Het heeft een tijdje geduurd maar de punkrockveteranen van Snuff zijn terug met een nieuwe langspeler.  In 2009 begonnen de legendarische Britten opnieuw met touren wat bij de fans uiteraard de hoop deed ontstaan dat de band met nieuw werk zou komen.  Met ‘5-4-3-2-1... Perhaps?’ is dat er eindelijk en het is het lange wachten zeker meer dan waard geweest.  Veel is er niet veranderd met vroeger: de muziek van Snuff wordt nog steeds gekenmerkt door de combinatie van tomeloze energie en melodie, de typische vocalen van zanger en drummer Duncan Redmonds, de catchy gitaren van Loz Wong en het regelmatige gebruik van trombone en een hamond-orgel.
 Het zijn vooral de songs waarbij Snuff deze laatste twee instrumenten gebruikt zoals opener “In The Stocks”,  “Rat Run”, “All Good Things” en “EFL” die naar voor springen en de klasse van de band onderstrepen.
Snuff is duidelijk op zijn best als het al zijn muzikanten inschakelt.  De snellere hardcoresongs zoals “Mumbo Jumbo” en “I Blame The Parents” zijn iets minder gezien Redmonds dan vervalt in eentonig geschreeuw en het gitaarwerk het vooral van snelheid ipv goede melodieën moet hebben.
Desondanks is dit opnieuw een goede plaat met verschillende catchy en uiterst meezingbare nummers van een band die nog steeds flink kan rocken!

Ook dit jaar trekt het rondreizende punkrockfestival Vans Warped Tour doorheen de VS.  Een opmerkelijke naam die er op de bill staat is die van Strawberry Blondes.  Het gaat hier om misschien wel de grootste punkband in de UK die in het verleden het podium deelde met Rancid, Street Dogs, Bad Brains, Anti-Flag en een rist andere bekende namen.  Het drietal uit het Welsche Newport maakte sinds haar ontstaan in 2003 twee langspelers waarbij op de laatste plaat ‘Fight Back’ fijne  heren als Joey La Roccca en skalegende King Django hun medewerking verleenden.  ‘Nothin’ left to lose’ is de  nieuwe ep van Strawberry Blondes  en bestaat uit vier songs.    Wie het plaatje beluisert,  hoort uitmuntende streetpunk met sterke melodieën en heel wat singalongs.  De drie muzikanten weten  verduiveld goed hoe je een prima punknummer in mekaar knutselt.  Bij veel EP’s is het meestal enkel de titeltrack die de moeite waard is, op ‘Nothin’ left to lose’ is het onmogelijk om één favoriet te kiezen.   Het is allesbehalve toeval dat de organisatoren van de Vans Warped Tour deze heren op het spoor kwamen.  Wat ons betreft is dit plaatje verplicht voer voor fans van Rancid, The Clash en The Specials.

Wie in het laatste weekend van juni in Dessel verblijft voor het fijne Graspop-festival komt op zondag best niet te laat uit zijn muffe tent. 
Om half twaalf opent dan  de nieuwste belofte in Vlaams metal-land het podium van de Metal Dome.   King Hiss is de naam en het gaat hier om vier mannen die hun sporen in de muziekwereld ruimschoots verdienden. 
De bekendste naam binnen  het viertal is ongetwijfeld die van  Josh Fury oftewel de gitarist van het in hardcore-kringen legendarische Congress.  De muziek die hij met zijn nieuwe kompanen  maakt  is echter totaal niet te vergelijken met die van deze H8000-band. 
King Hiss staat voor een  scherpe en afwisselende mix van stonerrock , metal en hardrock en valt verder op door de opmerkelijke vocalen. Zanger Jan Coudron haalt met zijn lange uithalen wat ons betreft het niveau van  ene  Franky DSVD van Channel Zero.   Daarnaast is uiteraard het technische en complexe gitaarwerk van Josh Fury om vingers en duimen van af te likken.
 Deze EP werd in eigen beheer opgenomen en telt zeven stevige songs.  Als we er een favoriet moeten uithalen, dan is het opener “Snakeskin” die bij ondergetekende ondertussen is uitgegroeid tot een zogeheten oorwurm. 
King Hiss is ontegensprekelijk een aanrader voor alle metal- en hardrockheads!  Voor meer info: www.king-hiss.com  of www.facebook.com/kinghissband  .

