dans la Prairie stond The Feather geprogrammeerd, maar die vielen net als hun naam al deed vermoeden wat licht uit. Dromerige softpop met veel percussie en xylofoon van deze 7-koppige band onder leiding van Dan San frontman Thomas Medard.

Onra is  een Franse beatmaker pur sang. Hip-hop, soul, jazz of funk, de man draait er zijn hand niet voor om. Zeer dansbare live-set die met zijn zomerse klanken perfect paste bij het klimaat op Dour. Disco in the summertime!

Het vreemde Kadebostany was nog een echte ontdekking. We worden verwelkomd in de Republique of Kadebostany, een knotsgekke feestrepubliek zo blijkt. Een blazers sectie, gitarist en zangeres, allen in semi militair uniform en een showman in leather achter de knoppen en percussie zorgen voor een visuele new-dance/electro-pop trip. De gitarist schudde swingende solo’s uit zijn mouw en het publiek wou alsmaar meer!

Intergalactic Lovers heb ik de laatste jaren al vaak aan het werk gezien, maar zo goed als hier op Dour was het nog nooit. De band is echt enorm gegroeid, met als bewijs hun meer dan uitstekende laatste plaat ‘Little Heavy Burdens’. Frontvrouw Lara Chedraoui verkeerde in bloedvorm voerde haar troepen aan; Zwoel, sensueel en dromerig, net als de hele set.

Skip the Use op de mainstage klonk van ver als een lichte doorslagje van Bloc Party, met een veel te energieke frontman voor de geleverde muziek. Dancy poprock. Toen het publiek massaal gehoor gaf aan de oproep om met z’n allen van voor naar achter te beginnen rennen had ik al helemaal gezien.

Het Brusselse Hiphop collectief La Smala had zo te zien en te horen een pak fans meegebracht naar Dour. De vijf MC ’s brachten een verzorgde, vette rap show van Belgische bodem, nice!

Op de mainstage was het de beurt aan rapper Raekwon, lid van de Wu-Tang Clan en old school hip hopper par excellence. “The Chef” bracht een lekkere, laid back hiphop set, niets nieuws onder de zon, maar dat hoeft niet altijd op Dour, zeker al niet als het over oude rotten uit de hiphop branche gaat, never teach an old dog new tricks enzo…

Even de Dance Hall binnen om te genieten van een kort stukje Hercules & Love Affair. Alsof het buiten nog niet warm genoeg was zorgde de disco house sound van de vrolijke bende voor het warmste moment van de dag. Stilstaan is onmogelijk op deze perfecte mix van dance en house.

Je weet waar je aan toe bent als je naar een show van Band of Skulls gaat kijken: stevige, goeie, typische gitaar rock uit de niet de niet eens zo oude doos, luchtgitaar momenten in overvloed en vet goeie songs en riffs, en weet je wat het goeie was? Dat was exact wat we kregen! Op het einde was iedereen die toevallig in La Petite Maison verzeild was geraakt fan, zeker weten.

Het frisse, Zweedse Little Dragon stond al voor de derde keer op Dour, en was op papier één van mijn favorieten voor vandaag, maar live konden ze me echt niet overtuigen. De leuke poppy songs van de albums werden live vooral electronisch ingekleurd, waardoor de sfeer helemaal anders was. Zware beats namen het voortouw en zorgden ervoor dat het soms echt moeilijk was om de nummers te herkennen. Op zich is daar niets mis mee, maar op deze manier klonk het echt te bizar, met vaak geforceerde improvisaties en een frontvrouw die zich weinig aan te trekken van alles en iedereen rond haar.

Channel Zero rockte als vanouds, maar dan met vooral nieuwe songs. Niet slecht, verre van, maar eerlijk, iedereen stond te wachten op songs als “Black Fuel” en “Help”, maar pas op het einde werden deze grote kanonnen van stal gehaald. Strakke set van de Belgische metal trots.

Rapper NAS kwam op de main stage ondertussen de twintigste verjaardag vieren van zijn classic  hip hop album ‘Illmatic’. Speciaal voor deze verjaardag brengt hij een special edition uit van de plaat, en kwam hij zijn oude kunsten nog eens tonen aan het Belgische publiek. En NAS deed dat voortreffelijk, de man bracht een show vol ‘real hip-hop’ zoals hij het zelf zei, en daar kan ik verder niet veel aan toevoegen.

Paul Kalkbrenner mocht de main stage afsluiten en aan de massa op de wei te zien stond iedereen de Duitse superster op te wachten. Met zijn bekende techno sound zette hij al snel de massa in beweging. Reeds voor de derde keer op Dour, maar minder overtuigend dan de vorige keren. Vele nummers klonken naar mijn mening te plat, snel of gewoonweg fout. Maar misschien gaan techno en ik ook gewoon nooit hele goeie vrienden worden.

Zo, de tweede hete dag van Dour goed overleefd! Enkele echte toppers gezien waarbij me spontaan Lara van Intergalactic Lovers voor de geest komt. Fakear kan ik iedereen aanraden en Channel Zero is waardig aan het ouder worden, goed zo!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour 

Geen rustige avond in de zetel afgelopen zondag maar zwaar staan shaken op de muzikale trip van Skip & Die. De groep werd opgebouwd rond de Nederlandse producer/muzikant Jori Collignon en de Zuid-Afrikaanse zangeres/kunstenares Cata Pirata. Hun eerste album 'Riots in the Jungle' werd opgenomen na een reis doorheen Zuid-Afrika, waar ze in contact kwamen met een heleboel inspirerende artiesten, klanken en ritmes. Eens terug thuis kwakten ze die kleurrijke ervaringen  allemaal pats boem op hun eerste langspeler. Een etiket op de muziek plakken is moeilijk, of je zou er meteen een heleboel moeten opplakken… Afro-beat, electro, dubstep, ragga, hip hop, moombahton, dancehall, reggaeton,… You name it en je hoort er zeker en vast een sliert van terug in hun opwindende en gevarieerde sound. 

Live staat er een vierkoppige band: twee man met een kast vol percussie die meteen ook voor de rode draad zorgt doorheen de show, een klasse gitarist die van echt eender welk genre wel een paar zalige licks uit zijn gitaar schudde en een frontvrouw waarvoor ze het woord frontvrouw hebben uitgevonden. Met hun geschifte feestmix brengen ze de matig gevulde zaal meteen in beweging. Cata bespeelt het publiek als geen ander en heeft al snel iedereen mee. Zingen doet deze prachtige dame afwisselend in het Spaans, Engels, Zulu, Portugees of Xhosa. De jungle en het mooie weer lijken dus nooit veraf wanneer Skip & Die op de scène staat.
De band vliegt met een rotvaart door de set met maar één missie voor ogen, iedereen doen dansen, en dansen zal je, met  een grote smile op je gezicht! Waar het album naar het einde toe wat rommelig is en je met een onbeslist gevoel achterblijft, bleef de set heel de avond lang opwindend en opzwepend.
Toegegeven, het optreden duurde niet heel lang en in de zaal waren duidelijk enkel fans aanwezig, maar de energie en klik tussen de bandleden voelde je zeker ook in het publiek. Zeker toen ook Cata de zaal nog indook om de laatste twijfelaars hoogstpersoonlijk te gaan overtuigen. 

Muzikale soundgenoten als tUnE-yArDs, Die Antwoord, MIA en Buraka Som Sistema zijn nooit ver weg, maar toch creëert Skip & Die een mooi, bloedheet universum ergens tussen al die herrie. Een exotische houvast tijdens deze koude Kerstdagen, net wat ik nodig had!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4485
Organisatie: Botanique, Brussel

Esperanzah 2013 – vrijdag 2 augustus 2013
Esperanzah 2013
Abdij van Floreffe
Floreffe

… Altijd moeilijk kiezen het eerste weekend van augustus …Reggae Geel of Esperanzah. Na vorig jaar voor het eerst te hebben geproefd van het festival in de Abdij van Floreffe smaakte dit absoluut naar meer.. En na Dour festival twee weken geleden was een minder uitputtend weekend ook best welkom, al konden de verwachte hitte en de beklimmingen op en rond het domein van Esperanzah het toch nog vermoeiend genoeg maken. Zoals ze zelf zeggen heeft Esperanzah vooral aandacht voor de urban sounds. Het programma bestaat dan ook uit een multiculturele verzameling van bands en geluiden van overal ter wereld. Verder is het festival ook maatschappelijk engagement niet uit de weg en kiest het voor een duidelijke bewustmaking bij de bezoekers..
Op de twee hoofdpodia staan grote en minder grote namen mooi tussen elkaar, terwijl het derde, kleinere, podia is voorbehouden voor opkomend talent…

Een record aantal bezoekers op Esperanzah! - 37000 festivalgangers tijdens dit zonnige weekend .

Een overzicht van ons parcours 2dagen Esperanzah!

vrijdag 2 augustus 2013 – Woodkid versus de rest!