Megachurch is een drietal uit het Amerikaanse Cleveland dat zijn tweede langspeler in Europa uitbrengt via Stressed Sumo Records, het Britse label van ondermeer Neil Cooper (Therapy?). In tijden waar het verdomd moeilijk is voor bands om naast de platgetreden muziekpaden te lopen, slaagt Megachurch daarin wonderlijk wel. Het trio dat bestaat uit twee bassisten en een drummer maakt een eclectische mix van metal en stonerrock waarbij repetitieve, harde riffs systematisch en zelfs op een wiskundige manier worden herhaald. Mastodon meets Battles, zeg maar… Over de vocalen is ook wel wat te zeggen: Megachurch maakt voortdurend gebruik van samples waarop predikanten debiteren en/of politici fulmineren… Het resultaat van dit alles is ongewoon, catchy, creatief maar vooral geschift!

Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A.  Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’.  We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger.  Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af.  De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s  af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op... 
Love A is eigen land al razend populair,  met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!

Ninamarie is zeer interessant zijproject van de twee bekende Duitse muzikanten Marten Ebsen (Turbostraat) en Thomas Götz (Beatsteaks).  De heren jammen al sinds 2005 regelmatig in hun oefenruimte en brachten sindsdien twee singles en een mini-album uit.  ‘Feuer in der Nachbarschaft’ is het nieuwste resultaat van hun samenwerking en telt zes diverse songs.  Het duo mengt verschillende genres zoals punk, power pop, NDW (Neue Deutsche Welle), indierock en ethnorock door mekaar. 
Het grootste gedeelte van deze plaat is bovendien louter instrumentaal.  Ze gebruiken daarbij uiteraard stevige gitaren maar ook een dwarsfluit en een synthesizer.  Wij waren vooral onder de indruk van opener “Das Hochzeitsgeschenk”, een prima  popnummer met een catchy refrein en van “Der Fucking Kommandeur”, de lange afsluiter die start als melancholisch rocknummer en eindigt als een minimalistische, bezwerende postrocktrack.
Wie dit werk in zijn bezit wil, kan dat enkel als download of als vinyl.

Nog enkele nachtjes slapen en punk- en hardcorefans uit alle hoeken van de wereld zakken opnieuw af naar Meerhout voor het jaarlijkse Groezrockfestival.  Ook Musiczine zakt met een ruime vertegenwoordiging af naar dit fijn feestje en zal op zaterdag ondermeer te vinden zijn aan de Etnies-stage voor het optreden van het Nederlandse John Coffey.
De band zal hier in Vlaanderen nog niet al te veel belletjes doen rinkelen maar neem van ons aan dat daar zeker verandering in komt.  ‘Bright Companions’ is na debuutschijf ‘VANITY’ hun tweede fullalbum en kwam eigelijk al in 2012 uit.  Toch vonden wij het meer dan de moeite om het plaatje alsnog te recenseren...
‘Bright Companions’ is  namelijk een zeer moderne, eigentijdse rockplaat waarin de band uit Utrecht verschillende genres versmelt tot een uniek geheel.  Rock, punkrock, rock-n-roll, hardcore, speedrock...  John Coffey mixt al deze  invloeden naadloos door mekaar en doet dat op een stevige maar vrij toegankelijke manier. Akkoord, het geluid van het vijftal zal deels door de bijwijlen stevige screams  van David Achter De Molen niet meteen door onze nationale radiozenders worden opgepikt maar toch hebben de meeste nummers de nodige klasse om  heel wat rockzieltjes te winnen.
De plaat kent 11 prima songs waarbij vooral “Bright Companions”, “Whispers” (wat een fantastisch refrein!!) en “Oh, Oh, Calamity” onze absolute  favorieten zijn.
Nog dit: deze plaat werd geproduceerd door Pelle Gunnerfelt die voorheen werkte met The Hives en Refused.  De muziek van John Coffey refereert sterk naar deze twee bands maar er zijn ook raakvlaken met groepen als Foo Fighters, Queens Of The Stone Age of The Ghost Of A Thousand.  Snel checken dus deze band en ... tot op Groezrock!