The Peas Project opende de festiviteiten met zijn gekende mix van pop, afrobeat, electro, energetische funk en classy grooves . Deze 11-koppige Brusselse big band bracht een stevige, vette funk show en liet zich niet van de wijs brengen door het vroege uur. Enkele jaren geleden nog als aanstormend talent op Couleur Café en nu duidelijk toe aan het grotere werk.

The Souljazz Orchestra bracht alles wat we uit hun naam konden afleiden en meer. Deze Canadese band speelt soul, jazz en funk gedrapeerd rond een lekkere latino afrobeat. Voldoende blazers op het podium, maar deze zorgden jammer genoeg niet voor wat extra verfrissing...integendeel!

Met Mama Rosin was het daarna tijd voor een Zwitsers rhytm en blues trio.. Rock'n roll zoals het hoort, vuil, snel op tempo en met een accordeon rond de nek! Ik ontdekte de groep toen ze op bezoek waren bij Jools Holland live en het nummer “Un pistolet” brachten. Duidelijk een hoek af, maar wel feest gegarandeerd.

Valerie June timmert ondertussen al enkele jaren aan haar weg naar succes. Ze brengt een hedendaagse mix van alle elementen die de muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten typeren. Je waant je in Memphis of Nashville, en wil er gerust de hele avond blijven. Met een prachtige hese, rauwe stem maakte deze jonge dame indruk. Haar recentste album 'Pushin' Against a Stone' is een samenwerking met Dan Auerbach van The Black Keys. Country, delta blues, folk, roots, soul en gospel gebracht op orgel, viool, ukelele of mandoline en haar mooie stem konden toch niet verbergen dat de set wat licht uitviel, en dat bij gebrek aan hitgevoelige songs. Retro  dat zeker en vast, maar zeker niet altijd overtuigend.

Patrice draait ondertussen al enkele jaren mee in het moderne reggea wereldje. Deze Duitser met roots in Sierra Leone brengt een zachte mix van reggea, soul en jazz. Recent werkte hij mee aan het album van Cody Chesnutt, die zaterdag op de Esperanzah affiche staat te blinken. Bob Marley's spirit is nooit ver weg natuurlijk, maar toch bewandelt Patrice bredere muzikale paden. Zacht, maar nooit zeemzoet. Al deden de krijsende meisjes op de eerste rij vaak anders vermoeden...

Voor mij persoonlijk was het aftellen tot de show van Woodkid, zeker omdat ik het optreden met het Orkest van Mons in het Koninklijk Circus eerder dit jaar had gemist. Zijn album en de bijhorende hipster hype die sindsdien rond de man werden gecreëerd , schrikten mij echter wat af. Een originele en aangename sound op zijn debuutplaat, dat zeker wel, maar die stijloefening een heel album lang volhouden en volzwieren met grootse arrangementen kan snel vervelen, zeker als de songs niet altijd helemaal uit de verf komen. Dat mankement baarde de man ook live zorgen, want sommige nummers misten toch wat punch om live het publiek te overtuigen. Op hitsingles “Iron”, “I love you” en “Run Boy Run” viel helemaal niets aan te merken, maar een pak nummers klonken te soft en boden te weinig afwisseling tijdens de show. Wanneer stevigere nummers het dan toch onverwacht op een bonken zetten, is de verwarring helemaal troef. Hij bleef het publiek ook aanmanen om uit de bol te gaan maar daarvoor zat er onvoldoende vaart achter het geheel. Verdienstelijke poging zeker en vast, want de man is goed bij stem en heeft een apart geluid. Makkelijk voor te stellen dat er met een orkest in zijn rug, helemaal niets meer op af te dingen valt…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esperanzah-2013/
Organisatie: Esperanzah

Esperanzah 2013 – zaterdag 3 augustus 2013
Esperanzah 2013
Abdij van Floreffe
Floreffe

Cody ChesnuTT redt de dag
Op zaterdag mocht Sana Bob de 'Côté Cour' openen. De begeleidingsgroep, allen in Burkinese outfit en uitstekende muzikanten, deden de festivalgangers reeds vroeg bewegen. De afro reggae die de groep speelde was perfect om je rustig wakker te dansen. De band werd echter te snel naar de achtergrond verwezen toen Sana Bob himself het podium beklom en het meteen een pak minder klonk. Aan de kleren lag het niet, de frontman was uitgedost in een prachtig wit Afrikaans kostuum, maar zin om te zingen had de man zo vroeg op de dag precies wat minder. Onverstaanbaar, ok dat heb je wel vaker op Esperanzah en dat mag nooit in de weg staan van een geslaagd concert, maar soms leken stem en muziek eerder te vechten dan een harmonieus geheel te vormen. Doe daar bovenop nog het gespeel met zijn megafoon en wat er overbleef was enkel nog meer lawaai en verwarring. Op dit vroege uur leek ik eerder de enige die daar allemaal last van bleek te hebben want het reeds aanwezige volk vond het allemaal geen probleem, zoals wel vaker op dit festival.