The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality
Del-Toros
Del-Toros is een driekoppige rockband uit het mooie Nederlandse Alkmaar.  Ze kozen voor hun eerste langspeler een ellenlange naam die we maar 1 keer in deze review neerkrabbelen: ‘The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality’ . De muziek die het drietal brengt is niet echt vernieuwend maar klinkt des te frisser. Hun eenvoudige surfrock crossover wordt mooi gecombineerd met invloeden uit hardrock, punk, dub en zelfs metal.  Del-Toros mengt er nog een flinke scheut reverb aan toe en klaar is kees.  Het resultaat is wat ons betreft even simpel als degelijk!  Tracks als opener “Mexican Death Squad”, “Mouche Volante” en “2 Feet on The Ground”  kennen een stevig tempo en knallen lekker uit je speakers.  Voeg daarbij nog de authentieke vocalen van zanger Guido en de prima productie (door Theo Van Rock, bekend van vorige werk met oa Henry Rollins en Urban Dance Squad) en je hebt een album dat de middelmaat overstijgt!

Bullet For My Valentine is één van de vele namen die dit jaar op Graspop te bewonderen is.  Ze trekken alvast naar Dessel met een zeer degelijk vierde album.  ‘Temper Temper’ is zoals verwacht geen stijlbreuk in vergelijking met vorig werk.   
Het album staat vol catchy, melodieuze en bijwijlen poppy metal en bevat verschillende tracks die je na enkele luisterbeurten lekker meebrult dankzij de uitmuntende stem van Matt Tuck en de goedgeplaatste sing-a-longs.    Nummers als “Riot”, “Dirty Little Secret”, “Leech”, “P.O.W” en “Dead To The World”  hebben het nodige single-gehalte en zullen enthousiast onthaald worden door de veelal jonge fans van deze band.    
Toch hebben we een flinke kanttekening want het album ontbeert ons over het algemeen wat passie en een donker randje . 
We vrezen daarom dat eens ‘Temper Temper’  een plaatje krijgt in onze platenkast, het daar niet snel opnieuw zal uit geraken.

We moeten schoorvoetend toegeven dat we tot voor kort niet bekend waren met de Franse metalband Klone...  Nadat we met dit album kennismaakten,  zullen we de band  alleszins niet rap vergeten. 
‘The Dreamer’s Hideaway’ is de vierde plaat  van een groep die al sinds 1999 bestaat.  Klone staat voor atmosferische, alternatieve en innovatieve metal die moeiteloos (!) de vergelijking doorstaat met bands als Tool, A Perfect Day, Meshuggah en King Crimson.  Deze groep beschikt bovendien over een weergaloze zanger die  met zijn rauwe stem een grungy toets aan de muziek toevoegt.  Songs als “Rocket Smoke”, “Into The Void” en “Siren’s Song” zijn opgebouwd uit diverse, dreigende en donkere riffs  die meeterlijk afgewisseld worden.  De meeste tracks worden trouwens vakkundig opgebouwd en monden steevast uit in een weergaloze climax.  Klone voegt daarnaast heel wat speciale accenten (wat saxofoon, hier en daar wat keyboards...)  aan de muziek toe  waardoor alles uitzonderlijk fris, catchy en allesbehalve doorsnee klinkt. 
‘The Dreamer’s Hideaway’  is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve metal!