La Yegros is een Argentijnse zangeres die net haar debuutplaat 'Viene de Mi' uitbracht. Die kwam ze dan ook graag aan het publiek voorstellen. Haar muziek doet denken aan de typische traditionele muziek uit haar geboorteland, maar dan met voldoende elektro en tropical invloeden die het geheel meer kracht geven en een pak hedendaagser doen klinken. La Yegros zelf is kleurrijk uitgedost en heeft een eerder rauwe, harde stem die zich mooi mengt met de eerder traditionele, zachtere invloeden. Live komt er echter een pak elektronica bij kijken, en speelt haar laptop de hoofdrol, computer-cumbia als het ware. Wanneer het materiaal in het begin van de set er dan ook de brui aan geeft, blijf je met een erg magere vangst over. Naarmate de set vorderde geraakte La Yegros echter meer en meer in haar element en kon ze ook het publiek wat overtuigen.

Na La Yegros was het tijd voor nog een andere frontvrouw, de Amerikaanse muzikante/dichteres Akua Naru: live werd ze bijgestaan door een echte funk band, strak in zwart kostuum. Terwijl de begeleidingsband dus eerder funky grooves en ritmes over de weide strooide, drapeerde Akua Naru daar haar rhymes overheen. Deze mix tussen old school hip hop, een dj die de hele tijd leuke samples mooi in de muziek verwerkt; en de funky bas gitaar en drum solo's klonken vet en de geëngageerde frontvrouw maakte dit geheel compleet. Jammer genoeg bleef de dame de covers aan elkaar rijgen en was er dus weinig te merken van haar eigen karakter en sound. Het talrijk opgekomen publiek vond dit dik ok, ik had liever de echte Akua Naru aan het werk gezien.

Langs andere podia en optredens liep ik langs, zette me even neer, maar niets dat verder mijn aandacht kon vasthouden. En dat lag niet enkel aan mij, maar al te vaak aan de mindere kwaliteit van de optredens en genres die wat minder doen bewegen en waar men wat vaker moet luisteren. Iets wat in het warme weer en op het overvolle festival terrein geen sinecure was.

Cody ChesnuTT, na bijna tien jaar afwezigheid terug aan de oppervlakte verschenen, was heel de lange, hete namiddag mijn reddingsboei waar ik me halsstarrig aan vastklampte. Iedereen die kwam klagen en zagen moest van mij horen dat Cody ChesnuTT die dag de reddende engel zou zijn. En nu niet enkel om te zeggen dat ik gelijk had, maar ik had gelijk. Na zijn geniale debuut moesten fans lang op hun honger blijven zitten, maar met 'Landing on a Hundred', met Patrice als co-producer, is de man terug. Minder geflipt dan voorheen gaat hij veel meer de soul tour op. De ziel van de oude meesters is nooit veraf op de nieuwe plaat (opgenomen in de studio van Al Green) en ook het preken is nooit veraf. Bindteksten gaan vaak over 'feeling good' en heel de show lang blijft hij het publiek aanmanen om mee te zingen en te bewegen. Maar als het optreden goed is kunnen we dat wel eens door de vingers zien. Waar andere artiesten eerder op de dag vaak minder kwaliteit te bieden hadden, speelden Cody en band moeiteloos iedereen naar huis. Muzikaal gezien het beste optreden en een plaat die ik afgelopen jaar niet had opgemerkt en dus absoluut in huis moet halen.

Orquestra Buena Vista Social Club mocht zaterdag de 'Côté Jardin' afsluiten en deed dat op zijn gekende wijze. Ook al heeft het grootste (oudste) deel van de originele bezetting reeds andere oorden opgezocht, de muzikale erfenis blijkt gegarandeerd. Maar bij gebrek aan grote sterren bleef de set toch wat onder de verwachtingen. Ondertussen blijft de band dan ook de hele wereld afschuimen met zijn oude hits. En hoe goed de nieuwe zangers en muzikanten ook hun best doen,  aan de oude garde valt nooit meer te tippen. Vergane glorie die mij, weemoedig, wat vroeger naar de camping deed terugkeren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esperanzah-2013/

Organisatie: Esperanzah